Opinions

Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel is de eerste Nederlandse avondvullende tekenfilm, gemaakt door de Toonder Studio's in 1983. De film is voor een belangrijk deel gebaseerd op het tekststripverhaal De Zwelbast van Marten Toonder uit 1957.

Na een hevig onweer vindt heer Ollie B. Bommel een groot ei, dat door een draak is achtergelaten bij slot Bommelstein. Uit het ei komt een klein draakje dat volkomen onschuldig lijkt en niemand kwaad doet. Heer Bommel neemt de zorg voor dit draakje op zich en noemt hem Zwelgje. Zwelgje blijkt echter niet zomaar een draak te zijn. Het is een zwelbast, die groeit en verandert in een woeste draak als hij boos gemaakt wordt. Dit geeft uiteraard complicaties wanneer het draakje door de boeven Super en Hieper gebruikt wordt voor het uitvoeren van hun snode plannen.

Voor de liefhebbers van de verhalen van Tom Poes is de film een feest der herkenningen. Zo passeren onder anderen bediende Joost, Wammes Waggel, kruidenier Grootgrut, Bul Super, Markies de Canteclaer, dr. Zielknijper, buurvrouw Doddeltje en professor Zbygniew Prlwytzkofsky de revue. De stemmen in de film zijn keurig verzorgd; ieder personage krijgt de stem zoals je die zou verwachten. Hiervoor zijn dan ook de beste Nederlandse stemacteurs ingehuurd, en de oplettende kijker zal de stemmen herkennen van onder anderen Paul Haenen, Sacco van der Made, Ger Smit, Paul van Gorcum en Trudy Libosan. Ook aardig is de cameo van (de stem van) Fred Emmer als nieuwslezer.

De Toonder Studio's hadden helaas geen groot budget ter beschikking, en dat uit zich in een houterige animatie. Een vergelijking met films uit de Disney-studio's uit dezelfde tijd gaat dan ook behoorlijk mank. De film is echter met veel plezier gemaakt, en dat is te zien. De 84 minuten kijken dan ook lekker weg, al heeft de film de tand des tijds helaas niet helemaal overleefd. 3,5*

Amadeus is een Amerikaanse muzikale dramafilm van regisseur Miloš Forman. De film gaat over het leven van het grootste muzikale genie dat ooit op deze aardbol heeft rondgelopen: de componist Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791).

De film begint in een psychiatrische inrichting waar de bejaarde componist Antonio Salieri terugkijkt op zijn leven, en dan met name op zijn relatie met Mozart. Er volgt een zogenaamde raamvertelling, waarin we kennismaken met het leven van Mozart. Salieri is stinkend jaloers op het goddelijke talent dat Mozart heeft gekregen. Hij doet zich voorkomen alsof hij het beste met Mozart voorheeft, maar in werkelijkheid is hij uit op diens totale vernietiging.

Gisteren zag ik de director’s cut van de film, die 20 minuten langer is dan de bioscoopversie en maar liefst drie uur duurt. Ik heb me echter nergens zitten vervelen. De muziek is meer dan prachtig, en ik heb het volume lekker hoog gezet, terwijl ik zelf centraal tussen de boxen van mijn 5.1 surroundsysteem zat te genieten. Wel vond ik dat de muzikale nadruk wat te veel lag op opera, terwijl Mozart ook pianoconcerten, symfonieën, cantates, koorzangen en nog veel meer gecomponeerd heeft. En opera is juist één van de weinige muziekvormen waar ik niet zo veel mee heb. Niet dat ik het niet mooi vind, maar ik snap gewoon geen hout van al die tenoren en sopranen die enthousiast onverstaanbaar door elkaar heen zingen. Maar goed, dat zal wel aan mij liggen en smaken verschillen nu eenmaal.

F. Murray Abraham is werkelijk fenomenaal als de afgunstige Salieri, hij speelt de rol van zijn leven en kreeg hiervoor terecht de Oscar voor beste acteur in een hoofdrol. Tom Hulce vind ik echter niet helemaal gelukkig gecast. Hij zet de genialiteit van Mozart best geloofwaardig neer, maar hij speelt hem ook als een infantiele, vulgaire imbeciel. Om de zoveel tijd barst hij uit in een irritant gegiechel, en dat werkte me af en toe behoorlijk op de zenuwen.

Amadeus won in totaal maar liefst acht Oscars, waaronder die voor beste film (Saul Zaentz), beste regie (Miloš Forman), beste acteur (F. Murray Abraham) en beste scenario (Peter Schaffer). En uiteraard die voor het beste geluid, want de muziek is eigenlijk de échte hoofdrolspeler in deze film. 4,5*

Af en toe is het tijd voor een wat luchtiger film. Gisteren viel de keuze op de zoetsappige musical Annie uit 1982. Het verhaal gaat als volgt: de miljardair Daddy Warbucks wil als publiciteitsstunt een arm weeskind voor een week in huis halen. De keuze valt op de roodharige Annie. Hoewel de miljardair liever een jongen had gehad, en het contact in eerste instantie erg stroef verloopt, ontstaat er toch een band tussen de twee. Uiteindelijk resulteert een en ander in de adoptie van Annie.

De liedjes in de film zijn best aardig, de bekendste zijn It's a Hard Knock Life en uiteraard Tomorrow, maar het meisje dat Annie speelt is ronduit onuitstaanbaar. Volgens mij was het de bedoeling dat ze schattig zou moeten zijn, maar ik vond haar buitengewoon irritant. Daarnaast vond ik de acteerprestaties werkelijk allerbelabberdst. Nee, dit was zonde van mijn tijd, hoewel ik dat eigenlijk wel had kunnen vermoeden. 2*

Ten tijde van de Vietnamoorlog wordt kapitein Willard (Michael Sheen) de jungle in gestuurd om kolonel Kurtz (een geweldige rol van Marlon Brando) te vinden en te vermoorden. Kurtz heeft namelijk zijn eigen leger opgebouwd, en weigert nog naar de legerleiding te luisteren.

Ik zag de uitgebreide ('redux') versie, de versie die Francis Ford Coppola wilde maken, maar niet kon omdat het Amerikaanse publiek er nog niet aan toe was; de Vietnamoorlog was nog te vers. Ik heb genoten van elke minuut van deze drieënhalf uur durende film, de oorlogsfilm aller oorlogsfilms. Een absoluut meesterwerk. Deze film verdient absoluut een plek in mijn persoonlijke top 10 van beste films aller tijden. 5*