Opinions

Matige Yau.

Maar dat was ook wel te verwachten, zijn horrorfilmpjes zijn vaak ook niet al te best. Het bandwerk gehalte is erg hoog, en op horrorgebied faalt het redelijk hard. Het is dat de films meestal aan de korte kant zijn en nog wel vlotjes wegkijken.

Ditmaal Andy On in de hoofdrol, dat voorspelt meestal ook niet al te veel goeds. Begin van de film is ook meer drama als horror. Wanneer er dan wat horror bijkomt is het allesbehalve eng of sfeervol. Na een tijdje is het hele geestengebeuren ook meer plot dan echte horror geworden.

Nog wel een leuke cameo van Lam Suet, om de één of andere manier vind ik het toch altijd fijn als hij even langskomt. Maar je moet al een zware HK fan zijn om daar verder enig plezier aan te beleven. Enkel voor de liefhebbers die elk gaatje gedicht willen.

2.0*

Fijne herziening.

De film stelde ietwat teleur bij de oorspronkelijke release, maar toen lagen de verwachtingen ook extreem hoog. Nu er niet elke maand een film als deze verschijnt, is het toch net iets makkelijk de film op waarde te schatten. In dat opzicht vond ik het bij herziening zelfs nog net iets beter, al vertaalt zich dat niet in ee nhogere score ofzo.

Visueel dik de moeite, waarbij Hark een goeie mix brengt van het weelderige van de 00 films, en het dynamische van de 90s films. De cast is ook dik de moeite, soundtrack van Kawai mag er wezen en de gevechten zijn ook zeker op niveau, vooral dat de laatste tussen de smalle muurtjes.

Voeg er nog een smakelijke bad guy aan toe en je hebt een film die makkelijk entertaint. Toch jammer dat men in China tegenwoordig te snel en makkelijk naar de computer grijpt, in deze klassiekere aanpak zijn ze echt onovertroffen.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer matig

Wat me van deze film het meest zal bijblijven is dat de populariteit van één acteur ervoor kan zorgen dat een film toch bekeken wordt. Ik zie namelijk geen enkele reden waarom een film als deze opvallend meer stemmen zou hebben dan een hoop soortgelijke HK films.

Vond het niet eens zo leuk. Dan heb ik grappigere of indrukwekkendere films gezien die in dezelfde lijn liggen. De Aces Go Places reeks oa, maar ook wat werk van Hark. Niet dat dit geweldig slecht is, af en toe leuke stunts (zoals de achtervolging halverwege) en een paar flauwe maar geslaagde komische momenten (de onzichtbare Richard Ng).

Verder is het echter redelijk pover. Filmpje duurt ook te lang, al kan dat zijn omdat ik een beduidend langere versie (105 minuten) heb gezien dan hierboven aangegeven staat.

Simpel vermaak, dat zich niet echt weet te onderscheiden van soortgelijke films.

2.0*

Vroege To.

En dat is er ook aan te merken. Eigenlijk is het meer een filmpje dat je van JWong of één van z'n protégés zou verwachten. Erg luchtig, veel verondersteld vrouwelijk schoon (maar wat zijn ze lelijk) en uiteraard erg veel misverstanden. To hier duidelijk meer als director for hire aan het werk.

En dan gaat hem eigenlijk niet zo goed af. Raymond Wong is nog wel redelijk als lead, Eric Tsang heeft een klein maar dankbaar bijrolletje, maar verder valt er niet zoveel te genieten. Nogal lompe humor, de guitigheid en vreugde van JWong's hersenloos werk mist hier een beetje, de misverstanden zijn sowieso m'n ding al niet en het verveelt hier al snel.

Was best lastig te vinden, dit filmpje, maar ik begrijp ondertussen wel waarom. Je moet al een redelijk die-hard HK comedy fan zijn om hier nog wat uit te halen. Wie hoopt iets van To's magie terug te vinden komt van een kale reis terug, dit is bandwerk derde klas, zonder al te veel vreugde uitgevoerd.

Voer voor completisten dus, anderen kunnen deze met een zeer gerust hart naast zich neerleggen.

1.0*

Niet al te best.

Chow Yun-Fat is zijn opgeblazen zelf weer. Wat Woo in hem gezien heeft weet ik nog steeds niet echt, het moge duidelijk zijn dat zonder die films Yun-Fat op nog niet half het imago had mogen hopen dat hij nu heeft.

Een redelijk warrig verhaaltje, visueel valt het nog wel enigszins mee, je ziet al de voortekenen van de stijl die zich in de begin jaren '90 volledig zou ontwikkelen, de soundtrack is echter te erg. Vreselijke geluidseffecten die jammer genoeg niet hilarisch genoeg zijn om weer leuk te worden. Ook de "getekende" visuele effecten zijn niet al te best.

Rest een redelijke eindscene, de rest van de film wil niet echt vlotten en sleept soms ook wat aan. Een rare mix van mystery, fantasy en horror die nergens goed uit de verf komt en met Chow Yun-Fat een wat duffe hoofdperoon kent.

Ching heeft ze laten véél beter gemaakt.

2.0*

Geaccidenteerde horror.

China en horror, het blijft een moeilijke combo. Deze film probeert erg sterk de Japanse en Westerse kant van het genre te combineren, maar blijft eigenlijk hangen in een hoop clichés die het zelf niet helemaal lijkt te begrijpen.

Het is een samenraapsel van scenes en ideetjes uit andere horror films, maar dan zo uitgevoerd dat het allerminst spannend is. Visueel ziet het er nog wel oké uit, vooral dan kleurgebruik en belichting, maar sfeervol of eng wordt het nergens. Laat staan dat het maar een beetje spannend of sfeervol zou zijn.

Twee grote problemen voor deze film. Enerzijds Meixing Chen, een dramatische actrice die de gehele film lang met wijd opengesperde ogen rondloopt. Daarbij ook twee geheel verschillende gezichten lijkt te hebben (afhankelijk van waar de camera staat) en twee vreemde plooien in haar mondhoeken heeft, al zijn het lidtekens van verkeerd gegane plastische chirurgie. Een waar spook, ook wanneer ze geen spook speelt.

Tweede probleem het complete gebrek aan opbouw. De editing faalt, de volgorde van scenes bouwt helemaal niks op en spanning wordt nooit lang aangehouden of voortgezet. Het is echt alsof de regisseur een hoop andere horror films heeft bekeken, niet echt begrepen heeft waarom het nu spanned zou moeten zijn maar het toch maar heeft nageaapt omdat het blijkbaar wel verkoopt.

Mnee, Chinese cinema blijft een beetje gokwerk. Op stills zag dit er wel een fijn filmpje uit, in beweging leek het echter nergens naar. Enkel het visuele valt nog een beetje mee, de rest is ondermaats.

1.5*

En de MMcrew is weer rijkelijk geïnteresseerd in de nieuwe film van Zhang blijkbaar.

Interessant gegeven. Chinese regisseur die met een half Japanse cast werkt. Al moet ik zeggen dat ik in tijdens de eerste helft van de film wel m'n twijfels had. Mooie plaatjes en aangename muziek, maar het drama was ietwat steriel en droog. De film kuiert voort aan een nogal vreemd ritme, dat mooi is, maar niet weet te ontroeren.

Pas het laatste half uur blijkt hoe effectief dit is. De dramatische climax van deze film is gewoon prachtig. Erg mooi, erg efficient en erg geslaagd. Film weet te overtuigen door het aparte tempo, wat zeker niet iedereen zal bekoren.

Minpuntjes zijn de overdaad aan conversaties (die veelal dubbel moeten gebeuren, aangezien er constant met tolken gewerkt wordt in de film), ietwat stroeve scenes en bij momenten een vreemd propagandageurtje. Maar dat zijn kleine minpuntjes, die verwateren tijdens de laatste scenes. 4*, Zhang levert weer een mooie film af.

Oude Yu.

Eentje uit de HK trickster doos. Een film voor een apart publiek maw. Ook niet meteen het beste wat het genre te bieden heeft, al zijn er wel een aantal redenen om deze film toch maar op te zoeken.

Niet in het minst om regisseur Yu, die zichzelf toch een aardig oeuvre bij elkaar geregisseerd heeft. Dit is dan wel een oudje en een type film waar niet al te veel eigenheid in te leggen valt, maar het resultaat is behoorlijk vermakelijk.

Met dank aan een fijne cast ook. Tony Leung (de bekende) steelt regelmatig de show, geinige bijrolletjes voor Simon Yam en Teddy Robin Kwan. Verder heel wat kansspelen, de gebruikelijke kaartscenes en mahjong spelletjes ontbreken hier dan ook niet.

Het is allemaal erg luchtig, getuige ook een debiele maar licht-aanstekelijke soundtrack. Veel meer dan een aantal aan elkaar geplakte tricker scenes is deze film uiteindelijk niet, maar ook dat maakt op zich niet zoveel uit. De liefhebber weet wat hem te wachten staat, de rest doet er goed aan eerst de wat bekendere films in het genre op te zoeken.

3.0*

De allereerste JWong film, en dus voor de HK industrie een belangrijke.

Hoewel JWong nogal wat watertjes doorzwommen heeft blijft hij toch de man van de gokkers. Kaartspelen, gokboten, mahjong en dobbelstenen domineren zijn oeuvre. Toepasselijk dan ook dat dit in zijn eerste film al volop naar voren komt.

Gemaakt in de SB stal, en een perfecte mix van JWong's themas en de SB look en feel. Personages, stilering, studiowerk ... allemaal erg SB-achtig. Maar de mix van gokspelen, de "king of gamblers" en een aardige streep aangepaste vechtkunsten is typisch JWong (die helemaal in het begin meteen ook al z'n eerste cameo vasthad).

Wel een opvallend solide en rustig uitgewerkt verhaaltje met een zeer aardige mix van elementen. De actiescenes zijn erg knap gechoreografeerd. Geen simpel martial arts gedoe maar leuke creatieve gevechten. Ook de hele setup is leuk gedaan, aardige personages die een beetje aandacht krijgen en visueel ook af en toe best verzorgd.

JWong heeft z'n entree in ieder geval niet gemist. Zeer solide, makkelijke wegkijker die telkens wat opleeft wanneer er gevochten wordt, en verder erg onderhoudend is.

En waarschijnlijk ook een pioniersfilmpje voor de komende 10 jaar aan HKse gokcinema, al heb ik geen idee of JWong echt de eerste was. Hij heeft het in ieder geval populair gemaakt.

3.5*

Blijft geweldig.

Eén van mijn eerste Aziatische dramas. Lange takes en stille personages, beelden die spreken in plaats van personages die oeverloos over hun problemen lullen.

De film heeft nog maar weinig van z'n charme verloren doorheen al die jaren. Komt ook omdat er zo weinig films zijn die het club/techno wereldje met respect weten neer te zetten. Geweldige soundtrack met geloofwaardige (!) clubnummers en wat zachtere maar niet mindere soundtrack.

Blijft één van mijn favoriete Hou's, kent geen zwakke punten en weet de hele tijd te beklijven. Jammer dat ik niet makkelijk aan de director's cut lijk te komen.

4.5* en een uitgebreide review

Erg mager.

Zowel als vaker, wanneer Hui zich waagt aan dit soort sociale dramas. Hong Kong is niet echt gemaakt voor dit soort films en dat merk je gewoon. De acteurs presteren ondermaats (zelfs een Kang-sheng Lee, maar ook een Anthony Wong) en visueel is het maar een treurig schouwspel.

Het drama zelf weet ook niet echt te beroeren, maar da's ook niet makkelijk als de film qua stilering en acteerwerk niet veel te bieden heeft. Het verhaal zelf is wel droevig, da's het enige waar Hui op probeert te teren. Triest verhaaltje vertellen en hopen dat mensen het alleen daarom goed vinden.

Je moet als erg van dit soort films houden om hier van te kunnen genieten, waardoor het vooral voer is voor Hui completisten. Jammer dat het dan ook nog eens meer dan twee uur moet duren, maar we hebben het in ieder geval maar weer gehad. Er resten mij niet zoveel films van Hui meer, maar hopelijk zijn die wat beter te behappen dan deze.

1.5*

Onverhoopt lollig.

Actie/komedie die echt in een razend tempo voorbijvliegt. Veel afwisseling, elk kwartier brengt wel weer iets anders. De wat flauwige maar best lollige HK humor is de rode draad doorheen de film.

Eerste uur is best lollig, maar net wanneer het wat saai dreigt te worden schakelt de film nog een tandje hoger. Het hele einde in het gekkenhuis is compleet gestoord. Cinema aan dubbele snelheid, zeker voor een comedy betekent dat vaak dat er meer te lachen valt.

De écht oude cinema van Woo krijgt hier niet zoveel aandacht. Niet geheel onlogisch want z'n heroic bloodshed filmpjes zijn toch net wat beter gemaakt, maar deze toont al veel van de typische Woo kenmerken, tot enkele toffe actiescenes toe. De focus ligt wel sterk op de comedy, en aangezien het van HK komt moet je er best tegen kunnen, maar verder ubervermakelijk.

Geinig filmpje, klein aanradertje voor de fans, zeker het einde is geweldig.

3.0*

Nieuwe Midi Z.

Na Nina Wu wel erg benieuwd geworden, maar zeer eenvoudig zijn z'n films toch niet te vinden. Deze ligt weer een beetje in dezelfde lijn, een mysterie met duistere en dramatische kantjes, maar is op de meeste vlakken toch net iets minder. Neem de vergelijking weg en wat rest is nog wel steeds een erg sterke film.

VIsueel netjes, de soundtrack doet ook goed z'n werk en het acteerwerk is op niveau. Er zitten ook een aantal aardige twists in die de film steeds op een iets ander pad brengen, zonder dat het al te veel alle kanten opschiet. Gewoon kwaliteit over de gehele lijn dus. Eigenlijk niks op aan te merken, behalve dan dat z'n vorige beter was.

4.0* en een uitgebreide review

Yuen weer in China.

Gelukkig maar, want zijn laatste uitstapje naar Amerika was toch beneden z'n niveau. Al was het toch ook wel even schrikken toen deze film begon. Schrijfwerk van Tsui Hark (merkbaar) dat wel érg fantasy-geïnspireerd is, niet meteen iets waar Yuen erg bekwaam in is.

Zonder Hark aan het roer blijven dit soort films soms toch een beetje kwakkel. De CG is zeker niet altijd op niveau, al maakt de stilering wel wat goed. Vraag me ook af of het allemaal CG was, sommige beelden leker eerder op traditionele poppenanimatie. In ieder geval zagen de bad guys (en zeker die rooie) er cool uit, iets wat de matige CG eenvoudig verbloemt.

Verder is het een typisch Chinees fantasy verhaal, met nogal wat aparte creaturen, heel wat martial arts invloeden en wat gekke humor tussendoor. De film banjert vlot doorheen z'n speelduur en ondanks dat het op bepaalde momenten een beetje lijkt in te vallen weet Yuen de motor toch steeds weer aan te zwengelen.

Erg leuk tussendoortje. Yuen kan nog beter, maar dan moet hij het fantasy-gebeuren aan anderen overlaten en weer vol voor de martial arts gaan.

3.5*

Peter Chan's gestolen kinderen film.

De tweede film met min of meer hetzelfde onderwerp in hetzelfde weekend. Toeval, want ik wist van beiden het plot niet (de andere is Shi Gu voor de geïnteresseerden). Vond deze vreemd genoeg de minste, hoewel hier eigenlijk de grootste namen aan verbonden zijn.

Posters van deze film zijn veelal misleidend. Beetje vreemd eigenlijk, want hoewel de posters erg nette versies van de personages tonen zijn ze in de film toch wat armoediger. Vooral Zhao Wei is in de film een echt boerenvrouwtje.

Chan's versie is degene met het meeste drama. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal (beelden van de echte betrokkenen op het eind) dus op zich zal het allemaal wel, maar tijdens het kijken voelde het iets té aan. Het loopt allemaal wel érg slecht en hoewel het drama in de kern best krachtig is zijn er teveel randprobleempjes die afleiden.

Wat in deze film wel duidelijk werd was dat het kidnappen van je kind in China éxtra zuur is, aangezien daar de 1-kindsregel geldde. Wou je een nieuw kind, was je verplicht je verdwenen kind dood te melden.

Acteerwerk verder aardig maar niks uitzonderlijks, visueel oké maar ik heb Chan toch ook al mooiere films weten maken. De soundtrack is verder nogal dik aangezet, maar dat zit wel een beetje vast aan dit type film.

Niet verkeerd, kent mooie momenten, maar mij iets té nadrukkelijk dramatisch. Dan heb ik het liever iets kleiner.

3.0*

Blijkt uiteindelijk wel iets meer dan een aardig dingetje.

De eerste 40 minuten zijn indrukwekkend. Waar de film qua datum tussen de Shaw periode en de Yuen periode valt, kan hij beter gezien worden als een rechtstreekse voorouder van Yimou's eigen martial arts films. Het begin doet sterk terugdenken aan Hero en andere (Ye Yan dan vooral).

Visueel erg stijlvol en vaak prachtig. Er valt erg veel te genieten.

Dan draait de film. Op zich interessant maar de sfeer tussen beide delen is te verschillend om goed te pakken. Waar het eerste gedeelte stijl- en eervol is, is het middenstuk een lauwe silly Chinese comedy. Naar het einde toe draait de film terug naar z'n oorspronkelijke opzet, maar het middenstuk laat jammer genoeg een iets te nare nasmaak achter.

Verder wel fijn om Yimou een keertje te zien acteren. De man heeft een ijzeren gezicht dat best goed past bij de film. Gong doet het ook best verdienstelijk, vraag me af of ze elkaar hier "leren kennen" hebben.

Jammer, want er had een dikke opgepoetste 4* ingezeten, nu blijft het bij een verdienstelijke 3.5* voor een film die deels z'n tijd ver vooruit is. Jammer genoeg zit er halverwege een stijlswitch die iets te bruusk is en teveel vervalt in platgetreden paadjes.

Toch de moeite voor mensen die wat met het genre hebben.

Matige Hui.

Wel beter dan haar vorige films, maar dat zegt niet zo heel veel eigenlijk .Blijft verder ook een beetje raar om een Shaw Bros drama te zien, maar dat krijg je natuurlijk met Hui in de regisseurstoel. Was er ook een beetje de tijd voor. De hoogdagen van de Shaw Bros martial arts waren voorbij, de volgende martial arts opleving zou nog even op zich laten wachten, dus was het wat experimenteren met andere genres.

De film deed me op sommige momenten wat denken aan In the Mood for Love, maar dan zonder de strakke regie van Kar Wai en het mooie camerawerk van Doyle. Een wat plattere, plot-gerichte versie dus, maar wat heb je daar aan. Zo boeiend is het verhaaltje niet namelijk.

Acteerwerk viel nog wel mee, visueel is het ook degelijk, maar uiteindelijk is het teveel degelijkheid zonder ook maar iets dat er uitspringt. Slecht of vervelend is niet dus, maar het stelt zeer weinig voor en 't is zo'n filmpje dat je morgen weer vergeten bent. Zoveelste matige drama in het ruime oeuvre van Hui.

2.0*

Mjah.

Volgens mij zijn er weinig mensen op MM die deze film volledig op waarden kunnen schatten. Een typische HK parodie, waarvan ik best een hoop opgevangen heb maar waar vast nog veel meer compleet langs me heengeschoten is.

Typisch voor dit soort filmpjes is dat er van subtiliteit geen sprake is. Aan een razend tempo komen de meest in your face mogelijke grappen en visuals over het scherm gedonderd. Visueel is het erg interessante overkill kitsch, qua humor barst het van de verwijzingen en de gekende zwaar flauwe HK grapjes.

Lau parodieert hier zeker z'n eigen twee Odyssey films, maar ook stukjes en beetjes Avalon, Spider-Man en Star Wars (al die soundeffectjes ) komen vlot voorbij. Zoals gezegd is het moeilijk om de al maar de helft te spotten, ben benieuwd waar andere mensen mee aankomen.

Het verhaal stoomt ook in sneltreinvaart overal en nergens heen en het is dan ook bijbenen als kijker. Persoonlijk kan ik wel genieten van dit soort chaos. De CGI is bijvoorbeeld erbarmelijk maar zo overweldigend chaotisch dat het best z'n charme heeft.

Wie Tsark's remake van de Zu Warriors gezien heeft, weet wat te verwachten als hij het in z'n hoofd zelf even mixt met een hoop Stephen Chow.

Moeilijk aan te raden, sowieso is het publiek voor dit soort filmpjes redelijk klein.

Verdienstelijke 3.5*

Weer erg matig.

Het botert gewoon niet tussen Yang en mij. Terwijl een Tsai en Hou er wel in slaagden op boeiende films te gaan maken, zijn de films van Yang vooral doorsnee en onopvallend. Ook deze film dobbert maar een beetje rond, zonder daarbij echt te bekoren.

Visueel is het ook zo droog allemaal. Taipei als stad komt nooit mooi uit de verf, het kleurgebruik is grijs en onaantrekkelijk en ook het cameraewerk lijkt vooral functioneel. En als Yang al eens wat probeert (voor de grote neon-reclames bevoorbeeld, oogt het gewoon lelijk.

Verder zijn ook de personages niet al te boeiend en blijft Yang vooral een verteller, eerder dan een volbloed regisseur. Ik vind z'n films qua regie redelijk ondermaats, waardoor de verhalen die hij wil vertellen eigenlijk bij voorbaat al gedoemd zijn om te vervelen.

Echt barslecht of irritant zijn z'n films zelden, wel duren ze veel te lang en weten ze gewoon te weinig te boeien. Niet mijn regisseur vrees ik.

1.5*

Lai is oké.

Naraka 19 was al niet verkeerd, hetzelfde geldt voor deze film. Qua verhaaltje stelt het allemaal niet zoveel voor, maar de aankleding is verzorgd, de lengte is niet overdreven en het vermaakt zonder problemen.

Tweelingen die van plaats wisselen zijn niet nieuw, al speelt Lai het hier wel aardig uit. Het blijft lange tijd gissen wie nu eigenlijk wie is en hoe de vork echt in de steel zit. Niet meteen een enorme twist op het einde (vooral omdat je al wel voelt dat er een twist aankomt) maar het werkt wel.

Visueel erg strak vormgegeven. Knappe belichting, schitterende sets en leuke abstracte scenes op het toneel. Dat stuk zit best mooi in de film verwerkt, al is het dan niet meteen een Perfect Blue. Yue en Qi doen het ook naar behoren, dus ook het acteerwerk zit wel goed.

Alleen jammer dat de film nergens écht de hoogte ingaat. Het is allemaal erg solide en strak, maar er zijn te weinig momenten die er echt uitspringen of de potentie hebben lang bij te blijven.

3.5*

Daniel Lee flikt het weer.

Een wat vergane glorie qua martial arts wordt hier weer in kijker gezet. Het is geen film die het warm water opnieuw uitvindt, maar die gewoon alles tot in de puntjes uitvoert en zo biedt waarvoor je als kijker gaat zitten. En dat had ik alweer een tijdje gemist bij dit soort films.

Leuk is vooral de mix van klassieke Chinese fantasy en steampunk invloeden. Het is zeker niet overdreven, maar het voegt toch wel iets toe, zeker aangezien er al zoveel gelijksoortige films zijn. Verder is ook de CG wel oké, en vooral niet overdreven in gebruik.

De actiescenes zijn sterk en dynamisch, de filler tussendoor is ook wel interessant, en de cinematografie is piekfijn. Soundtrack en acteerprestaties vallen minder op, maar dat zijn ook niet meteen kritieke punten bij een film als deze. Fijn kijkvoer voor de liefhebber met andere woorden.

4.0* en een uitgebreide review

Kleine tegenvaller van Jianqi Huo.

Haalde hij hiervoor vooral zijn heil uit een wat realistischere aanpak, is deze film vooral erg geconstrueerd. In zijn eerder werk leek hij bezig te zijn met echte mensen/personages, hier is het veelal poppentheater.

Visueel is het veel gelikter. Dit zorgt voor mooiere kadreringen maar vreemd genoeg minder mooi kleurgebruik. Ook de fuzzy shots komen niet echt goed tot hun recht. Verder is de soundtrack ook iets té zoet en weet het verhaaltje niet altijd te overtuigen.

Na een goed kwartiertje denk je bij jezelf "dit is de Chinese variant van Romeo & Julia", maar wanneer na een half uurtje net dat verhaal een belangrijke plaats in de film krijgt gaat het er wat over. Het is allemaal net iets té, waardoor net dat ongedwongene en eerlijke lijkt te verdwijnen. Best jammer.

Toch valt er nog wel wat te genieten, met af en toe erg mooie shots en een verhaaltje dat de minuten wel weet te vullen. Laatste scene is prachtig en vertelt eigenlijk meer dan de rest van de film.

Acteerwerk viel mij ook een beetje tegen. Ook de eerste keer in een Jianqi Huo film.

't Is allemaal nét niet, net té geforceerd en geacteerd. Hoop dat het een eenmalig experiment was voor Huo.

3.0*

Soms zie je een film die je al 100 keer eerder gezien hebt, en op alle vlakken minder is.

Ch'ing Shaonien Na Cha is zo'n film. Niet dat hij echt zo slecht is, maar op een bepaald moment ben je het gewoon beu. Nogmaals wat passieve en nihilistisch ingestelde Aziatische jeugd die het niet meer ziet zitten, en vervalt in semi-criminaliteit (wat stelen, en andere kleine pruts). Sorry, maar ik heb het dus al vele malen eerder gezien, en ook al veel beter. De film ziet er lelijk uit, en lijkt wel gefilmd met dezelfde apathie als de hoofdpersonages uitstralen. Muzikaal is er ook al niks te beleven, en het verhaaltje is zo 13 in een dozijn dat geeneens de zin had om moeite te doen.

Enige vorm van entertainment in deze film was het herkennen van wat oude games (SFII, dat soort dingen). 1* is een zwaar verdict, maar zie dan ook geen enkel nut voor het bestaan van deze film. Doe mij maar een Millenium Mambo dan.

Gaaf filmpje.

Mooi rauw sfeertje dat sterk doet denken aan Dog Bite Dog. Geen echt sympathieke personages, duistere gangetjes maar vooral ook veel grit en vuil.

Niet het stijlvolle of mooie wat een To normaal opvoert, maar eerder de leefwereld onder de opgelifte steen. Prachtig vormgegeven, sterke score en uitstekend acteerwerk.

Verhaal neemt een paar rare bochten, zitten ook een paar vreemde personages tussen, maar verder helemaal niks op aan te merken.

Ijzersterk genrefilmpje. Score is te wijten aan verkeerde verwachtingen misschien?

4.0* en een uitgebreide review

Niks mis mee.

Het is jammer dat MM een maat voor niks is wanneer het op HK/China aankomt. Drie miezerige stemmetjes bij deze Herman Yau film, met een gemiddelde waarvan je kan vermoeden dat de stemmers de film hebben meegepikt op één of ander filmfestival zonder te weten waar ze aan begonnen. Speculatie natuurlijk, maar veel meer houvast heb je niet want zelfs een berichtje kon er blijkbaar niet eens vanaf. Njah.

Yau levert hier een waardige genrefilm af. Nee, het is niet 's werelds spannendste film. Ook niet de meest gore of mysterieuze. Een probleem waar 99% van alle horrors mee te kampen hebben. Maar wel sfeervol, mooi geschoten en aangenaam om volgen van begin tot eind. Sowieso is het meer mysterie dan horror. Uiteraard zit er een geest in, uiteraard een gevolg van een dramatische gebeurtenis in het verleden, uiteraard dat het puzzeltje op het eind vervolledigd wordt. Zo werkt dat nu eenmaal met genrefilms.

Yau is de laatse tijd goed bezig. Er zit niet al te veel originaliteit in z'n werk, maar wel veel meer kwaliteit. Kon niks verkeerds vinden aan deze film. Niet te lang, sfeervol, mooi vormgegeven en kundig geacteerd. Gewoon goed.

3.5*

Apart filmpje.

Qua opzet is het best interessant. De mysterieuze wasserette als dekmantel, de huurmoordenaar die op de hielen gezeten wordt door de geesten van zijn slachtoffers en de waarzegger die hem daarbij helpt.

Geregeld ook geweldig camerawerk en strakke belichting, het probleem is een beetje dat de film naast misdaad ook comedy probeert te brengen. En daar gaat het dan toch wel een beetje mis, want zo grappig is het jammer genoeg niet.

Ook een wat vreemde keuze voor een Taiwanese film, die zelden echt op humor spelen. Niet dat dit een volbloed comedy is, maar de luchtigheid zit het mysterieuze sfeertje toch regelmatig in de weg. Deze film had het gewoon niet nodig.

Klinkt een beetje negatief, maar er valt ook echt nog wel genoeg te genieten. The Laundryman is uiteindelijk een speciaal en origineel filmpje geworden, met genoeg scenes die de moeite waard zijn, maar het weet gewoon niet continu te overtuigen.

3.5*

Jing Wong weer.

En dat op automatische piloot. Beetje vreemd dat dit soort films nieuwe releases krijgen en volledig opgepoetst worden. Allicht dat de film lokaal enige waarde heeft, maar verder is dit typisch bandwerk uit de JWong stal. Lijkt me niet iets waar veel mensen echt op zitten te wachten.

Een groepje heren, veelal losers, op zoek naar vrouwelijk gezelschap. Ondanks hun moeilijk, vaak knullig gedrag lijken ze toch indruk te kunnen maken, al is die interesse vaak maar van korte duur. Een filmpje zoals er zo vele zijn met andere woorden, zelfs de halve cast heeft volgens mij al een keer in een soortgelijke film gezeten. Je zou er bijna een deja vu van krijgen tijdens het kijken.

Dankzij het vlotte tempo, een paar lollige momenten en de algemene luchtigheid valt het nog wel uit te zitten, maar veel meer valt er jammer genoeg niet te rapen. Niet dat ik nog hoge verwachtingen heb van de overgebleven Jing Wong films, maar zelfs op automatische piloot weet hij vaak toch betere filler te maken.

2.0*

Blijkbaar moet het gemiddelde voor zich spreken, want veel woorden worden er niet aan vuilgemaakt.

Verbaas me wel over de aanduiding "komedie" hier. De film heeft zeker een wat luchtigere ondertoon, de verschijning van Qiu Ju in de stad zal ook wel een zeker komisch effect nastreven, maar verder is dit gewoon een drama lijkt me.

Zhang stelt visueel teleur. Zijn kenmerkend kleurgebruik is er enkel sporadisch. En dan bedoel ik echt een aantal scenes/shots die op 1 hand te tellen zijn. Verder heeft de film een vaal uiterlijk, niet mooi.

Het verhaaltje is iets te repetitief maar verder wel grappig om volgen. Twee koppigaards die hun geschil niet kunnen bijleggen en daarin steeds verder gaan.

Uiteindelijk hangt er een beetje een vreemd einde aan, waar in de laaste 5 minuten nog even van moraal geswitched wordt. Op zich wel aardig, de film zegt wel iets leuks over het rechtsgevoel van mensen en de middelen waarmee ze dat rechtsgevoel nastreven, maar subtiel is het allemaal niet. Daarvoor lijkt het te geconstrueerd allemaal.

Rest een filmpje dat aardig is om volgen, maar redelijk onderaan bengelt in het mooie oeuvre van Zhang.

3*

Stijlvol.

Maar net iets té oubollig. Vooral de opzet en het verhaaltje dan. Het spion-verhaaltje is onderhoudend, maar niet veel meer dan dat. Het lijkt alsof je het allemaal al 10 keer eerder gezien hebt, wat soms het tempo uit de film haalt.

Visueel wel erg sfeervel. Prachtig gedetailleerd en sterk afgewerkt. Verder ook wel klassiek, weinig modern camerawerk of cuts, maar als het zo mooi uitgevoerd is stoort het niet. En naar Chinese gewoonte uiteraard ook weer geweldig gebruik van kleur.

Het acteerwerk is naar behoren, zo ook de soundtrack. Beiden niet exceptioneel of echt opvallend, maar zeker ook niet vervelend.

Lastig om deze film echt aan te raden, daarvoor is hij gewoon niet apart genoeg, maar toch duidelijk meer dan een simpel tussendoortje. Zeer sfeervol en prachtig vormgegeven, alleen niet opvallend genoeg.

3.5*

Matig weer.

Heb ze blijkbaar allemaal bij elkaar. Ze lijken ook veelal gemaakt in de vroege jaren '70. Allicht dat Chang het idee had dat hij het ook in andere genres waar kon maken. Op zich blijft hij hier nog redelijk dicht bij de bron, maar ook de kickboks wereld weet hij niet echt passend in beeld te brengen.

Sowieso wel lastig omdat er sinds die tijd al een Tony Jaa gepasseerd is, da's toch wel andere koek. Toch is het ook gewoon duidelijk dat die stijl van vechten Chang minder goed ligt. De gevechten ogen wat saai en weinig spannend in beeld gebracht. Anderzijds zijn het wel de hoogtepunten.

Verder is het namelijk niet veel soeps. Pover plotje, erg matig acteerwerk. Ik werd er niet meteen warm van. Hoop binnenkort toch weer gewoon wat "normale" Chang's te kunnen zien. Ergens wel grappig om te zien dat hij vanalles geprobeerd heeft om een wat breder bekwame regisseur te worden, maar echt goeie films heeft dat niet opgeleverd.

1.5*