Opinions

Net als de vorige twee delen weer prettig voortkabbelend, met hit-and-miss scènes die voor een groot deel geïmproviseerd lijken.

Valt me opnieuw op dat Coogan er niet voor terug deinst om zichzelf als lichtgeraakte snob neer te zetten. Zijn imitatie van Hurt is inderdaad wel een hoogtepuntje.

Wat ik me overigens weer afvroeg: zijn er ook echt krantrecensies verschenen van hun restaurantbezoekjes ?

De film is zeker vermakelijk en het blijft leuk om te zien hoe de Ilias is gevisualiseerd, maar zoals boven gezegd werd had het beter gekund.
Alles is nèt iets minder in vergelijkbare films als LOTR en Gladiator. De actiescènes zijn iets minder, de CGI is minder mooi, etc.
De originele verhaallijn werd tot mijn verbazing gelukkig vrijwel geheel aangehouden, misschien met pikante uitzondering dat Achilles nog leeft tijdens de inval van Troje met het paard .

Maar het grootste manco van de film is dat het teveel lijkt alsof de makers en acteurs niet de volle 100% hebben gegeven.

Hoewel de thematiek inmiddels niet heel origineel meer is, en na een wat al te voortkabbelende start, bleek dit toch een prima film. Mooie chemie tussen de eigenzinnige Julián en de wat minder assertieve Tomás. Goed gecast. De sfeerzetting is rustig opgebouwd met flatteuze, doch niet clichématige beelden van Madrid (en Amsterdam!). Op één of andere manier moest ik af en toe denken aan zowel Mar Adentro als Hable con Ella, misschien bestaat er toch iets van een typisch Spaanse aanpak voor dergelijke menselijke drama's?

Ik begin dat grappige Argentijnse accent ook steeds meer te herkennen. Zangerige manier van praten met wat Italiaanse invloeden.

Dit was niet helemaal mijn ding. Op zich houd ik wel van die indie-sfeer en de stadse Americana setting. Dan wil ik het ietwat amateuristische regie- en acteerwerk nog wel door de vingers zien.

De vele houterige en gemaakte dialogen trek ik minder. Bovendien lijkt elke opleving in de verhaallijn gevolgd te worden door een mindere scène, waardoor de vaart er steeds uitraakt. Jammer van het originele script.

Het eerste half uur is niet bepaald reclame voor het moederschap, haha. De zwarte, quirky humor had best wat toegevoegde waarde. Eenmaal bij de dramatische kern van de film aangekomen vond ik het echter niet zo heel bijzonder meer. Wel een meer dan prima rol van Theron.

Aanvankelijk was ik niet zo onder de indruk van de low budget productiekwaliteit en de parallel vertelde verhalen van de twee Escobars. Maar gaandeweg, als duidelijk wordt dat hun werelden steeds meer integreren, wordt je steeds meer meegevoerd en bereikt de documentaire een resultaat dat de verhalen over drugs en voetbal overstijgt en behoorlijk aangrijpend is. Bijzonder.

Het kijkje in de keuken van de Vaticaanse cultuur en tradities is leuk en de conversaties tussen deze twee pausen hebben veel potentie voor mooie dialogen. Helaas focust de film zich na verloop van tijd iets teveel op de achtergrond van Bergoglio, die ook nog eens alle elementen bevat voor een typisch Hollywood/Oscarfilmverhaal. Diepgaande aandacht voor zijn conservatieve tegenstrever is er vanaf dat moment nauwelijks meer; Ratzinger blijft een wat lege huls en ondanks mooi spel van Hopkins blijft zijn karakter vooral dienen als aangever.

Visueel gezien vond ik het ook niet altijd overtuigend. Mooie shots van de Sint Pieter en het pauselijk buitenverblijf, maar het kent ook wat lelijke scènes. Die zie ik wel vaker in recente films op Netflix, dus het kan ook te maken hebben met een afkeer van bepaalde digitale hd beelden.