Opinions

Redelijk origineel gegeven als uitgangspunt voor deze western. Een gegeven dat teruggrijpt op de historische situatie, ten tijde van het Wilde Westen, van een tekort aan vrouwen op de westkust van Noord Amerika. Uiteraard bewerkt in een eigen verhaal van de regisseur. De western is mooi uitgewerkt en wordt vlot verteld/vertoond. Een paar situaties tussen mannen en vrouwen, of tussen vrouwen onderling, reacties van vrouwen, zijn inderdaad wat stereotiep; maar misschien ook wel te verwachten onder dergelijke omstandigheden. Inderdaad een aantal grappen tussendoor; zoals: bij de zoekopdracht van Buck aan Ito bestonden al enige vermoedens over de uitslag daarvan..., het hondje is hier al eerder genoemd, schietkunsten en -lessen. Een aangenaam geheel om naar te kijken.

Vrij stevig verhaal, op het gebied van wat oorlog met mensen doet, met een redelijk hoog realiteitsgehalte voor wat betreft de verhouding begin vorig eeuw tussen (Noord) Ieren en Engelsen.

De door de film geregistreerde armoede in Ierland en de gefilmde Ierse natuur (inclusief mistpartijen), versterken de kracht van deze film.

Dat is zeker niet het geval. Gelet op de historische oorlogssituatie, kan dergelijk geweld worden verwacht. Wie verder kennis neemt van de Engelse geschiedenis, schrikt van de wijze waarop ze in het verleden alleen al op hun eigen eilanden met Ieren, Schotten of the Welsh zijn omgegaan.

De hele korte verwijzing in de film naar "the Boers" uit de boerenoorlogen geeft ook te denken (een opmerking van een Ierse acteur in deze film dat ze de zelfde behandeling kunnen verwachten). Het is niet omdat de Engelsen onze geallieerden waren in de tweede wereldoorlog, dat ze daardoor in eerdere situaties schone handen hadden. De film roept bij mij geen hekel aan Engelsen op, het gaat tenslotte om een weergave van een historische situatie.

Overigens heeft zelfs Nederland geen volledig schone handen in de Ierse kwestie.

Ofwel: hoe met de beperkte middelen uit die tijd een uitstekende film neer weten te zetten, die inderdaad terecht een klassiekerstatus heeft.


Lilian Gish is perfect gecast in haar rol van Letty Mason, de vrouw met weinig of geen geld en zonder huis. De kracht van de wind en de groeiende ongerustheid tot aan staaltjes waanzin toe van Letty komen door haar expressie steeds beter tot uitdrukking in het verloop van het verhaal.


Vanaf de treinreis in een storm naar de ranch in Texas van haar neef Beverly, waarbij zij wordt "gerustgesteld" door de veehandelaar Wirt Roddy (en dat op een dergelijke manier, dat zij eerder nog ongeruster wordt. Misschien ook wel zijn bedoeling, gezien de glimlach van Wirt).
Via de dansscènes in de saloon in het dorpje met de cycloon, met de schuilkelder, met de mannen die haar het hof maken. Wat er uiteindelijk toe leidt dat zij van Cora, de man van Beverly, gedwongen kan vertrekken.
Tot de scènes waarin zij na haar eerst niet zo geslaagde huwelijk met Lige, tijdens een korte afwezigheid van hem even alleen achterblijft in haar nieuwe huis.


In ieder geval in de versie van 75 minuten, zoals hier gezien, komt het (te snelle) eind een beetje bot over; zoals Pippo il buffone hiervoor schrijft.
Het is vermoedelijk alleen een urban myth, dat dat te wijten zou zijn aan de studiobazen. Uit diverse bronnen blijkt dat Sjöström al in zijn eigen originele script is gaan afwijken van het boek, dat aan deze film ten grondslag ligt. Er is van zijn eigen hand geen ander einde bekend, dan het huidige uit de film. Wel is natuurliijk mogelijk dat Sjöström en Lilian Gish achteraf liever een ander einde hadden gezien, dat dichter tegen het plot van het boek aanligt.


Dat boek is het gelijknamige "The Wind", een novelle uit 1925 van de Amerikaanse schrijfster Dorothy Scarborough. Opmerkelijk is dat de plaatselijke Texaanse Kamer van Koophandel in die tijd niet zo blij was met dat boek, omdat het beeld van het weer mensen zou afschrikken van deze Amerikaanse staat.
Van deze cinematografisch geslaagde film, zullen ze dan niet veel vrolijker zijn geworden.


De verwijzingen naar Indiaanse legenden, de Noordenwind, het gedrag van de paarden bij Noordenwind, de "spookmustang" zijn op zich interessant. Die worden echter niet verder uitgewerkt. Past misschien ook niet bij dit verhaal.


Ondanks beperkte tekortkomingen een ruime voldoende.