Opinions

Van de Koele Meren des Doods is een film uit 1982 van Nouchka van Brakel met Renée Soutendijk in de hoofdrol. Het is een verfilming van het gelijknamige boek van Frederik van Eeden, dat in 1900 verscheen.

Het fictieve verhaal speelt zich af in de negentiende eeuw en beschrijft het leven van Hedwig Marga de Fontayne (1856-1888), die opgroeit in een rijke familie. Na de dood van haar moeder raakt haar vader aan de drank en is hun geld snel op. Vervolgens belandt Hedwig van depressie naar psychose naar zelfmoordpoging, en sterft uiteindelijk berooid, slechts 32 jaar oud.

Gisteren zag ik de uitgebreide versie van meer dan drie uur, en daar zitten beslist trage en saaie stukken in. Daarnaast vond ik de film weinig diepgang hebben, en had dan ook moeite mee te leven met het hoofdpersonage. Dat is zeker niet te danken aan Renée Soutendijk, die met haar scènes waarin ze geestelijk doordraait bewijst dat ze echt wel acteren kan. 3*

Frank Galvin is een advocaat die al jaren geen opmerkelijke zaak meer gewonnen heeft. Hij heeft een drankprobleem en verwaarloost zowel zijn baan als zijn eigen leven. De nieuwste zaak van Galvin ziet er als volgt uit: een jonge vrouw raakte na een operatie in coma en leeft nu als een plant in een katholiek ziekenhuis. De kerk wil een schadevergoeding betalen, maar dat wil Galvin niet. Hij vindt dat er meer onrecht was en hij wil een rechtszaak beginnen tegen de artsen die de jonge vrouw geopereerd hebben.

The Verdict is een Amerikaanse dramafilm uit 1982 onder regie van Sidney Lumet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Barry Reed. In de film spelen Hollywoodiconen Paul Newman, James Mason en Jack Warden, alle drie op leeftijd, en het is interessant om ze een keer samen in één film te zien spelen. Het acteerwerk is dan ook zwaar okay. Het verhaal overtreft echter nergens de standaard rechtbankthriller en al met al vond ik de film best aardig, maar verder niet heel bijzonder. 3*

De Amerikaanse science fiction- en horrorfilm Videodrome (1983) werd geregisseerd door David Cronenberg en wordt beschouwd als een van de belangrijkste cultfilms van de twintigste eeuw. De film opent met beelden van de dagelijks beslommeringen van ene Max Renn (James Woods) Hij runt het commerciële televisiestation CIVIC-TV, dat er op uit is om erotische exploitatie-televisie te maken. Wanneer hij zoekt naar nieuw materiaal voor zijn show, ontdekt hij een snuffmovie-kanaal genaamd Videodrome. Zijn vriendin, de zelfdestructieve Nicki Brand (een bloedmooie Deborah Harry, waar ik in die tijd erg verliefd op was) doet auditie en wanneer hij haar ziet op tv krijgt hij hallucinaties.

Werkelijkheid en hallucinaties lopen in de film door elkaar, en de hallucinaties zijn prachtig in beeld gebracht. Daarnaast behandelt de film onderwerpen die vandaag de dag nog steeds actueel zijn; in de film komen onderwerpen voor als reality-TV, computergebruik en hoe ons beeld van de werkelijkheid wordt bepaald door de media. In de tijd dat de film werd gemaakt waren dit nog geen gebruikelijke onderwerpen: reality-TV bestond nog niet en het internet moest nog bedacht worden. De film was in eerste instantie dan ook weinig populair onder de bioscoopgangers. Waarschijnlijk was hij te vaag voor de horrorliefhebbers, maar te bloederig voor bioscoopgangers die een serieuze film wilden zien.

Tegenwoordig heeft de film echter een cultstatus en dat is terecht, want het is een uitstekende film die gezien het thema zijn tijd ver vooruit was. 4*

François Truffaut is een van de grondleggers van de Franse nouvelle vague, en een van de belangrijkste cineasten van de vorige eeuw. Zijn eerste film, Les Quatre Cents Coups (1959), is een meesterwerk en een van mijn persoonlijke favorieten. Sindsdien maakte hij 23 films, ongeveer een film per jaar, die ik bijna allemaal heb gezien.

Vivement Dimanche! (1983) is zijn laatste film, en zeker niet zijn slechtste. In de eerste minuut van de film zijn we al getuige van een brute moordpartij; een jager wordt met een dubbelloops jachtgeweer vol in zijn gezicht geschoten. Een makelaar, wiens vrouw de maîtresse was van het slachtoffer, wordt al snel verdacht aangezien zijn vingerafdrukken op de auto van het slachtoffer zijn gevonden. Zijn secretaresse gelooft echter in de onschuld van haar baas en gaat op onderzoek uit.

De film is een ode aan zowel de film noir als aan de films van Alfred Hitchcock; het 'The Wrong Man'-thema is hier duidelijk aanwezig, en de film is geschoten in stemmig zwart-wit. Daarnaast gebeurt er van alles: moord, intrige, liefde, femme fatales, noem maar op. Het verhaal is niet bepaald geloofwaardig, want af en toe wordt het film noir-genre zo over de top gekopieerd dat het bijna een persiflage wordt. De film blijft hierdoor lekker luchtig.

In juli 1983, een maand voor de première, wordt regisseur François Truffaut getroffen door een hersentumor en een beroerte. In oktober 1984 sterft hij uiteindelijk, slechts 52 jaar oud. Ongewild is Vivement Dimanche! daarmee de zwanenzang van de Franse regisseur geworden. 3,5*