Opinions

Verschrikkelijke remake en in geen tijden zo'n slechte film gezien...

Na deze rotzooi bekeken te hebben, besef je pas echt hoe goed gestructureerd het verhaal van het origineel wel is waar drama, avontuur, mystery en komedie zonder moeite perfect werden gedoseerd en op elkaar werden ingespeeld en waar elke scene een nut heeft in het verhaal, gedragen door een uitstekend gemaakte spanningboog.

Wel, in deze troep is daar niets van te merken ! Rommelig verteld, een té gewone cinematografie en een vre-se-lijk irriterende Cybill Sheperds. Waarom kon het karakter niet gewoon hetzelfde blijven ? Waarom, in hemelsnaam, een rijkluiskindje ? Om daarvan een mooi steretiepetje te maken of om Cybilletjes talenten tentoon te stellen? Ook de andere spelers waren verre van goed...

De film stevent stuurloos als een op hol geslagen trein voort en wat als een mysteriefilm moest doorgaan, wordt een halve farce met zelfs autoparodiërende inslag... Hitchcock zou zich in zijn graf omgedraaied hebben !

Bah, meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken 2*

Overbodige film, dat het mythe en de magie rond het personage van Zorro helemaal ontkracht en, erger nog, belachelijk maakt.

De goede dosis ouderwets avontuur, de sfeervolle settings, de strijd tussen goed en kwaad, Zorro als de ongrijpbare held... Dit alles maakt in The Legend of Zorro (een vervolg op een even overbodige, maar tenminste vermakelijke film) plaats voor oninteressante soapachtige verhaallijnen , ridicuul bordkartonnen karikaturen, slechte special effects en nog slechtere slechteriken -of dat nu aan de idiote en softe karakters lag of aan de (niet-)invulling van de acteurs weet ik niet- én verschrikkelijk misplaatste humor dat de film meer en meer op een autoparodiërend carnavalsfeest laat lijken...

En ik ben mild geweest...

Bizarre film...aan de ene kant heb je een prachtig warme, intellectueel klinkende voice-over die bijna heel de film aanwezig is en die met poëtische taal de gedachtes en gevoelens van deze opgroeiende jongen, en diens kantelmoment in zijn leven, tussen dromerig en realistisch, complex en nostalgisch maken. Maar aan de andere kant heb je de smerige beelden van een groteske familie en alles wat rondom hen gebeurt die soms net wat te, zoals Poisonthewell al zei, walgelijk waren of gewoon scenes die een te harde impact hadden voor een film als deze die beter was geweest zonder de confrontatie tussen het kind met de harde werkelijkheid, zoals de bedoeling was van de regisseur, toch ? Dit staat in zo'n groot contrast met de jongen, erg goed gespeeld trouwens, dat het met momenten moeilijk is om door te komen.
Erg leuk al die platte, opvliegende karakters maar een pedofilistische opa, een jonge die in vlees masturbeert of meer van die smerigheden hoefden niet echt voor mij.
Had hier totaal verkeerde verwachtingen van, wat het stemmen moeilijker maakt.

Lifeboat is niet Hitchcock op zijn best, hij lijkt hier wat te experimenteren met zaken die later in films als Psycho en Vertigo de perfectie zouden overstijgen.

De introductie van Tallulah Bankhead is even briljant als surrealistisch : we krijgen de beelden van de ramp te zien, en dan midden op zee zien we een boot met een vrouw die ongeïnteresseerd en onbewogen naar de gebeurtenissen zit te kijken.
Langzaamaan worden alle karakter uit de zee gevist en er worden vriendschappen, liefdesrealties maar ook spanningen en kleine drama's opgebouwd.

Hitchcock kan als geen andere regisseurs zijn publiek zo goed manipuleren : in één klap kan hij de sympathie voor een personage veranderen in haat. En in deze film laat hij dat duidelijk merken. Ook de Duitser schijnt in het begin zich maar op de achtergrond te houden en komt vooral in beeld als hij zijn goede wil wilt tonen, weer een handig trukje van Hitchcock : veel sympathie voor de Duitser maar later blijkt het toch een meedogenloze schurk te zijn. Erg verrassende wending

Zoals ik al eerder zei lijkt hij veel te experimenteren met zijn scenes en zo voelen die allemaal afzonderlijk aan, zodat er niet echt een vloeind verhaal in komt. Neem nu die scene met de biddende Joe, prachtig stukje cinema met een erg mooie belichting, een moment om er warm van te worden, maar wordt dan abrupt gestopt om plaats te maken aan wat conventionele romantiek of minder boeinde zaken. Dit houdt mij van een hoge beoordeling.

Het lijkt onmogelijk om een spannende film te maken op één lokatie, maar Hitchcock slaagt er zelfs in om er een paar spannende scenes in te weven : fantastisch is die amputatiescene alleen al het gedacht wat er allemaal zou kunnen misgaan, de golven die steeds woester worden... brrrr
Ander, minder spannend toppertje, is het moment dat de Duitser dat liedje aan het zingen is terwijl hij aan het roeien is. Perfect gefilmd zodat het gevoel van voldoening en de overmacht van de man nog sterker wordt tegenover de onmachteloosheid van de Amerikanen

3,5

Nee, hier was niet veel aan...

Het verhaal zal wel voor die tijd origineel zijn geweest en misschien ook wel gedurfd, maar dat neemt niet weg dat het rise-and-fallverhaal zo voor de hand ligt bij het misdaadgenre en bijna nooit op een interessante manier uitgewerkt wordt, en het ergste is dat het rommelig is, van de hak op de tak springt en een onevenwichtige structuur heeft, zoals djelle al zei "een rise and fall verhaal in no time". Want voor sommige passage wordt er een half uur aan besteed en voor andere even belangrijke passages maar 5 minuten... en bovendien blijft het allemaal zó braafjes.

De personages zijn karikaturen en het acteerwerk is vrij slecht en dan kunnen Edward Robinson, die een goede maar verre van een meesterlijke prestatie neerzet, en Douglas Fairbanks jr., die wel goed acteerde, dat niet meer rechtzetten. En het is ook niet bevorderend voor de geloofwaardigheid van het verhaal. Heb de hele tijd het gevoel gehad naar een slecht geschreven stripverhaal te zitten kijken. Heb ook nergens een mooi karkateruitdieping gezien, maar wat wil je als het verhaal je daar geen kans toe geeft !

En de dialogen zoals "Mother of mercy, is this the end of Rico?" zijn ook tenenkrommend en snap niet waarom ze de geschiedenis zijn ingegaan...

Nee, geef mij maar James Cagney als sluwe gangster, die heeft tenminste nog charisma.

Verder is het allemaal oerlelijk, en zeg nu niet dat er in die tijd geen technische middelen hadden om prachtige scenes te maken want die waren er wel en andere films bewijzen dat !

2.5*

Goede film van Wilder, dat, na een sterk middenstuk, de laatste minuten afzwakt naar een onbegrijpelijke anti-climax.

Het acteerwerk van heel de cast is goed, al ben ik niet omver geblazen door Millands performance. Dat kan ook wel komen doordat ik niet echt goed wist of hij in sommige scenes zich schuldig maakte aan overacting of gewoon de soezerige dronkelap speelde. Maar eigenlijk is het verschil tussen beide niet echt groot, dus zal ik dat ook niet als een minpunt beschouwen.
Wel denk ik ( aangezien ik zelf niet verslaafd ben ) dat Ray Milland ons een realistisch beeld heeft gegeven van een alcoholverslaafde, van het koppig ontkennen tot het paranoïde gevoel, zonder te vallen in gemakzuchtige stereotypering. Moet niet gemakkelijk zijn geweest.

Het verhaal, en dan vooral het script, zit goed in elkaar en het personage wordt geleidelijk aan uitgewerkt zodat de wanhoop op het einde echt voelbaar is. Spijtig dat dit alleen maar op het einde is want daarvoor had ik weinig meedeleven met Don en in plaats van symphatie voor het personage te voelen, ging ik me nogal wat irriteren aan hem. Ook de pogingen van zijn liefje om hem terug op het rechte pad te zetten werden na een tijdje irritant.
En dan het einde... plotseling verandert de grimmige toon en de dreigende sfeer dit tot dan toe was opgebouwd in een feelgoodsfeertje ! In enkele minuten wordt de film veel vrolijker en is zijn alcoholverslaving in één-twee-drie opgelost. Ze gaan er uitgelaten bij zitten en werpen met een glimlach een blik op het voorbije week-end en de arme stakkers die naar eeuwige dorst snakken worden eventje herdacht ! Ook snap ik niet waarom zijn vriendin hem zelfs aanspoort om te drinken, ook al heeft ze dat liever dan dat hij zou sterven... dubieus standpunt... Nee, het einde slaat de plank totaal mis

Ik stoorde me niet aan de muziek, zoals veel anderen hier op de site. Oké, dat synthesizerdeuntje is misschien wat cheesy maar ik vond het wel een goede weerspiegeling van de verwrongen gevoelens van Don, wanneer de drang naar whisky te sterk was of op momenten van psychologische duisternis.

In het boek van Charles Jackson was Don Birnam ook nog eens een gekwelde homoseksueel, en was dat de oorzaak van zijn drankprobleem en niet zijn mislukking als schrijver. Dat zou wellicht te veel controverse in één keer geweest zijn voor Billy.

3.5* ...Wilders pareltjes moet ik nog ontdekken