Opinions

Wisselvallige film die het, vind ik, vooral moet hebben van het onderhoudend verhaal en van de meesterlijke acteerprestaties.

Want verder heeft deze film maar barweinig te bieden : oppervlakkige personages, een verhaal dat te feitelijk wordt verteld, niet veel spanning en een grote anticlimax...
En toch heeft deze film iets. Noem het stijl, of een zeker chic toontje, maar het heeft wel iets wat het een onvoldoende niet laat krijgen.

Edward Fox en Michael Lonsdale spelen werkelijk fenomenaal en zijn de twee pilaren van de film. Zo'n natuurlijk acteerwerk zie je maar weinig in de cinema. En toch slaagt Zinnemann er niet in om wat verder te gaan dan het gewone kat-en-muisspelletje ! Ik zeg niet dat hij moest laten zien hoe geobsedeerd Lonsdale wel was, in zijn zoektoch naar de Jackal, want het zou gewoon een opeenstapeling van clichées geworden zijn ( man gaat kapot van werk, zorgt niet voor zijn familie,blablabla ) maar er had wel dergelijk iets meer in gezeten.
Van Fox' personage ben ik wat meer tevreden, al is het wel omdat het beter is om weinig over huurmoordenaars te weten (zelfs zijn afkomst komen we niet te weten !). Een koude killer, meer moeten we niet weten.

Visueel ben ik zwaar teleurgesteld : heb weinig echt mooie scenes gezien. En de actiescenes, voor zover er actiescenes zijn worden ook nogal verkracht.
Verder was het nooit echt spannend, komt ook door de te feitelijke vertelling, waardoor de film nogal wat vaart verliest en dat bevordert niet echt de spanning. Het einde had misschien nog iets kunnen worden, maar daar loopt het ook uit op een grote fiasco... zo snel afgehandel zonder enig gevoel voor spanning

Als je je aan de gebeurtenissen wil houden, zorg ervoor dat je het geheel aantrekkelijk maakt anders blijft er niet veel over. Had veel meer verwacht.

3*

de zoveelste, deze keer een goede, Christie-verfilming.

ik had het boek spijtig genoeg al van tevoren gelezen dus wist ik de fantastische ontknoping al die mij onvoorstelbaar leek al tijdens het lezen van het boek.

Sindsdien een van mijn lievelingsboeken geworden samen met nog andere gialli.

Maar hier gaat het over de film die zeker niet teleursteld.

We worden ondergedompeld in in zo'n typische oude Christie-stijl met de gebruikelijke stereotiepe karakters die op een erg goede manier, soms wat theatraal, gespeeld worden door een formidabele cast: Bette Davis, Jack Warden, een jonge Maggie Smith, Mia Farrow, Lois Chilles , Jon Finch en nog veel anderen. Het theatrale is meestal de oorzaak van een goede dosis humor

Ustinov is niet meteen mijn eerste keuze voor Poirot als we van uiterlijk spreken maar hij acteert zeer goed en krijgt snel sympathie van het publiek (toch in mijn geval).

Dat er bepaalde dingen niet in de film zijn vernoemd maar in het boek wel was al van tevoren te verwachten: in het boek wordt er namelijk meer tijd besteed aan het onderzoek zelf maar in de film lijkt dit gedeelte het kortste te zijn waarbij er belangrijk details vergeten worden en het lijkt dan zo dat Poirot een beetje uit het niets de oplossing van een onmogelijke moord vindt.

In ieder geval is Death on the Nile alles behalve langdradig en ook het gedeelte voor de moord is niet saai omdat je voortdurend geboeid wordt door de prachtige beelden in een exotisch Egypte. De opnames op de boot

zelf zijn ook erg goed gefilmd.

Genoeg spannede momenten en de muziek van Nino-Godfather-Rota is bombastisch maar niet afschuwelijk.

Fijne biopic, maar over het algemeen mist het nogal wat impact om langer bij te blijven.

Om te beginnen volgt het vrij strikt de regels van de roadmovie, vooral wanneer het de typische vertelstijl met de voice-over gaat gebruiken (om de leegte die de al te gewone dialogen achterlaat, te vullen). Een voice-over die de gedachtes, emoties, opmerkingen en indrukken van één personage, namelijk Ché Guevara, onder woorden brengt. En zo zorgt de film er zelf voor dat er weinig andere mogelijkheden overblijven om het verhaal creatiever en dynamischer aan te man te brengen.

Bovendien vind ik niet we zoveel in guevara's karakter kunnen kijken en dat de transformatie van naïve, fragiele dokter naar vastberaden idealist niet latijd even duidelijk is.

Dit alles neemt niet weg dat Gael García Bernal en Rodrigo De la Serna zeer mooie en ingetogen acteerprestaties leveren en het is vooral aan hen te danken dat deze pseudo-documentaire zo onderhouden blijft. Ook de cinematografie is voor de film een grote meerwaarde: prachtige beelden van de Zuid-Amerikaanse landschappen en de montage geeft, met de soms nogal bruuske overgang van shots, de film dat kleine kenmerkje dat zo eigen is aan documentaires, in dit geval niet een échte docu. Tegelijkertijd wordt ook het dagboekgegeven nog eens extra (visueel) duidelijk.

Onderhoudende biografie met uitstekende acteurs en een cinematografie dat soms naar het poëtische neigt, zo kan ik Diaros de Motocicleta het best omschrijven. Niet meer, niet minder. Vind ik ook niet echt top materiaal...

Kleine 3,5*

als er niet veel te zien is op tv haal ik dan maar mijn favoriete acitefilm uit de kast: Die Hard

hoe vaak je die ook zie, de film verliest zijn glans niet.

Het is allemaal zo onderhoudend, zelfs na 18 jaar !

Acteerwerk van de hoofdrolspelers is dik in orde: Bruce Willis krijgt de volledige sympathie van het publiek en Alan Rickman speelt een uitstekende slechterik. Niet de gespierde, domme slechterik uit de meeste actiefilms, maar een bad guy met smaak en charisma. Reginald Veljohnson was de enige die me wat teleurstelde. Leuk in tv-series als grappige huisvader maar voor de dramatische stukken in de film hadden ze beter iemand anders gezocht.

Het verhaal kan als een grote cliché beschouwd worden maar dat zelf vind ik dat helemaal niet omdat het toch een van de eerste films is geweest met zo'n soort verhaal. Kijk maar naar de sequels en de Seagal-kopies.

En als je dat toch hindert kan je toch niet naast de fantastische, ubercoole actiescenes kijken! Naast de schietpartijen zijn de knokpartijen, en met name tussen die van Karl en McLane, erg leuk om naar te kijken.

Heel erg goed gefilmd door specialist Jan de Bont en de locatie, een wolkenkrabber, zorgt ook voor een extra claustrofobische sfeer. Al die explosies en special effects waren ook ardig goed voor die tijd.

Jammer van de muziek want die was met moment irritant en slecht geplaatst.

score schommelt tussen de 4 en de 4.5 maar als hij na nog een kijkbeurt even spannend en leuk blijft zal ik toch voor het laatste kiezen

Het is allemaal net iets meer maar tegelijkertijd ook net iets minder dan de eerste Die Hard.
Meer actie, meer spectaculaire actie maar de 'coolheid' van deel 1 is er bijna helemaal van af. Nu is het gewoon 'om ter meest mensen in elkaar slaan'.
Verhaal is al wat minder origineel maar is toch nog goed genoeg dankzij het onderwerp 'gijzeling van op afstand'.
Het cluastrofobisch sfeertje wat Die Hard ook zo goed maakte heeft nu plaats gemaakt voor een ander sfeertje, even beklemmend, mar niet hetzelfde.
Acteerwerk is ook al afgezwakt maar de scenes McLane-Lorenzo zijn om van te smullen
Deze keer meer bad guys (fantastische plotwending)maar daarom niet betere. Verwacht geen slechterik in de stijl van Hans Gruber.
Zo ik heb mijn eerste zin min of meer verklaard.

Toch is Renny Harlin een regisseur waar ik graag naar kijk als het om actiefilms gaat; vooral door zijn ander werk Cliffhanger behoort hij voor mij bij de beste actiefilmregisseurs samen met John Woo en Martin Campbell. Lekker veel explosies en geschiet zonder medelijden voor het publiek. Eindelijk iemand die er zich niets van aftrekt om een vliegtuig te laten ontploffen waar kinderen in zitten

Non-stop actie en een adrenalineinjectie van het begin tot de laatste seconden ! Dat is wat je mag verwachten van deze derde Die Hardfilm. Waardige opvolger van de eerste en beter dan de tweede, ook al was die helemal niet slecht. De typische Die Hardelementen zijn een beetje verloren gegaan, de humor is iets minder nadrukkelijk aanwezig naar mijn mening en de buddyformule werkt niet 100% goed, maar dit is zo'n film die na een vermoeidende dag perfect werkt

Topentertainment ! 4* zelfs

Leuk om een keer gezien te hebben, deze actieklassieker en tevens toonaangevende film voor het genre. Eastwood is fenomenaal als anarchistische inspecteur Callahan, een rol die qua uitstraling me meermaals deed denken aan zijn rol in de Dollartrilogy. Dirty Harry voelt ook wel een beetje als een urban western aan met zijn lekker zwoele zomersfeer... Was ook verrassend gewelddadig, maar dat ketchuprode bloed zorgt ervoor dat het net niet te schokkend wordt

Het contrast tussen de harde Harry en al het "peace and freedom"-volk dat er toen rondliep, is ontzettend grappig in de film uitgewerkt

3* omdat het meestal een beetje te traag werd.

Hele mooie film van Lean !

Heb me eigenlijk bijna niet verveeld tijdens die drie uur, behalve een beetje in het begin, maar daar is het acteerwerk zo van hoog niveau dat je haast met open mond toekijkt. Prachtige vertolking van Omar Sharif en enkele schitterende bijrollen van Rod Steiger en Alec Guinnes, de ene fenomenaler dan de andere ! Bovendien zijn Julie Christie en Geraldine Chaplin, dochter van de beroemde komiek, een lust voor het oog.

Lean serveert zijn drama met wonderschone plaatjes die een even sterke epische kracht uitstralen als het verhaal. Vooral in het tweede gedeelte van de film, nadat ze aangekomen zijn met de trein, zitten er natuuropnames die het inkaderen waard zijn ! , de treinrit, het ijspaleis, de bloeinde bloemen en in het eerste gedeelte de betoging in Moskou... Lean weet elk seizoen op meesterlijke wijze in te blikken : alles, van blaadjes die verkleuren tot vallende sneeuwvlokjes, van kleurrijke bloempjes tot zomerse graanvelden, wordt zo poëtisch en zelfs een tikkeltje nostalgisch in beeld gebracht. Echt fantastisch

Zelf had ik ook helemaal geen last van meligheid of sentimentele momenten, wel sterke emotionele scenes en Lean overdrijft nergens met de emoties van de personages, waardoor ze ook echt reëel aanvoelen en je ook met hen gaat meeleven en je tot het zielig besef komt dat ze geen greep hebben op hun lot en toekomst maar dat die enkel bepaald worden door de barre tijden waarin ze leven. Het romantisch gedeelte werkt hier dan ook heel goed, vond ik.

Maar echt bij de keel gegrepen of meegevoerd door de gebeurtenissen, was ik niet omdat je telkens op de historische feiten aanbotst wanneer de liefdeshistorie zich begint te ontplooien. Jammer...

Lara's theme behoort tot één van de mooiste filmuziekstukken ooit en past erg goed bij de film dankzij het authentieke Russische instrument waarmee het liedje gemaakt is, namelijk de balalaika.

4* met kans op verhoging

Dog Day Afternoon is één van de betere gijzelingsdrama's die op het witte doek ooit zijn verschenen en dat is vooral te danken aan de fantastische acteerprestatie van Al Pacino, die hier werkelijk schittert en alleen beter te zien was in The Godfather part II.
Dog Day Afternoon en Al Pacino worden vaak in één adem uitgesproken en men vergeet dikwijls dat er ook een geweldige regisseur achter de camera zat, namelijk Sidney Lumet!

Hij orchestreert het acteursensemble en weet het maximale uit zijn artiesten te halen als geen ander, door juist genoeg informatie prijs te geven over de personages en die op de juiste momenten prijs te geven. Je weet al van in het begin dat Sonny de kracht niet heeft om al die gijzelaars dood te schieten en daar profiteert Lumet van om er een menselijke karakterstudie van te maken. Van een man die handelt uit wanhoop, denkt dat hij het juiste doet en de omstandigheden aankan door zich schijnbaar kalm en autoritair voor te doen, maar dan eigenlijk vanbinnen zeer fragiel is. Ofwel doet Lumet juist het omgekeerde: Sal naar de achtergrond plaatsen en systematisch (met een geweer) te filmen als een ondoorgrondelijke figuur, wat hem juist onvoorspelbar en dus gevaarlijker maakt!

Hij laat de hele film in een zwoele, haast beklemmende sfeer baden en zo zorgt hij ervoor dat het boeiend en onvoorspelbare blijft, terwijl andere regisseurs niet verder hadden kunnen gaan dan het zoveelste zoete en voorspelbare drama.
Verder vult hij de film nog met allerlei thematieken aan zoals de invloed van de media, die met een vingerknip een hele situatie naar hun hand kunnen zetten en zo verdraaien dat ze het lot van mensen kunnen bepalen...Daarbij ook nog eens homoseksuelen en biseksuelen, eventjes de oorlog in Vietnam...

Kortom een zeer aangename en verrassende film !

Leuke film die het toch vooral moet hebben van de sterk acterende cast en de boeiende personages die ze vertolken dan van het clichéverhaaltje.

Geen vernieuwende film in het mafiagenre maar toch eentje die constant blijft boeien.

De film wordt vooral gedragen door de fantastische vertolkingen van Johnny Depp, die de grote veranderingen in zijn leven en de invloed die de mafia in zijn leven heeft, geloofwaardig laat zien; en van Al Pacino die ondertussen al vertrouwd is geraakt met de rol van de mafiabaas maar die deze keer toch de onderdanige, uitgebluste mafialid moet spelen ipv de grote heerser van een hele wijk. Verder vond ik Michael Madsen, die de rol van stoere gangster weer mag overdoen, en Anne Heche ook goed.

Zoals ik al zei moet de film het niet hebben van een origineel verhaaltje (politieman gaat undercover in de mafia en wordt daar dikke vriendjes met een mafialid) of van de geweldige cinematografie. Vond het allemaal maar (te) gewoontjes gefilmd, zeker als je vergelijkt met The Godfathers die zo mooi in beeld zijn gebracht.

De goed uitgediepte karakters zijn hier het sterkste punt : de relaties tussen de verschillende personages zijn van soapachtig niveau (vriendschapsband, jaloezie...) maar ieder karakter apart en de veranderingen die deze meemaken zijn zo goed uitgewerkt ! Pacino die stilaan toch begrijpt dat zijn tijd over is en dat hij moet plaatsmaken voor een jongere generatie met nieuwere 'werkmethodes' (vb : niet naar Florida gaan ! blijf in je eigen veilige buurt, ga niet verkennen als je het hier goed hebt : de ouderwetse manier van handelen) wordt op het einde mooi in beeld gebracht, dan heeft hij het allemaal begrepen...

Aan de andere kant heb je Depp die het moeilijk heeft om tijd voor zijn job en voor zijn familie vrij te maken en de invloed die de mafia op hem heeft en dus ook op zijn familie. Dit is van soapniveau maar het karakter zelf wordt goed uitgediept en uitgewerkt.

Muziek vond ik erg wisselvallig.

Toch opvallende score voor een film die toch bijna niets te bieden heeft, maar wat het te bieden heeft is dan wel fantastisch materiaal

Mijn eerste kennismaking met Jarmush.
Die man heeft toch helemaal een andere stijl dan alle andere regisseurs vanwie ik een film gezien heb. Maar ja, dat komt ervan als je niet zoveel films hebt gezien

Een tamelijk goed begin met leuke jazz muziek, weer eens wat anders dan die bombastische Hollywood scores.
Gelukkig wordt de muziek niet steeds aangezet wanner de acteur eens niets moeten zeggen. Dat zou de beelden alleen maar verpest hebben en hier mogen die zeker niet verpest worden !
Maar het wordt al snel wat minder en dan laat de aandacht het wat afweten. Hoewel je naar elke scene uitkijkt, vooral omdat ze er erg mooi uitzien, kunnen ze je niet 100 % boeien. Dat komt vooral denk ik omdat we in het begin nog niet echt in het verhaal zitten en de scenes lijken stuk voor stuk slordig(niet echt het juiste woord...) aan elkaar gemonteerd te zijn.

Gelukkig kunnen de scenes in de gevangenis de film weer naar omhoog trekken, na een maar matig begin.
Het komische ligt wat aan de magere kant ook al is het foute Engels van Roberto erg geinig.
Niet dat ik in een deuk lag maar ik denk dat het komische in deze film vooral in de kleine dingen zat. Vooral het idee om alles wat je hoor op papier te schrijven is leuk bedacht!Dat is de soort 'humor' dat ik in deze film gevonden heb Veel glimlachen om de rare situaties maar niet meer dan dat. Hoeft ook niet. Laat het allemaal over je heen komen en je geniet er minstens zoveel van

Dat glimalachen is zeker te danken aan de lollige en goede rol van grappenmaker Roberto Benigni, in een van zijn beste rollen, die het ook in de wat dramatischere scenes(achtergelaten!)goed doet.
Hij is het dan ook die de film draagt ! Want van de andere twee hoofdrolspelers moet je niet meer dan wat cool gebabbel verwachten. Acteren is niet voor hun weggelegd.

Verhaal, acteerprestaties... dat waren niet echt de redenen om deze film te zien. Wel had ik mooie beelden verwacht, en op dat vlak faalt de film gelukkig niet !
Niet alles aan het begin was matig, want Orleans wordt prachtig in beeld gebracht. Donker, smerig en geen aangenaame stad. Zwart/wit filmen was dan ook de beste optie. Was zeker niet zo mooi geweest als het in kleur was opgenomen. En je mist dan ook niet zoveel : de cellen zijn grijs, het is winter...allemaal niet nodig om in kleur te zetten. Het contrast is ook groter tussen de optimistische Roberto en de pessimistische wereld die Jarmusch neerzet én je creert sfeer.In dit geval een nogal coole maar tegelijkertijd sombere sfeer. Geweldig

Voorlopig een 3.5 met een grote kans op verhoging !

Dr. No zal dan wel de eerste bondfilm zijn, origineel en voor die tijd erg modern. Maar als eerste bondfilm heeft het ook wel zijn nadelen want je merkt dat de acteurs en de typische bondkenmerken nog niet helemaal aanwezig zijn of toch niet alleemaal even goed functioneren in het verhaal. Het moet nog allemaal een beetje op gang komen...

Connery's charisma en charme druipen van het scherm af en zijn intrede is werkelijk subliem (aantrekkelijke, een tikkeltje arrogante man die in een rookwolk zijn naam op bijzonder stijlvolle manier mag zeggen. Wat een filmmoment !) maar is nog niet de koelbloedige geheim agent die hij in zijn volgende films toont. Ik had de indruk meer te kijken naar een levensgenieter die graag naar knappe vrouwen kijkt, dan een geheim agent die kosten wat het kost in zijn missie wilt slagen. Toch vind ik Sean Connery altijd wel een acteur die ik graag bezig zie, zelfs zijn mindere rollen hebben iets

Ursula Andress kan niet acteren, dat spreekt voor zich, en we zullen een tijdje moeten wachten voordat we een intelligentere bondgirl te zien krijgen. Niet één die steeds dom uit de lucht komt vallen (of liever uit het water al is dit ook een onvergetelijke filmoment... mango, banana, tango... was het toch ? ). Joseph Wiseman is bijlange niet een waardige bondschurk, maar vertoont wel die typische sinistere en megalomane trekjes die sterk door andere acteurs zullen verbeterd worden. Het is en blijft een begin, een grondlegger, een soort van experiment waarbij de nodige chemische ingrediënten in de latere films beter gedoseerd en gemengd zullen worden.

Spijtig dat de focus meer gericht is op het verhaal dan op de actiescenes. De voorspelbare structuur en een verhaal dat een beetje te moeilijk voorgesteld wordt dan het feitelijk is, maken de film op sommige momenten wat saai.

Gelukkig hebben de (schaarse) knullige achtervolgingsscenes ook hun charmes en de film wordt door een geweldige sixtiessfeer ( dat dansen ) gedragen. Toen was het nog allemaal heel nieuw en zal het ongetwijfeld een grote, moderne hype geworden zijn met die strakke, briljante decors van Ken Adams, maar 45 na datum blijft het nog steeds een erg vermakelijk filmpje !

3,5*

Dracula is misschien wel de meest overdonderende film, op visueel vlak dan, van Coppola. Het is niet altijd even mooi, maar het maakt zeker indruk! Wat me vooral stoorde was het feit dat de film de twee uur lang geen mooie homogene sfeer of stijl kon behouden: elk shot ziet er spectaculair uit en het volgende shot kan dat ook zijn, maar ze kunnen zeer veel van elkaar verschillen. Zo lijkt de films nu eens op een comic adaptatie, dan weer op een sprookje, dan op een campy undergroundthriller en dan weer op een romantisch Victoriaans drama. De film schakelt bruusk vaak van kitscherige gothiek over naar zachte ingetogenheid en al deze onevenwichtigheden zorgen ervoor dat je Dracula niet helemaals moeiteloos af kan kijken.

Tel hierbij nog acteerprestaties van non-acteurs als Keanu -kijk hoe lachwekkend deftige ik ben- Reevesbij , een niet-hoogwaardig script en een scenario dat compleet in dienst staat van de beelden (lees: een rommelige boel) waar de vele motieven van de personages onuitgelegd blijven, het verhaal van de hak op tak sprigt en rare tijdssprongen maakt.... Gelukkig waren er nog wel acteurs die de boel staande konden houden: Gary Oldman en Anthony Hopkins.

Bram Stoker's verhaal staat in schril contrast met de deftigheid van het Victoriaans tijdperk en het is niet verbazend dat het boek destijds neergesabeld is geweest door de critici.Wel, als je de film hebt gezien en kan veronderstellen dat Coppola's interpretatie correct is, dan kan je zien -en dat is het grootste pluspunt van de film- dat de seksuele ondertoon van het boek ook goed in de film is verwerkt: de vampier verlangt naar bloed en naar vlees, een soort verlangen naar seks, Mina kiest aanvankelijk voor de knappe Vlad die echt haar hart doet branden in tegestellingen tot de saaie Jonathan, de Kerk(= orde en nederigheid) die op alle mogelijke manieren de Duivel(= lust en verlangen) moet verdrijven ...


3,5*