Opinions

Toch wel lekkere en vrij harde (en grauwe) misdaad film. Af en toe is zo'n stoere mannen film gewoon effe nodig. Zelf een biertje opentrekken terwijl de mannen wat macho praat uitslaan in de kroeg. Prima avondje.

Openingsheist van de poster en de laatste overval waaraan de film zijn titel ontleent zijn zeer aardig. Maar de lange raid en achtervolging op 'de tank' vond ik écht goed. Hillcoat maakt het (weer eigenlijk) net niet helemaal waar, gezien ook de cast. Ook lijkt de regisseur nog raciale en sociale standpunten te hebben, maar wat ie nou wilde zeggen? Hij is toch wel vaker wat rommelig, hier inhoudelijk, maar ook visueel. Maar heb me er uiteindelijk goed mee vermaakt. 3,5 sterren.

Meer ingetogen dan de meeste van zijn andere 'latere' films. En ik was eerlijk gezegd wel weer toe aan een wat minder gekke Bunuel. Had als laatste zijn officieuze trilogie The Discreet Charm of the Bourgeoisie, The Phantom of Liberty en the Milky Way gezien en ik weet niet wanneer ik hem beter vind; als ie zich wel of niet weet in te houden.

Tristana is overduidelijk de voorloper van bijvoorbeeld Bitter Moon. De machtsspelletjes tussen Rey en Deneuve zijn zeer integrerend. Heerlijk om naar te kijken. Bunuel speelt geweldig met thema's als gestolen onschuld, jaloezie (kijk ook zijn Mexicaanse voorloper El! eens) en machtsspelletjes. Levert veel interessante scenes op. Ik kies voor elk thema mijn favoriete moment(en). Voor de onschuld Deneuve die altijd een favoriet kiest (een pilaar, een straat) en Rey die dat uiteraard maar onzin vindt. Jaloezie: het thuishouden van Deneuve, wat natuurlijk nooit goed kan gaan. Machtsspelletjes; diverse momenten eigenlijk. Het naakt gaan staan voor het raam, de ijskoude bruiloft, het afwijzen van Rey tijdens de huwelijksnacht, het niet bellen van de dokter.

Verder zitten er nog veel interessante zijweggetjes in de film zoals de roddel en achterklap van de zogenaamde vrienden van Rey en is dit ook weer een film over de aftakeling van de aristocratie. Verder is dit tot op zekere hoogte ook wel weer surrealistisch. En dan heb ik het niet perse over de incidentele droomsequentie of het terugspelende einde, maar veel meer over de haast surrealistische sfeer en manier van doen. Als je de film zag, weet je vast wat ik bedoel. 4 sterren voor opnieuw een voortreffelijke film van Bunuel.

Dat de muziek prachtig is, de fotografie schitterend en de acteerprestaties ontzettend sterk, staat in schril contrast met de gevoelige karakterstudie die Kieslowski maakt over een vrouw die worstelt met verlies, de draad oppakken, eenzaamheid en de sleur van alle dag. Ontroerende en uiterst gevoelige film. Verhoogd naar 4,5 sterren.

Leuke film inderdaad. Lekker maf. Troll is steeds met een dikke knipoog, maar gelukkig niet te zelfbewust (waardoor het spontane er nog wel eens af kan gaan). Vond de monstertjes enorm grappig en eigenlijk best leuk gemaakt. Prima vermaak. Benieuwd naar deel 2, die een nog grotere cultstatus heeft. 3,5 sterren.

Dat het slecht is, is iedereen het wel over eens. De te beantwoorden vraag is; is dit zo slecht dat het leuk wordt? En wordt het dan leuk genoeg om echt te vermaken? Dat eerste zeker wel, dat tweede is een twijfel gevalletje.

De sfx, acteerprestaties en het verhaal zijn van een zeldzaam laag niveau, waarbij je veelal niet eens het idee hebt dat het (zelfs deels) intended is of met een knipoog. Films die heel nadrukkelijk op zoek zijn naar een cultlabel verdienen dat eigenlijk niet, wat dat betreft snap ik de status van de film wel.

Maar of ik nou echt vermaakt heb zitten… Hooguit op momenten. Film duurt eigenlijk ook net wat te lang. Toch verdient deze film op geheel eigen wijze zijn sporen in de filmgeschiedenis wel. Het is er eentje om gezien te hebben en eentje waarnaar je eerder refereert dan veel betere films. Samen met Intensive Care de slechtste film die ik op dvd heb en houd. 1,5 sterren.

Eens iets heel anders van Bergman. Mooie ontmoeting van film, theater en muziek. Vond het erg aangenaam. De muziek is natuurlijk geweldig, hoewel ik er niet perse wat mee of tegen heb. Mijn ongetrainde oren vonden de uitvoering zeer goed, maar ik ben dus absoluut niet gekwalificeerd om daar echt iets zinnigs over te zeggen (al hoor ik natuurlijk ook wel dat het niveau technisch gezien heel hoog is). Het verhaal vind ik erg leuk, lekker laagdrempelig. De kruising met theater werkt wel, al denk ik dat er cinematografisch gezien veel meer mogelijkheden hadden gelegen die nu niet benut kunnen worden. Maar de kruising van de genoemde kunstvormen werkt hier wonderwel. Het is wat flauw voor een Bergmanfan om te zeggen misschien, maar de regisseur laat het werken, al lijkt mij zijn artistieke inbreng nu ook weer niet zo bepalend (hooguit helpen). Leuke aanrader binnen zijn oeuvre voor diegene die eens wat anders van hem willen zien (en waarom ook niet). Heb er eigenlijk niet veel op aan te merken, al maakt hij ook wat rare keuzes, zoals dat gedoe met die tekstbordjes (al las ik ergens dat dit was om de moraliserende toon te benadrukken). Ook de hele rol van die Papalaatmepiemellos vond ik niet erg geslaagd. Het zijn details voor een leuke film. 3,5 sterren.

Leuke film. Leek het eerste half uur af te stevenen op een slap aftreksel van the Blair Witch Project (ik zal niet de eerste zijn die de vergelijking maakt), waar deze film dan ook erg op lijkt in de basis. Uiteindelijk blijkt Trolljegeren toch wel heel wat anders. De film is totaal niet spannend bedoeld. Het is redelijk geestig. De 4tal ontmoetingen met de trollen zijn vanzelfsprekend hoogtepunten en de voor mij volslagen onbekende regisseur weet er ook genoeg variatie in te gooien. Alles daartussen is natuurlijk direct een stuk minder, al wordt het nooit vervelend. De trollen zien er gaaf uit. Wel een beetje jammer dat die dode beren er echt heel erg nep uitzien, een beetje suf. Het einde (na de ontmoeting met die grote trol) was wat flauw en voorspelbaar. Misschien had ik er stiekem iets meer van verwacht. 3,5 sterren voor wat volgens mij pas mijn eerste Noorse film is (schandalig eigenlijk).

Moest er effe inkomen, maar uiteindelijk wel de moeite waard. Redelijk compleet beeld (geen idee of het een beetje klopt, het was in elk geval aannemelijk genoeg) krijgen we gepresenteerd. De misdadige toestanden in de vele sloppenwijken, de verhoudingen binnen het korps, de corruptie (op humorvolle wijze), de training en de publieke opinie (in de vorm van het schoolklasje) komen allemaal langs. En het knappe vind ik dat de maker dit verhaal vertellen zonder een al te duidelijk standpunt in te nemen. De Elite Squad en hun werkwijzen wordt nooit hevig veroordeeld, maar tegelijk was het wel duidelijk dat hun werkwijze sterk dubieus is. De humor bij het corruptieverhaal vond ik bijvoorbeeld sterk relativerend werken. Je kunt naar aanleiding van deze film zelfs een discussie voeren of de werkwijzen een noodzakelijk kwaad zijn of dat het moreel verwerpelijk is. Ik heb daar overigens wel een heel duiidelijk standpunt in (hint, ik stem links).

Verder moet ik eerlijk zeggen dat het nooit echt bijzonder wordt. Op dramatisch gebied worden er toch wat kansen gemist. Ik werd wat moe van het epileptische camerawerk bij (met name) de actiescenes, hoewel ik het kleurgebruik dan wel weer mooi vond. Acteerwerk was uiteenlopend van behoorlijk matig tot zeer aardig. Al met al zeker 3,5 sterren waard.

Ik weet niet waarom deze film minder de Coen stempel zou dragen. Het is een minder uitgesproken komedie. Dat wel. Er zitten zeker veel komische momenten in hoor, maar dit is een van de weinige films van de broers waar ik komedie niet als hoofdgenre zou zetten. Is daarom de Coen’s stempel afwezig? Natuurlijk niet. Je moet ze vooral niet te veel in een hokje stoppen, waarin ze een of een paar kunstjes kunnen. Of het nu een komedie pur sang is, een film noir, een oude gangster film of een screwball komedie, ze variëren altijd binnen de speelruimte die ze zichzelf hebben aangemeten.

Ook in deze film zitten de dialogen die zo kenmerkend voor ze zijn. Misschien wat minder uitgesproken grappig dan in andere films, maar typisch Coen’s. Zo'n onderhandeling aan het begin van de film over die paarden, als dat niet typisch Coen’s is weet ik niet meer wat wel. Ook deze film is wat mij betreft absoluut briljant in beeld gebracht. Nu is het wat gemakkelijk om te zeggen dat dit typisch voor ze is (hoewel het natuurlijk wel zo is), maar een aantal scenes waarin geschoten wordt, zoals bij dat huisje midden in de nacht, is volledig in lijn met andere actiescenes van ze, waarin een situatie ontspoort. Ik kan niet echt uitleggen waarom, maar je ziet gewoon dat dit van de makers is van Fargo of No Country for Old Men. De personages in de films zijn iets minder karikaturaal, maar het is nog steeds zo. De Coen’s zijn ook de enige die karikaturale personages een hart en ziel kunnen meegeven.

Dat ook het niveau in de film weer ontzettend hoog is, is een andere flauwe reden om te zeggen dat het een typische Coen’s is. Maar die gasten halen zo’n constant hoog niveau dat ik er onmogelijk om heen kan. Na the Ladykillers, leken ze een heel klein beetje weg te zakken, maar dat is allerminst het geval. Mijn favoriete filmmakers. Wat zijn die gasten goed. 4,5 sterren.

Stereotype is natuurlijk een bewuste keuze (stereotyp wereld, karakters etc).

Eerste half uur is het meest indrukwekkend. Daarna wordt het behoorlijk moralistisch, maar de film wordt gered door het prachtige camerawerk, sterke acteerprestaties, de soundtrack en het behoorlijk sterke eind. 4 sterren kan ik hier met een beetje goodwill wel aan kwijt,

Het is misschien wat flauw om een film af te rekenen op iets dat vooraf gezien een gegeven is, maar omnibusfilms of een film waarin verschillende verhalen verteld worden, werkt voor mij niet goed. Op het moment dat je feeling begint te krijgen met de karakters van het ene verhaal en er net lekker inzit zijn we al aan het afronden en moet je weer opnieuw beginnen. Het werkt vooral niet als de verhalen weinig tot niets met elkaar te maken. Het zijn gewoon twee films, bij elkaar gestopt. Als er in het tweede verhaal dan ook nog een flashback van 100 jaar is (het tweede verhaal zijn ook gewoon twee vertellingen), doet dit mijn beleving allemaal geen goed.

Maar genoeg gezeurd, de Taviani broers kunnen volgens mij geen echt slechte film maken. In beide segmenten wordt het beter en beter naarmate de verhalen vorderen en de ontknoping is in beide gevallen behoorlijk ontgoochelend. Maar Tu Ridi (alleen de titel geeft eigenlijk al aan dat het tweede verhaal erbij geplakt is) is wel de minste film die ik tot nu toe van ze zag. Wie Kaos goed vond, gaat dit in elk geval wel aardig vinden. Uiteindelijk niet veel (maar zeker wel iets) minder dan die film. 3,5 sterren is dit wel waard.

Alleraardigste film. Leuke setting, aardige basis voor het verhaal en zeker als het The Most Dangerous Game laatste deel ingezet wordt, zitten er heel aardige gore stukjes in. Heel heftig is het niet, in vergelijking met de geweldsuitspattingen die we nu gewend zijn, wel erg vermakelijk.

Er is genoeg aan te merken zoals sommige wel erg amateuristische stukken; het acteren, de wat 'grotere' sfx (die ontploffingen waren echt slecht), vrije suffe montage (wat vooral bij sommige achtervolgingen pijnlijk te zien is).

Al met al wegen de pluspunten (veel vaart, aardig concept en leuke gore stukjes) net wat zwaarder. 3,5 sterren.

Na jaren weer eens herzien. Viel niet tegen. Kan me eigenlijk best wel voorstellen dat mensen niet langs de banaliteit van Turks Fruit kunnen en willen kijken. De film is vreselijk uitdagend richting kleinburgerlijkheid, waarmee ik niet eens zeg dat mensen die de film niet goed vinden burgertrutten zijn (hoewel dat voor een deel van de tegenstanders wel zal gelden). Het is een provocerende film. Vond het heerlijk. Wat verder veel mensen vergeten is dat dit helemaal niet pretendeert het echte leven te zijn voor iedereen in de jaren ’70. Het laat alleen zien hoe het echte leven kon zijn als antwoord op een generatie van tuttigheid. En tegenstanders maar gretig happen.

De film omtrent een personage met als belangrijke drijfveer seks, zit vol zwarte humor. Die humor presenteert zich als banaal, maar komt voor mij nog veel meer over als liberaal. (Seksuele) Vrijheid is zo’n belangrijk thema in de film, dat je onmogelijk een Monique van der Ven braaf haar kleren aan kan laten houden. De film laat extremen zien en doet dat goed. De combinatie tussen ongemakkelijke smeerlapperij en een prachtig liefdesverhaal ligt heden ten dage blijkbaar zwaarder op de maag als in de jaren ’70. Zijn we preutser geworden?

De film die door de vertelstructuur en de openingsscène vanaf minuut 1 wanhoop uitschreeuwt (wat eigenlijk pas het laatste half uur gestalte krijgt) in combinatie met de frivoliteit en geestige scènes werkt zo ontzettend goed dat je de film kan omschrijven als ‘cool’, ‘grappig’ en ‘dramatisch getint’. Een film over vrijheid, liefde, jaloezie, léven en sterven. Doe het maar in anderhalf uur. Petje af. Wie wil over zulke kwesties krampachtig subtiel gaan lopen doen? Tuurlijk valt er best nog wel aan te merken op de film. Niet elke bijrol was even sterk en vond het geluid om te huilen, maar de memorabele momenten, dialogen en het sterke eind overheersen volledig. Beste Nederlandse film of niet, zonder enige twijfel erg de moeite waard. Dikke 4 sterren.

Mooie a typische roadmovie, die beter en beter wordt naarmate we onderweg zijn. Ook erg grappig. Zo is de film in feite één lange race (van het westen naar Washington om de pink slips) waar ze niet anders doen dan hangen, stilstaan, in diners zitten en van alles en nog wat. In elk geval niet de vaart erin houden Dit moet de meest relaxte race ooit zijn.

Mooie film maar weer eens van Bergman. Hij weet als geen ander menselijke interactie in beeld te brengen en onderlinge verhoudingen tot de verbeelding te laten spreken.

Centraal staat voor mij wie van de zussen nu het minst sympathiek is. Op basis van de film zou je natuurlijk zeggen Anna. Zij wenst haar zus dood en verlaagd zichzelf om redelijk onduidelijk blijvende redenen (hoewel daar in een sleutelscene wel iets meer over bekend raakt) tot dubieuze verhoudingen met mannen om haar zus pijn te doen. Ik vermoed echter toch dat Esther de minste sympathie verdient. Ik vraag me dan ook wat zij wel niet gedaan moet hebben om haar zus tot dit gedrag te drijven. Interessant daarnaast ook de (lesbische) affectie die Esther heeft voor haar zus, wat hier natuurlijk mee te maken heeft. Blijf me er over verbazen hoe (ogenschijnlijk) eenvoudig Bergman dergelijke thematiek tot boeiende materie brengt in zijn films. Boeiendst waren zelfs nog de kleine avonturen in het hotel van Johan, die voor hem escapisme aan de weinig menselijke interactie moesten bieden.

Geweldig weer. 4,5 sterren.