Opinions

Ik heb hem ook via Canvas gezien, blijkbaar vonden ze het kunnen om dit laatste deel afzonderlijk uit te zenden. Eerlijk gezegd had ik het ook het idee dat het een verhaal met duidelijke kop en staart is, maar misschien miste ik toch wat context.

Een elegante film vond ik het in ieder geval, mooi uitgebalanceerd met een belangrijke plek voor de muziek van Shankar. De laag diepgang miste ik voor mijn gevoel echter toch een beetje, waardoor ik de extra kwaliteit er niet van in zie.

Wat een rust is er overigens overal te zien, zelfs in de stad Calcutta. Nergens de mensenmassa’s en gejaagde sfeer te herkennen van het huidige India.

Toch een iets te laag gemiddelde vind ik hier. Goed, het is naar huidige maatstaven op vele vlakken ouderwets, maar daar zit zeker ook wel een positieve kant aan. Je moet er waarschijnlijk wel van houden: ondanks de eloquente, typisch Britse dialogen aan het begin komt er een nadruk op natuurbeelden en lange, bijna Bollywood-eske performance segmenten. Die Cantinflas excelleert daarin, ik had nooit van de man gehoord, maar hij was blijkbaar de Charlie Chaplin van de Spaanstalige filmwereld.

Curieus trouwens is de gesproken introductie, voordat het verhaal echt van start gaat - net als bij Ten Commandments uit hetzelfde jaar. Was dat een (korte) trend destijds?

Om één of andere reden vind ik het moeilijk om dit soort goedbedoeld werk af te kraken, maar dit is echt niet meer dan sentimenteel Hallmark gedoe, in de trant van bijvoorbeeld A Dog's Journey.

Rare casting van Amanda Seyfried overigens, lijkt me nogal onder haar niveau, ook al is haar rol verder niet bijzonder. Het is mij dus een raadsel waarom alle beoordelingen zo hoog zijn.

Ik vond deze dan weer een heel stuk leuker dan The French Dispatch. Uiteraard valt er visueel weer erg veel te genieten, deze keer in een Mars Attacks!-achtige stijl. Maar ook de gortdroge comedy - met een leuke cast - gaat daarmee prima samen.

Een film die empathie kan kweken voor de problematiek van het boerenbedrijf en welke weerslag dit heeft op de mensen zelf. Bij vlagen emotioneel heel heftig. De transitie die het karakter van Canet doormaakt is pijnlijk om te zien.

De combinatie van romantiek, ironie en Franse frivoliteit deed mij aan Jeunet denken. Maar ik kreeg niet hetzelfde soort gevoel bij deze film. Visueel dus zeer aantrekkelijk, maar bij het verhaal had ik soms: waar gaat dit eigenlijk over? Erg verrassend dat dit dan gebaseerd is op een prijswinnende roman. Neem aan dat die wat beter in elkaar steekt.

Nogal emotionele film, zowel qua regie als acteerwerk. Niet heel subtiel dus ook, en als er op het einde wordt verwezen naar de NSU voelt het zelfs wat pamflettistisch.

Niettemin solide gemaakt, met een immer aantrekkelijke Kruger in de hoofdrol. Kan mij eigenlijk ook niet herinneren dat ik haar in een film uit eigen land heb gezien.

Heeft weliswaar de uitstraling van de Franse klassiekers, maar jongens, dit was toch onnodig? Tergend traag en niet boeiend genoeg. Als je dit laat op de avond gaat kijken, kan ik bijna verzekeren dat je in slaap dommelt.

Een serieuze, droge en beklemmende politieke thriller. Best zware kost dus en eigenlijk precies wat je verwacht bij deze regisseur. Niettemin een intelligent uitgewerkte verhandeling over hoe waarheden verdraaid worden voor politieke doeleinden, als het even kan via complottheorieën. De snelle montage geeft gelukkig vaart aan het geheel, waardoor je het inmiddels nogal gedateerde communistische jargon door de vingers kan zien.

Overigens had ik helemaal geen idee dat dit een op feiten berust verhaal was.

Fijne acteerprestaties van de hoofdrolspelers, met een paar hele mooie scènes. Maar over de gehele linie was ik niet heel erg onder de indruk. Het klinkt nogal cynisch, maar een onderwerp als Alzheimer biedt per definitie veel drama. Deze film blijft steken in een vrij eendimensionale vertelling, zonder echt iets aan het bekende toe te voegen. Hierdoor, gecombineerd met een tv-film achtige setting, ontstijgt Away from Her de middelmaat helaas niet.

Een film in de beste, hardvochtige Russische traditie. Zeker niet altijd subtiel en behoorlijk cynisch. De ‘dicht op de huid’ camerastijl werkt perfect om het zware leven van Ayka te verbeelden. Ook is de verhaalstructuur knap opgebouwd.

De maatschappijkritiek is moeilijk te missen: de illegale immigranten leven bijna letterlijk onzichtbaar, op afgeplakte zolderetages en kleine achterkamertjes. Tijdens hun werk worden ze consequent afgeblaft door hun werkgevers; voor hen zijn alleen de auto’s en huisdieren van de burgerij die zij behandelen van belang.