Log

Ik ben het eigenlijk wel heel erg eens met de laatste reviewers. Een sympathieke film waar ik me wel mee vermaakt hebt. Verwacht geen komedie maar een luchtig drama (melo drama). Wat dat betreft vind ik de trailer niet heel representatief: alle 'grappige' momenten zijn daar samengepakt wat een verkeert beeld geeft. Er zijn veel verhaallijntjes die uiteindelijk niet uitgewerkt worden, maar toch stoorde het me niet. Het draagt bij aan het beeld dat geschetst wordt. Het geeft een eerlijk inkijkje in het leven van deze twee zussen, hun zorgen, de mooie momenten maar ook de dieptepunten. Toch is het vooral het optimisme en de liefde die men voor elkaar voelt in de familie dat bij mij het meeste blijft hangen. Er wordt goed in geacteerd met een pluim voor Arkin. Hij heeft een bijrol, maar geeft de film wel karakter. Zonder Arkin zou het allemaal wat lafjes zijn geworden. Tja. Voor mij 3 sterren. Met wat extra aandacht en een half uurtje extra tijd had er meer in gezeten.

Eerst een disclaimer: Ik heb het boek niet gelezen en beoordeel dus de film op zichzelf.

Ondanks de kritische reviews, ben ik de film toch gaan kijken omdat het me opviel dat kijkers die het boek niet kende de film aanmerkelijk hoger scoorde dan kijkers die het boek wel hebben gelezen. Aangezien ik tot de eerste categorie behoor, had ik hoog gespannen verwachtingen. Deze zijn helaas niet waargemaakt.

De film gaat gebukt onder een te laag budget. Dit is typisch een film die ik - en dat zeg ik niet vaak - een Hollywood remake gun met factoren hoger budget. Vooral in het begin acteren de bijrollen niet al te best. Dat wordt in de 2e helft gelukkig wat beter. De mix tussen fantasy en gewone filmlocaties in Nederland, Italië etc. werkt voor mij ook niet echt. Ik kwam daardoor moeilijk in de film. Ik snap dat er geen budget beschikbaar was om Katoren als nieuwe wereld te ontwerpen en met CGI te tekenen, maar het pakt voor mij nu gewoon niet lekker uit. Ook het deels in het Italiaans en Duits praten vond ik zeer afleidend. Nederlandse films zijn sowieso vaak al moeilijk te verstaan, als je dan ook nog met zware accenten en deels écht in een andere taal gaat praten (zonder ondertiteling) maakt dat er niet beter op. Verder wordt het verhaal wat afgeraffeld. Enerzijds is het (zeker in het begin) een wat trage film, maar als het er op aankomt wordt er snel over alle problemen heen gestapt, zijn mensen ineens overtuigt, snapt Stach ineens wat er gedaan moet worden etc. En dat alles zonder serieuze aanleiding of logica. De beschikbare tijd wordt niet goed gebruikt. En een half uur tot drie kwartier uur extra tijd (mini serie?) zou het verhaal goed hebben gedaan.

Er is ook wel wat goeds te melden. Hoewel Dagelet niet bekend staat als top acteur, komt hij in deze film prima uit de verf en is goed gecast. Abbey Hoes vind ik sowieso een prima actrice, maar heeft helaas een wat kleine rol. de chemie tussen beide is prima. Zoals gezegd, van de andere acteurs moet je niet te veel verwachten (met uitzondering van de voormalig eindredacteur van de krant, die steekt ook boven de rest uit). Verder geeft elke boodschap een duidelijk (maatschappij kritische) boodschap mee: kritiek op de werkwijze van de farmaceutische sector, de polarisatie binnen religie etc. . Het ligt er niet te dik bovenop en ik kon het wel waarderen. Je kunt het bijna profetisch noemen, want veel thema's zijn anno 2025 misschien nog wel relevanter en actueler dan in de tijd dat Terlouw zijn boek schreef (1971). Ook de visie op democratie en hoe machtsbelust en fake news tot oorlogvoering aanzet. Maar eerlijk is eerlijk: ik heb het boek niet gelezen, dus dit kan ook onderdeel van de bewerking voor de film zijn.

Al met al blijft het gevoel hangen: er had heel veel meer in gezeten. De middelmatige acteerprestaties, de mix van fantasy met realiteit, het afraffelen. Leuk concept, maar niet al te best uitgewerkt. 2,5 ster.

Bridget Jones Deel 1 was leuk, deel 2 wat minder, deel 3 viel tegen en dit laatste deel is slecht.

Het eerste uur was tenenkrommend slecht. Heel saai, niet grappig. Moeite om de ogen open te houden. De 2e helft is gelukkig iets beter, maar goed wordt het nooit. En wat acteert Zellweger slecht in dit laatste deel van de Bridget Jones serie! In de eerdere drie delen vond ik haar echt wel okay, maar hier kan ze alleen maar gekke bekken trekken. Ze acteert alsof ze elke keer stoned en dronken op de set verschijnt. Enkele bijrollen zijn prima zoals Ejiofor. En leuk dat Grant nog een aardig rol heeft gekregen die nog wat komische aspecten kan toevoegen aan de film. Er zitten best wel leuke momenten in, maar die verdrinken in een oceaan van middelmatigheid. Het dieptepunt van de film was de overgang van de kampvuur scene naar de volgende scene. Hoe kun je dat zo monteren?

Nee, ik had geen hele hoge verwachtingen, maar wilde de serie toch 'compleet maken'. Maar mijn lage verwachtingen zijn al niet waargemaakt en achteraf had ik het beter bij de eerste 3 delen kunnen houden. Dit 4e deel voegt niets toe dat de moeite waard is. 2 sterren.

Ik vond het niet tegenvallen. Nee, het kan niet tippen aan het origineel (Intouchables). Vooral in het begin is de chemie tussen beide hoofdrolspelers in het origineel vele malen beter en Omar Sy geeft die film een bijzondere luchtigheid en vrolijkheid die ontbreekt bij deze remake. Veder kun je terecht zeggen dat de film volledig overbodig is: de film is bijna een letterlijke kopie van het origineel (alleen aan het einde hebben ze wat zaken verandert en sommige zaken zijn wat explicieter gemaakt voor het Amerikaanse publiek). Als je deze film maar één keer wilt kijken: kijk dan zonder twijfel Intouchables.

Maar dat gezegd hebbende, vond ik deze rip off niet slecht. Ik vond - zeker in de 2e helft - de acteurs goed acteren. Het verplaatsen van de film naar New York is goed gelukt. De film voegt iets meer drama toe ten koste van vrolijkheid en een lach. Cranston vind ik qua acteerwerk en uitstraling overigens echt een kopie geworden van François Cluzet. Tja, is dat goed of slecht? Geen idee eigenlijk... Nicole Kidman doet het best goed en geeft in het begin de film wat extra smaak (later vind ik haar wat één dimensionaal blijven en wat karikaturaal worden). Als je Intouchables niet kent of om voor wat dan reden dan ook deze niet wilt bekijken, heb je met The Upside een prima alternatief dat veel goed doet het het verhaal mooi vertelt.

Jammer is wel dat het echt een één op één kopie is geworden. Als je dan een remake maakt, probeer er dan een andere slag aan te geven. Geef het je eigen stempel. Neem het boek als uitgangspunt en verzin zelf scenes om het geheel op te leuken. Wat dat betreft verdienen de filmmakers weinig credit en is mijn 4 sterren eigenlijk iets te royaal. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb toch echt wel genoten van deze versie van Intouchables.

Het dieptepunt qua film dit jaar.

Het begin vond ik nog wel veel belovend. Apart / creatief camera werk (veel van boven af, aparte perspectieven door muren/daken in en uit zomen) je ziet dat er aandacht besteed is en je kijkt naar een ervaren cast. Toch merk je al snel dat er niet meer dan 'aardig' in wordt geacteerd. Ik ben geen fan meer van Roberts op latere leeftijd en Hawke weet ook niet echt te overtuigen. Myha'la zakt door het ijs. Gelukkig hebben we nog Ali die de film weet te redden qua acteerprestaties. Verder is de sfeer in de film nogal apart. Het is allemaal erg gestileerd en kunstmatig gefilmd (gebrek aan realisme). Alsof je naar een schilderij kijkt ipv een film. Het spat er vanaf dat elke scene tot in detail uitgedacht is en geënsceneerd is. Hoewel ik denk dat dit de bedoeling was van de filmmaker, begon het mij al snel te irriteren.

Dan, na zo'n half uur, begint de film toch echt te vervelen en eigenlijk gebeurt er na dat half uur niets nieuws tot het laatste kwartier van de film. Meer mensen hebben het aangegeven en ze hebben gelijk. Flauwe dialogen wisselen af met korte (niet spannende) gebeurtenissen. Het grote probleem is dat de dialogen en de gebeurtenissen helemaal niets extra prijs geven over wat er aan de hand is (bovenop wat al direct vrij helder is). Er komt letterlijk in ruim 1,5 uur film niets nieuws op tafel. En dat wordt saai. Heel saai. Vreselijk saai. De film probeert deze 1,5 uur te overleven door kunstmatig spannende muziek onder scenes te zetten die niet spannend zijn en niet spannend worden, gestileerde beelden te schieten (zonder functie als - zoals aangeven - een schilderij) en kunstmatige bizarre situaties neer te zetten (die ook niet verklaard worden). En het creatieve camerawerk gaat ook vervelen (oh, daar gaan we weer....). Het camerawerk wordt een repeterend trucje zoals de hele film een repeterend geheel is als een kras in een plaat. Je zit echt meer dan 1,5 uur lang te kijken naar helemaal niets. En op het einde (laatste 15 - 10 min) wordt er wat uitgelegd wat er waarschijnlijk aan de hand is (maar dat wist je eigenlijk na het eerste half uur al) en dan is de film direct afgelopen. Duh? Ik beleef hopen op meer, op iets. Zelfs de laatste 20 - 30 minuten hoopte ik dat er nog iets zou komen waarmee alles op z'n plek zou vallen en ik ineens retrospectief waardering zou kunnen krijgen voor waar ik naar heb gekeken. Maar helaas. Niets. Helemaal niets.

Ik heb een kleine 2,5 uur van m'n leven verspild aan deze film. Normaal zie ik nog wel een niche publiek waar ik de film aan zou kunnen aanraden, maar dat is bij deze film echt moeilijk. Misschien als je gek bent op een film die alleen een sfeer schetst, gestileerde beelden voorschotelt en er spannende muziek onder zet. Maar zonder verhaal, zonder plot, zonder realisme, zonder uitleg, zonder spanning. Tja.... sorry.... 1 ster.

Mooie verfilming van het verhaal van Cheryl Strayed. Uitstekend geacteerd. Leuk om (achteraf) te zien hoe goed ze haar rugzak (nee, de film heeft niet overdreven) en kleren e.d. hebben nagebootst. Witherspoon draagt de film in haar eentje en dat is een knappe prestatie. Ze wordt daarbij overigens op magnifieke wijze ondersteund door Laura Dern (ze zet een fantastische manier de optimische, wat gekke moeder neer). De film gaat over haar tocht over de Pacific Crest Trail, maar focust meer op de aanleiding, het verdriet, de drugs/seks etc. Het geeft een interessante en geslaagde mix van road movie / avontuur en drama mits je met de juiste verwachtingen in de film stapt. Het 'trail life' is niet echt realistisch in beeld gebracht en zwaar geromantiseerd (de PCT is veel, veel drukker dan de film doet vermoeden en de verzamelpunten zijn ook vele malen drukker dan wat de film suggereert). Toch was het voor mij een geslaagde film. 4 sterren.

EDIT: ik realiseer me nu dat Cheryl haar hike in 1995 deed.... ik verwacht dat de afwezigheid van 'drukte' op de PCT in die tijd best eens realistisch zou kunnen zijn geweest.