Opinions

28 Weeks Later ook maar herzien in deze barre Corona tijden. De herziening van deze film viel me mee. Vooral ten opzichte van het eerste deel. Waar 28 Days Later erg gedateerd aanvoelt op audiovisueel vlak en op dat gebied echt een wanstaltig begin jaren 00 product is, heb ik dit gevoel bij dit vervolg uit 2007 minder. Logisch, want de film is later uitgekomen en laat dus de irritante muziek en het lelijke kleurenfilter achter zich. Het camerawerk is vergelijkbaar, maar net iets minder storend.

Qua plot weet het weinig nieuws te bieden, maar het verhaal is onderhoudend genoeg en doet af en toe leuke en spannende dingen. Er wordt ook niet te lang op locaties gehangen. Hierdoor zit er een behoorlijke vaart in de film. Het voelt allemaal net even wat gedurfder aan. Iedereen kan een potentieel slachtoffer zijn.

Tel daarbij de beroemde openingsscene op en een jonge Imogen Poots (leuk om haar hier te zien) en je hebt gewoon een waardig vervolg. Sterker nog, ik heb me bij deze herziening meer vermaakt!

3,5* blijven staan

Visueel was ik nooit zo fan van de eerste. 28 weeks later was al wat toned down en daardoor kon ik die beter pruimen. Na een herziening deze week was nu 28 years later aan de beurt. En voor de eerste helft weet Boyle 100% te overtuigen. De nederzetting voelt logisch met de samenleving die is opgebouwd en de sfeer eenmaal aan het vasteland voelt ontzettend naargeestig en beklemmend. De score uit de trailers komt goed terug en eigenlijk is het een volledige homerun.
Dan begint de tweede helft van de film en daarin draait het vooral om de zoektocht naar de waarheid en een genezing voor Spike. Op zich allemaal prima uitgevoerd en het is niet geheel onlogisch. Maar de toon is opeens zo anders waardoor je een film met twee gezichten krijgt. En een dikke mega piemel van een Neanderthaler geïnfecteerde. Om maar te zwijgen over die Power Rangers aan het eind. Op zich maakt het me nieuwsgierig naar een vervolg, maar had bij 28 Years Later een volledige focus op de vader/zoon en het horrorgedeelte willen heb en dan deze mix.

Ik had de hele film met een dikke adrelanine stoot zitten kijken in de bios, origineel gegeven, veel actie, spannende momenten en ook de nodige heroische/liefdes perikelen.

Geweldige film!

4,5 sterretjes

p.s. sluit me volledig aan bij de review van maerk

100% eens met Sjoerdow!

Wat een ontzettend slap aftreksel is deze film geworden zeg. Het uitgangspunt is dramatisch en het slappe acteerwerk is vanaf minuut 1 al duidelijk.

Vanaf minuut 1 word je plat gegooid met kansloze dialogen en is het gewoon erg lastig om je aandacht erbij te houden. Hoe zoiets spannends als het eerste deel zo verkracht kan worden door dit gedrocht.

De karakterontwikkelingen zijn verder ook ontzettend lachwekkend, eerst is Stella onzeker. Eventjes later loopt ze de bad-ass chick uit te hangen en moord en hakt ze er op los. Terwijl het met Amber exact het omgekeerde is.

Daarnaast zijn de handelingen gewoon ongeloofwaardig, bewapend met slechts een paar wapens zoeken ze 2x een groep vampieren op middenin een donkere fabriek. Neem op z'n minst wat uv licht mee of zo.

Daarnaast is alles compleet voorspelbaar, de romance is gewoon lachwekkend en zoals Sjoerd zegt, die kleine dingetjes maken alles gewoon ongeloofwaardig. Dan heb ik het nog niet eens over de dramatische make up van de vampieren gehad, vooral in het begin van de film leken het wel clowns. Overigens snap ik niet waarom die Lilith eerst in vampierentaal praat en 2 scenes later praat ze gewoon Engels. Lijkt me gewoon een fout in de film?

Overigens ben ik nog wel redelijk positief over de actie in de film, het is wel lekker bloederig en er is duidelijk geen censuur toegepast. Dus je krijgt wel te maken met lekker bloederige scenes en afgehakte hoofden.

Echter kan dit de film niet redden, al redt het 30 Days of Night: Dark Days wel van de totale ondergang.

1*

Een ietwat tegenvallende film, had er wat meer van verwacht. Er zitten een aantal geinige elementen in, maar de uiteindelijke sfeer is net iets te droog en zorgt voor net te weinig lachers. Zoals Fortune aangeeft is het plot af en toe te geforceerd uitgewerkt, wat de film niet ten goede komt. Zonde van de vele leuke acteurs.

In de verdediging van de film moet ik wel zeggen dat mijn concentratie niet erg hoog lag en de film vast wel een keer herzien moet worden. Al ligt dit natuurlijk ook wel aan de film die gaandeweg steeds minder de aandacht weet vast te houden.

Meuk voor tussendoor!

2,5*

Persoonlijk irriteert het mij altijd zo als verhalen op deze manier met elkaar verweven worden en zich tegelijkertijd afspelen. Je weet dat bepaalde acteurs niet meedoen en wanneer onze Griekse held dan het Spartaanse kamp bezoekt is Gerard Butler toevallig afwezig. Ook typisch iets voor (brakke) series.

Het verhaal zelf zit natuurlijk wel degelijk in elkaar, maar de Grieken zelf zijn gewoon een stuk minder stoer dan de 300 Spartanen en het einde van de film is wat dat betreft ook wel veelzeggend.

Maar o, wat is de actie vet en zet Green ook een heerlijke bitchy en sexy rol neer. Wanneer je niet met een overdaad aan verfilmingen van graphic novels bestookt wordt is een film als dit af en toe een verademing om te zien, ondanks dat de film wel op alle fronten inferieur is aan het eerste deel.

3,0*

Wat een flinterdun plot zeg. Duidelijk een rip-off van de 50 Shades of Grey films, wat ook al niet een al te beste filmreeks is.

Wat heb je nodig om dit type film te maken? Twee geile mensen die niet kunnen acteren (maar dan ook echt niet kunnen acteren) , bizar slechte popsongs die totaal niet bij de film passen en een achterlijk plot over een man en een vrouw die onder bizarre omstandigheden voor elkaar vallen. Zo'n vrouwtje in de hoofdrol kan je dan ook onmogelijk begrijpen. Het laatste ingrediënt is een open einde waarin we in het vervolg 365 Days Darker waarschijnlijk het antwoord gaan zien.

Nee, het is niet best. Het enige dat de film nog enigszins redt is dat Sieklucka de temperatuur hier in huis de eerste 45 minuten nog behoorlijk heeft doen stijgen. Het is gewoon een lekker ding. Alhoewel de twee beide niet kunnen acteren, voelde ik de fysieke aantrekkingskracht tussen hun twee wel. Maar daar is dan alles ook mee gezegd.

1,5*

The 40 Year old virgin is een typische en grappige film uit de Apatow stal.

Het gegeven voor de film is gewoon geweldig, de uitwerking is ook redelijk goed.
Al vond ik Steve Carell niet altijd even overtuigend, mede dankzij zijn 'overacting' soms. Beetje te schreeuwerig en overdreven.
Dan vond ik de bijrollen van Rudd, Malco en Rogen eigenlijk veel beter.
Deze 3 heren zijn echt heerlijk op dreef als vrienden die Andy aan de seks willen helpen.
Lynch is ook geweldig als droge en geile bazin van het hele stelletje.

Ik vraag me wel af hoe Andy(Carell) in godsnaam nog maagd kan zijn, zoveel kansen gehad en hij verprutst het allemaal. Toch een beetje debiel haha. Tijdens de film ook weer, wilt Trish met hem naar bed, durft hij weer niet. Soms wel irritant hoor.

Er zijn verder genoeg komische situaties waarbij je toch wel moet lachen, mede dankzij de fantastische bijrollen en ondanks het beetje voorspelbare einde is dit een hele fijne rit om uit te zitten en heb ik me echt geen moment verveeld.

3,5*

Ik stoorde me niet zozeer aan Engels sprekende Japanners, maar eerder het gebrek aan empathie dat ik bij 47 Ronin heb gekregen. De film probeert heel erg episch te zijn, maar door de platte personages en het gebrek aan een goede opbouw in de film kan het nergens deze pretenties waarmaken. Het kon me eerlijk gezegd aan m'n reet roesten wat er allemaal met die platte personages gebeurde in de film.

Zodoende gat 47 Ronin niet de boeken in als een goede film, ondanks de verwoede pogingen die de makers hebben gedaan.

2,0*

Meh. Ik ging met hoge verwachtingen de film in, maar het is niet meer dan een ordinaire Black Lives Matter propagandafilm geworden. Iets dat natuurlijk ook de hoge waarderingen op dit moment vanuit Amerika verklaart. Relevanter kan een film met dit thema niet zijn. An sich hoeft het geen probleem te zijn, maar de manier waarop het allemaal samenvalt maakt de film gewoon erg matig. Spike Lee heeft er op z'n zachtst gezegd een enorme puinhoop van gemaakt.

Het verhaal voelt erg onsamenhangend aan. Ik kreeg nog verwachtingen toen het groepje lekker dansens de kroeg in dook, maar er bleef eigenlijk weinig van over. Dat ze PTSS hebben is duidelijk, maar het rommelige flashbackstructuurtje met mr. Wakanda Black Panther werkt gewoon niet. Het zou de traumatische gebeurtenissen moeten oprakelen, maar ik heb alleen wat matige actiescènes mogen aanschouwen. De Vietnamoorlog is vaker en vooral ook beter in beeld gebracht. Er zijn wat onderlinge spanningen en wat zijplotjes, maar nergens voelen ze oprecht aan of voel je ook de pijn die ze voelen. Dit komt mede dankzij de opgedrongen social justice onderwerpen die Spike Lee continu erdoorheen gooit. Meerdere malen worden er door personages opzichtig personen genoemd en vervolgens volgt er een echte foto van die persoon. Het voelt echt compleet willekeurig aan en haalt de kracht uit veel - in potentie- sterke momenten. Tevens haalt het je ook gewoon uit de film. Zoiets werkt beter aan het eind van de film. Maar dat hebben ze opgevuld om voor de tweede keer te vermelden dat Martin Luther King is vermoord. Nu word je telkens uit de film gerukt en kom je maar niet lekker in de film, waardoor de 2,5 uur echt veel te lang aanvoelt. Hier had wel drie kwartier uit geknipt kunnen worden.

Het is toch jammer dat Spike Lee er zo'n opzichtig lomp filmpje van weet te maken. Maak liever een documentaire waarin je ongegeneerd propaganda voor de Black Lives Matter beweging maakt. Dan weet je wat je krijgt

Nu heb je een soort halfbakken PTSS oorlogsfilm met BLM propaganda tussendoor en aan het eind. Het is gewoon too much, maar Amerikanen smullen ervan op dit moment. Als de storm wat is gaan liggen zullen ze erachter komen dat dit gewoon een matig geregisseerde film is.

2,0*

Leuke romantische komedie met Sandler en Barrymore in de hoofdrol.

Het uitgangspunt is simpel gezegd heel erg origineel. Dit zorgt vooral het 1e uur voor een heleboel geslaagde grappen. Dit maakt de komedie echt zeer leuk om te kijken.

Soms vind ik Sandler z'n stem wel wat minder, hij hoeft niet persé een typetje te spelen die altijd raar praat vind ik.

De bijrol van Schneider, de pinguin, de walrus, de broer van Barrymore, de scenes in het restaurant en het opwachten van Sandler in de auto. Allemaal leuke bijrollen en leuke scenes.

Zelfs de ergste pessimist moet denk ik wel lachen....

Het laatste half uur gaat het de romantische kant op, wat helaas wel een groot gedeelte van de humor wegneemt. Het blijft echter wel leuk om naar te kijken en het verhaal kakt niet echt weg.

Gewoon een leuke wegkijkertje, met hier en daar geslaagde grappen en het welbekende happy end.

3*

50/50 is een heerlijke combinatie van drama en komedie, gedragen door uitstekende prestaties van de cast.

Het is lastig om een film met dit onderwerp te maken, vooral wanneer er ook nog is komische elementen in verwerkt zitten. Toch weet Levine de balans tussen drama en een (puberale) lach prima te bewaren. Dit komt tot uiting in de vorm van Gordon-Levitt en Rogen, die weten te overtuigen als vrienden. Waar Gordon-Levitt echt enorm sympathiek overkomt(kwaliteit) en tegelijkertijd zowel iets vrolijks als iets treurigs uitstraalt(past goed in de lijn van de film) en zijn rol met verve speelt. Daar zorgt Rogen af en toe voor de puberale lachers, een rol dat hem op het lijf is geschreven. Wanneer het er op aan komt blijkt ook dat de puberale man toch een groot hart heeft.

Dit zorgt voor een perfecte stel. Ook Kendrick is in haar element als onzekere, beginnende psychiater en de band die ze opbouwt met Gordon-Levitt is ontroerend. Het belangrijkste is dat de personages echt voelen en dat is gelijk het sterkste punt van de film.

Het verhaal is behoorlijk rechtlijnig en heeft weinig verassingen in petto, maar dankzij het bovenstaande maakt dit eigenlijk niet uit en is het lastig om niet een traantje weg te pikken om vervolgens daarna weer flink in de lach te schieten. Het is alleen jammer dat er niet meer aandacht aan de twee oudjes besteed is waar Gordon-Levitt samen chemotherapie mee had.

Of Gordon-Levitt zijn situatie realistisch is en dat een aantal kankerpatiënten het er niet mee eens zijn zal me eigenlijk een worst wezen. Ook die drie kunnen geen accuraat beeld weergeven over hoe zo'n situatie werkelijk is, aangezien iedereen het op een eigen(lees:andere) manier beleeft. Wat mij betreft is het dan ook een erg realistische film. Als je echt een ongeloofwaardige film over dit onderwerp wilt zien zou iemand is My Sister's Keeper moeten kijken.

50/50 is gewoon een erg sympathieke film die lang zal blijven hangen!

4*

6 souls/Shelter een allegaartje geworden dat nog aanvoelt als een jaren 00' product met een leuk uitgangspunt dan langzamerhand wordt opgebouwd. Er wordt niet teveel prijsgegeven en beetje bij beetje ontrafeld het plot zich, omgeven met een prettige mysterieuze sfeer.

Gaandeweg de laatste 30 minuten verliest de film dit lekkere sfeertje en is het blijkbaar lastig om het op een leuke en bevredigende manier te eindigen. Het bovennatuurlijke aspect in dit geval voelt gewoon weet iets te gemakzuchtig en is bovenal niet zo heel leuk bedacht.

2,5*

Door de wereldwijde shitload die de film over zich heen krijgt met 0 verwachting naar de bios gegaan, maar ik werd stiekem toch wel verrast.
Ik heb genoten van de prachtige wijde shots die af en toe getoond werden en dit is ook echt iets dat ik nog een keer op mijn goede tv terug wil zien. Doordat je dino's hebt verwachten mensen waarschijnlijk iets spectaculairs, maar met een cast bestaande uit 2 personen hoef je dat niet te verwachten. 65 is juist een intieme film waarin de twee overlevenden van een crash het reddingsschip moeten zien te bereiken. Dat gaat gepaard met kleine momenten waarin de twee naar elkaar toegroeien en af en toe krijgen ze natuurlijk te maken met de verraderlijke wereld om hen heen. Af en toe was het ook spannend en vooral op 1 specifiek moment schoot de hele zaal uit de stoel.

Zit je dit te kijken en verwacht je toch meer bombasme, dan kom je bedrogen uit en ik heb het gevoel dat de kijker vooral hierop stuk gaat betreft. Zoiets had wat mij betreft alleen gekund met een grotere cast waarmee je meer slachtvoer creëert.

Ik had zelf wel wat dingetjes anders gedaan. Je weet gelijk in het begin al dat zij van een andere planeet komen en op aarde 65 miljoen jaar geleden neerstortten. Dit had ik liever niet benoemd zien worden. Op die manier kom je er gaandeweg er door de meteoriet aan de heldere hemel die op de aarde afstormt zelf achter dat dit geen mensen van aarde zijn en dat dit onze eigen aarde is. Wellicht niet heel verrassend, maar het is leuker voor de kijker als je hetzelfde gevoel ervaart als Adam Driver's personage. . Daarnaast had ik misschien het meisje ook Engels laten praten, maar aan de andere kant hadden we dan misschien ook naar het gezeur moeten luisteren de hele tijd.

Ik heb me uiteindelijk prima vermaakt. 65 is een intieme en kleine film geworden in een grootste setting die er bij vlagen echt fenomenaal uitziet. Als je hiermee rekening houdt kan je ervaring alleen maar meevallen.

Ongelovelijke schijtfilm dat in het begin gewoon complete teksten uit Scream heeft gejat en op geen enkel moment ook maar verrassend kan zijn.
Het spelletje 75 is ook te belachelijk voor woorden, midden in een zuipfeestje gaat iedereen opeens hun muil houden om naar die telefoon gesprekken te luisteren. Wat een gaar kutfeest moet dat dan zijn.

Daarnaast is de hele cast om te janken zo slecht. De film zit vol vervelende stereotypes en wannabe gangsters die proberen grappig te zijn en dat dus totaal niet zijn. Verschrikkelijk.
Ook de rol van Hauer is compleet overbodig en voegt totaal niks toe aan de hele film. Daarnaast acteert hij hier ook nog is freakin belachelijk slecht.

Het verloop van de film sloeg verder echt compleet nergens op. Een grote groep jongeren wordt vermoordt door een moordenaar de beweegt als een baviaan. Wat een lompe kerel zeg, en die jas....poefff...die dooie poes op de muts leek helemaal nergens op. Het allerergste vind ik nog wel dat een grote groep jongeren in een huis zo kansloos worden afgeslacht door een moordenaar en niemand, maar dan ook niemand heeft een mobiele telefoon op zak of denkt er aan om de politie te bellen. Ja, bijna op het einde krijgt de homo een sms dat er een moordenaar is en het eerste wat hij doet is het huis in rennen. Waarom zou je ook de politie bellen?

Dan de climax, die sloeg verder ook nergens op. Totaal voorspelbaar en niet spannend. De
moordenaar heeft last van het uitleg syndroom, vermoordt onnodig zijn compagnon(hij kon hem beter vermoorden nadat hij de groep jongeren allemaal had vermoordt) en als allerslechtste kers op de taart komt Hauer opeens nog even binnen stormen nadat je hem al meer dan een half uur niet meer hebt gezien. Waar komt hij ineens vandaan? Totaal niet uitgediept zijn personage en wat een anti-climax zeg.

Nee, ik heb echt teveel gezegd over deze rotzooi.

0,5*

8-Bit Christmas is zo'n fijn avontuur voor kinderen die wanhopig op jacht zijn naar een Nintendo voor kerst.Dit is zo'n typische film die ik als kind fantastisch zou hebben gevonden en dat ik er later veel sentiment aan over heb gehouden. Het acontuur wordt lekker overdreven in beeld gebracht en vooral erg goed vanuit het perspectief van Jake. Er zit een soort van Wonder years achtige voice-over in de film die het net even wat leuker maakt. Ik vind het alleen jammer dat het extreem zoete einde ietwat uit de lucht komt vallen, ik heb nou niet het idee dat Jake een dusdanige ontwikkeling heeft doorgemaakt dat hij de ware boodschap van kerst weet te waarderen. Maar stiekem doet het ook wel weer wat met je. Een film die met de kerst zeker opgezet kan worden als je kinderen hebt. Die hebben wel behoefte aan dit soort luchtige kerstfilms, aangezien je tegenwoordig verzuipt in de zoetsappige meuk.

3,0*

Zojuist gezien in de Sneak bij Pathé. Had deze film totaal niet verwacht, ook gezien de verschijningsdatum van 3 november in gedachte houdend. Was totaal niet bekend met deze film, dus heb me lekker laten verrassen.

De intro is lekker luchtig, maar gelijk na de opening credits neemt alles toch een serieuze, maar tegelijkertijd ook dromerige sfeer sprookjessfeer aan(iets wat Aja goed met de belichting weet te creëren). Even kwam er ook spanning er ook flink in en dan vraag je je echt af... Hoe gaat dit aflopen? Het is eigenlijk best een slim in elkaar gezette film.

Ja, de uiteindelijke verklaring zie je op een gegeven moment toch nog een beetje aankomen, maar het is wel bevredigend en het enige wat logica biedt.

Ik zie de film the 9th life of Louis Drax uiteindelijk als een interessante, unieke film die op weet te vallen in de grote massa aan eenheidsworsten films van tegenwoordig. Het laat zich niet in een specifiek hokje plaatsen.

Een erg zomerse film met een coming of age thema dat nergens echt de diepte in gaat. Dhalia weet vooral van de locaties te profiteren en in combinatie met een zwoel muziekje kan ik het simpele plot uiteindelijk vergeven en is het artistieke gedeelte uiteindelijk hetgeen de boventoon voert.

3,0*

Ben het helemaal eens met JDSsmetje, zolang er maar geloofwaardig wordt gehandeld binnen de film is het te pruimen, in dit geval is het dus niet zo.

De film begint echter wel erg mooi en lekker mysterieus, je krijgt een paar creepy shots voor de kiezen. Bijvoorbeeld de scène bij het raam of dat je dat psycho vrouwtje op de achtergrond langzaam ziet verdwijnen.

Daarna begint helaas het kommer en kwel allemaal. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit zulke domme politie agenten gezien in een film denk ik. Bijna alles wat ze fout kunnen doen en niet volgens het protocol doen, dat doen ze. Zo sleept 1 agent een arrestant mee het huis in, dat doe je toch niet? Vervolgens als ze eenmaal binnen zijn geeft die agent die jongen een wapen, maar laat de agent hem wel vast zitten aan die lijn die tussen hun in zat....
Ook vragen de agenten niet om versterking en zijn de gedragingen in het huis ook te dom voor woorden. Ik snapte bijvoorbeeld ook niet waarom ze nou persé op zoek gingen naar die stoppenkast? Ik bedoel, ze laten Sarah alleen boven en staan vervolgens tijden te klooien bij die klote kast. Als ze Sarah nou gewoon meenamen naar beneden en gewoon die f*cking voordeur uitliepen. Er wordt veel te moeilijk gedaan.
Daarbij komt ook nog is dat bijna alle andere personages ook ongelooflijk dom handelden, de moord van Sarah op haar moeder kon je al vanaf het begin zien aankomen. Die Jean Pierre is ook een oetlul eerste klas die erom vroeg om vermoord te worden, hij kwam er immers achter dat die moordenares niet de moeder was en vervolgens keerde hij haar alsnog de rug toe om vervolgens van achteren gepakt te worden op de trap. Ongelooflijk dom.
Sarah zelf handelde ook te ongeloofwaardig voor woorden, op het moment dat de politieagenten aanbelden kon ze makkelijk schreeuwen om hulp, maar dat deed ze uiteraard niet. Ook zat er een raampje in de douche, waarom probeerde ze in godsnaam niet om via dat raampje te ontsnappen? Laat staan om het raampje te openen en vervolgens je longen uit je lijf te schreeuwen.
Verder vind ik het jammer dat je de motieven van de moordenares weer leert kennen, dat vond ik gewoon dom en helemaal raar vond ik het feit dat Sarah niet eens de mensen kent aan de andere kant van het verschrikkelijke ongeluk dat heeft plaatsgevonden. Wat mij betreft waren alle 7 doden gewoon totaal onnodig en heel erg dom
Erg zwak script...

De film moet het dan ook hebben van de heerlijke gore, sommige scenes zijn echt te nasty voor woorden en moeten het ook vooral hebben van het schokeffect. Dit is toch een groot pluspunt aan de film, helaas ook 1 van de weinigen icm met de spannende sfeer aan het begin van de film.
De ongeloofwaardigheids factor ligt gewoon te hoog in deze film en doet deze film uiteindelijk toch een beetje de das om.

Helaas een lichte teleurstelling na het veel betere Haute Tension en Martyrs.

2,5*

Een kort, maar interessant filmpje dat het coming of age gedeelte op een interessante manier naar voren brengt. Vooral het depressieve, dikke zusje is een interessant personage. Het einde behoort toch tot de top 5 van grootste "WTF" momenten die ik in films ben tegen gekomen en geeft je voldoende stof tot nadenken.

Mede dankzij de korte speelduur een fijne, maar ook schokkende film.

3,5*

Aardig drama dat vooral opvalt door de charmante en goede Bonnaire in de hoofdrol. Zij brengt haar rol lekker naturel over, waardoor de film makkelijk genietbaar blijft. Maar goed ook, want het verhaal laat af en toe steekjes vallen en die broer en moeder vind ik ook niet erg overtuigend verder.

Kleine drie sterretjes

De (lichte) opmars in de kwaliteit van Almodovar zijn films zijn toch wel bespeurbaar. Het plot is weliswaar niet zo absurd als zijn voorgaande films, maar de uitwerking is gewoon veel aanstekelijker, toegankelijker en met meer vreugd gebracht dan wat van Almodovar zijn oudere werken.

3*