Opinions

Monty Python's The Meaning of Life is de derde en laatste Monty Python-film (twee als film uitgebrachte verzamelingen sketches even niet meegerekend). In deze film gaan de zes Monty Python-leden op een grappig bedoelde manier op zoek naar de zin van het leven.

Voordat de film begint worden we getrakteerd op een bizarre voorfilm van een kwartier, waarin een stel bejaarde boekhouders in opstand komen tegen hun werkgevers. Vervolgens gaan ze er als zeerovers vandoor met het als piratenschip omgetoverde gebouw. De connectie met de rest van de film is mij niet helemaal duidelijk, maar het schijnt een eenmansactie te zijn geweest van regisseur Terry Gilliam, die dit ondernam zonder medeweten van de andere Pythonleden.

De hoofdfilm bestaat uit zeven hoofdstukken en elk hoofdstuk staat voor een bepaalde periode uit het leven, vanaf de geboorte (hoofdstuk I) tot de dood (hoofdstuk VII). Elk hoofdstuk bevat één of meerdere komisch bedoelde scènes, die helaas niet allemaal even geslaagd zijn. De scènes met John Cleese zijn best aardig, met de letterlijke seksuele voorlichting aan een aantal totaal ongeïnteresseerde studenten als hoogtepuntje. Ook zitten er een aantal niet onaardige liedjes in de film, zoals The Sperm Song, The Galaxy Song en Christmas in Heaven.

In de film zitten echter ook een aantal ronduit ranzige sketches, met als dieptepunten de levende orgaantransplantatie en de restaurantscène, waarin de obese Mr. Creosote (Terry Jones in een dikmaakpak) alles en iedereen onderkotst. Wie van de Monty Python-leden bedacht heeft dat dit komisch zou moeten zijn is me een raadsel, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand deze smakeloze taferelen kan waarderen.

Al met al zitten er meer mislukte dan geslaagde grappen in de film, en ik heb eigenlijk nergens écht om moeten lachen. Monty Python onwaardig, want ik ben een enorme fan van de tv-shows uit de jaren '60 en '70, en zeker van de meesterwerken Monty Python and the Holy Grail (1975) en Life of Brian (1979). Ik moet dan ook concluderen dat The Meaning of Life een mislukt project is. Ik heb er helaas geen andere woorden voor. 2*

Merry Christmas Mr. Lawrence heb ik ooit aangeschaft vanwege de geweldige soundtrack. De film werd geregisseerd door Nagisa Oshima en geproduceerd door Jeremy Thomas. Het scenario is gebaseerd op de roman The Seed and the Sower (1963) waarin Laurens van der Post zijn ervaringen als krijgsgevangene tijdens de Tweede Wereldoorlog beschrijft.

De film gaat over de lotgevallen van een aantal Nederlandse, Australische en Britse krijgsgevangen in een Japans gevangenenkamp op Java in 1942. In de hoofdrollen spelen onder anderen David Bowie, Tom Conti en Ryuichi Sakamoto. De laatste is overigens ook verantwoordelijk voor de prachtige filmmuziek.

Hoewel David Bowie het best aardig doet in zijn rol als krijgsgevangene, kon ik me nooit aan de indruk onttrekken dat ik naar David Bowie zat te kijken, en niet naar majoor Jack Celliers. Dat vind ik altijd het nadeel van het casten van bekende artiesten in een filmrol. Bovendien zit zijn geblondeerde haar altijd perfect, en is hij de gehele looptijd van de film gladgeschoren, ondanks de vele ontberingen die hij moet doorstaan. Dat moet er in een echt Jappenkamp toch anders aan zijn toegegaan. 3*

Missing is een Amerikaanse dramafilm uit 1982 onder regie van Costa-Gavras. Het scenario is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse journalist Charles Horman, die verdween tijdens de Chileense staatsgreep van 1973. De vrouw en de vader van Horman trachten tevergeefs uit te zoeken wat er met hem is gebeurd. In de Chileense bureaucratie worden zij van het kastje naar de muur gestuurd, totdat zij de verschrikkelijke waarheid ontdekken.

Missing is een aardige film met wel veel flashbacks, die wat mij betreft de vaart behoorlijk uit de film halen. Mooie rollen zijn er voor Jack Lemmon als de vader van Charles, en Sissy Spacek als zijn vrouw. De film won de Oscar voor best adapted screenplay en kreeg nominaties voor de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol (Jack Lemmon), beste vrouwelijke hoofdrol (Sissy Spacek) en beste film. 3,5*

Wanneer de spaceshuttle Moonraker tijdens een routinevlucht spoorloos verdwijnt, wordt James Bond op de zaak gezet. Het spoor voert hem naar Venetië, Rio de Janeiro en ten slotte naar een geheime lanceerbasis in het tropisch regenwoud van Brazilië. Daar ontdekt hij een samenzwering om de mensheid te vernietigen door middel van een giftig zenuwgas. Een aantal vooraf geselecteerde mensen worden naar een ruimtestation gebracht om van daaruit de aarde opnieuw te bevolken. Uiteraard komt James Bond op tijd achter het plan en weet uiteindelijk de wereld te redden.

De eerste anderhalf uur is deze film erg vermakelijk, met een aantal aardige stunts en actiescènes. Het laatste half uur wordt het echter allemaal bijzonder ongeloofwaardig, bespottelijk zelfs, ondanks de peperdure sets en speciale effecten. James Bond in space is eigenlijk niet zo'n goeie combinatie. Alles opgeteld kom ik net aan op een voldoende, maar veel meer kan er helaas niet van maken. 3*