Opinions

omdat mijn exames vandaag gedaan zijn (oef !) kon ik weer lekker in de zetel gaan liggen en de dvd die ik vorige week had gekocht, bekijken: Batman !

zeker een van de beste films over superhelden.

ik ga het eerst hebben over de fantastische Gotham City!

de stad wordt vooral 's nachts getoond en je ziet al van de eerste beelden dat het maar een smerige stad is! Overal criminaliteit, vieze wijken, straten vol opengeschuerde vuilniszakken, prostituees, rook en van die enorme lelijke wolkenkrabbers die er allemaal zwart uitzien van de uitlaatgassen, waar lousche zaken zich afspelen...

gewoon het beeld van zo'n grote metropolis ( New york binnen 50 jar of zo )

dàt allemaal om het contrast met Batman,het goede, die er ook niet bepaald vriendelijk uitziet, nog groter te maken !

Batman is zelf al een deel van het decor met zijn mooi ontworpen pakje. Tim Burton heeft hier echt één van de beste decors geleverd. een pareltje op dat gebied !

wel een standaard superheldverhaaltje dat af en toe van de hak op de tak springt maar dat wordt weer helemaal goed afgewerkt door de regisseur.

Nicholson, Keaton en Basinger vormen een perfect trio:

van Nicholson wisten we al dat hij goed kon acteren en hier laat hij nogmaal zien hoe veelzijdig hij is ! tegelijkertijd grappig en evil... de leukste oneliners komen dan ook van zijn kant. Basinger, prachtige vrouw , en Keaton spelen ook lekker ontspannen.

de special affects zijn wat gedateerd maar dat stoort nauwelijks omdat ze vooral op het einde gebruikt worden.

erg leuke actiescenes op het einde trouwens

ik weet niet of het de bedoeling was van Burton maar de film neemt zichzelf, dat vond ik toch, niet overal al te serieus. misschien moesten de scenes met the Joker gewoon zo belachelijk om zijn krankzinnigheid te accentueren. ook die schietgevechten in de fabriek leken uit een of andere misdaadfilm van de jaren 40 te komen.

dat is ook de sfeer die de film uitstraalt: lekker duister, mysterieus, ook een beetje smerig maar vooral ouwbollig.

zeker geeen minpunt dat laatste

" I didn't ask..." schitterende quote maar er zijn er nog meer maar daarvoor moet je de film wel zien want ze zijn te veel om allemaal op te sommen.

morgen ga ik zeker het vervolg zien Batman Returns. het lijkt wel dat kanaal 2 elke zaterdag iets van hem uitzend !

dit is een kei harde patriotistsche Amerikaanse film!

de soms typische Amerikaanse stroperige,heroische muziek kon me ook fel irriteren

wat het acteren betreft:Owen Wilson is slecht gecast;hij acteert over the top en kan duidelijk de hele film niet dragen.Hackman begint de film erg moeizaam en komt langzaam aan op dreef.ik heb al betere films van hem gezien...

maar de camerabewegingen vond ik aan de andere kant wel prachtig.

het einde was nogal banaal en sommige scenes zag je wel aankomen(maar dat gebeurt ook bij de beste films)

3

niets meer dan een gewone B-film met alle nodige soap- en B-ingrediënten.

ik had er ook niet zoveel van verwacht maar blijf toch lichtjes teleurgesteld.

Een film over mafia waar de vrouwen vooral de hoofdrol in spelen is toch iets aparts, maar toch is het niet geworden wat het kon worden.

Wanneer de eerste namen op het beeld verschijnen, lijken de beelden daarachter veelbeloven : rouwende vrouwen die dan eens een mes, een touw, een geweer of gif in hun handen hebben. Je denkt : 'tof man! Vrouwen die op eentje mafiabazen gaan doden !kan alleen maar tof worden !' Dat had ik me toch verwacht. Maar het blijven nog altijd vrouwen in een tv-film die niets gedurfds ondernemen maar wel voor de nodige dramatiek zorgen...

Daarom ook nergens spannend of erg geweldadig, maar waarschijnlijk had dat laatste toch niet gekund want aangezien het een tv-film is (volgens imdb) moesten ze zich toch kalm houden wat betreft geweld.

De cast vond ik wel goed genoeg overkomen al bestond die voornamelijk uit B-acteurs behalve Vanessa Redgrave. God mag weten waarom ze hier aan mee gedaan heeft...

De beelden en kleuren van Sicilië zijn prachtig om naar te kijken maar daar blijft het toch bij. Verder heb ik weinig echt mooie scenes gezien.

Weer eens typische ultradramatische mafiamuziek. In The Godfather niet storend en zelfs mooi, dat had hier ook gekund als ze de muziek niet om de twee minuten hadden gebruikt.

Middelmatige en langdradige film over 'het leven als je bij de mafia hoort'. Dat had best bij het plot kunnen staan in plaats van die thrillerachtige omschrijving.

Bellissima is echt zo'n film die alleen maar uit Italië afkomstig kan zijn : een spervuur aan dialogen, of ze interessant zijn of niet maakt weinig uit, overvloed aan de meest bizarre typetjes die, ironisch genoeg, je daar op elk uur van de dag kan vinden en veel, veel, veel drukte... Dat is zo wat je van de film mag verwachten...op het eerste zicht, natuurlijk.

La Magnani zet een geweldige rol neer, eentje die een hele film kan dragen, en dat lukt haar zeker. Wat een temperamentvol karakter zet ze hier neer, met zo'n acteergeweld dat je er bang van wordt. In één scene kan ze roepen, wenen, droevig, cynisch, gelukkig en oprecht geïntereseerd zijn, liefdevol haar kindje knuffelen en dan nog vlugjes haar eigen ego strelen... oef ! En deze opsomming zou je eigenlijk moeten lezen met dezelfde snelheid waarmee ze haar snedige, vurige en spitse dialogen opzegt die ongeveer 75% van het script innemen. En als je iets niet boeiend vind, zoals veel van die dagelijkse praatjes, moet je je daar niet veel zorgen om maken want er zal zeker iets uit haar mond komen die je emoties wel gaat beginnen prikkelen.

Adriana is geen droomster, geen vrouw die schreeuwt omdat haar nageltjes zijn gebroken. Ze staat met beide voeten op de grond, ze is niet melig-romantisch, houdt geen blaadje voor de mond, is nooit opgefleurd maar wel netjes gekleed, kan haar mannetje zeker staan, maakt plannen voor de toekomst, is altijd in de weer voor haar kind ( maar ook veel voor zichzelf ) en ze weet dat je het leven met vallen en opstaan moet doorstaan en dat je met opgeheven gezicht verder moet gaan. Dat is Adriana. Een eersteklas vechtster !

De rest zijn allemaal goed neergezette bijrollen, maar die staan allemaal in de schaduw van deze topprestatie. De kleine Tina is gewoon zichzelf, een schattig meisje, en meer moet ze niet doen. Zeker niet ‘acteren’ want dat zou de boel zeker verpest hebben.

Het verhaal klinkt misschien zo neorealistisch als wat, maar toch laat de film merken –in de achterliggende, verscholen gedachts onder het eigenlijke plot- dat het niet tot dat genre behoort. Ten eerste zijn Anna Magnani en Walter Chiari geen onbekende acteurs en ten tweede is de hele film een aanklacht tegen de filmindustrie en in het bepaald tegen het neorealisme zelf. Want de film laat op een droevige, toch realisitsche manier zien wat er zich allemaal achter de schermen afspeelt met een licht satirische inslag : neorealistische acteurs zijn niet meer dan ééndagsvliegen die dan opnieuw hopen werk te vinden. En dan vallen de nobele boodschappen van deze films, die zich als puur en realistisch voordoen, als een kaartehuisje ineen, want uiteindelijk is het allemaal een illusie en daar waar de filmmaatschappij als eerste het voorbeeld zou moeten geven, is het de eerste die ervan profiteert... na Bellissima bekeken te hebben zal je zeker met een andere instelling naar films als Ladri Di Bicilette kijken...

Maar het eigenlijke verhaal boeit niet echt en veel stukken zijn te langdradig en het is vooral dankzij de goede acteerprestaties dat je deze film na een uur niet stopzet want de achterliggende boodschap kan je meestal appreciëren als de film gedaan is, althans bij mij. Maar de film is wel het bekijken waard moet ik zeggen.

3* vooral voor de geweldige hoofdrolspeelster !

Een erg mooie film, zo niet één van de beste van de jaren zestig !

En denken dat het allemaal maar matigjes begon: in het begin kreeg ik stilaan het gevoel dat Birdman of Alcatraz een zeer voorspelbare film zou worden, waar het verhaal van de gewelddadige gedetineerde, die danzij fluitende vogeltjes evolueert tot een goedaardige ornitholoog, zou uitmonden in een cheesy tearjerker met éénzijdige personages en een dikke moraal, al dan niet religieus. Mijn vermoeden werd in het begin nog harder bevestigd: Lancaster die razend wordt omdat ze zijn mamaatje hebben beledigd, Lancaster die een gedicht voor zijn musje opzegt...

Maar verbazingwekkend genoeg is dat allemaal niet gebeurd en heb ik tot de laatste minuut geboeid gekeken naar een zeer genuanceerde transformatie en nauwkeurige en nauwlettende karakterschets van een onevenwichtige man met een goede dosis wilskracht. Onevenwichtig omdat je, althans voor mij, duidelijk scènes ziet waar onze vriend mentaal verre van stabiel is: hij lijkt gestresseerd, lichtelijk gefrustreerd en paranoïde met een soort van Oedipuscomplex (bij gebrek aan een betere omschrijving van zijn 'ziekte'). Dat het personage niet helemaal waarheidgetrouw is geportretteerd, -lees: niet als een wilde psychopaat - vind ik ook niet helemaal waar omdat je dus wel ziet en vooral voelt dat hij zo onbetrouwbaar en onvoorspelbaar is, wat het personage meerdere gezichten geeft en dus menselijker maakt én wat het morele dilemma dat aan de kijker voorgeschoteld wordt nog extra complex maakt...

Want de film zit boordevol momenten waar je je als toeschouwer vragen stelt, waar je tot denken gezet wordt. Zo wordt de heiligheid van zijn eigen moeder, zij die hem al altijd heeft geholpen maar vooral zij die door haar zoon bezeten werd beschermd, geprofaneerd en wordt hare ware zij ontmaskerd. Hierbij stelde ik mij natuurlijk de vraag van hoe kan je ware liefde onderscheiden van schijnheiligheid en egoïsme.
Ook wordt er heel wat met de vinger gewezen naar het Amerikaans gerechtelijk systeem en naar het fenomeen van de afstervende individu en de groeiende massa, waarbij het hoogtepunt van deze thema's de reflectieve monoloog van Lancaster tegen Malden is!
Bovendien worden er nog eens heel wat parallellen getrokken tussen de vogels en Robert Stroud, tussen hun vrijheid en zijn vrijheid, tussen hun kooien en zijn gevangenis.

ik vergeet zeker en vast nog heel wat zaken die het waard zijn om besproken te worden want deze film is zo rijk aan interpretaties en discussiebronnen dat ik hem zeker nog een keer moet zien als ik de kans krijg.
Voor te eindigen nog een hard applaus voor de fantastische vertolking van Burt Lancaster, samen met die van Il Gattopardo zijn beste, en voor de hele schminkploeg dat uitstekend werk heeft geleverd en zo tot het zeer nuchter en realistisch karakter van de film heeft bijgedragen !

4* met heel veel kans op verhoging, alleen jammer van het begin...

Sfeervolle en coole vampierenfilm.

Niets nieuws onder de zon, maar ik heb een vermakelijke middag achter de rug. Belangrijk bij dit soort horropulp is dat er zich vooral géén verhaal ontwikkelt, maar de makers vonden het blijkbaar toch nodig het een duwtje te geven, wellicht om in het magere plot meer vaart te steken ( eigenlijk gebeurt er bijna niets en het tempo is vrij laag ). Dat resulteert in een stevige farce naar het einde toe met nòg meer over-the-top geweld en belachelijke occulte toestanden. De mooie, duistere fotografie die het eerste deel bepaalde maakt hier plaast voor lachwekkende cheesy special-effects.

Acteerwerk is voor de rest maar bijzaak : Snipes is stoer en dat is wat telt. Wel grappig dat kolos met een arsenaal aan wapens niemand zo’n gepantserd lijkt te merken, maar aan zulke onwaarschijnlijkheden moet je je vooral niet ergeren bij Blade

3*

wat een prachtig meesterwerk is dit hier!!!
op het einde van de film stond ik versteld naar wat ik gekeken had ik heb niet zoveel gezien van Lynch maar dit is toch heel erg meegevallen!prachtige donkere sfeer die geen enkele regisseur in deze tijd bijna kan(muv David Fincher)van wanneer hij dat oor vindt blijft de spanning van de film aan een onzicht baar draadje hangen dat tot op het einde niet breekt!(poetisch he ) bijzondere muziek die ik in geen enkele film bijna hoor
over de acteerprstaties:Dennis Hopper en Laura Dern zijn spijtig genoeg de enigen die goed en geloofwaardig acteren,wat nie wil zeggen dat de anderen niet goed acteerden.is dat Lynch al die erotiek ?stoorde niet echt maar had niet verwacht dat er zoveel was...
kmoet echt meer van deze verbluffende regisseur zien

Je hebt zo'n films die 'hoe slechter, hoe leuker en grappiger'... Bride of the Monster behoort niet tot deze categorie films! Erger nog, het werd met de minuut saaier want je zit naar een stel talentloze acteurs te kijken die braaf hun zielig slecht stukje tekst voorbrengen in een verhaal dat zelfs een groepje kleuters beter geschreven zou hebben. Niet dat ik er zoveel plotgaten of onlogische zaken erin ontdekt heb -al kon dat de enige manier zijn om me wakker te houden- , maar een horrorverhaal dat ongeveer even spannend en flitsend is als een druppende kraan, kan je je publiek toch niet voorschotelen, niet nu en niet toen lijkt me!

Het triumviraat Lugosi-Johnson-Octopus is misschien wel de enige vrolijke noot in dit amateuristisch zooitje, het enige grappige. De wisselwerking Lugosi-Johnson is legendarisch, de een waant zich nog in de tijdperk van de stomme film, de ander in het tijdperk van de dinosauriërs... en daartussenin zit de Octopus, doodstil, onbeweeglijk, zijn volgende prooi op te wachten om die in zijn beresterke tentakels te wurgen...

De eindscene, waar het koppeltje en de politiechef samen naar een atoomontploffing, van op een afstand van ongeveer twintig meter( nou ja, waarom niet? hoe doller, hoe leuker he!), kijken alsof het de ondergaande zon zou zijn, zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan.

Spijtig genoeg is het voor mij ook niet het meeslepend en oogverblindend meesterwerk geworden dat ik had verwacht. En dat komt voornamelijk door twee zaken : het was niet bepaald oogverblindend en ook niet bepaald meeslepend...

Visueel viel het nogal tegen, zeker wanneer de film zo sfeervol opent en je de naam 'David Lean' ziet staan, die bekend staat op zijn schone plaatjes. Er waren zeker mooi beelden te bekennen, maar er was geen regelmaat waardoor ik niet echt van een cinematografisch meesterwerk kan spreken.

En hoe fenomenaal de acteerprestaties van Trevor Howard en Celia Johnson ook zijn, het verhaal helpt hen nie echt voort... Natuurlijk wordt het prachtig verteld met ingenieuze falshbacks en een overtuigende voice-over, maar het is vooral inhoudelijk dat Brief Encounter het meest teleurstelt. Eigenlijk is het een voortdurende herhaling van afspraakjes en zich ongerust maken over alles wat er maar kan gebeuren... Ik kan me wel voorstellen dat Lean in Groot-Brittannië jaren 40 dit onderwerp, dat al aardig gevoelig lag, niet anders aan het publiek kon brengen, maar voor iemand die de film anno 2007 bekijkt is dit toch echt te preuts... Ik heb geprobeerd de tijd waarin ik leef te vergeten maar dit duurde bijna de hele film lang, dat je er bijna niet naast kon kijken.

Voor hen die de vrouw aan de toog een overbodig karakter vonden : ik denk dat deze film toch meer is dan alleen de liefde tussen Laura en Alec, maar over meer relaties vertelt en dat iedereen kan liefhebben, zowel de dokter als de waardin... Voor mij maakte deze achterliggende boodschap deze overdreven dramatische fossiel een pak luchtiger !

3,5*

Il Buono, IL Brutto, Il Cattivo is weer een heerlijke spaghettiwestern van Leone die met deze film weer een andere definitie aan het woord 'wastern' heeft gegeven.
De drie hoofdrolspelers waren ontzettend cool, zeker Lee van Cleef en Eli Wallach. Eastwood was iets minder overtuigend : zijn stoere blik werd iets te vaak in beeld gebracht. Vond hem ook beter acteren in Per Qualche Dollaro in Piu. Ze vormen toch een perfect trio.
De meeste scenes ademen ook een fantastische warme sfeer uit ! De close-ups van de ruige en bezwete gezichten van de cowboys, het kleurgebruik, veel geel-bruin, de stille scenes, waar Leone zeker in uitblinkt en de muziek zorgen ervoor dat elke scene wel iets boeiends heeft.
Vooral The Ecstacy of Gold en The Trio zijn nummers waar ik kippenvel van krijg, zo mooi zijn ze. Geven zoveel meerwaarde aan de scenes !
Vanaf het moment dat Tuco tegen dat graf valt is het (nogmaals) genieten van die heerlijke scene, wel beter dan die van C'era una Volta il West.
Iedereen kan zeggen wat ie wil maar overeenkomsten met de bovengenoemd film kan ik wel vinden. Vooral de opbouw van de scenes en het verhaal hebben veel gelijkenissen : beginnen allebei met een stille scene, de hulpjes van de slechterik worden eerst allemaal vermoord
en dan uiteindelijk de echte confrontatie.
Maar de reden waarom ik geen 5 geef is het verhaal.
Het script is simpel en naief, zakt in het midden een stuk in en lijkt wel door een kind geschreven te zijn, zo met het gedacht van :" we gaan het niet te moeilijk en doordacht maken want daar verspillen alleen maar grote mensen hun tijd aan. " Dat noem ik nu niet direct aan minpunt want het is wel leuk en schattig maar het kon natuurlijk beter want ik denk niet dat ze met die bedoeling een verhaal wilden maken
Na de tweede kijkbeurt gaat het gelukkig wel sneller en lijkt het (te) veel oponthoud naar de schat wel vlotter te gaan. Nadeel is dan wel dat er dan maar weinig spanning overblijft maar dat vind ik niet zo erg. Humor ws wel degelijk maar niet super.
Toch blijft dit een film die zeker 4.5 sterren verdient en die ik keer op keer zou willen terugzien al is het meer om het einde te mogen aanschouwen