Opinions

Summer of Sangaïlé ("met kracht") begint heel rustig tegen de achtergrond van een luchtshow in Litouwen met kleine, tweemotorige vliegtuigen. Fotografie en beelden zijn goed in orde. In eerste instantie bestaat moeite om een aansluiting te vinden en te houden met de belevingswereld van de twee hoofdpersonen. Naarmate de film vordert, met name na een plotwending halverwege rond aerobatics, wordt het verhaal interessanter. Ook verkleint daarbij de afstand tussen de eerst wat teruggetrokken Sangaïle en de creatieve Austé. De resultaten van die creativiteit worden mooi in beeld gebracht.

Een aantal min of meer recente films behandelt dit thema, elk op hun eigen manier. Deze film lijkt daarbij de rustigst voortkabbelende, maar is (mede als kennismaking met het werk van de regisseuse Alanté Kavaïte) per saldo toch wel geslaagd te noemen.

Op het Sundance Festival 2015 is hiervoor een directing award uitgereikt in de categorie "world cinema dramatic".

Bijzonder kleurrijke allegorie, die gebaseerd is op het leven van de Armeense dichter Sayat Nova (1712-1795). Doordat er hoofdzakelijk met beelden wordt gewerkt, kan deze weergave niet direct worden gezien als een complete biografie. Bovendien worden er door de regisseur de nodige toespelingen gemaakt op de politieke situatie tijdens zijn eigen leven. Die zijn deels gecensureerd door de autoriteiten van die periode.


Het leven van Sayat Nova is opgedeeld in acht hoofdstukken, uitgewerkt in pantomime door de acteurs. Teksten van Sayat Nova aan het begin van een hoofdstuk, geven de richting daarvan aan. De stilstaande kamera wordt daarbij ruimschoots gecompenseerd door de reeks van nagenoeg perfecte tableaux vivants.


Kleurvariaties van rood worden gebruikt als symbool van bloed met diens eigen betekenissen, maar ook van liefde: "words are powerless, how can I describe your crimson features", "your cheeks are scarlet roses". Granaatappelen zijn daarbij een hulpmiddel.
Groen is de kleur van de muse.
Zwart en wit keren regelmatig terug. Zwart ook als symbool van manlijk vuur: "You're fire, you are clothed in black".


Een opvallend gebruik van dieren. In het eerste hoofdstuk de jonge Sayat, die op weg naar volwassenheid van rechts naar links door het beeld loopt, een wit paard achterna. In het zesde hoofdstuk de oude Sayat, het klooster verlatend, een zwart paard van links naar rechts door het beeld. De spartelende vissen. De schapen. Het offer van de rammen. De steeds terugkerende kippen, met of zonder bloed. De fraaie jachtpartij uit hoofdstuk drie, meer gesuggereerd dan vertoond. In een tekst als: "I am a nightingale in a foreign land and my golden cage is you".


Twee centrale thema's van het werk van Sergei Parajanov zijn liefde (of erotiek) en dood. Eros en Thanatos. Sovjet-censuur heeft vooral het eerste element aangetast, waardoor het plot van deze film onlogischer wordt. Liefde kan ook zijn land gelden. Verwonderlijk dat er na die censuur nog zoveel religieuze elementen zijn overgebleven in dit verhaal.


Misschien geen gemakkelijke film, maar wel een mooie.

Het Celtische woord "Seachd" wordt ongeveer uitgesproken als "sjaa(g)k" en betekent "zeven", een verwijzing naar een zevende bergtop in een bergketen.
De naam "The Inaccessible Pinnacle" heeft hier een dubbele betekenis.
De alternatieve naam "Seachd: the Crimson Snowdrop" voor deze film is correct, maar licht verwarrend. De regisseur Simon Miller heeft eerder in 2005 een kortfilm uitgebracht onder de naam "Foighidinn: the Crimson Snowdrop", die als inspiratie voor deze "Seachd" uit 2007 heeft gediend.
Crimson Snowdrop is volgens deze films een plant of bloem met medicinale werking.


Deze film "Seachd" uit 2007 wordt gepresenteerd als een familiefilm, maar is misschien iets te wijs voor kinderen. Seachd is terecht in de prijzen gevallen bij onze buren aan de andere kant van de Noordzee, maar voor die kinderen zal wel een minimale kennis van de Celtische cultuur noodzakelijk zijn om de basis van de film te begrijpen. Dat zal aan deze kant van de Noordzee al een probleem opleveren.


Het verhaal wordt opgehangen aan de hoofdpersoon Aonghas (of in het Engels: Angus), de relatie met zijn grootvader en de voorgeschiedenis van de ouders van Aonghas.
Uit de Celtische folklore (echt of speciaal voor deze film geschreven?) worden vier verhalen gepresenteerd, die stuk voor stuk aan het voorgaande hoofdthema zijn te koppelen:
- een folkloristische Aonghas, zijn geliefde en (de betekenis van) de Crimson Snowdrop;
- de jonge vrouw Ciara Ghunnach, haar ontsnapping uit een brandend huis, haar relatie met een illusionist, een aantal spreuken rond het getal 1000;
- een komische geschiedenis rond een Schot (MacDonald) en een Spanjaard, gestrand op een eiland;
- een steviger, maar helaas niet verder uitgewerkt, verhaal rond een ongehoorzaam meisje Sileas, een paardenrace, Perseus.


De relatie tussen Aonghas en zijn grootvader wordt verder uitgewerkt in flashbacks, waarbij ook wordt geswitched tussen een jongere en een oudere versie van Aonghas. Het verhaal is daarmee niet doorlopend. Het verhalenboek ( waartegen Aonghas zich eerst afzet) van de grootvader speelt een belangrijke rol. Het exacte karakter van dat boek blijkt op ingenieuze wijze aan het einde.


Door die gelaagdheid, zal de film niet altijd even makkelijk te volgen zijn voor kinderen.


De beelden zien er voortreffelijk uit. De filmcrew geeft er duidelijk blijk van te weten hoe een film te maken. Het Gaelic klinkt poëtisch. Rustige Celtische muziek voltooit het geheel. Aangename kijkervaring, die met deze crew verwachtingen voor de toekomst oproept.

Film die net niet helemaal weet te overtuigen. Het eerste deel is een beetje rumoerig geschreven en geacteerd en valt misschien wel in de categorie komedie. Het tweede deel schakelt over naar een evenwichtig (dat wel) drama, met goed spel van de actrice Gisèle Casadesus die de rol van Selma voor haar rekening neemt.
Het zware thema van dat tweede deel : omgaan met de naderende dood, zowel door de betrokkene als diens omgeving, wordt redelijk behandeld.
Het geheel lijkt echter toch iets te kort te komen.

Redelijk zuiver neergezet drama rond Alzheimer, dat per saldo toch niet volledig overtuigt. Innerlijke conflicten van de hoofdpersoon Alice Howland, een sterke rol van Julianne Moore, worden vrij goed weergegeven. Conflicten door de ziekte met de omgeving zijn er wel, maar verlopen gezien de omstandigheden redelijk gladjes. Dat geldt ook voor de reacties van de gezinsleden. Daarbij komt dat, door de materiële welstand van het weergegeven gezin, een aantal problemen soepeler dan gemiddeld kan worden afgehandeld. Het einde met de curieuze ozon-vergelijking is licht abrupt, komt wat geforceerd over.


Meer realistische punten zijn het besef van Alice dat alles, waar het hele leven voor is gewerkt, verloren gaat; haar schuldgevoel ten opzichte van haar kinderen; haar gedachte dat de omgeving van een patiënt soms makkelijker omgaat met een ziekte als kanker, dan met een ziekte als Alzheimer.
Verder een opvallend goede rol van Kristen Stewart, als de dochter Lydia Howland.


Ruime 3*.

Mooie en over het algemeen subtiele film, die tegen het eind toch wat te sentimenteel (en daarmee: uit balans) dreigt te raken. Het surrealistische slotbeeld past er dan weer wel bij.
Eddie Marsan is perfect gecast als de kleine ambtenaar John May, die uiteindelijk niet meer in het beeld past volgens het gemeentelijke beleid.
Uit de scène met de twee zwervers op de trap blijkt één van de twee motiveringen van John May : de opmerking "dat is toch wat we allen willen, een vrouw om stil naast te zitten" raakt een tere snaar bij hem. Voldoende teer om een volgende slok uit de fles te nemen. Het geeft zijn eigen eenzaamheid, ook binnen het systeem, aan.
De rustige filmmuziek van Rachel Portman is een goede keuze en juist gedoseerd, niet te nadrukkelijk aanwezig. Humor is beperkt aanwezig, drama (gelukkig niet overdreven) omschrijft het genre van Still Life iets beter.

Ik heb een aantal films van de regisseur François Ozon gezien, die mij stuk voor stuk bevallen. De voornaamste actrice Charlotte Rampling (onder andere Sous le Sable, Vers la Sud) speelt hier als vanouds goed. Het uiteindelijke verhaal is volgens de beperkte ontknoping meer mystery (geen groot), dan thriller. Aangezien ik ander, afzonderlijk werk van beiden toch beter vind, houd ik het hier voorlopig op 3,5 ster. Er zitten verder nogal wat losse eindjes in het verhaal, die niet meer uitgewerkt worden. Ik kan me de voorgaande reactie van Nadrin direct voorstellen.

Blijkbaar wilde Ozon toch vasthouden aan de titel “Swimming Pool”, ook voor de Franstalige markt. Misschien dat laatste om daar niet in de knoop te komen met diverse andere films, waarbij de kreet “La Piscine” al in gebruik was.

Eigenlijk hangt deze film minder samen met Israel, Syrië of Golan dan verwacht. Er worden geen politieke standpunten ingenomen, het draait meer om bekrompenheid van ouders (zoals meestal: de vader) die niet kunnen accepteren dat kinderen hun eigen weg volgen en zelfstandig in staat zijn de beslissingen daarbij te nemen.

Het staaltje ambtenarij in de tweede helft van de film is niet direct een beschuldiging aan de ene staat of de andere, hoogstens aan de betrokken ambtenaren zelf.

De betogingen voor Bacher al Assad, zie de meegesleurde portretten in de eerste helft van de film, krijgen in de huidige situatie ineens een politieke lading die de filmmakers niet hebben kunnen voorzien. Dat dat element niet verder wordt uitgewerkt is logisch.

De sfeer en verdere kwaliteit van de film zorgen wel voor een voldoende. Verder wel drama, maar geen komedie hier (naar mijn smaak).