Opinions

Kaos is een Italiaanse verfilming van vijf verhalen van de Italiaanse schrijver Luigi Pirandello uit de 19e eeuw, die zich allen afspelen op Sicilië.

De film begint met een aantal mannen die een raaf te pakken hebben. Deze raaf krijgt een bel om de nek gebonden, en het beeld van deze raaf verbindt de vijf delen. De delen hebben de titels ‘de andere zoon’, ‘maanziek’, ‘de kruik’, ‘requiem’ en ‘gesprek met mijn moeder’. Elk deel duurt zo’n 35-40 minuten, en ze hebben allen zowel hun komische als hun tragische kanten.

Het eerste verhaal vind ik het beste. Het verhaal gaat over een Siciliaanse weduwe waarvan twee zoons veertien jaar geleden zijn geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Hoewel ze analfabeet is stuurt ze om de zoveel tijd een brief naar haar zoons, maar ze heeft nooit wat van ze gehoord. Er is echter een derde zoon, die gewoon in de buurt is. Van hem wil zij echter niets weten. Daar blijkt een geheim achter te zitten, dat wordt onthuld in flashbacks.

Ondanks de lengte van maar liefst 188 minuten heb de film in één zit uitgekeken. Er gebeurt dan ook genoeg om de film steeds boeiend te houden. Verder zijn er prachtige beelden van Sicilië, een betoverende soundtrack en veel absurde momenten. Ik hou daar wel van. Dit is er een die ik in de toekomst nog wel eens opnieuw wil zien. 4*

The Karate Kid is een Amerikaanse actiefilm uit 1984, met in de hoofdrol Ralph Macchio en Noriyuki ‘Pat’ Morita. De film werd geregisseerd door John G. Avildsen, die onder meer bekend is van de Rocky-films.

Tiener Daniel LaRusso verhuist met zijn moeder vanuit The Bronx naar Reseda, Los Angeles. Daar ontmoet hij een meisje, wordt vervolgens verliefd, en hij krijgt een soort van verkering met haar. Hij haalt zich zo echter de woede van haar ex-vriendje op de hals. Wanneer Daniel op een avond door hem en zijn vrienden wordt aangevallen, komt mr. Miyagi tussenbeide, de eigenzinnige klusjesman van het appartement waar Daniel woont. Hij blijkt zelf een karate-expert te zijn en verslaat de groep met twee vingers in de neus. Mr. Miyagi blijkt wel bereid om Daniel karate te leren, zodat hij zich beter kan verdedigen, en vervolgens geeft hij Daniel op voor een karatetoernooi dat over twee maanden plaats zal vinden.

Ralph Macchio is echt fantastisch gecast voor deze film. Tijdens de opnames was hij al bijna 23 jaar, maar hij kon nog makkelijk doorgaan voor een puber van een jaar of 15. Sowieso heb ik wel een zwak voor films over gepeste jongeren die uiteindelijk hun pestkoppen te grazen nemen, en daarom vind ik deze film uiterst genietbaar. Het einde is weliswaar een beetje ongeloofwaardig (spoiler alert!), waarin Daniel, zonder ooit één wedstrijd te hebben gevochten, met een zwarte band de ring mag betreden, en uiteindelijk het toernooi wint ten koste van zijn pestkoppen. Maar ja, in sprookjes mag alles en ik hou nu eenmaal van sprookjes. Geloof ik.

Verder moet ik nog even de acteur Noriyuki Morita vermelden, die een prima rol speelt als de ingetogen mr. Miyaki. Hij kreeg hiervoor een Oscarnominatie voor beste acteur in een bijrol. Misschien is dat wat overdreven, want The Karate Kid is niet echt een serieuze, Oscarwaardige film, maar het zegt wel genoeg over zijn uitstekende acteerprestatie. 3,5*

The Killing Fields is een Brits oorlogsdrama dat is gebaseerd op de waargebeurde gebeurtenissen in Choeung Ek, een streek ten zuiden van de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh.

De film volgt een aantal journalisten tijdens de Cambodjaanse burgeroorlog tussen 1973 en 1975, de strijd tussen het regeringsleger en de rebellen van de Rode Khmer. De journalisten bevinden zich in de hoofdstad, en vanwege hun journalistieke status wanen ze zich in eerste instantie onschendbaar. Dit verandert echter wanneer het rebellenleger steeds meer terrein verovert, en uiteindelijk zelfs Phnom Penh in zijn bezit neemt. De journalisten zijn ineens hun leven niet meer zeker, en vooral de Cambodjaanse tolk moet ernstig vrezen voor zijn leven.

The Killing Fields is een aangrijpende film, en je wordt echt meegesleept in het verhaal. Zelf heb ik altijd wat moeite met verfilmingen van waargebeurde verhalen, je weet immers nooit wat echt gebeurd is en wat gedramatiseerd is. Vaak hebben zulke films ook, anders dan in het echte leven, een romantisch Hollywood-einde, en daar ben ik eigenlijk niet zo van. Maar goed, de film kent vooral veel pluspunten: een goed verhaal, prachtige cinematografie, veel spanning (met name de scènes bij het overnemen van de ambassade), een heerlijke sfeer en een mooie soundtrack van Mike Oldfield. 4*

De mislukte en behoorlijk wereldvreemde stand-up comedian Rupert Pupkin (Robert de Niro met een foute snor) wil niets liever dan een gastoptreden in de populaire talkshow van Jerry Langford (Jerry Lewis in een van zijn zeldzame serieuze rollen). Om dit te bereiken dringt hij zich op bij de succesvolle komiek; hij begint Jerry te stalken en dringt zelfs binnen in diens huis. Nadat Rupert nul op het rekest heeft gekregen besluit hij samen met zijn labiele vriendin Masha (Sandra Bernhard) Jerry te ontvoeren.

The King of Comedy (1982) was alweer het vijfde samenwerkingsproject tussen regisseur Martin Scorsese en acteur Robert de Niro, en wat mij betreft de minste van de vijf. Scorsese is duidelijk minder bedreven in het regisseren van een komedie dan een misdaadfilm, en ook Robert de Niro lijkt niet altijd lekker in zijn vel te zitten in zijn rol als kansarme kneus. Wat resteert is een aardige komedie die evengoed lekker wegkijkt. Ik was vooral gecharmeerd van het prima acteerwerk van Jerry Lewis. Ik kende hem eigenlijk alleen als irritante sidekick van Dean Martin en van zwaar overgeacteerde rollen in films als The Ladies Man (1961) en The Nutty Professor (1963). In deze film slaagt hij er echter toch in om, ondanks zijn soms nog aanwezige onuitstaanbare maniertjes, een redelijk sympathiek personage te spelen. 3,5*

Een paar jaar geleden was ik op Lowlands, en daar deed Philip Glass een show waarin hij met een live-orkest de door hemzelf gecomponeerde muziek van de film Koyaanisqatsi (1982) ten gehore bracht. Op de achtergrond werd de film geprojecteerd. Ik vond het een prachtige live-ervaring, al was het in de tent wel erg warm en deden mijn voeten veel pijn na drie dagen feesten. Na een kleine drie kwartier vond ik het dan ook welletjes.

Gisteren kreeg ik de kans om de film in zijn geheel te zien, en wederom heb ik me uitstekend vermaakt. De film, eigenlijk een soort documentaire, bestaat uit sfeerbeelden van de prachtige natuur en de hectische wereld waarin we leven, uiteraard begeleid door de hypnotiserende klanken van Philip Glass. Een bijzondere ervaring. 4*