Opinions

We weten dat James Wan wel wat kan in het horror genre. Ook deze rolprent heeft zo zijn sterke momenten. Je wordt in het eerste deel flink op het verkeerde been gezet. Uiteindelijk word alles duidelijk uitgelegd en is er een happy end. Tyisch Amerikaans dus. Hier is geen ruimte voor grijswaarden, twijfel en krijg je als kijker alles wat je wilt. Spanning, actie, wat humor, en tegen het einde de nodige gore. Kortom, ik ben wel verbaasd dat ik hier mensen hoor roepen dat het zo fris en vernieuwend is. Ik moet jullie teleurstellen, maar er zijn geen nieuwe elementen in deze film. Het is allemaal al tig keer gedaan. Enige belangrijke verschil is dat tegenwoordig horror ook mainstream is geworden. En dat het budget voor deze film in vergelijking met zijn voorbeelden een stuk rianter is. Dit biedt de nodige perspectieven.

Maar goed, de film basketcase was precies dit en dan met een twist zoals in de film "i see you". En wat meer budget en je hebt malignent. Zeker niet slecht, goed gemaakt, spannend en geinige twist. Persoonlijk had ik het wel graag iets minder serieus willen zien, zoals de genoemde voorbeelden. Maar goed, dat is ook een beetje teken van deze tijd dus ik neem het Wan niet kwalijk.

Ik las iets over het Mandela effect en kwam erachter dat er een film over gemaakt is. Een hele matige film. Het mandela effect is een soort glitch in ons collectieve geheugen. Waardoor heel veel mensen zich iets herinneren dat eigenlijk niet is gebeurd. Een van de meest bekende voorbeelden was het idee dat Mandela dood is gegaan in de gevangenis in de jaren '80. Veel mensen waren verbaasd dat hij nog leefde en vrij kwam. Zo zijn er in de donkere krochten van het internet veel (kleine) van uitspraken, plaatjes, namen en gebeurtenissen die veel mensen zich herinneren maar niet echt zo gebeurd zijn.

Dit is een mega interessant concept en deze film doet er he le maal niks mee! Sterker nog, het Mandela effect wordt gewoon gebruikt om er een soort Truman show/ Matrix achtige bullshit van te maken. Allemaal als schaamlap om een flinterdun verhaaltje op te plakken van een man die zijn dochter heeft verloren. En denkt het Mandela effect voor zijn eigen belang te gebruiken want hij kan niet omgaan met het verlies van zijn kind. Wat een laffe hond, ik vind hem in het begin van de film een slappe zak en als zijn debiele zoektocht steeds meer slachtoffers gaat eisen ga je hem steeds meer een klootzak vinden. Zo typisch Amerikaans, als je je hierin herkend ben je echt een aso.

Niet alleen is deze film dus een opstapeling van cliches, hij trekt een interessante theorie compleet uit zijn verband om er iets heel anders van te maken. Dit allemaal om een lulverhaaltje over persoonlijk verlies te verantwoorden. Daarbij komt er nog een handvol middelmatige acteurs, een schaamteloze Morgan Freeman imitatie en wat funky special effects (helemaal op het einde, voor de WOW factor). Even schudden en dan nog aftoppen met een kotswaardig happy end. En je generieke poepfilm is af. Qua beeld is het net aanvaardbaar sommige shots hebben wat slecht licht en zien er daardoor "goedkoop" uit. Het scenario is ook middelmatig, niets om je aan te storen maar ook niks geniaals. Juist die "midden van de weg" opvatting irriteert mij dus enorm, zoals je wel tussen de regels kan lezen. Ik vind niet dat je zo een film kan en mag maken zonder wat risico's te nemen, het onderwerp verlangt het!

Maar helaas er is nauwelijks mystery en spanning in deze film die niks in het midden laat. Je weet gewoon dat dit zo een soort film is die te laf is om te eindigen met een open eind of een eind waarin de hoofdpersoon de deksel op zijn neus krijgt. Jammer want dat had hij zeker verdient. Uiteindelijk duurt deze film maar kort, dat is wel fijn. Als je dit ziet krijg je dus een heeeele lange uitleg van wat het Mandela effect is. Een hele slechte verklaring hoe dit effect komt (waar je niks mee kan, volkomen onzin). Plus een slap verhaaltje over spijt en verlies van een kind. Hussel hussel ff alles samen en klaar is je film. Doe jezelf een plezier en als je interesse hebt in dit fenomeen kijk een youtube filmpje van 10 minuten.

2 sterren en het blijft wachten op een echte film die serieus iets met het Mandela effect wil doen.

Ik vind Dupieux een prettige filmmaker, maar zijn producties wisselen nogal in kwaliteit. Na zijn geniale "rubber" was het even doorbijten via een drietal films die je kunt vergeten tot het grappige "au poste" en toen ook de film daarna "le daim/ deerskini" eigenlijk nog weer beter was dan de vorige had ik goede hoop dat Dupieux eindelijk een consistente vorm gevonden had.

Helaas voldoet deze film niet aan die verwachtingen. Mandibules is weer een vergaarbak van leuke, minder leuke en gewoonweg stompzinnige en soms zelfs vervelende ideeën die met een minimaal verhaal aan elkaar worden geplakt. Precies zoals we dus al zagen bij films als "steak/wrong en reality" alleen dit keer een stuk minder absurd en warrig. Want dit keer is er dus wel een soort hoofdverhaal, namelijk over 2 domme gasten die een gigantische vlieg trainen.

Maar zelfs een matige Dupieux is het kijken waard en omdat hij altijd de films kort houdt (ook deze is maar 80 minuten) blijft ook deze onderhoudend. Geen van de acteurs en karakters zijn leuk. Eigenlijk zijn ze meer een achtergrond waar Dupieux grapjes op geplakt heeft. Dus, zet een mannetje op een eenhoorn fiets. Laat een vrouw met een grappig stemmetje praten. Ook is er een soort box (toro) die de hele tijd terugkomt. Personages zijn hier niet meer dan een kapstok om grapjes op te plakken. Dit is jammer, deze personages hebben geen verlangens, wensen, ze vinden eigenlijk weinig van elkaar en hierdoor mist de film emotie en wordt het nooit echt grappig. Dit is deels de acteurs aan te rekenen, die nul uitstraling hebben. Maar het scenario is ook gewoon niet goed genoeg.

Wat rest is gewoon een leuk tussendoortje, mild absurdistisch, met een paar leuke grappen dat snel voorbij is en waar zichtbaar veel lol is komen kijken bij het maakproces. Na zijn vorige twee films voelt het als een stapje terug. Toch heeft deze film al een pak meer kwaliteit dan zijn zwakste schakels. En dus blijf ik wel benieuwd naar zijn volgende.

Tja ik vond het allemaal niet enerverend. Ik ben een groot filmfan maar dit is me toch wat teveel geneuzel. Goede dialogen prima geacteerd allemaal. Maar dit is meer een voor en door Hollywood film. Begrijpelijk dat het Oscars wint want hier gaan leden van de academy prat op. Maar het publiek zal deze film denk ik snel vergeten. Ik heb een broertje dood aan 2 uur durende kabbelfilms waar eigenlijk niet echt veel gebeurd. Dus het kon mij niet bepaald bekoren. Maar als je van dit genre houdt dan zal je ervan kunnen smullen. Want het is zeker goed gedaan. Dus ik geef gewoon drie sterren want het is wel een goede film in zijn soort. Een atypische fincher dat wel.

Wel een leuke film maar dit werkt wel beter als korte film. Neemt niet weg dat Marcel erg schattig is en de manier waarop hij naar de wereld kijkt is leuk. Maar ik miste wel een beetje iets van spanning of drama het is een zoet snoepje deze film.

Dit vind ik nou typisch zo een Nederlandse film met een "waterhoofd" zoals ik het noem. Dit soort matige meuk zien we helaas veel te vaak. Deze was niet zo kansloos als bijvoorbeeld "killmode" of "frankenstein's army" maar ik zie veel overeenkomsten. Wat is er toch aan de hand met de Nederlandse filmmaker? Zo dramatisch als deze films word Marionette gelukkig niet. Ik heb hem in ieder geval nog wel af kunnen kijken, zij het met milde tot matige irritatie momenten.

De makers van dit soort films zijn ambitieuze mannen die zo graag met de grote jongens willen meedoen dat ze een heel suf verhaaltje en matige acteurs (die ze dwingen om Engels te praten, voor de internationale markt) aan elkaar vast knopen met een bak vol slechte special effects en gigantische plotgaten. Maar de wereld zit hier echt niet op te wachten, niemand gaat deze drek bekijken. Marionette kreeg zelfs in Nederland geen bioscoop uitgave. Missie mislukt, maar dan ook echt compleet mislukt. Nu loop je zowel de internationale als de binnenlandse markt mis.

Terwijl ondertussen in buurlanden als België, Duitsland, Denemarken hele mooie films en series worden gemaakt. Ingetogen, verhaal gedreven, creatief (kijk bv naar de Duitse serie Dark) in de moederstaal en met overtuigende acteurs (die een doortimmert scenario hebben om mee te werken). Wanneer gaat het eens gebeuren dat we filmmakers (en schrijvers) zoals de Deen Anders Thomas Jensen als voorbeeld nemen? In plaats van achter de maat van uitgekauwde formulefilms aan te hobbelen.

Geen prestige objecten maar gewoon spannende, vernieuwende, creatieve cinema die een risico nemen op artistiek en creatief gebied.

Wat moet ik nou over Marionette zeggen? Het is allemaal al eens gedaan en beter (bv de film stay en identity). Deze film steekt nergens bovenuit, het is op zich voor Nederlandse begrippen eens wat anders qua thematiek. Maar als je een film maakt die internationaal wil zijn, dan gaan we hem ook zo beoordelen. En in de wereld zijn al veel teveel van dit soort "het speelt zich af in iemands hoofd" films gemaakt. Vooral in de laatste tien jaar. Wat me vooral stoort, behalve dus dat teveel hollywoodje willen spelen met een minimaal budget en een slecht script, is het feit dat er geen keuzes gemaakt worden.

Is dit een psychologische thriller? Ga dan meer op de karakterontwikkeling en trauma zitten. Doet van Strien niet. Wil je horror maken? Maak het dan gevaarlijker, Wil je meer inception-achtig? Maak het absurder/droom achtiger. Nee Van Strien wil/kon niet kiezen. Met dit als gevolg.

Toegegeven, het kan echt veel erger. De regie is best leuk, Reuten doet het aardig en die jongen is ook best ok. Maar we moeten echt kappen in Nederland met deze shit en regisseurs moeten hun eigen stem en stijl gaan vinden. En verhalen filmen die passen bij Nederland, het budget en erop vertrouwen dat kwaliteit de doorslag gaat geven als je internationaal wilt opvallen. We moeten echt beter kunnen dan dit!

Als filmland zijn we zo langzamerhand het debiele broertje van Europa geworden, geen idee hoe we dit gaan omdraaien. Misschien is het ook goed dat films zoals deze falen, het mag duidelijk zijn dat dit niet de weg naar internationaal succes is.

Wat een bak ellende. Het slaat vaak als een tang op Gerrit deze vierde matrix film. Mijn vriendin keek me dan aan zo van, wat gebeurt hier? en ik snapte er ook soms ff helemaal niks van.

Ik was vooral aan het twijfelen over de bedoeling van de maker; denkt Lana Wachowski echt dat ik een idioot ben? Heeft ze minachting voor de kijker? Vind ze sequels zo kut dat ze daarom haar best niet doet? Waarom luisterde ze niet naar haar zuster, die duidelijk de wijste van de twee blijkt te zijn.

Dialogen zijn slecht. Het verhaal is een drama. Ook is het niet grappig. Tja ik begrijp niet waarom deze film gemaakt moest worden. Hopelijk laten ze het hierbij.

Ik kom hier omdat er op IMDB veel te veel gare Amerikanen zitten. Die gaat allemaal 1 ster geven als een film ze niet aanstaat en tienen als de boodschap van de film helemaal in hun straatje past. Jammer dat ik het hier ook zie gebeuren. Als jij een 0.5, 1 of 2 ster gaat geven voor deze film dan ben je niet de film aan het beoordelen maar je eigen ervaring. Het maakt helemaal niet uit of je dit aanstootgevend vindt, of niet grappig of het te "raar" vindt.

Het gaat erom, slaagt deze film in zijn opmaak?? Ik vind bijvoorbeeld titanic ook helemaal niet mijn soort film etc. maar als ik er sterren voor moet geven ga ik die film niet de grond inboren met 1 ster. Waarom? Omdat het een romantische komedie is, de acteurs heel goed spelen wat ze moeten spelen. En dus is het een goede film. Ook al hou ik niet van romantische zwijmelfilmpjes en die muziek etc. etc.

Dus behandel aub ook deze film zo. Dan kom je toch minstens uit op 3,5 ster want deze film doet gewoon heel veel goed. Het is voor Anders Thomas Jensen begrippen wel zijn minste film vindt ik. Maar deze man kan gewoon geen slechte films maken en ook deze is weer briljant. Onsmakelijk, ongepast, vies en vaak helemaal niet grappig. Want de karakters zijn niet sympathiek, ze zijn dom en kinderachtig. En dat past zo goed bij deze film! Vooral Mikkelsen steekt er tussenuit maar iedereen speelt hier zijn rol met verve.

Dikke mwoh. Geweldsporno waarbij het geweld niet zo expliciet in beeld komt. Er gebeuren dingen die nauwelijks samen komen tot een narratief. De dialogen zijn oninteressant de personen ook. Begrijp niet zo goed wat de makers willen bereiken met deze film. En die schuddende camera vind ik vervelend. De film heeft best mooie en sfeervolle shots maar daar staan net zoveel lelijke, onderbelichte en saaie tegenover. Vooral het eerste half uur bouwt niks op en het einde is raar. Kortom ik vond het niet zoveel.

Wat een mislukking. Slechtste van de Koolhoven presbenteert films. Het verhaal is warrig, acteer prestaties slecht. Qua licht en stijl is het best leuk maar er zit zo tergend weinig inhoud in deze film.

Dat Koolhoven dit een geweldig idee vond snap ik niet dan heb ik ook nog wel wat ideeën voor hem. Het Engels Nederlands praten was ook heel irritant. Misschien in de Amsterdamse bubbel dat dit heel vet lijkt maar in de echte wereld is het te braaf en levert de film niet.

Deze film is erg leuk. Ik las de plot en dacht dat het een Amerikaanse productie was. Dus ik vreesde het ergste had er eigenlijk nul vertrouwen in dat dit goed zou komen. Gelukkig is dit een Australische productie en daardoor kunnen alle remmen los. Dat is ook wel nodig en wat deze film heel knap doet is dat het een totaal absurd gegeven serieus genoeg brengt en met genoeg originele ideeën om het leuk te houden. Want het kan snel flauw en slap worden, deze valkuil word wel ontweken. Al zit er toch weer genoeg over de top acteren en idiote typetjes erin zodat de film zichzelf ook niet te serieus neemt.

Helaas is het wel zo dat de spanning en dreiging vrij vlak blijft. Vanwege de ongeloofwaardigheid van het geheel kan je het toch weer niet serieus genoeg nemen om echt te vrezen voor een slechte afloop. Uiteindelijk komt die er natuurlijk ook niet en loopt het wel op een te verwachten manier af.

Blijft over dus een grappige film, die anders is maar nergens door een ondergrens zakt. En genoeg herkenbaarheid bevat om begrepen en gewaardeerd te worden.

Ik vind het altijd mooi als iemand eens wat anders probeert. En dat is met mes zeker gelukt! Toch zijn hier wat stijlelementen gekozen die niet helemaal goed uitpakken. Je raakt niet betrokken als kijker bij deze film. Alle karakters zijn zo met zichzelf en hun "stijl" bezig maar ook de regisseur is dus bezig met zijn stijl met allerlei geslaagde en minder geslaagde vindingen. Zoals "de score" omhoog draaien (erg flauw) en in een struik stappen om in een bos te komen. Dat je echt denkt van.. ja wat voegt dit toe? Het oogt erg willekeurig.

Ik vond het badmintonshot heel goed gevonden. Ook de Vreet scène kon ik wel waarderen. En er worden wel meer toffe vindingen gedaan met lichtschitteringen en gekke brillen. Kortom dit is echt een leuke film en de moeite waard als je ervan houdt. Maar aan het eind van de rit gaat het te weinig ergens over en ook al is dit de bedoeling, toch geeft het geen bevrediging.

Overigens ben ik vaker boos geworden op films die pretenties hebben maar de stijl ontzettend over de inhoud laten domineren. Hier lijkt een en ander iets meer in balans. Er zit echt wel een boodschap in, maar die word in een soort theatrale gespeelde neppigheid door de strot geduwd. Jammer, als een en ander net ff scherper aan elkaar geschreven was en iets minder losse ideeën achter elkaar geplakt had dit een klassieker kunnen zijn.

Nu is het voornamelijk wat Sam de jong voor ogen had; een stijloefening en ik denk ook een poging tot een zelf ontdekking zoals Minis in de film doormaakt. Dat je 1.4 miljoen in een zelf onderzoek investeert vind ik zowel moedig als over pretentieus.

Blijft over een leuke film die je een keer kunt kijken en helaas geen benchmark gaat zijn voor een golf van meer creativiteit en originaliteit in de Nederlandse film. Had de Jong dat maar meer als uitgangspunt gehad... Hopelijk krijg ik ongelijk want ik wil wel graag meer experimenten en absurde Nederlandse films.

Wellicht heeft hij er iets van geleerd en gaat hij wel op deze voet verder. Het lijkt me lastig pionieren op deze manier maar hopelijk komt dat absurdistische meesterwerk nog! Ik ga in ieder geval op de jong letten en hoop op het beste.

Mwoh deze film is niet zo. Niet echt grappig, spannend of op andere wijze interessant. Ami Dolenz is prachtig en felicity waterman ook. Verder genoeg t & a om je toch te laten kijken tot het eind. Maar tenenkrommend is het wel en zo slecht geacteerd..

Ondanks het drama is deze film zeer zoet. Dat is best jammer wat met iets meer diepgang had dit een interessant drama kunnen zijn. Zoals we gewend zijn word met kazige muziek aan ons als kijker gedicteerd hoe we ons moeten voelen. Maar ik, doorgaans gebeurt het toch met enige regelmaat dat ik een goed traantje wegpink.

Echter deze geforceerde Hollywoodfilm slaagt er niet voor. De ellende snijdt niet diep genoeg en de overwinning van het team die puntje scoort tja het is wat dun om echt om emotioneel in deze film te raken. Dat is jammer want de acteurs zijn goed het verhaal is interessant alle ingrediënten voor een bovengemiddelde film waren aanwezig.

De regie van de volleybalwedstrijden dat was wel goed gedaan en die wedstrijden werden zo nog best spannend. Prima drie sterren filmpje dus.

Deze film is echt top. Dit is de beste Nederlandse horrorfilm die ik tot nu toe gezien heb. En ik heb er veel bekeken. Alles klopt aan deze film en het einde is heel gedurfd.

Toen ik uit de bioscoop zaal liep en nog even nadacht over wat hier nou precies gebeurde viel pas het kwartje. Je wordt magistraal op het verkeerde been gezet de hele film lang. Ik kreeg echt koude rillingen en het is mega beklemmend deze film.

Ik begrijp niets van de opmerkingen van anderen hier over te donker en slecht geluid etc. Misschien dat als je je daar teveel aan gaat ergeren dat je even mist wat een topfilm dit is. Zeker weten dat buitenlandse media weer lovend gaan zijn over dit per sterke Hollandse product.

Zo ging het bij Ares ook. Die was ook te donker (dit zijn horrorfilms!) En slecht geacteerd en de hele bak standaard uitspraken ging weer open. Maar in Amerika vonden ze de serie goed. Dus wordt het nou niet eens tijd om wat objectiever te gaan kijken en de Nederlandse films iets meer credit te geven?

Deze valt in de categorie "veel bloed weinig verhaal" en dat is leuk! Verwacht geen geweldig acteerwerk of een rijk plot met wendingen en mooie dialogen. Maar wel veel ingewanden, over de top geschreeuw en gescheld en nog meer gehakt en gezaag, kettingzaag alle mooie wapens zijn present dus lekker verstand op nul. En genieten van een moorddadig feestje.

Leuk film die nergens flauw word en best wel grappig is. Maar ik zal eerlijk zijn jongens, ik zag VICA KEREKES in een andere film (1 van pater sparrow ook zeer de moeite waard) en ik was verliefd. Helaas omdat ze zo ontzetten sexy leuk is speelt ze voornamelijk in romantische comedy's en dat is nou niet echt een genre dat mij bekoord. Dus het meeste acteerwerk op haar naam ga ik toch echt niet bekijken maar deze leek me echter nog best te doen en ik ben niet teleurgesteld.

De film doet me wel een beetje denken aan bv Hufters en hofdames van Eddy Terstall. Een oudere man legt zijn schoonzoon uit dat de beste manier om een huwelijk goed te houden zoveel mogelijk vreemdgaan is. Dan is hij ook nog trots dat hij dit maar liefst 139 keer heeft gedaan! De 140e keer moet speciaal worden blijkbaar want hij heeft een mega rode knalstoot (vica kerekes) ergens vandaan gesnort. Maar zij heeft liever de schoonzoon. Nou kluchtachtige scenes, beetje slapstick en het is erg vermakelijk. Vica doet het heel goed, niet te sletterig maar sexy genoeg en je ziet ook genoeg bloot. dat is ook wel fijn want een film die over seks en liefde gaat daar moet toch wat vlees te zien zijn!

Natuurlijk zit er ook het nodige drama wel in. Wijze lessen en de in het begin macho moraal wordt toch wel onderuit gehaald, de schoonvader heeft een klein hartje en houdt meer van zijn vrouw dan hij zelf voor mogelijk hield. gewoon kijken, zelfs al is het je genre niet.