Opinions

zoals bijna altijd een goede Hitchcockfilm.geen uitschieter maar hij kon me toch blijven boeien.
Het eerste deel van de film vind ik zoals velen wat saai met die relatieproblemen maar van wanneer hij naar het kasteel gat begint het pas goed te worden.
nog(spijtig genoeg)niet veel gezien van Peck maar hier deed hij toch wel zijn best, net zolas Charles Laughton die goed op dreef was.
enige minpunten: acteerwerk komt van sommige wat amateuristisch over. hele mooie muziek maar werd wat te veel en fout gebruikt.ook vond ik de zelfmoord van Andre toch niet zo goed uitgewerkt net zoals de beschuldigingen die zij in het begin kreeg: ze ging mee en dat was het...
prachtig einde van wanneer hij de rechtzaal uitgaat!!
grappig dat Louis Jourdan later in de james bond film Octopussy de slechterik is

Het uitganspunt, zoals mikey al eerder zei, is goed en complottheorïen doen het meestal goed bij het bioscooppublik, als ze natuurlijk maar verband met de actualiteit hebben...

Toch wordt dit in The Parallax View niet geweldig uitgewerkt: het verhaal lijkt van de hak op de tak te springen en is de opbouw te traag waardoor het niet echt mogelijk is om echte spanningsboog te creëren. Het is een teveel van afwisselend spannende en saaie scènes om een echt boeiend geheel af te leveren.

Aan de andere kan werkt de geweldig sfeervolle clair-obscurstijl van de heer Gordon Willis (ook cinematographer van The Godfathers) perfect en laat het de film in een zwoele en mysterieuse sfeer baden.

Halverwege de film zat ik me af te vragen waarom ik naar zulke films kijk... Voor de eerste keer sinds jaren heb ik overwogen om gewoon een andere film op te zetten... Maar laat ik mijn mening wat verder onderbouwen...

Gibson heeft noch het talent nog de balls om de Bijbel te interpreteren en de symboliek en boodschappen waarvan de eenvoudig opgebouwde verhalen in de Bijbel bol staan, worden totaal genegeerd en beperkt hij zich enkel tot het letterlijk overnemen van die verhalen, die beroofd van hun diepgang en zonder enige verdieping tot simpele en standaard historisch verslagen gereduceerd worden.

En zoals het goede geschiedenislessen betaamt, is The Passion of Christ een saaie bedoening, die door de overdreven pathos en de karikaturale scènes -soms had ik het gevoel naar een comicverfilming te kijken in 300-stijl - volledig faalt om de kijker emotioneel te boeien. Net zoals compleet mislukte poging om de acteurs de originele taal van die tijd te laten spreken... Ik vraag me af hoe dit het beneden alle peil geloofwaardigheidsgehalte moet opkrikken, wanneer je naar een stel mompelende poppen zit te kijken, die met geïmproviseerde klemtonen en accenten zinnen proberen te maken die ze zelf nauwelijks verstaan... Zo vraag je gewoon om niet serieus genomen te worden!

En deze folterkomedie baadt natuurlijk in die typische hollywoodiaanse fake mystiek-religieuze sfeer.

Dit is één van de slechtste en meest overschatte films die ik tot nu toe gezien heb. Eén lange, saaie marteling, voor de kijker ook natuurlijk. Als good ol' Mel nog eens in de buurt van een camera gezien wordt, zal ik wel voor het vervolg zorgen! The Passion of Mel

PS: De inhoudsfoutjes à la " Pilatus' sandaaltjes in de Bijbel zijn geel, maar hier zijn ze roze! Heiligschennis! " laat ik maar aan de paus en zijn kardinalen over...

en gisteren nog eens een Kubrick gezien, misschien wel de laatste aangezien de andere toch wat extremer zijn voor mijn leeftijd...
het begon allemaal goed in die mooie zaal met prachtig camerawerk en uitstekend acteerwerk.maar daarna werd het een stuk minder in de loopgraven: saai gefilmd, en het verhaal is nog niet echt op gang gekomen. zelf de gesprekken tussen de kolonel en Mireu waren saai.
als ze gaan aanvallen is het een stuk mooier gefilmd in een lange shot alhoewel het soms wat knullig overkwam... ik denk dat kubrick toch niet zo goed in het maken van actiescènes was net zoals de vechtpartij in The Killing. die was ook niet zo best...
een stuk later kwam de rechtbanscène en terwijl ik daarvoor in de zetel bijna lag te slapen stond ik nu rechtop om het allemaal goed te kunne volgen , want dan pas werd het interessant ! Kirk Dougals acteert zeer goed, zeker beter dan in Spartacus en de rest van de cast mag er ook best wezen. en ineens volgden de memorabele scènes elkaar heel snel op: het gesprek met de priester, het hele rechtbankgebeuren,met als toppunt natuurlijk het gezang van het duitse meisje ! ik kon me heel goed meeleven met al die personages zonder dat ze iets hadden gezegd: hun gelaatsuitdrukking waren uiterst overtuigend ! ze vergeten allemaal de oorlog eventjes zelfs kolonel Dax die dan toch terug moet gaan waardoor de muziek ook verandert van een rustig liedje naar een bombastisch orkest. het verhaal is nergens moeilijk verteld zodat ik het ook nog kon volgen.
gelukkig ook geen happy end anders was de sfeer toch helemaal verbrod. camerawerk is in heel de film bovengemiddeld wat ik van kubrick toch had verwacht !
voor het eerste deel zou ik een 2.5 of een 3 gegeven hebben maar het tweede deel verident zeker een 4.5
uiteindelijk toch een 4 gegeven

ondertussen is Paycheck (maar !) mijn tweede Woo-film na de verschrikkelijk saaie Mission Impossible 2... maar die moet ik wel eens een keer dringend herzien

Paycheck is zeker een stuk beter maar verwacht van deze film niet de ultieme Woo, dan moet je naar zijn oudere Aziatische films kijken maar ik spreek niet uit ervaring.

in het begin krijg je niet echt veel tijd om je aan die futuristische wereld te wennen en omdat ik het verhaal niet had gelezen moest ik dubbel zoveel moeite doen.

Maar eenmaal dat alle puzzlestukjes bij elkaar beginnen te passen en Affleck op zoek gaat naar de waarheid wordt het alsmaar interessanter en begin je ook geboeider naar de film te kijken.

besluit = nog niet zo'n dom verhaal voor een actiefilm

de acteerprstaties waren wel wat teleurstellend, zeker die van Uma Thurman die er niet in slaagt om in de maten van het mogelijke een beetje realistisch over te komen.Ben Affleck was ook maar matig.

verder valt er niet zoveel meer te vertellen buiten dat er passende muziek werd gebruikt, er mooie actiescenes waren; erg ongeloofwaardig maar mooi; en dat de film een paar knappe beelden heeft.

het einde vond ik wel wat aan de zwakke kant.

Leone heeft met de dollarstrilogie niet alleen ongelofelijke cult op deze wereld gebracht, maar daarboven is het nog een mijlpaal geworden van de filmgeschiedenis.

Hij begon een jaar voor deze film, met Per un Pugno di Dollari, en in vele opzichten vind ik deze film de beste uit de trilogie. Het is moeilijk uit te leggen, maar het bevat een zeker evenwicht, alle typische kenmerken van de spaghettiwesterns lijken perfect gedoseerd te zijn: het verhaal is naar gewoonte niet moeilijk, maar ook net niet te simpel, de mannen zien er ruig genoeg uit zonder er belachelijk uit te zien, het landschap is sfeervol in beeld gebracht, het dubben is slecht maar aanvaardbaar slecht, de hoeveelheid liters zweet is juist afgemeten, het tempo zit lekker, en ga zo maar verder...

Voor mij zijn de mankementen en gebreken die deze film toont juist de troeven van dit genre, noodzakelijk om zich van de klassieke western te onderscheiden en zo een totaal ander beeld te geven van het westen. Het leven is hard en draaid rond de dood, het is een overlevingstrijd van de geboorte tot de dood...Dat is, denk ik, de reden waarom deze films zo relatief eenvoudig zijn: het gaat om het alledaagse leven in onherbergzame en onveilige streken en niets meer dan dat. Daarrond wordt dan het eigenlijke verhaal opgebouwd. Het verklaart dan volgens mij ook het slomend tempo, dat eigenlijk gewoon het ritme is van het leven.

Je zal deze films maar ongeloofwaardig, overdreven of onnozel vinden, maar volgens mij geven die wel een correcter beeld weer van 'het wilde westen'. En Per Qualche Dollaro in Piu is daar het perfecte voorbeeld van!

4*

Deze film gaat werkelijk nergens over !

Verhaal is matig en stoere gevechtsscenes worden afgewisseld met beelden van de familie die gezellig aan het barbecueën is die er de vaart helemaal uithalen.

Dramatische scenes zijn in deze film dan ook gewoon oninteressant en worden helemaal niet meer kijkbaar wanneer ze er nog zo'n cheesy deuntje eronder zetten

nog nooit heb ik me zo moeten irriteren aan muziek !

Acteerprestaties zijn ook barslecht en overacting lijkt wel de regel. Verder een van de slechtste bad guys die ik ooit gezien heb.

Dit was ook mijn eerste film waar er gedurende lange tijd Chinees gepraat werd. Wel, dat heeft er mijn kijkervaring niet echt beter op gemaakt. Die snelle gesprekken waarbij de laatste lettergrepen een minuut duren zijn echt niets voor mij.

Ik zal eens wat 'rustigere' Aziatische films proberen

(Hopelijk wordt Dolls geen teleurstelling !)

Het enige maar dan ook het enige dat aan deze film goed is zijn de actiescenes.

Weer spectaculaire stunten van Chan en die zijn dan wel goed in beeld gebracht wat je niet kan zeggen van andere scenes in de film...

ik kan hier niet anders dan een 1,5 geven.

De laatste jaren is er in Hollywood een afschuwelijke traditie ontstaan : dat van de simpele verhalen die op welke manier dan ook op zo'n moeilijke wijze, en ook gewoon op een totaal ongestructureerde, rommelige wijze, verteld moeten worden.

Meneer Verbinski doet er natuurlijk blindelings aan mee. Want de film zit zo volgestampt met personages, ontwikkelingen, plotwendingen dat je na een half uur helemaal niet meer weet wie met wie bevriend is en wie tegen wie complotteert, om zo het uiterst eenvoudig verhaal te camoufleren en indien het publiek dat door zou hebben maar hopen dat de toeschouwers zich maar genoeg amuseren met de spectaculaire special effects en wandelende attractie Depp. Er mocht trouwens ook voor mij een dik half uur weggeknipt worden.

En wanneer je genoodzaakt bent om het verhaal toch maar te laten liggen voor wat het is, blijven er alleen nog maar beelden over.

Daar kan ik wel iets positiefs over zeggen : vooral het eerste gedeelte van de film bevat zeer mooie shots, zoals die op de zoutvlakte,de scenes in Singapore die een echte avonturensfeer uitstraalden of de tocht door de ijsbergen. Naast die mooie shots komen er in dit deel ook opvallende veel fantasievolle zaken tevoorschijn, zoals de de krabjes, maar die spijtig genoeg niet verder uitgediept worden of verder mee gewerkt worden omdat de lege karakters nog even in de belangstelling moeten komen met hun problemen en andere dramatische onzin.

De acteurs zijn hier ook niet bijzonder en Orlando moet, ook van mij, niet meer acteren. Alleen Depp was weer eens een lichtpunt want met zijn charisma en ondeugende blikken zorgt hij voor wat luchtigheid wanneer Bloom, Knightley en Rush zich te veel au serieux beginnen te nemen in hun heroische, melodramatische en store (onzin)gesprekken.

3*

Na de andere twee delen te hebben gezien, wist ik wel wat ik hier van moest verwachten en die verwachtingen zijn ook waargemaakt : veel piratenonzin, veel onnodige subplotjes en nog veel over-the-topgedoe.

In de cast zijn gelukkig wat positieve veranderingen aangebracht : leukere badguys, goed neergezet door Nighy ( al weet ik niet hoe groot zijn bijdagen is door de overvloed aan special effects ) en Hollander. Ook leuk dat Jack Davenport zijn fatsoenlijke klootzakrol achter zich weet te laten en een ordinaire schoft is geworden. Zowiezo een acteur die ik graag bezig zie, ook al ken ik hem enkel van zijn Norringtonrol. Minder positief is het personage van Depp dat een stuk minder excentrieker is geworden dan het eerste deel en dan blijft er bitter weinig over van zijn personage, afgezien van Depps charmeurblik. Knightley en Bloom laten we maar voor wat ze zijn...

Spektakel laat lang op zich wachten, zeker wanneer je zooi overleeft hebt als de niveauloze humor van de Caribbeansidekicks ( die twee piraten ) , de opgeblazen, bijna pseudoelitaire ( ) dialogen, en de oninteressante subplotjes volgepropt met waarden als plicht, trouw en vriendschap en daar nog eens bovenop een emotieloze vader-zoonrelatie.
Maar wanneer het CGI-feest losbaarst, is het wel smullen geblazen : ondersteund door een bombastische soundtrack is de schattenjacht op het eiland het vermakelijkste stuk, waar iedereen om zij eigen redenen het hartwel wil hebben.

3* zoals de andere delen

heb de film gisteravond nog gezien en ik zal hem,spijtig genoeg voor de fans, geen half sterretje bij zetten.

Johnny Depp is ook in, deze film een lust voor het oog, Geoffrey Rush en Keira Kneightley acteren ook goed.

Maar wat de film helemaal naar beneden haalt is het houterig acteren van o.a. Orlando Bloom (in Troy was ie ook niet goed) en van die luitenant die met miss Swann wil trouwen.ook zitten er een antaal clichés in...

maar de locatie en muziek maken het wel beter

maar toch niet goed genoeg...volgens mij een overschatte film

De genialiteit en originaliteit van Playtime zie ik er absoluut in, zeker wanneer ik nog nooit eerder zo'n "film" had gezien. Maar het ontbreken van een verhaal of ook maar enige karakteruitdiepingen zorgt voor een klap in het gezicht en is daardoor de film op momenten nogal moeilijk door te komen. En dan snap ik mensen wel die de film vreselijk irritant of afschuwelijk saai vinden. Ik zelf bleef tot het einde geboeid kijken !

Het thema, mensen die in de moderne materialitische samenleving steeds meer vervreemden van elkaar, wordt hier waanzinnig goed uitgewerkt. Tati is een perfectionist en dat zie je : van de kille architectuur tot de handelingen van de figuranten, van de audiovisuele grappen tot de vloeiende camerabewegingen... in één scene zit zoveel om op te letten dat je de tijd ervoor niet krijgt, want Tati houdt het tempo zeer hoog, dat tegelijk het tempo van het dagelijkse leven weerspiegelt. Er is zo'n fenomenaal samenspel, dat er haast een rytme ontstaat !

Monsieur Hulot is zelf een zielige tragikomische figuur die wel constant voor een glimlach zorgt en die eigenlijk totaal niet in het supermodern en hypertechnologisch plaatje past, wat hem juist zo echt maakt en al blijft de film oppervlakkig over hem, voelt hij toch niet als een bordkartonnen figuur aan, en dàt vind ik erg knap gedaan !

Het gedeelte VOOR het restaurant was het minst grappig, ook al bevatte dat deel geweldige jokes, maar het focust zich dan ook meer op het onderwerp en de thema's van de film. ik kan nu niet direct voorbeelden aanhalen, maar in elke scene zit er wel een dubbele bodem en wanneer je de audiocommentaar (zeker doen ! is erg interessant!) aanzet, ontdek je weer een nieuwe interpretatie die je weer de goesting laten krijgen om de film nog een keer te zien !!

Mede dankzij het karakter van de film, mede dankzij het thema, zal deze film niet snel verouderen, zeker in deze tijden waar het communicatieprobleem alsmaar groter wordt, maar toch een lekkere sixtiessfeer heeft die vooral goed te zien is in de scenes in het restaurant.

Perfecte regie, nonstop humor, die vaak subtiel is en die daarom juist zo leuk is, en een eindescene dat het geheel prachtig afsluit maken van deze tijdloze klassieker echt top 100 materiaal ! Schandalig dat hij zo laag staat !

4*

(wat laag als je al mijn lofuitigen leest, maar -wat vaak bij een film gebeurt die totaal nieuw is- de film heeft me zo compleet verrast dat het moeilijk is om het allemaal te geloven en die je een beetje van je stokje laat vallen wat de beeordeling extra moeilijk maakt. Maar in iedere geval betreur ik het al dat ik Playtime al opgestuurd heb, want ik krijg meteen weer zin om dit briljant stukje cinema terug te zien.

Leuke film ! Toto' krijgt niet meer dan 20 minuutjes screentijd, maar dat wil niet zeggen dat de andere acteurs de film niet kunnen dragen. Eigenlijk is er niet veel sprake van 'een film te dragen' aangezien er weinig echt verhaal is. Wat hierboven geschreven staat is het zowat, want verder is dit een aaneenschakeling van sketchkes, dansjes en liedjes in variéteéstijl waarbij het eigenlijke plot als opvulling dient voor de pauzes tussen de verschillende stukjes. En dit alles in zo'n supersnel tempo dat ik zelfs aandachtig moest luisteren om alle dialogen te verstaan, de meeste trouwens zeer vermakelijk !

Vele toneeltjes zijn gewoon erg grappig, zoals dat van de manequins of het einde met dat koor. Maar vaak ook gewoon mooi gechoreografeerde dansen, ook al voelen ze ontzettend ouderwets aan En de brandweermannen op zich zijn al hilarisch met hun mascotte, hoe komen ze erop

Kortom, een gezellige film die je een voortdurende glimlach bezorgt. Je moet er wel van houden he !

3*

Bedankt, tsjidde

heerlijk om weer eens een goede oude rampenfilm te zien de nadruk ligt natuurlijk op 'oude' want aan die nieuwe rampenfilms heb je niets aan!

Dante's Peak, Volcano, Armaggeddon, Deep Inpact...dat zijn allemaal rampenfilms die het niet verdienen om die naam te hebben want het enige dat zij bieden is een 'save the world'-verhaal een een hoop vals sentiment.

The Poseidon Adventure dateert gelukkig uit de bloeiperiode van dit genre en daarom valt er gelukkig niet zoveel over te klagen.

Gene Hackman, Ernest Borgine en Leslie Nielsen zijn de enige echte sterren in deze grootschalige productie. Raar, want meestal bieden zo'n films een fantastisch grote cast.Maar dat mag de pret niet bederven ! De ramp gebeurt vroeg dus krijgen we inderdaad niet zoveel tijd om kennis te maken met de verschillende karakters.Gelukkig wordt er doorgaans de film daar wat meer tijd aan besteed. De Ramp ziet er zelf erg spectaculair uit (met al die mensen die naar beneden vallen sorry voor het sadisme maar dat is nu eenmaal geweldig in zo'n films)

en de gekapseisde boot is een erg leuk decor. zo zie je maar dat digitale special effects niet altijd de beste optie zijn om iets geloofwaardig over te laten komen.

De ruzies in de groep, en vooral die tussen Borgine en Hackman,zijn goed en de personages die sympathie willen opwekken bij het publiek slagen daar zeker in (behalve dat betweterig kind!) en omgekeerd ook.

spijtig dat het niet erg spannend gefilmd is maar er zijn verder geen andere minpunten. lekker jaren 70 sfeer

een 3,5 voor de stichter van dit genre.

edit: zeker Stinissen ! Shelley Winters moest ik zeker niet vergeten !

dit is gewoon een meesterlijke film van een meesterlijke tarantino! wat de film(kzalt nog maar eens zeggen)zo meesterlijk maakt zijn de dialogen:aan de ene kant de doodgewoone dialogen die gewoon zeer goed in beeld gebracht zijn door een losse manier van spelen vb:heel dat gedoe over die voetmassage is briljant! en aan de andere kant heb je de moeilijkere dialogen die de film zo bijzonder maken zodat ie ver boven de gemiddelde misdadfilm uitsteekt!
de acteerprestaties zijn goed vooral van Jackson en Travolta en Willis.de verhaalijnen worden mooi an elkaar gelast en de muziek is best cool
weetje: in de strip van urbanus" de zabbergelipte"zijn er ook grappig verhaaltjes aan elkaar gelast: een ode aan Tarantino?