Opinions

In 1988 had ik het eigenlijk wel gehad met U2. De eerste vier, redelijk briljante albums hadden jarenlang op mijn platenspeler gelegen en vormen min of meer de soundtrack van mijn puberteit. Het album The Joshua Tree uit 1987 viel me echter enorm tegen, waarschijnlijk vanwege de matige (zeg maar gewoon slechte) singles With Or Without You, I Still Haven't Found What I'm Looking For en Where the Streets Have No Name. Dat er verderop op de plaat nog best wel een aantal goede nummers staan, daar kwam ik eigenlijk jaren later pas achter. De opvolger Rattle and Hum van een jaar later vond ik zo mogelijk nog slechter. De vooruitgesnelde single Desi-hi-hi-hi-re is verreweg het slechtste nummer van de band (nou vooruit, The Sweetest Thing doet ook goed mee), en het album bevat verder uitsluitend matige nieuwe nummers en overbodige covers.

De concertfilm stelt ook niet al te veel voor. Driekwart van de film is gefotografeerd in zwart-wit (daar heb ik overigens wel een zwak voor), maar tegen het einde van de film wordt te pas en te onpas, zonder dat er volgens mij een bepaalde visie aan ten grondslag ligt, overgeschakeld op kleur. De gesprekjes met de bandleden tussen de nummers door zijn ook nog eens van een tenenkrommend amateurniveau. De bandleden zitten er duidelijk apenstoned bij, en het enige dat er uit hun mond komt is dat de film gaat over 'een zoektocht naar muziek'. En bij gebrek aan inspiratie wordt die scène ook nog eens drie of vier keer overgeschoten.

Maar goed, nu komen we wel bij de kern van de film. Het zou best een aardig gegeven kunnen zijn dat vier jonge muzikanten (allemaal nog twintigers in die tijd) op zoek gaan naar hun muzikale invloeden. Er worden dan ook regelmatig namen gedropt van legendarische folk-, blues- en jazzgrootheden uit het verleden, zoals Billie Holiday, John Coltrane, Bob Dylan, Miles Davis, Elvis Presley en B.B. King (die laatste zien we zelfs nog even meespelen tijdens een concert), maar meer dan even aanstippen doen de bandleden helaas niet. Ik had zo graag eens willen weten waaróm deze muziekgrootheden U2 beïnvloed hebben, op welke manier, met welke nummers en hoe de band deze invloeden verwerkt heeft in zijn eigen muziek. Maar dat gebeurt eigenlijk nooit. Een gemiste kans dus, en in feite kan deze film gezien worden als een redelijk mislukte registratie van een tegenvallend album. Goedkoop effectbejag is eigenlijk het eerste dat bij me opkomt.

Gelukkig kwam het met U2 een paar jaar later weer goed, met de uitstekende albums Achtung Baby (1991) en Zooropa (1993). Dat laatste album, misschien wel het beste dat U2 gemaakt heeft, is al weer zo'n 25 jaar oud en ik vind het erg jammer dat de band sindsdien nooit meer wat knaps heeft uitgebracht. 2,5*

Die Unendliche Geschichte is een Duits-Amerikaanse fantasyfilm uit 1984, gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Ende. De film werd geregisseerd door Wolfgang Petersen, en anders dan de titel doet vermoeden is de film geheel Engels gesproken; er komt zelfs geen woord Duits in voor.

De hoofdpersoon van de film is de 11-jarige Bastian, een jongen die op school wordt gepest. Wanneer hij weer eens achterna gezeten wordt door zijn pestkoppen vlucht hij een boekwinkeltje binnen. Daar vindt hij een boek, getiteld 'Het oneindige verhaal'. Ondanks de waarschuwingen van de boekhandelaar neemt hij het boek mee en begint het op zolder van zijn school te lezen. Het blijkt echter een bijzonder boek; zonder het door te hebben heeft Bastian invloed op het verloop van het verhaal, om er uiteindelijk zelfs aan deel te nemen.

Hoewel het duidelijk een jeugdfilm betreft, is de film ook uiterst vermakelijk voor volwassenen die eigenlijk nooit hadden willen opgroeien, zoals ik. Er zitten meer dan genoeg geslaagde personages in de film, en de film heeft voldoende dubbele bodems om ook voor oudere kijkers interessant te blijven. Aangezien het hier echter om een film van meer dan dertig jaar oud gaat, hebben helaas niet alle special effects de tand des tijds doorstaan. De pratende bergreus of de reuzenschildpad zien er nog steeds prachtig uit, maar de geluksdraak Falkor deed mij meer denken aan een grote lieve hond dan aan een echte draak. Het einde vond ik ook lichtelijk tegenvallen, maar al met al heb ik me eigenlijk prima vermaakt met de visuele pracht van dit fijne jongensboek. 4*