Opinions

Naar het gelijknamige boek van Nick Hornby. In het boek speelt zich het verhaal af in 1993-1994, en maakt Marcus kennis met de band Nirvana. Het verhaal bereikt zijn hoogtepunt, zodra de kinderen worden getroffen door de zelfmoord van Kurt Cobain. De titel van het verhaal, is een toespeling op het nummer "About A Girl" van Nirvana.

Brad Pitt werd benaderd voor de hoofdrol, maar hij sloeg het aanbod af. In zijn optiek was het onwaarschijnlijk dat hij een zogenaamde alleenstaande vader kon spelen, en vervolgens alles in de strijd gooit om dames te versieren. In de film wordt zijn foto echter gebruikt voor de cover van het tijdschrift "Esquire." De rol van Will ging naar Hugh Grant, die zijn tijd omschrijft als een 'tijdseenheid.' Zo brengt hij geregeld wat tijd door op de website "supermodelswithseethroughtops.com." Een opvallend detail, is dat deze website daadwerkelijk bestaat. Anders dan wat de titel doet vermoeden, gaat het hier om een foto van paus Johannes Paulus II in zijn "pausmobiel." Will Freeman doet zijn achternaam eer aan. In de film leeft hij onder het citaat "No man is an island." Hoewel dit gekscherend aan Jon Bon Jovi wordt toegekend, werd het in 1624 door John Donne geschreven in zijn werk "Meditation XVII." Jon Bon Jovi gebruikte het citaat wel als openingstekst voor het nummer "Santa Fe" uit Young Guns II. Natalia Tena maakte met deze film haar acteerdebuut. Emma Thompson was daarnaast ook even in beeld voor een rol in de film.

Regisseur Chris Weitz zorgde in het begin voor wat twijfels bij de meeste critici. De vraag was of een rasechte Amerikaan wel in staat was om een dergelijk Engels onderwerp te regisseren. Het is niet geheel onbekend dat Weitz in het verleden aan de universiteit van Cambridge heeft gestudeerd. Daarnaast was hij samen met zijn broer Paul Weitz, Nick Hornby en Peter Hedges verantwoordelijk voor het scenario. De cast is goed samengesteld. Dit bestaande uit Toni Collette als de suïcidale moeder van Marcus. Opmerkelijk genoeg bevat de film ook een scène, die naar haar personage uit The Sixth Sense verwijst. Tot slot bevat de soundtrack ook een paar geweldige nummers. Zeker de moeite waard om mee te nemen.

3,0 *

In juli 2023 kwam deze film nog uitgebreid aan bod tijdens een aflevering van "The Louis Theroux Podcast." Samantha Morton ging dieper in op het verleden van Harvey Weinstein, die sinds maart 2020 een gevangenisstraf van 23 jaar uitzit.

Een redelijke en luchtige komedie met een bekend concept. We volgen diverse verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen. Helaas wordt het op sommige momenten matig uitgewerkt, en vond ik de humor lang niet altijd even sterk. Leuk om eens gezien te hebben, maar voor de rest niets bijzonders.

2,5 *

"Ask for me tomorrow, and you shall find me a grave man." Een zin die Mercutio vóór zijn dood uitsprak in "Romeo and Juliet" van William Shakespeare. Deze zin vormt de rode draad in een film, die aanvoelt als een typische jaren '80-film. In feite is het een kruising tussen The Big Chill en The Breakfast Club. Met name The Big Chill toont opvallend veel vergelijkingen. Emma Roberts werd gecast voor de rol van Kate, maar moest dit aanbod afwijzen wegens andere verplichtingen.

Niet erg origineel en vrij ongeïnspireerd. De cast doet het goed, maar helaas wist me deze film niet volledig te onderhouden.

2,5 *

De remake van About Last Night.... De originele versie maakt in deze remake een korte cameo. Dit in combinatie met de film No Good Deed. Tevens wordt er een verwijzing gemaakt naar het toneelstuk "Sexual Perversity in Chicago" van David Mamet uit 1974.

De destijds 40-jarige Michael Ealy vertolkt de rol van Danny. Ealy verloor meer dan 20 pond om zijn personage jonger te laten lijken. Na Think like a Man speelt hij opnieuw samen met Kevin Hart en Regina Hall. Beide films bevatten nummers van John Legend en Bruno Mars.

Een redelijke remake die meer op de humor is gericht. Met name de momenten tussen Kevin Hart en Regina Hall. De chemie tussen Michael Ealy en Joy Bryant is matig. Wat dat betreft gaat mijn voorkeur meer uit naar Rob Lowe en Demi Moore. Indien je op zoek bent naar een romantische dramafilm met diepgaande emoties, bekijk dan de originele versie. Deze remake voldoet meer aan de humoristische aspecten.

2,5 *

Het debuut van Charlotte Maier, Donna Gibbons, Kimberley Pistone, Marjorie Bransfield en Lindy Huddleson. Voor regisseur Edward Zwick en Elizabeth Perkins was dit hun eerste bioscoopfilm. Volgens producent Jason Brett werd Zwick geselecteerd op basis van zijn televisiefilm Special Bulletin. Dit leverde hem een Emmy op. Zijn vastberadenheid en achtergrond als theaterregisseur waren indrukwekkend. Het feit dat hij uit Chicago kwam, was alleen maar een pluspunt. Zwick kon zich goed identificeren met het materiaal. Tijdens de repetities kwamen alle emoties in hem weer naar boven. De film bevat o.a. cameo’s van Catherine Keener, Tim Kazurinsky en Willie Gault.

Oorspronkelijk werden John Belushi en Dan Aykroyd overwogen voor de hoofdrol. Nadat John Belushi het aan zijn broer Jim had voorgelegd, gaf hij te kennen dat hij niet wilde dat John in de film zou spelen. Dit aangezien hij niet met zijn broer vergeleken wilde worden. Rob Lowe kreeg het script in handen, en begon het uitgebreid in zijn badkuip te lezen. Zijn doelstelling was om alleen de eerste paar pagina’s door te bladeren, maar hij ging volledig op in zijn personage. Hij wist dat niets hem zou tegenhouden om de film te maken. Tijdens de podcast van Bill Simmons gaf hij zelfs te kennen dat het zijn favoriete film is. In zijn biografie “Stories I Only Tell My Friends” had hij een screentest met Melissa Leo en Mariel Hemingway gedaan. Ook Phoebe Cates werd gecast, maar de rol van Debbie ging uiteindelijk naar Demi Moore. Moore en Lowe waren eerder samen te zien in St. Elmo's Fire. About Last Night... werd vaak gedeeltelijk gezien als een soort spin-off van die film. Lowe wist bijzonder goed te improviseren. Moore had moeite met janken, maar Lowe had hier de juiste oplossing voor. Tijdens de scène waarin Danny te kennen geeft dat hij niet meer van Debbie houdt, wist Moore het niet droog te houden. Het improviseren was tevens een belangrijk hulpmiddel om het ritme en de timing te versterken. Samen met Elizabeth Perkins vertolkt ze de rol van de hartsvriendinnen Debbie en Joan. Ook buiten de set konden ze goed met elkaar opschieten. Ze waren gefascineerd over hoeveel ze met elkaar gemeen hadden. De opnames vonden plaats in Los Angeles en Chicago. The Windy City genoot van een zachte herfst. De opnames waren tijdig afgerond, alvorens Chicago werd getroffen door een grote sneeuwstorm. De originele titel van de film was “Sexual Perversity in Chicago.” De titel werd ontleend aan een toneelstuk waarop de film is gebaseerd. Diverse kranten en tv-stations weigerden om dergelijke perverse advertenties weer te geven, en de titel van de film werd gewijzigd in “About Last Night…” Het toneelstuk “Sexual Perversity in Chicago” van David Mamet, ging in juni 1974 in Chicago in première. De productie werd geproduceerd en uitgevoerd door de Organic Theatre Company, en werd geregisseerd door Stuart Gordon. In 1987 maakte Mamet zijn regiedebuut met House of Games.

Opvallend genoeg gaf criticus Roger Ebert deze film vier sterren. Het was de tweede belangrijkste film voor Moore’s carrière, alvorens Ghost haar tot een superster maakte. Het was de tiende film met de hoogste brutowinst van 1986, maar lang niet alles is in orde. Het heeft even geduurd, alvorens ik in de film zat. De humor vond ik op bepaalde momenten zwak. Jim Belushi weet gelukkig erger te voorkomen. Pas halverwege de rit krijgt de film wat meer diepgang, en kon ik mij goed identificeren met het personage van Rob Lowe. In 2014 verscheen de remake About Last Night.

Een nipte 3 *

Een redelijke komedie met Sebastian Maniscalco in de hoofdrol. In het echte leven emigreerde zijn vader eveneens op 15-jarige leeftijd vanuit Italië naar de Verenigde Staten, en was hij actief als kapper. In Spanje werd de film onder de titel "Todo sobre mi padre" (all about my father) uitgebracht. Dit is een kleine verwijzing naar Todo sobre Mi Madre.

Het verhaal komt veel overeen met Meet the Fockers, en bevat een knipoog naar Goodfellas met Robert De Niro. Toch is het allemaal niets nieuws, en heb ik hooguit tijdens de tennisscène wat kunnen lachen.

2,5 *

Naar de gelijknamige roman van Louis Begley.

Regisseur Alexander Payne deed er alles aan om Jack Nicholson de hoofdrol te laten spelen. In zijn optiek was hij de enige acteur voor de rol van Warren Schmidt. Hij wilde dat Jack een kleine man speelde. Nadat Nicholson een Golden Globe voor de beste acteur in een dramafilm ontving, gaf hij te kennen ontzettend verrast te zijn. Hij dacht namelijk dat ze een komediefilm hadden gemaakt. Voor de acteur was het tevens de laatste film waar hij een Academy Award-nominatie voor ontving. De gepensioneerde Warren Schmidt besluit via de Childreach Organization schriftelijk contact te leggen met de Afrikaanse Ndugu. De letterlijke vertaling van deze naam betekent “broer” in het Swahili. Opvallend genoeg creëerde de productieploeg een levenslange Endowed Scholarship voor de echte Ndugu. (Abdallah Mtulu) De organisatie verwijst regelmatig naar de film, en heeft de poster in haar literatuur opgenomen voor potentiële kind sponsoren. Nicholson wordt o.a. bijgestaan door Oscar-winnares Kathy Bates. De destijds 54-jarige actrice was zich bewust dat ze niet het gebruikelijke flinterdunne Hollywood-lichaam had. Naar eigen zeggen ontstonden er veel discussies met Payne over haar naaktscène, en wilde Bates een shot vanaf de zijkant. Uiteindelijk heeft het haar een paar cocktails gekost om haar frontaal naakt in beeld te brengen. In eerste instantie kwam Shirley Jones in aanmerking voor de rol van Roberta Hertzel. Thomas Haden Church werd overwogen voor de rol van Randall Hertzel. Twee jaar later verscheen hij in Sideways van Payne.

Schrijver Louis Begley ontmoette Alexander Payne tijdens de première van de film. Begley was tevreden met het behaalde resultaat. Hij gaf te kennen dat het de geest van de roman levend hield. Dit ondanks het feit dat de film deels afwijkt van de roman. Het enige minpunt was het schrappen van Schmidt’s Spaanse vriendin. In de roman is zij een belangrijk sleutelfiguur, maar haar personage werd niet in de film verwerkt. Payne zei dat het scenario een hybride was van “About Schmidt”, en zijn eigen originele scenario “The Coward.” Dit scenario schreef hij toen hij nog aan de U.C.L.A. studeerde. “The Coward” vertelt het verhaal van een man met een gesloten geest, die een spiritueel ontwaken ervaart terwijl het einde van zijn leven nadert. In het verleden schreef Begley twee vervolgfilms voor “About Schmidt” onder de titels “Schmidt Delivered” en “Schmidt Steps Back.” Alexander Payne weigerde echter om beide films te produceren, omdat hij niet zo van de sequels is. Een soortgelijk standpunt nam hij in tijdens Sideways.

Critici zijn verdeeld over het genre. Het verhaal bevat een luchtige mix van komedie en drama. Ik zou hem absoluut niet willen bestempelen als een treurige dramafilm. Jack Nicholson is weer in topvorm, en toont de diepgaande emoties van een gebroken man. Anderzijds is Schmidt iemand die ondanks alles positief blijft, en ook die momenten worden door Nicholson goed weergegeven. De rest van de cast is prima samengesteld. Wellicht dat ik hem later nog meer ga waarderen, maar vooralsnog scoort hij bij mij een ruime voldoende.

3,0 *

Domhnall Gleeson vertolkt de rol van de 21-jarige Tim, die over een bijzondere gave beschikt. Zo is hij in staat om naar het verleden terug te keren, en zijn klungelige levensstijl opnieuw vorm te geven. Al snel komt hij in contact met Mary. Een opvallend detail is dat de echte moeder van Gleeson eveneens Mary heet. In eerste instantie werd Zooey Deschanel gecast voor de rol van Mary, maar wegens planningsconflicten werd ze vervangen door Rachel McAdams. Voor McAdams was dit niet haar eerste film met een tijdreis-thema. Eerder was ze te zien in The Time Traveler's Wife en Midnight in Paris. Later was ze nog te zien in Doctor Strange. Tevens was dit de laatste film voor Richard Griffiths. In het verhaal heeft hij maar een kleine rol. De acteur overleed op 28 maart 2013 op 65-jarige leeftijd. Samen met Bill Nighy en Domhnall Gleeson was hij eveneens te zien in de “Harry Potter”-serie. Margot Robbie en Domhnall Gleeson werkten later nog samen in Goodbye Christopher Robin en Peter Rabbit. Voor Bill Nighy en Tom Hollander was dit hun derde project na Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest en Pirates of the Caribbean: At World's End. Vanessa Kirby en Harry Hadden-Paton werden later herenigt in de eerste twee seizoenen van The Crown. Ondanks dat de film zich in Engeland afspeelt, zijn de belangrijkste hoofdpersonages afkomstig uit Ierland, Canada en Australië. De Amerikaanse releasedatum vond plaats op 8 november. Voor regisseur Richard Curtis was dit een leuk verjaardagscadeau, omdat hij op deze dag in 1956 werd geboren. Zijn zoon speelt richting het einde de rol van de jonge Tim. De film verscheen onder de codenaam “Cupboard” in diverse theaters.

Met name in Zuid-Korea werd deze film lovend ontvangen. Ruim drie miljoen kijkers waren getuigen van een verrassingshit. Hoewel het niet direct mijn favoriete genre is, heeft deze film me goed weten te onderhouden. Het concept is misschien niet origineel, maar de dramatische wending richting het einde is meeslepend. Vooral de soundtrack is op dat moment zorgvuldig samengesteld. Zo horen we het aangrijpende “Into My Arms” van Nick Cave. Het nummer wat zijn vader als afscheidslied had uitgekozen. De humor vond ik niet altijd even geslaagd, maar gelukkig dreigt het ook niet saai te worden. De cast is goed samengesteld. Het einde bevat een leuke verwijzing naar Trash. Dit was de volgende film die o.a. door Richard Curtis werd geschreven. Filmliefhebbers zullen ook snel opmerken dat het citaat “You can’t kill Hitler or shag Helen of Troy” een verwijzing is naar de films Valkyrie en Troy. Wellicht heb ik het thema de laatste tijd iets te vaak gezien, en kwam ik vrij recent nog in aanraking met het matige 57 Seconds en 12 Dates of Christmas. Ik denk dat dit de belangrijkste reden is om vooralsnog niet hoger te stemmen. Mocht je een liefhebber zijn van Click en Groundhog Day, dan is deze film zeker het bekijken waard.

3,0 *

Een miniserie die historisch accuraat is, maar helaas niet dieper ingaat op andere gebeurtenissen. Denk hierbij aan het in beeld brengen van de Duitse U-boten. Redelijk onderhoudend, maar geen aanrader.

2,5 *

Een matige film onder leiding van Thomas Rennier. Zijn broer Christopher Rennier was verantwoordelijk voor het script. Eerder werkten de broers samen aan Lionhead. Alvorens het project door Showtime werd overgenomen, ging de film onder de oorspronkelijke titel "The Weight" door het leven. De opnames vonden plaats in Missouri.

Met name de slechte acteerprestaties verpesten voor een groot deel de hele film. Het verhaal heeft zo zijn momenten, maar komt voor de rest niet echt op gang.

2,0 *

Het mag duidelijk zijn dat deze documentaire niet bij iedereen even goed in de smaak zal vallen. De meeste critici zien het meer als een mockumentary. Dit doorspekt met getuigenissen van personen die hun brood verdienen met het verspreiden van een heleboel complottheorieën. Zelfs tijdens en na de coronapandemie zien we de verdeeldheid sterk toenemen. George W. Bush weigerde om aan deze documentaire deel te nemen. Persoonlijk ben ik er met een nuchtere visie ingedoken, maar hield ik er richting het einde weinig aan over. Bovendien vond ik hem behoorlijk langdradig.

2,5 *

De laatste film van Conrad Veidt, alvorens hij op 3 april 1943 aan een hartaanval overleed. Het was zijn tweede film met Joan Crawford na A Woman's Face. Voor Crawford was dit haar eerste film met Fred MacMurray, en haar laatste film onder haar langetermijncontract met MGM. De actrice was gefrustreerd dat ze voortdurend tweederangs scripts kreeg aangeboden, en koos er uiteindelijk voor om haar studiocontract af te kopen. Ruim twee jaar later verscheen ze in Mildred Pierce bij Warner Brothers, waarvoor ze in 1945 een Academy Award voor beste actrice won. In eerste instantie werden William Powell en Myrna Loy door MGM gecast. Dit in een poging om hen uit de vorm in The Thin Man te halen. Ook Clark Gable kwam in aanmerking voor de rol van Richard Myles, maar hij wees het aanbod af. Nadat Loy de studio in 1942 had verlaten, werden de hoofdrollen toegewezen aan Crawford en MacMurray. Crawford wilde altijd dat Alfred Hitchcock deze film had geregisseerd. "Above Suspicion" bevat wat elementen van Hitchcock zoals identiteitsverwisseling, een muzikaal plot en onschuldigen die worden gerekruteerd om gevaarlijke taken uit te voeren.

De film laat zien dat de ontevredenheid van Crawford niet geheel onterecht was. Deze spionagethriller heeft een geweldig uitgangspunt en een goede cast, maar halverwege begint het geheel te haperen. Richard Thorpe was niet een van de beste regisseurs bij MGM, en maakte gebruik van onnodige scènes die de aandacht van het plot afleiden. Wellicht dat Alfred Hitchcock de beste regisseur was geweest voor deze klus. Veel elementen uit de film zagen we later terug in de spionagefilm Top Secret!. Dit maakte het voor mij al stukken lastiger om "Above Suspicion" meer serieus te nemen. Desondanks is hij redelijk onderhoudend.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat in 1994 al werd verfilmd onder de titel Betrayed by Love.

Hoewel het waargebeurde verhaal zich afspeelde in Pikeville, Kentucky, speelt een groot deel van deze film zich af in de Appalachen in Harlan County, Kentucky. Het gebied staat beter bekend als de setting van de FX-serie Justified. Opnames vonden eveneens plaats in Paris. Hoewel deze plek niet erg bekend is, werd deze stad ook gebruikt voor Seabiscuit en Secretariat. Deze keer kruipt Jack Huston in de rol van FBI-agent Mark Putnam. De acteur uit The Longest Ride is tevens het neefje van Hollywood-legende Anjelica Huston. Huston wordt bijgestaan door Emilia Clarke met een pruik als Susan Smith. Voor Brittany O'Grady was dit haar filmdebuut.

Waargebeurde verhalen hoeven niet altijd te resulteren in goede films. "Above Suspicion" is een duidelijk voorbeeld. Helaas wist de film mijn aandacht niet volledig vast te houden, en oogt het allemaal wat traag. Anderzijds is het ook niet bepaald slecht. Dit mede dankzij het optreden van Emilia Clarke met een prima Kentucky-accent. Richting het einde zien we de echte Mark Putnam in beeld verschijnen, en vertelt in het kort zijn verhaal over de moord op Susan Smith. Redelijk onderhoudend voor de liefhebbers van waargebeurde verhalen.

2,5 *

Het debuut van Steven Seagal. De acteur was medeverantwoordelijk voor het script, en trad op als coproducent. Alvorens hij de rol van Nico kreeg, demonstreerde hij zijn vechtsportvaardigheden voor de studio. Hij domineerde zijn studenten, en liet de leidinggevenden beangstigend toekijken. Tijdens de eindscène incasseerde Seagal de nodige klappen, en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Henry Silva brak onbewust de neus van Seagal, maar de volgende dag stond hij alweer op de set. Seagal bleef de hele nacht wakker om zijn kneuzingen te koelen, zodat hij geen blauw oog kreeg. Na de film werd de vechtsport aikido ongekend populair. Grondlegger Morihei Ueshiba heeft in het begin een korte cameo. Seagal maakte gebruik van zijn eigen vechtsportstudenten, en de dojo’s raakten overvol. Aikido-leerling Michael Ovitz overtuigde Seagal om in de film te spelen, en was er heilig van overtuigd dat hij van iedereen een filmster kon maken. Seagal gaf de acteurs eveneens een cursus wapentraining op de set. Gedurende de intro worden er echte foto’s getoond van zijn jeugdjaren. Naar eigen zeggen was dit zijn meest favoriete personage om te spelen. Ook Pam Grier vond dit een van haar favoriete films. De actrice was op deze manier in staat om haar acteervaardigheden te laten zien. Daniel Faraldo bleek in eerste instantie niet over de juiste lengte te beschikken om Seagal te kunnen intimideren. Seagal stelde voor dat Faraldo hem bang moest maken. Faraldo probeerde een stoel over zijn rug kapot te slaan, en kreeg uiteindelijk de rol van Salvano. Samen met Seagal en een stel detectives uit Chicago, ging hij op pad om zich voor te bereiden op de film. Volgens Faraldo waren de criminelen meer bang voor Seagal, dan voor de politie. Ronnie Barron vertolkt de rol van een CIA Bartender. Eerder was hij te zien in Stony Island van Andrew Davis. Joseph F. Kosala was een ex-agent uit Chicago. Hij speelde in zeven films van Andrew Davis, en trad op als technisch adviseur. Hij overleed op 22 maart 2015 op 68-jarige leeftijd. Samen met Ron Dean vertolkte hij ook de rol van een Chicago-detective in The Fugitive, en was hij daarnaast te zien in Chain Reaction van Davis. De film bevat kleine rollen van Mark Boone Junior, Michael Rooker en John C. Reilly die zijn debuut maakte.

Warner Brothers had een aantal scripts voor Clint Eastwood bewaard, en Seagal besloot om voor “Above the Law” te gaan. Regisseur Andrew Davis werd tijdens de pre-productie van The Running Man ontslagen, en werd ingehuurd om de film te regisseren. Seagal was onder de indruk van Code of Silence. Beide films tonen opvallend genoeg veel overeenkomsten. Thema’s als krijgskunstenaars, politie uit Chicago, corruptie en drugsbaronnen spelen de hoofdrol. Daarnaast was Henry Silva eveneens te zien als slechterik. Oorspronkelijk ging “Above the Law” over corruptie in San Francisco, maar Davis en Seagal besloten het verhaal en de locatie aan te passen. Onbevestigde bronnen claimen zelfs dat het script werd herschreven om het werkelijke achtergrondverhaal van Seagal in beeld te brengen. De opnames vonden plaats tussen 27 april en 26 juni 1987 in Chicago.

De film werd aan het begin van de crack-epidemie uitgebracht. Naar verluidt werden sommige scènes verwijderd voor een R-rating. Critici waren niet onder de indruk. Het thema komt veelvuldig terug. We zien de bekende misdaadverhalen met overdreven verachtelijke schurken, en de held die ze uiteindelijk allemaal moet verslaan. Iets wat Jean-Claude Van Damme ook nog zou doen. Een redelijke actiefilm, maar niet de meest memorabele van Seagal.

2,5 *

Een aardige basketbal-film met Duane Martin en Tupac Shakur. Wood Harris maakte met deze film zijn acteerdebuut. Rond deze periode werd Shakur in verband gebracht met een schietpartij in New York, en werd hij tijdens de basketbal-scène vervangen door een dubbelganger. Tijdens de intro leest hij de tekst "Pain...I couldn't help but notice your pain. My pain? It runs deep, share it with me!" voor. Deze voice-over komt uit Star Trek V: The Final Frontier. De opnames vonden plaats in juli 1993. De film speelt zich af in New York, maar de soundtrack werd verzorgd door het aan de westkust gevestigde label "Death Row Records." Marlon Wayans benut zijn komische vaardigheden, maar laat anderzijds zien ook meer serieuzere rollen aan te kunnen. Eerder was hij samen met Bernie Mac te zien in Mo' Money. Tonya Pinkins speelt de rol van Kyle's moeder. Een opvallend detail is dat zij slechts drie jaar ouder is dan Duane Martin.

Mede dankzij de cast een geslaagde film. Ook voor personen die weinig met basketbal hebben.

3,0 *

Een romantische dramafilm die al in 2017 was voltooid. Dit was de derde film van Alan Ritchson en Megan Fox na hun samenwerking in Teenage Mutant Ninja Turtles en Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows.

Het verhaal toont in grote lijnen de nadelen van onzichtbaarheid. Dit terwijl anderen het juist als een voordeel zouden zien. Ondanks het feit dat ik het verhaal volledig begrijp, was dit voor mij geen hoogstaander. Leuk om eens een keertje gezien te hebben.

2,5 *

De zesde meest populaire film aan de Britse kassa in 1955. Het succes van de film zorgde ervoor dat Sir John Mills dat jaar werd uitgeroepen tot de populairste filmster in Groot-Brittannië.

De film is gebaseerd op "Operation Source", en werd in veel opzichten als een mislukking beschouwd. De Duitsers wisten de schade aan de Tirpitz makkelijk te herstellen. Historici William Garzke en Robert Dulin gaven te kennen dat dit een van de meest opmerkelijke prestaties van de scheepsbouwkunde tijdens de Tweede Wereldoorlog was. De Tirpitz werd later door de R.A.F. Squadron 617 in november 1944 met behulp van gigantische bommen van zes ton tot zinken gebracht. Er werd gebruik gemaakt van originele militaire uitrusting uit de Tweede Wereldoorlog. De stem van William Franklyn werd nagesynchroniseerd, omdat zijn eigen stem botste met die van John Gregson.

Historisch gezien misschien niet trouw gebleven aan feitelijke gebeurtenissen, maar de film bevat wel genoeg ingrediënten voor een onderhoudende rit. Met name de suspense draagt een belangrijk steentje bij.

3,0 *

Dit amateuristisch werk werd op 29 mei 2012 uitgebracht om te profiteren van Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Het enige positieve aan deze film, is wellicht de rol van Bill Oberst Jr. in de rol van Abraham Lincoln. De acteur is een fervent geschiedenisliefhebber, en stemde ermee in om de rol van Lincoln te vertolken. Dit op voorwaarde dat hij de Gettysburg-toespraak kon houden. Hij deed dit grotendeels uit zijn geheugen, nadat hij Lincoln meerdere keren op het podium had gespeeld. De acteur speelde daarnaast twee verschillende zombies in Death Valley. De rol van Teddy Roosevelt wordt vertolkt door Canon Kuipers. De geschiedenis leert ons echter dat Roosevelt ten tijde van de burgeroorlog pas twee jaar oud was.

Ik was al geen liefhebber van Abraham Lincoln: Vampire Hunter, en deze variant van The Asylum is absoluut geen verbetering.

1,5 *

In het echte leven werd Abraham Lincoln beschouwd als de beste Grieks-Romeinse worstelaar van zijn tijd, en won hij meer dan 300 wedstrijden. Op 22 april 1832 werd Lincoln tijdens een worstelwedstrijd in Beardstown, Illinois in twee opeenvolgende partijen verslagen door Lorenzo Dow "Hank" Thompson. Joshua Speed was een van zijn oudste vrienden, die teruggaat tot hun dagen in Springfield, Illinois. Joshua kwam nooit naar Washington, maar zijn broer James Speed werd beschouwd als een van Lincoln's oudste vrienden in Washington. Hij diende als procureur-generaal van eind 1864 tot aan zijn aftreden in 1866.

In deze verfilming kruipt Benjamin Walker in de huid van Abraham Lincoln: Vampire Hunter. De acteur deed veel van zijn stuntwerk zelf, en trainde geregeld om met een bijl te kunnen werken. Om zich volledig voor te bereiden op zijn rol, las hij de Gettysburg-toespraak op voor Timur Bekmambetov en Tim Burton. Walker promootte de film als personage voor strijdkrachten aan boord van de USS Abraham Lincoln. In 2010 verscheen hij in een toneelproductie genaamd "Bloody Bloody Andrew Jackson", waarin hij het titelpersonage vertolkt. De hoofdpersonages Benjamin Walker, Anthony Mackie en Dominic Cooper maakten deel uit van het Marvel Cinematic Universe. Cooper was te zien in Captain America: The First Avenger, Mackie vertolkte de rol van Sam Wilson/Falcon in talloze films en Walker was te zien in Jessica Jones.

In eerste instantie werd Tom Hardy benaderd voor de hoofdrol, maar hij moest dit aanbod afwijzen wegens planningsconflicten met The Dark Knight Rises. Ook Eric Bana, Timothy Olyphant, Adrien Brody, Josh Lucas, James D'Arcy, Rob Huebel en Oliver Jackson-Cohen werden overwogen voor de hoofdrol. Robin McLeavy werd overwogen voor de rol van Mary Todd Lincoln. Edgar Allan Poe werd uit de filmversie verwijderd. Later was hij te zien in een geanimeerde verwijderde scène uit "Abraham Lincoln Vampire Hunter: The Great Calamity." De stem werd ingesproken door Clifton Collins Jr., die een cameo maakte in Scott Pilgrim vs. the World. Alan Tudyk en Rufus Sewell verschenen eerder samen in A Knight's Tale. Trent Reznor werd benaderd om een rol te spelen, maar het nieuws lekte vroegtijdig uit. Hierop besloot Reznor om het project door te geven, omdat het verrassingselement verloren was gegaan. De film verscheen onder de codenaam "Bloody Honest" in de bioscopen. De film werd opgenomen in 2D, en vervolgens omgezet naar 3D-formaat. In 2015 werd de vervolgroman "The Last American Vampire" gepubliceerd. Het verhaal volgt Henry Sturges tijdens zijn voortdurende strijd tegen vampiers na 1865.

Persoonlijk had ik liever een biografische film over het leven van Abraham Lincoln gezien. Benjamin Walker weet wel te overtuigen, maar vond ik de uitwerking matig. Het verhaal in de film wijkt volledig af van de roman. Desondanks stond het script voor deze film op de zwarte lijst van 2010. Een lijst met de "meest geliefde" onopgemaakte scripts van het jaar. De film bevat wel leuke verwijzingen naar een iconische foto van president John F. Kennedy en de kleine John Kennedy Jr. Toch worden er in de verfilming belangrijke sleutelfiguren weggelaten, en was de CGI lang niet even succesvol. Best wel een telleurstelling voor de liefhebbers van literatuur.

2,5 *

Het is een hype om moderne films eruit te laten zien alsof ze uit de jaren '60 en '70 komen. Dat geldt ook voor deze korte slasher. De film bevat chaotische kleurpatronen, onhandige geluidseffecten en kon me voor de rest niet echt onderhouden.

2,0 *

Na het succes van 48 Hrs. kon een vervolg niet uitblijven.

Deze kwam 8 jaar later in 1990.

Nick Nolte en Eddie Murphy bevinden zich weer in San Francisco.

Hoewel haar naam wel even in de film wordt genoemd, is Annette O'Toole niet meer te zien in deze sequel.

Reggie heeft zijn tijd in de gevangenis uitgezeten, en is vrij om te gaan.

Hier komt echter verandering is als Jack Cates plotseling weer voor z'n neus staat.

Na een uit de hand gelopen politie-inval dreigt Jack zijn baan kwijt te raken.

Hij is er namelijk van overtuigd dat er een drugsdealer rondloopt met de bijnaam 'The Iceman.'

Jack heeft Reggie's hulp nodig, maar die staat niet bepaald te springen van blijdschap.

De film weet zichzelf nog te redden door een aantal mooie actiescènes.

Ook de humor is links en rechts nog te pruimen.

Het verhaal is goed, maar je merkt duidelijk dat de sequel niet kan tippen aan de 1e film.

Tot slot waren er nog plannen voor een 3e deel, maar gelukkig zijn deze uiteindelijk van de tafel geveegd.

3,0 *

Het komt maar zelden voor dat een sequel de originele versie weet te overtreffen, maar "Another Cinderella Story " weet hierin te slagen.

Hoewel dit vervolg op bijna alle gebieden gelijk is, maken de schitterende dansbewegingen een hoop goed. Actrice en zangeres Selena Gomez kreeg 4 weken dansles om alles onder de knie te krijgen. Volgens de cast was het laatste nummer in de film de lastigste om te doen. Hoewel Gomez en tegenspeler Drew Seeley dezelfde leeftijd moesten hebben, is Seeley 10 jaar ouder dan Gomez. Seeley begon op 7-jarige leeftijd al met dansen. Katharine Isabelle en Emily Perkins verschenen al eerder als zusjes in de horror-trilogie Ginger Snaps (2000).

3,0 *

De sequel van ABCD (Any Body Can Dance). Gebaseerd op de echte dansgroep "Fictitious Dance Group" uit Nala Sopara, India. Suresh en Vernon zijn de namen van echte dansers binnen deze groep. Dit was de eerste 3D-film voor acteur Varun Dhawan. Om zich volledig met het personage te identificeren, liet hij een tatoeage van Michael Jackson op zijn rechterhand zetten.

Visueel gezien blijft dit vervolg aantrekkelijk, maar is het verhaal ontzettend zwak. In feite bouwt de film ruim 2 uur en 30 minuten op dansende personages. In principe niet zo gek voor een dansfilm, maar er moet op z'n minst iets van een verhaal in zitten. Ondanks de lage ratings bleef het avontuur doorgaan. Zo kwam er in 2020 een derde deel uit. Aangezien Disney de rechten in handen had voor "ABCD 3", moest de titel worden aangepast in Street Dancer 3D. Het eindresultaat was om te huilen.

2,0 *