Opinions

The Terminator was een low-budgetfilm, gemaakt met een budget van amper 6.5 miljoen dollar. De film werd echter een groot succes, en bracht wereldwijd meer dan 78 miljoen dollar op. De film kreeg bijna overal positieve reacties. Deze film betekende de doorbraak voor regisseur James Cameron die later nog grote filmproducties maakte zoals Aliens enTitanic. Ook Arnold Schwarzeneggers status als actieheld werd met deze film bevestigd.

Het verhaal is bekend: uit een dystopische toekomst in het jaar 2029 wordt een cyborg (Arnold Schwarzenegger) terug in de tijd gestuurd naar 1984, om daar Sarah Connor, de moeder van de in 1985 geboren rebellenleider John Connor te doden, zodat hij nooit geboren zal worden. Er reist echter ook een rebellenstrijder terug in de tijd om te voorkomen dat de cyborg slaagt in zijn opzet. Er volgt een kat-en-muisspel tussen de cyborg en het duo, dat inmiddels verliefd op elkaar is geworden. Het is dan ook geen verrassing wie uiteindelijk de vader van John Connor blijkt te zijn.

De film zit vol met prachtige actiescenes, waarvan de ‘I’ll Be Back’-scene verreweg de bekendste is. De terminator spreekt de zin uit wanneer hij, met donkere zonnebril op, navraag doet aan een loket van een klein politiebureau naar Sarah Connor. De dienstdoende agent wimpelt hem af, waarna hij de beroemde woorden ‘I’ll be back’ uitspreekt. Vervolgens verlaat hij het bureau om even later met een auto dwars door de voorgevel naar binnen te rijden. De terminator vernietigt vervolgens alles en iedereen in het bureau.

Ruim dertig jaar na dato is The Terminator een klassieker in het genre en het is nog steeds een genot om de film eens in de zoveel tijd uit de kast te trekken. De opkomst van artificial intelligence is de laatste jaren natuurlijk nog steeds een discussiepunt, dus wat dat betreft is deze film nog steeds behoorlijk actueel. In de film gaat het natuurlijk allemaal om fictie, maar qua technologie hebben we de laatste jaren grote stappen gemaakt, dus wie weet wat de toekomst ons brengt. 4*

Terms of Endearment is een Amerikaans filmdrama uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman van Larry McMurtry.

De film gaat over de moeizame relatie tussen Emma (Debra Winger) en haar moeder (Shirley MacLaine), en op één of andere manier had ik een enorme tranentrekker verwacht. Het is echter een redelijk luchtige film, waarin zaken als relatieproblemen, familieperikelen, ziekte en verlies op een geestige, lichtvoetige manier worden behandeld. Alleen het laatste half uur wordt de film nogal zwaar op de hand, maar daarover zal ik hier niet al te veel verklappen.

De show wordt gestolen door Shirley MacLaine, een van mijn favoriete actrices en in deze film is ze nog steeds beeldschoon, hoewel ze indertijd al tegen de vijftig liep. Ze speelt een egocentrische moeder, eigenlijk gewoon een raar wijf, die uiteindelijk toch een heel gevoelige kant blijkt te hebben. En ook is daar een fantastische Jack Nicholson als de excentrieke buurman. Volgens mij kan hij alleen maar excentriekelingen spelen, maar dat doet hij dan ook altijd geweldig. Beiden kregen overigens terecht een oscar voor hun acteerprestatie; Shirley MacLaine voor beste actrice, en Jack Nicholson voor beste acteur in een bijrol. 4*

This Is Spinal Tap is een briljante mockumentaire uit 1984, geregisseerd door Rob Reiner. In de film wordt de fictieve Britse rockgroep Spinal Tap gevolgd door documentairemaker Marty DiBergi (Rob Reiner zelf) tijdens een dramatisch verlopen tournee door de Verenigde Staten.

Het is een erg geestige film, waarin alle mogelijke rockclichés uit de kast worden getrokken: een rel met de platenmaatschappij vanwege een aanstootgevende hoes, teruglopende bezoekersaantallen, stupide opmerkingen tijdens interviews, afgelaste concerten, een signeersessie waarbij niemand op komt dagen, technische problemen tijdens een optreden, en uiteraard een hoog oplopende ruzie tussen de bandleden.

Om enkele scenes heb ik werkelijk zitten schaterlachen: de scene waarin de band in de catacomben verdwaalt op weg naar het podium, de scene waarin de band per ongeluk geboekt wordt op een keurig bedrijfsfeest, en de meest hilarische scene uit de film tijdens het live opvoeren van het nummer 'Stonehenge', waarbij er een piepklein monumentje omlaag komt en er vervolgens twee dwergen verschijnen die eromheen gaan dansen.

Hoewel het allemaal bijzonder grappig is, gaat de film nergens echt over de top; het blijft allemaal redelijk subtiel. De film duurt slechts 82 minuten, en dat is eigenlijk genoeg om de aandacht vast te blijven houden. Ik heb in ieder geval 82 minuten lang met een enorme glimlach op mijn gezicht gezeten. 4,5*

Acteur Michael Dorsey (Dustin Hofman) zit voortdurend zonder werk. Ten einde raad besluit hij zich te verkleden als vrouw en voortaan als Dorothy Michaels door het leven te gaan. Wanneer hij auditie doet bij een televisiesoap wordt hij aangenomen en vervolgens wordt hij een grote ster. Dit geeft uiteraard complicaties wanneer twee oudere mannen verliefd op hem worden en hij zelf verliefd wordt op een mede-actrice.

Tootsie (1982) is een vermakelijke film, al had ik moeite om Dorothy niet constant te zien als een verklede vent. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat geen enkel personage in de film maar enigszins vermoedde dat ze met een man te maken hadden. Dit ondanks het goede spel van Dustin Hoffman, want als vrouw doet hij het absoluut niet onaardig. Vermeldenswaardig is de fantastische bijrol van Bill Murray als Michaels boezemvriend, maar die heb ik werkelijk nog nooit een slechte rol zien spelen. 3,5*

Top Secret! is een komedie uit 1984, geregisseerd door David Zucker, Jim Abrahams en Jerry Zucker. Het is de eerste lange speelfilm met Val Kilmer in de hoofdrol. De film parodieert heel wat films en thema's, waaronder de Elvis-films, Indiana Jones, Superman, The Blue Lagoon, The Wizard of Oz en de WOII-films.

Het verhaal speelt zich af in de jaren ‘50. Nick Rivers is een immens populaire Amerikaanse zanger die ook in Europa bekend is. Op een dag wordt hij uitgenodigd door de DDR om op te treden op een cultuurfestival. Al snel komt hij in contact met Hillary die op zoek is naar haar vader, die door de Oost-Duitsers werd ontvoerd en van hen een allesvernietigende bom moet ontwikkelen. Uiteindelijk komen Nick en Hillary terecht bij het Franse verzet, die hen helpt in hun zoektocht.

Ik zag deze film voor het eerst toen ik een jaar of twintig was, en ik vond het toen de grappigste film die ik ooit had gezien. Inmiddels zag ik de film vier of vijf keer, en gisteren zag ik hem dus alweer voor de zoveelste keer. De grapdichtheid van de film is enorm hoog, al zijn sommige grappen echt te melig voor woorden en soms ook wat verouderd. Eigenlijk is het gewoon anderhalf uur lang flauwekul, en na al die jaren zijn de grappen misschien wat voorspelbaar. Ik heb niet de hele film lang dubbel gelegen van het lachen, zoals dertig jaar geleden, maar desondanks heb ik me wederom prima vermaakt. Laat ik het maar houden op jeugdsentiment. 4*

Drie broers keren terug naar het ouderlijk huis om hun moeder te begraven. De drie broers zijn sociaal en maatschappelijk allen een andere richting ingeslagen. Dat maakt hun weerzien er niet eenvoudiger op. Ze overschouwen hun leven en blikken in de toekomst.

Tre Fratelli is een zeer trage film met veel filosofische overpeinzingen. Zo traag, dat ik drie keer in slaap viel en de film terug moest spoelen om te zien waar ik gebleven was. Maar laat ik niet al te negatief zijn: een interessante film, mooi gefilmd, maar verder niet echt interessant en voor mij toch iets te zwaar. 2,5*