Opinions

Atlantis: The Lost Empire is de 41e avondvullende tekenfilm van Disney. Deze film werd wederom geregisseerd door het duo Gary Trousdale en Kirk Wise, die eerder verantwoordelijk waren voor Beauty and the Beast en The Hunchback of Notre Dame. Dat niveau weet Atlantis: The Lost Empire echter bijlange na niet te bereiken.

De film is gebaseerd op de legendes rondom het verzonken continent Atlantis en is bovendien zwaar beïnvloed door het werk van Jules Verne. De animatiestijl is behoorlijk hoekig en ook het kleurgebruik is erg flets. De achtergronden zien er echter weer fenomenaal uit en dankzij het gebruik van de computer zien we weer de nodige hoogstandjes op het gebied van animatie. Het verhaal is best onderhoudend, maar nergens heb je het gevoel dat je naar een Disney-film aan het kijken bent. De formule van muziek en liedjes, waarmee Disney in de jaren ’90 enorme successen boekte, is achterwege gelaten voor een actie-avontuur, dat vooral doet denken aan films als 20,000 Leagues Under The Sea en Star Wars. De recensies waren echter allesbehalve lovend en mede hierdoor was de film geen groot kassucces.

Hierdoor mag Atlantis: The Lost Empire als een mislukt experiment beschouwd worden.

Afgelopen weekend deze film weer opnieuw bekeken in de bioscoop. Blijft toch een magische ervaring.

Het verhaal stelt natuurlijk niet veel voor, maar nu is James Cameron ook nooit echt een goede verhalenverteller geweest. Zijn films moeten het vaak vooral hebben van de visuele pracht en praal en met Avatar overtreft hij zichzelf. Ondanks dat Avatar al 13 jaar oud is, kan ik mij geen film voor de geest halen van de afgelopen 13 jaar met betere cgi dan deze film. Op dat gebied was de film zijn tijd echt ver vooruit.

Op actiegebied blijft de film een klapper en derhalve heb ik mijn beoordeling met 0,5 ster verhoogd. Inhoudelijk misschien geen topper, maar als je het dan weet te compenseren met oogverblindende visuals hoor je mij niet klagen.

Ik kijk nu oprecht uit naar het vervolg. De paar minuten extra scènes na het einde van Avatar waren in ieder geval alweer prachtig om te zien.

The Avengers is waarschijnlijk de film met de langstdurende opbouw ooit. Het begon allemaal in 2008 met de film Iron Man waarin de eerste hint werd gemaakt over een mogelijke Avengers film. Hierna verschenen nog de films The Incredible Hulk, Iron Man 2, Thor en Captain America, waarin alle karakters uit The Avengers werden geïntroduceerd.

In deze film wordt daardoor nauwelijks tijd besteedt aan karakterontwikkeling. Voor mensen die de bovengenoemde films dan ook niet hebben gezien, kunnen The Avengers beter links laten liggen. Dat is meteen dan ook het zwaktepunt van de film. Voor de rest is het één van de beste superheldenfilms die er tot op heden is gemaakt. Ondanks de ruime speelduur van bijna 2,5 uur, blijft de film boeiend. De actie is subliem in beeld gebracht en de 3D-effecten hebben hierbij een toegevoegde waarde. De film kostte een vermogen van 220 miljoen dollar, maar dat geld werd in de eerste week al terugverdiend.

Een uitermate onderhoudende film die keer op keer blijft boeien.

De eerste Avengers-film uit 2012 is één van mijn favoriete superheldenfilms. De film zat leuk in elkaar, bevatte de nodige humor en de climax was ronduit spectaculair. Inmiddels zijn we drie jaar verder en verschijnt de tweede Avengers film. In de tussentijd kregen we Iron Man 3, Thor 2 en Captain America 2 voorgeschoteld. Met uitzondering van Captain America 2 vond ik geen van die films echt het vermelden waard. Tel daarbij op dat we in drie jaar tijd nog tal van andere superhelden in de bioscoop voorbij hebben zien komen en dat heeft er bij mij voor gezorgd dat ik inmiddels een beetje superheld-moe ben. Alle films hebben in grote lijnen dezelfde opzet en de actie is nauwelijks nog vernieuwend.

De verassing van de eerste Avengers is er inmiddels vanaf. Wat rest blijft een vermakelijke popcornfilm, die zeker de nodige fans zal bekoren. Ik vond de film leuk zolang hij duurde, maar nergens had ik echt een 'wauw'-gevoel. De effecten zagen er fantastisch uit, maar het plot vond ik vrij matig en ook de schurk Ultron wist mij weinig te boeien. Al met al een film dus die weinig indruk bij mij heeft gemaakt, en wat mij betreft zeker niet in de schaduw van de eerste film kan staan.

Avengers: Endgame is dan eindelijk het sluitstuk van een filmreeks die in 2008 begon en inmiddels 22 films omvat.

Na het onvoorspelbare einde van Infinity War keken de fans reikhalzend uit, naar hoe de makers dat gingen oplossen in dit vervolg. Het resultaat is op z’n zachtst gezegd teleurstellend. Infinity War was één van de betere Marvel-films en de makers kregen vrij baan en een ongekend budget (rond de 350 miljoen dollar) om alles uit de kast te trekken. Helaas is het verhaal benedenmaats en gaat het hier allemaal wel erg makkelijk. Er moet een tijdmachine ontwikkeld worden en deze wordt dan ook vrolijk op een avondje door Tony Stark in elkaar geknutseld. Wat volgt is wel een interessante 'trip through memory lane’ waarbij scènes uit voorgaande films vanuit een ander perspectief worden gekopieerd. Het is echter één van de spaarzame hoogtepunten uit een 3-uur durende film, met een vaak tergend langzaam tempo. Pas aan het einde pakken de broers Russo groots uit met een gigantische veldslag waarbij alle figuren uit de voorgaande Marvel-films de krachten bundelen om het leger van Thanos te verslaan.

Veel verassingen kent deze film niet en het was natuurlijk te verwachten dat het schokkende einde van Infinity War hier teniet wordt gedaan. Al is het maar omdat Disney natuurlijk nooit de kip met de gouden eieren naar de slachtbank zal brengen. Op elk punt is de film minderwaardig aan het veel sterkere Infinity War. Gelukkig concentreren de makers zich wel op de ‘originele’ Avengers en spelen de nieuwe superhelden slechts een bijrol. Bepaalde karakters worden in mijn ogen wel behoorlijk verkracht, zoals de Hulk en Thor. De ene wordt nu als een praatgrage neuroot weergegeven en de ander als een zuipende dikzak. Beiden duidelijk bedoeld voor de komische noot, maar ze slaan hiermee de plank volledig mis en plegen hier in feite karaktermoord. Ook de hoofdschurk Thanos heeft niet meer de karakterontwikkeling uit Infinity War en wordt nu wel weergegeven als een ééndimensionale schurk die op zoek is naar macht en iedereen die in de weg staat om zeep probeert te helpen.

Endgame is voor mij dan ook niet het einde waarop ik gehoopt had. Disney & Marvel hadden wat meer lef kunnen tonen, wat misschien ook beter was geweest voor het superhelden-genre in het algemeen, die toch vooral bestaan uit formule-films. En die formulefilms zijn immens populair, blijkt ook wel uit Endgame, die wereldwijd alle records verbrak en ook Avatar van de troon stootte als meest succesvolle film ooit, met een opbrengst van bijna 2,8 miljard dollar.

Avengers: Infinity War mag gezien worden als de start van de ‘grand finale’ van de Marvel-reeks, die ooit in 2008 begon met de film Iron Man.

In The Avengers uit 2012 werd al gezinspeeld op de komst van de superschurk Thanos. Na een kort optreden in Guardians Of The Galaxy kreeg het publiek hem voor het eerst echt te zien in Infinity War. Dat lange wachten was het wel waard, want Thanos is ongetwijfeld het beste karakter uit deze film. De schurken in de Marvel-films zijn vaak ééndimensionaal en vooral erg standaard. Thanos krijgt wat meer karakterontwikkeling, en wordt niet afgeschilderd als een machtswellusteling. Hij is er echt van overtuigd dat het universum een betere plek wordt, als de helft van de populatie wordt uitgeroeid.

De rest van de cast kennen we al en hier wordt dan ook weinig aandacht aan karakterontwikkeling besteedt. Elk personage krijgt zijn dosis screentime en de broers Russo, weten hier nog knap een balans in te vinden met alle superhelden die Infinity War rijk is. Het verhaal is misschien wat rechtlijnig en bewandelt grotendeels de bekende paden. Toch wisten de gebroeders Russo menigeen te verassen met het controversiële einde.

Avengers: Infinity War is een uitstekende popcornfilm, zonder al te veel diepgang of originaliteit. Maar wel één van de betere uit de reeks.

Avenging Angel is een Amerikaanse tv-film die destijds werd uitgezonden door de Amerikaanse kabelzender Hallmark. Met een budget van 2,2 miljoen dollar is de tv-film voor tv-begrippen niet goedkoop, maar kan ze zich natuurlijk niet meten met de dure westerns van het witte doek.

Misschien ben ik bevooroordeeld, maar ik heb altijd een zwak gehad voor Kevin Sorbo. Vroeger was ik als tiener een groot fan van de tv-serie Hercules: The Legendary Journeys en mede daardoor kan deze goede man bij mij weinig verkeerds doen. Ook in deze tv-film doet hij het niet onaardig. Helaas kan ook hij weinig maken van dit ongeïnspireerde script dat verder bolstaat van de clichés.

Het script is bovendien erg onsamenhangend en ik had het gevoel alsof er bepaalde scènes zijn uitgeknipt (of misschien niet zijn verfilmd). Zo leek het erop dat het personage Bob Quinn (gespeeld door Nick Chinlund) de acties van de hebzuchtige kolonel (gespeeld door Wings Hauser) zichtbaar afkeurde en het moe was om diens 'beul' te spelen. Maar verder wordt er niets met dat gegeven gedaan.

Gelukkig duurt deze tv-film niet al te lang, waardoor ze ook nergens echt gaat vervelen. In één van de bijrollen zien we een piepjonge Joey King, die na een succesvolle carrière als kind-actrice ook als volwassen actrice aardig aan de weg timmert in Hollywood.

Avenging Angel werd op locatie geschoten in de staat Californië, en bevat enkele mooie plaatjes van de natuur aldaar.