Opinions

Toch wel een aardige verrassing. Ik had eerder een lawine aan macho one-liners en stoere bullshit verwacht en minder visuele schoonheid, maar wat ik in de plaats kreeg was juist het omgekeerde. Erg aardige verrassing dus !

Na het tegevallende Halloween was ik een beetje bang dat They Live ook zou tegevallen. Maar Carpenter bewijst hier dat hij als geen ander dat een b-film geen dertien-in-een-dozijn-verhaaltje en een goedkope look moet hebben. Integendeel, hij maakt prachtig gebruik van de 2:35 beeldverhouding die de wijken buiten de stad nog desolater en grauwer maakt, de panaromashots nog geweldiger maakt, afgewisseld met wat cheesy kleurenshots en lijkt John Nada een manequin in deze adembenemende shots.

Zelfs het uitgangspunt van het verhaal is ,op z'n minst gezegd, leuk en vrij origineel, ook al krijgt het hier een nogal simplistische uitwerking, maar dat stoort niet eens zozeer want het past wel bij de uitstraling van de film.

Ergens schuilt er wel wat maatschappijkritiek in, zoals de hogere standen van de maatschappij die de armeren in hun greep hebben en ze hen willen laten geloven wat schijnbaar de werkelijkheid is, en dat maakt het nog boeiender om te zien !

Carpenter houdt de vaart er lekker in, met nog verrassende plot-twists, ondersteund door een chille soundtrack van de regisseur zelf.

Als je weet dat Carpenter een wrestlingplayer heeft laten casten zijn het banale acteerwerk en de lompe personages helemaal gerechtvaardigd en dit alles zorgt dan ook voor ontspannend kijkplezier.

3,5*

In The Third Man lijkt Holly in een verhaal te zijn beland, dat hij zelf ooit geschreven wilde hebben. De thema's van dit soort stationrommannetjes lijkt erg veel op die van Carol Reeds meesterwerk !

Joseph Cotton is erg goed als eenzame ,uitgebluste pulpschrijver en Alida Valli voortreffelijk als Tsjechiese actrice. Maar het is Welles die met zijn fantastisch intrede iedereen van het scherm wegveegd ! De man straal meer charme uit met een glimlach dan alle Belgische politici tesamen ! Elke scene waar hij in voorkomt, al zijn het maar weinig, zijn een genot om naar te kijken en vooral om naar te luisteren. Want vooral de dialogen en monologen die hij mag uitspreken zijn van een uitstekend niveau. Hij is dan ook het meest interessante personage van deze schijnbaar doodnormale thriller.

Doodnormaal omdat het verhaaltje eigenlijk bijna niets voorstelt (de ontknoping zag ik wel aankomen), de karakteruiwerking klein is en de liefdescenes wat mislukt en fake overkomen. Waar bij een andere film deze minpunten verschrikkelijk zouden zijn, worden het de grootste troeven van The Third Man.
Dit is ook geen film die echt als een serieuze suspensefilm bedoeld werd, maar -zoals ze in de documentaire zeggen- een komische thriller waarbij er nooit wordt vergeten hoe hoog het pulpgehalte moest zijn. De opbouw, het goede dat het kwade overwint, de oppervlakkige clichépersonages en relaties... alles wat je terug zou vinden in die boekskes vind je ook in The Third Man terug. Ik kan er alleen nog maar aan toevoegen dat de opzet van deze grote satire ongeloofelijk geslaagd is.
En het is daarom dat dit werkje de tand des tijds moeiteloos heeft en zal doorstaan in tegestalling tot andere tijdsgenoten. Voor wie het nog niet heeft gemerkt of denkt dat ik onzin zit uit te kramen : kijk maar en hoor maar naar het begin waarbij de fantastisch voice-over, die een grappig clash tussen beeld en klank vormt ( Carol Reed ) de toon zet voor de hele film. Of de muziekkeuze...

Andere immens grote troef is natuurlijk de cinematografie. En op dat gebied overtreft The Third Man weer eens al zijn adere tijd- en genregenoten. De interessante camerastandpunten en het voortreffelijk gebruik van belichiting zorgen voor een beklemmende, donkere en nare sfeer die eigen is aan zulke pulpromannetjes en je krijgt bijna het gevoel dat je in een nachtmerrie bent beland waarbij het zoeken naar de derde man in donkere steegjes en langs barokke gebouwen in een Wenen, verwoest door de oorlog maar die zijn charmes nog niet heeft verloen, dit gevoel nog extra versterkt. Erg mooi ook het tijdsbeeld dat ze van deze feerieke en mystieke stad scheppen.
Toppunt van visuele schoonheid : de vluchtscenes in de riool De spanning wordt erg goed opgebouwd tot een climax (Cotton vs Welles) waar U tegen gezegd mag worden. Is dan ook de enige scene in de film waarbij de muziek mij vanbinnen heftig deed bewegen en niet voor de komische toon zorgde.

4,5 ...groots meesterwerk !

Mwa, ik vind toch dat Hitchcock in zijn lange en geroemde carrière wel meer dan één thema eens mocht verkennen dan het klassieke kat-en-muisverhaaltje... Vooral omdat hij een aantal keren bewezen heeft dat hij met andere uitgangspunten (liefdesobsessies, voyeurisme en geestelijke afwijkingen om er een paar van op te noemen) veel betere films heeft kunnen maken!

To Catch a Thief is uiteraard weer een zonnige variant op het bekende gegeven: dief op pensioen wordt verdacht van diefstallen en moet zelf bewijzen dat hij onschuldig is.

Dit is enkel maar de premisse, de hitchcockiaanse MacGuffin, want waar het uiteindelijk gaat bij deze screawball thriller is de relatie tussen Kelly en Grant, misschien één van de meest charismatische en charmante koppels van het witte doek.

Het lijkt of Hitchcock onmiddellijk in het verhaal wilde zitten want van opbouwing is hier niet echt sprake: de personages worden maar half voorgesteld en de intro, het begin van het verhaal lijkt maar een bijzaak te zijn: want kan iemand me echt een duidelijke reden geven waarom Robert per se, noodzakelijk en beslist zelf naar de dief op zoek moest gaan en zich zo aan meerdere gevaren bloot te stellen ?!

Verder vind ik dat de twee hoofdpersonages niet overtuigend overkomen, vooral in de scènes die het meeste met de plot te maken hebben. Zo is Grace Kelly niet declever girl die ze ons wilt laten geloven (ik vind haar maar een kleurloze, karakterloze verschijning in de film om eerlijk te zijn)en lijkt Cary Grant gedurende de hele film, met enkele uitzonderingen na, met een stok in zijn achterwerk te acteren... Was dit en stomme film geweest hadden ze van mij 2 sterren meer gekregen!

Wel verdienen de cinematografie en het script wat meer lof omdat ik regelmatig de perfecte postkaartjes voorbij zag komen (zulke plaatsen kan je gewoon niet anders inblikken) en dikwijls moest lachen om de grappige, licht scherpzinninge dialogen.

3*, had deze score wel een beetje verwacht eigenlijk...

Toto' is altijd al mijn lievelingskomiek geweest. De man heeft een geweldige kop en een zeer leuke herkenbare humor. Herkenbaar omdat je in de streek veel mensen hoort die af en toe stukjes uit zijn films citeren.

Spijtig genoeg zullen zijn films nooit een groter publiek verdienen, zelfs niet alle Italianen, omdat je nogal wat achtergrondinformatie nodig hebt om de humor beter te begrijpen en met ondertitels in het buitenland is het al helemaal dom.

La Malafemmina is een van zijn beste ! Je lacht je constant een deuk en de personages worden uitstekend neergezet: de plattelandsmentaliteit met de naieve boeren en hun mythische voorstelling van HET noorden.

En zo gaat de hele film door zonder nooit te vervelen !

Natuurlijk stelt de film cinematografisch niets voor en je kijkt de film enkel en alleen voor Toto' en Peppino, ander geweldig acteur, en scenes zonder hen zijn verwaarloosbaar. Het verhaal is niet hoogstaand maar zeker niet dom en de een na de ander onvergetelijke scene stapelen zich op !

4*

ik had al een tijdje geleden gestemd maar nog niet de moeite gehad om eens een bericht te schrijven.

The towering inferno blijft toch mijn nummer 2 rampenfilm omdat ik vind dat The poseidon adventure (mijn nummer 1)toch iets erger is wegens de claustrofobische sfeer en de echte ramp : er blijven maar 10 mensen over van de 400 en dat is toch echt catastrofisch !

maar wat je in deze film hebt is de cast die,wat wil je van zo'n topacteurs, erg overtuigend speelt.

Hij duurt net iets te lang mar de prachtige score van John Williams makt veel goed. hele mooie opnames en prima effecten voor die tijd.

dat Hollywood maar snel weer met zo'n visueel spektakelfilm in de cinemazalen komt in plaats van prul zoals Dante's Peak die de naam 'rampenfilm' nog niet eens mogen dragen.

Mooie film !

Het begint allemaal erg standaard en had wel het ergste verwacht maar wanneer er niet te veel aandacht aan het verhaal besteed wordt, merk je dat Clint Eastwood zeker tot de betere regisseurs van Hollywood behoort.

Het verhaaltje is niet al te origineel, een paar onwaarschijnlijkheden en om het wat ingewikkelder te maken om zo je aandacht 100% vast te houden, hebben ze ook niet aan gedacht. Het zoeken naar de moordenaar gaat te gemakkelijk en het is door een reeks toevalligheden dat hij er toch achterkomt. Het komt niet veel verder dan een Scooby-Doo aflevering.

Geen ongelofelijke plotwendingen of dubieuze verdachten maar net zoals Scooby-Doo( )kijkt het wel vlot en ergeren aan het verhaal heb ik ook niet echt gedaan.

Maar wanneer Clint van zijn verhaal afwijkt, creërt hij een mooie sfeer, soms droevig soms blij, en beide even goed.

Bij de droevige denk ik vooral aan de scenes in de gevangenis die me voor een keer wel echt hebben ontroerd. Heel het dramadeel in de film, zowel het zwarte gezin als het gezin van Eastwood, is ijzersterk en ik kon me volledig met de personages inleven. Zelden heb ik dat met een Hollywoodfilm.

Bij de blije sfeer denk ik dan vooral aan de Speedzoo-scene . Heerlijk feelgoodmoment met zo'n rustig muziekje eronder. Was vol aan het genieten !

Eastwood is zoals wijn, wordt met de tijd beter ! Ik heb hem dan ook veel liever in zijn politiemanrollen waar hij echt fantastisch de harde maar gebroken alcholicus neerzet.

En hoe weinig James Woods in deze film ook meespeelt, zijn kop alleen al bracht me aan het lachen .

Typsche stoere Eastowoodhumor die dan ook nog eens door twee fantastische koppen uitgesproken mogen worden !

Nogal ondergewardeerd hier. Niet veel van Clint gezien maar heb wel zin om nog meer van hem te kijken.

erg fijne feel-good movie
het begin was niet al te denderend maar het werd steeds beter naar het einde toe.
Eén van de beste scripts dat ik ooit heb gezien voor een film en dat wordt hier ook aardig uitgewerkt. Weir laat goed zien hoe de kijkers manipuleerd kunnen worden door de televisie.
Zeker die scene wanneer Harris voor de muziek en de camerastandpunten moet zorgen bij die scene op de brug. Weir laat dan ook zien hoe het publiek daarop reageert: diep ontroerd net zoals Harris het wilde.
In The Truman Show besefte ik meer dan anders wat een grote impact de televisie op ons heeft. De omgeving waar de film zich afspeelt pas ook perfect bij het sfeertje. Nep!
Alles en iedereen ziet er erg fake uit, ze zien er perfect uit, want de kijker wilt ze zo, de zon schijnt er altijd, iedereen is vriendelijk en ze gebruiken alleen maar goede wasproducten en grasmaaiers, die ze dan in de soap promoten. Weer zo'n aardige zet van Weir om te laten zien dat zo de media de mensen aanzet om iets te kopen.
De muziek past er mooi bij maar dan besef ik ook hoe de film met mijn emoties speelt en daar trap ik niet meer in!Dat is misschien niet zo slim geweest want zo worden zoveel dramatische scenes verbrod doordat je dan denkt "het is allemaal om mij te ontroeren en om zo meer mensen aan te zetten om de film te zien".
Ed Harris acteert voortreffelijk maar van Carrey moet ik nog zijn ultieme acteerprestatie zien: hoeveel moeite hij er ook in steekt, hij blijft een komiek en past niet bij zo'n films. Als hij de kans krijgt om gekke bekken te trekken grijpt hij ze dan onmiddellijk wat de geloofwaardigheid van zijn personage verbrod. Truman is een gewone man en geen gek als Ace Ventura of The Mask, maar dat zal hij moeilijk afleren. Ondanks dit heb ik er echt van genoten met vaak een glimlach op mijn gezicht voor de erg leuke vondsten: de posters in het reisbureau, de mensen die een vast patroon lopen ....
en eindelijk wordt er eens een goede moraalles gegeven !

ik moet nie heel diep nadenken of ik heb al tientallen slecht dingen om deze film gewoon af te kraken.

één van de slechtste films van Jackie Chan die zijn specialiteit hier nauwelijks laat zien: vechten. en om goed acteerwerk te zien moet je zeker niet bij hem zijn. maar iedereen doet hier zijn best niet om een klein beetje geloofwaardig over te komen

tja met zo'n simpel verhaal daalt mijn waardering nog meer en vaak denk je dat je naar een mislukte James Bond zit te kijken...

erg matige special effects voor een film die nog niet eens vijf jaar oud is !

wat zo'n film op een vrijdagavond zou moeten doen is entertainen maar deze film biedt je alleen een paar leuke scénes die dan snel verpest worden door verschrikkelijke humor!