Opinions

De films van James Bond, ik er hou wel van. Het zijn weliswaar geen zware psychologische drama's, maar over het algemeen kijken ze lekker weg en ze bezorgen je meestal twee vermakelijke, onbezorgde uurtjes.

De James Bond-films uit de jaren '70 zijn meestal zwaar over de top, vaak met een voorspelbaar verhaal over een slechterik die de wereld wil vernietigen. Dit speelt zich dan af in extravagante sets, die uiteraard gedurende de film allemaal de lucht in gaan. Het dieptepunt uit deze periode is de film Moonraker (1979), waarin Bond een compleet ruimtestation laat ontploffen en dit zelf wonderwel overleeft.

In de jaren '80 worden de verhaallijnen gelukkig wat geloofwaardiger, met meer realistische actie en spanningselementen. Octopussy (1983) is hiervan een goed voorbeeld. De film gaat over een krankzinnige Russische generaal, die een atoombom wil laten ontploffen in een Amerikaanse basis in West-Duitsland. De bedoeling is om het op een ongeluk te laten lijken. De generaal is ervan overtuigd dat dit zal leiden tot totale ontwapening in het westen, zodat de Sovjet-Unie zonder problemen West-Europa kan binnenvallen. Aan James Bond uiteraard de moeilijke taak om dit te voorkomen.

Octopussy heeft wel wat minpunten. Roger Moore is echt te oud voor deze rol en in deze film is dat duidelijk te zien. Gelukkig hebben ze als Bondgirl een oudere vrouw gecast en geen jonge actrice, zoals in andere Bond-films nog wel eens het geval was. Verder is het aardig dat India wordt aangedaan, maar echt alle clichés over Indiase mensen worden uit de kast getrokken. Het Koude Oorlog-plot over een afvallige Russische generaal en een smokkelaar die de wereld willen vernietigen is echter goed uitgewerkt. Steven Berkoff en Louis Jordan zijn erg geloofwaardig als Generaal Orlov en smokkelaar Kamal Khan. Kleurrijke, charismatische slechteriken die Bond goed tegenstand bieden.

Octopussy kent zeker z'n spannende kanten, en de film heeft een goede mix van humor en actie. 4*

De loner Zack Mayo (Richard Gere) volgt een dertien weken lange officiersopleiding op de marinebasis van Port Rainier. Tijdens de bikkelharde opleiding sluit hij vriendschap met Sid Worley, een jongen die in het leger zit om de familietraditie in ere te houden. Zack en Sid maken ook kennis met Paula en Lynette, twee fabrieksarbeidsters die hopen een officier aan de haak te kunnen slaan om zo te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse sleur.

An Officer and a Gentleman is een romantisch drama, een genre waar ik eigenlijk niet zo van hou. Maar het kijkt lekker weg, en er wordt aardig in geacteerd. Echt origineel is het allemaal echter ook weer niet. Kleine voldoende. 3*

Laatst was er voetbal op tv, dus was het weer eens tijd voor een film. En wát voor een. Het is mijn favoriete film aller tijden: het bijna vier uur durende misdaadepos Once Upon a Time in America (1984). De film is geregisseerd door Sergio Leone en gebaseerd op het boek The Hoods van Harry Gray. Ik zag de film voor het eerst toen ik nog een tiener was, en zag hem sindsdien al zes of zeven keer. Maar het was dus weer smullen geblazen, en ik ga hem in de toekomst zeker nog een aantal keren zien.

De film begint ergens in de jaren '30, wanneer David 'Noodles' Aaronson (alweer zo'n geweldige rol van Robert de Niro) gezocht wordt door een stel gewetenloze criminelen. Ze zijn op zoek naar een koffer, en in eerste instantie weten we nog niet waarom. Vervolgens maken we een sprong in de tijd, het is dan zo'n 35 jaar later. Een berooide Noodles, inmiddels op leeftijd, zoekt zijn oude vriend Fat Moe op en beiden vragen zich af wat er indertijd met de koffer is gebeurd.

Daarna gaan we terug in de tijd, naar het New York van 1920. We zien Noodles als puber (een fenomenaal gecaste Scott Tyler, die zo een zoon van De Niro had kunnen zijn), die kennis maakt met de opportunistische Max, een straatjongen van dezelfde leeftijd. Samen met een stel leeftijdsgenoten gaan ze werken voor een misdaadbende, en van kruimeldiefstallen belanden ze uiteindelijk in de professionele misdaad. Wanneer Noodles zijn eerste moord pleegt, belandt hij voor twaalf jaar achter de tralies, en we zien hem pas weer terug als volwassen kerel in de jaren '30. De andere jongens zijn inmiddels steenrijk geworden door de verkoop van illegale drank tijdens de drooglegging, en Noodles pakt vervolgens zijn criminele leventje weer op.

Het voordeel van zo'n lange speelduur is dat er uitgebreid de tijd genomen wordt voor de ontwikkeling van de karakters. Max blijkt een gewetenloze opportunist, die er alleen op uit is om zo veel mogelijk geld te verdienen. Noodles daarentegen is een redelijk sympathieke vent, ondanks dat hij steelt, moordt, verkracht en vrouwen mishandelt. Hij blijft echter loyaal aan zijn eigen idealen en aan zijn vrienden. Het is een knappe acteerprestatie van De Niro, die normaal gesproken eigenlijk alleen maar onsympathieke personages speelt.

De film bevat een aantal legendarische scenes die als het ware op mijn netvlies zijn gebrand: de stervende Dominic in de de armen van de jonge Noodles, de babyverwisselingsscene in het ziekenhuis, en de vuilniswagen die tergend langzaam langs een nonchalante Noodles rijdt. De mooiste scene vind ik echter die van het jongetje dat op de trap zit te wachten om zich te laten pijpen door de plaatselijke lichtekooi. Hij heeft een gebakje voor haar meegenomen, maar kan zich niet bedwingen en besluit het vervolgens op te eten. Er gebeurt eigenlijk weinig: drie minuten lang zitten we te kijken naar een jongetje dat van een taartje snoept, maar ik vind het een van de mooiste scenes uit de filmhistorie.

Vreemd genoeg is de film indertijd voor niet één enkele Oscar genomineerd. Regisseur Sergio Leone had er wat mij betreft een mogen krijgen, net als Robert de Niro, zeer overtuigend als twintiger, maar ook als zestigplusser. En dan natuurlijk die geweldige filmmuziek van Ennio Morricone. Ik kan er nog heel veel over vertellen, maar Once Upon a Time in America is gewoon mijn favoriete film aller tijden, en ik verwacht niet dat dit ooit zal veranderen. 5*