Opinions

De experimentele filmmaker Jos Stelling (1945) is niet zo bekend bij het grote publiek, toch heeft hij al een stuk of tien redelijk succesvolle films op zijn naam staan. Ik heb zijn vroegste films Mariken van Nieumeghen (1974), Elckerlyc (1975) en Rembrandt Fecit 1669 (1977) al eens gezien, stuk voor stuk rommelige, fragmentarische lowbudgetfilms die niet al te veel structuur hebben. Deze films spelen zich allen in een ver verleden af, en voor de bijrollen zijn de lelijkste acteurs gecast.

De Illusionist (1983) is zijn eerste grote film, met Freek de Jonge in de titelrol. Het is een surrealistische film, waarin geen woord gesproken wordt. Als er al stemmen in de film te horen zijn dan is het gemompel of onverstaanbaar geschreeuw. In het geval van Freek de Jonge is dat allesbehalve een nadeel, je begrijpt dus: ik ben absoluut geen fan van de man.

Erg grappig wil het allemaal niet worden, de scenes hangen als los zand aan elkaar en het helpt ook al niet dat er in de film niet gesproken wordt. Ik zat na een half uur al te kijken of de film nog lang duurde, en dat gebeurt me eigenlijk zelden. Als experiment is de film misschien redelijk geslaagd te noemen, voor een argeloze kijker zoals ik is de film een behoorlijk lange zit, ondanks de relatief korte speelduur van nog geen 90 minuten. 2*

Indiana Jones and the Temple of Doom is de opvolger van de geweldige blockbuster Raiders of the Lost Ark (1981). De film werd wederom geregisseerd door Steven Spielberg, en de rol van de charismatische dr. Indiana Jones werd wederom gespeeld door Harrison Ford. Het verhaal speelt zich vreemd genoeg af in 1935, ongeveer een jaar vóór de gebeurtenissen in het eerste deel, en dus kan er eigenlijk worden gesproken van een prequel.

Indiana Jones moet samen met de nachtclubzangeres Willie Scott en het Chinese weesjongetje Short Round uit Shanghai vluchten, omdat de Chinese maffia achter hen aanzit. Ze nemen een vliegtuig, maar dat blijkt gesaboteerd door de criminelen. Vervolgens storten ze neer in de bergen, vlak bij een Indiaas dorpje. Daar vernemen ze dat een griezelige sekte niet alleen de heilige steen, maar ook alle kinderen uit het dorp gestolen heeft. Met z’n drieën worden ze naar het paleis van de Maharadja gestuurd om uit te zoeken wat er met de kinderen is gebeurd.

Hoewel de film lang niet zo sterk is als zijn voorganger, kan hier toch worden gesproken van een aardige avonturenfilm. Ik moet echter wel een aantal kanttekeningen plaatsen. Ten eerste de casting: zangeres Willie Scott wordt gespeeld door Kate Capshaw, die tegenwoordig door het leven gaat als mrs. Steven Spielberg. Ze kan absoluut niet acteren; haar gebrek aan acteertalent compenseert ze dan ook door in elke spannende situatie in een oorverdovend gegil uit te barsten. Daarnaast hebben we het Chinese jongetje Short Round. Ik heb me rot geërgerd aan dat irritante ventje, als ik Indiana Jones was had ik hem zeker achter het behang van de tempel geplakt. Een jaar later zou hij nog een rolletje krijgen in de jeugdfilm The Goonies (1985), maar daarna hebben we gelukkig niet veel meer van hem vernomen.

En dan zijn er nog de stereotypen, waar men kennelijk in de jaren ’80 nog behoorlijk mee weg kwam. De Chinezen worden in de film afgeschilderd als hebzuchtige, onbetrouwbare criminelen, terwijl de Indiërs stuk voor stuk laffe, bijgelovige armoedzaaiers blijken te zijn. Sorry, maar daar ben ik dus niet zo van.

Gelukkig valt er ook nog voldoende te genieten: het horrorbanket in het paleis van de Maharadja, de krioelende insecten en de boobytraps in de geheime gangen van de tempel, de achtbaanrit in de verlaten steenkolenmijn en de spectaculaire gevechten op de gammele touwbrug boven een peilloos diep ravijn (echt iets voor iemand met zo’n hoogtevrees als ik). Al met al resteert dus wel een vermakelijke, redelijk spannende avonturenfilm, die ik ondanks zijn minpuntjes toch een ruime voldoende geef. 3,5*