Opinions

Rustig weergegeven Chinees drama, waarbij het meer gaat om wat er in de mensen omgaat (zonder dat dat met zoveel woorden wordt gezegd of in beeld wordt getoond) dan dat er feitelijk sprake is van actie. Lily probeert niet alleen het beste te maken van haar resterende leven, maar ook een antwoord te vinden op bepaalde vragen uit het verleden. Haar situatie is voor een deel afgedwongen, doordat duurdere therapieën (voor zover die al zouden helpen) met het inkomen van haar man en haarzelf niet voor hen zijn weggelegd. Fases, zoals bijvoorbeeld een mogelijke discussie met haar man over de door haar te ondernemen reis, worden overgeslagen. Of die al hebben plaatsgevonden en hoe die dan zijn verlopen, wordt aan de interpretatie van de kijker overgelaten. Het einde van het verhaal wordt eveneens meer gesuggereerd, dan afgebeeld. Goede film, maar waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd door de Aziatische manier waarop er in deze film met dit soort zaken wordt omgegaan.

A Farewell to Fools is een remake van een Roemeense film uit 1971. Voor deze remake en het origineel circuleren diverse titels. Het origineel is op zich al gebaseerd op een oudere novelle van een Roemeense auteur.

Op verzoek van de Amerikaanse distributeur (en tot woede van de acteurs, inclusief Depardieu), heeft het Roemeense productiehuis het verhaal voor de Amerikaanse filmmarkt grotendeels gewijzigd. De Amerikanen moesten en zouden onder andere een happy end willen … …, in tegenstelling tot het oorspronkelijke verhaal.

Als ik de recensie van Pazmaster lees, krijg ik het vermoeden dat hij de (op verzoek van de Amerikanen) verknoeide versie heeft gezien. Het einde van de film komt dan inderdaad in de lucht te hangen. Dat nodigt mij al niet uit de bijbehorende DVD aan te schaffen.

De reactie van Depardieu op de verknoeiing is wel zo aardig: “Laat ons niet vergeten dat wij Europeanen zijn en blijven. Wij hebben onze cultuur, de Amerikanen hun eigen. Als ik een Amerikaanse film had willen maken, dan was ik wel naar de Verenigde Staten gegaan, ik zou niet naar Roemenië zijn gekomen”.

Het heeft blijkbaar niet geholpen. Het originele, Roemeense verhaal zou in theorie hoger moeten scoren dan de gemiddelde 2,66 nu volgens deze site.

Inderdaad weer een uiterst fraaie Aziatische film, qua sfeer en fotografische weergave. Het valt mij opnieuw op dat een film, zoals deze, hier helaas relatief weinig bekend is. Filmliefhebbers van dramatiek en romantiek zouden hier zeker kennis van moeten nemen.

De vergelijking van de landschappen in de films van Tran Anh Hung, de eerder hier genoemde Frans/Vietnamese regisseur, met de landschappen uit deze film lijkt mij logisch.

Voor wat betreft het indringende einde van de film, kan ik de door Wibro als spoiler geplaatste opmerking niet controleren. Daar lijkt weinig over te vinden zijn.

Een verhaal dat veel meer is dan een komedie alleen en van begin tot eind boeit, onder andere door de voortreffelijke manier waarop Jean Rochefort de lastige rol van Claude Lherminier neerzet. Claude blijft ondanks zijn leeftijd een charmeur; dat levert een aantal komische situaties op, hoewel zijn omgeving daar niet altijd hetzelfde over zal denken. Daarnaast heeft hij er geen moeite mee die omgeving op een bepaalde manier te chanteren, als hem dat zo uitkomt. Sandrine Kiberlain vertolkt de rol van de dochter Carole, die geconfronteerd wordt met de nukken en grillen van haar vader en met zijn pijnlijke opmerkingen over haar relatie met haar zus Alice, op uitstekende wijze.
Dit verhaal zal een aantal herkenningspunten opleveren voor mensen, die in hun omgeving zijn geconfronteerd met naasten die aan een vorm van dementie lijden, ook al kan het ziektebeeld per patiënt uiteraard fors afwijken. De suggestie dat een (beperkt) deel van het geheugenverlies voor de patiënt een onbewuste, psychologische bescherming biedt tegen al te negatieve ervaringen uit diens jeugd of uit zijn latere jaren, is een intrigerende; ook al zijn er uiteraard veel duidelijker fysieke oorzaken. Dat verlies kan voor alle betrokkenen soms komisch uitpakken, maar ook tragisch; of zelfs botweg irritant zijn en daarmee van negatieve invloed op het leven van diegenen die willen helpen. Dat laatste blijft in die situatie voor die hulpverleners altijd een dilemma bij de keuzes die zij voor zichzelf dan wel voor de betrokken patiënt moeten maken.
De voorkeur van de hoofdpersoon voor de Amerikaanse staat Florida, de titel van deze film, tot aan de herkomst van zijn jus d'orange toe, wordt in de loop van de film verder uitgewerkt.
Hopelijk krijgt deze productie meer bekendheid.

Een vrij sterke film met een krachtige rol van Salma Hayek, die hier waarschijnlijk één van de betere rollen uit haar carrière neerzet . Het ziet er naar uit dat ze duidelijk is betrokken bij de cultuur van haar land. Een aantal zaken zullen ongetwijfeld zijn veranderd in deze verfilming, maar het lijkt erop dat er is geprobeerd voor zover mogelijk aan te sluiten bij het leven van Frida Kahlo. Aan de ene kant een rijk leven, dat je aan de andere kant door alle problemen daarin niet snel iemand zou toewensen. Naast het kleurrijke, flamboyante karakter van de film is een ander duidelijk pluspunt de manier waarop de film een aansluiting zoekt tussen gebeurtenissen in het leven van Frida Kahlo en de schilderijen die ze op basis daarvan heeft gemaakt. De andere acteurs zetten ook goede rollen neer.

Een duidelijke, ruime voldoende voor deze biopic.

Halverwege dit jaar heeft Salma Hayek een portret geschilderd van Frida Kahlo, min of meer in de stijl van de laatste. Het portret is terug te vinden op internet.