Opinions

Klein menselijk en goed neergezet drama tegen de achtergrond van de typisch krioelende Aziatische mensenmassa van Mumbai en met behulp van het dabbawallah (maaltijdbezorger)-systeem van dezelfde stad.
Met de halverwege de film gestelde vraag "waarom leven wij" en de enkele malen herhaalde opmerking "soms brengt de verkeerde trein je naar het goede station" zijn de motto's weergegeven. Die treinen komen vaker terug als reëel element.
De weduwnaar Fernandes werkt met een aantal anderen op de claimafdeling van een kantoor, dat opvalt door de berg losse dossiers die er rondzwerft. Hij staat op het punt met pensioen te gaan en moet zijn opvolger Shaikh inwerken. Die laatste zorgt eerst voor een komische noot door zijn enthousiasme het vak te willen leren, terwijl Fernandes van zijn kant toenaderingspogingen van Shaikh steeds stoïcijns weet te frustreren. Naderhand leren ze elkaar meer waarderen.
Rajeev is getrouwd, maar haar man toont maar weinig aandacht meer voor haar. Haar lunchpakketten voor haar man komen abusievelijk bij Fernandes terecht, wat een correspondentie met briefjes in de pakketten tussen Rajeev en Fernandes veroorzaakt.
Haar manier van communiceren met haar tante is een ander grappig element.
Met name Fernandes blijft vastgeroest zitten in bepaalde patronen, waardoor er uiteindelijk geen persoonlijk contact tussen hemzelf en Rajeev plaatsvindt en hun wegen scheiden. Het bekende gegeven van net niet helemaal de laatste, definitieve beslissing durven nemen in zulke situaties is menselijk. Het einde van de relatie komt daardoor niet echt als een verrassing en past wel bij het voorafgaande deel.

Oorspronkelijk gekocht vanwege het feit dat opnamen onder andere in diverse schitterende natuurstreken van Rusland hebben plaatsgevonden. Als natuurliefhebber ben ik dan gelijk al bevooroordeeld en positief. Pas daarna gezien dat deze film van de hand van dezelfde regisseur als “Ran” is, een film die ik jaren geleden pal na uitkomst in de bioscoop heb gezien en eveneens waardeer.

Het verhaal is gebaseerd op werk van de Russische schrijver Vladimir Arseniev, wetenschapper en onderzoeker aan het einde van de 19e eeuw, en zijn jarenlange vriendschap met de “trapper” van de taïga Dersou Ouzala. Met het weinige wat mij over deze schrijver bekend is, lijkt mij dat ook met zijn andere werk wel het één en ander goeds op filmgebied kan worden gedaan.

De prijzen en versies (talen, 1 DVD al dan niet met extra’s of 2 DVD’s met diverse featurettes) van deze film variëren nogal. Zoals gebruikelijk, kan de liefhebber beter even doorzoeken dan gelijk te beslissen. De prijs die hierboven wordt gesuggereerd, is aan de forse kant.

Goede western met een, naar mijn idee: voor die tijd, verrassend verhaal. Ik kan me voorstellen dat elementen uit deze klassieker hebben gediend als basis voor latere westernverhalen en -films. Daar weten anderen hier op deze site echter duidelijk meer over.
Het thema van de tenderfoot, hier dan zelfs eerst compleet met vogelkooi en parasol, die naderhand toch een gunslinger blijkt te zijn is vaker gebruikt. Dat van de afloop van de relatie tussen Destry en Miss Frenchy ook.


De slapstick-humor uit vooral het eerste deel van het verhaal, verglijdt min of meer in de humor van de meer gortdroge (en voor het genre specifiekere) one-liners in het tweede deel.
Dat tweede deel van de western wordt daardoor iets serieuzer van karakter.
Een aantal saloonscènes en liedjes met humoristische teksten, maken dat komedie-facet compleet.
De stille humor van de burgemeester, met zijn dambord, zijn mooie hoed en zijn creatieve geest, is daarbij nog niet vermeld in dit topic. Een rol van Samuel Hinds.


Goede rollen van de twee hoofdrolspelers Marlene Dietrich en James Stewart, plus van een aantal anderen. Aangename film om te zien.

Vreemde, maar intrigerende opeenvolging van dromerige en feeërieke beelden, waarin de relatie tussen de twee dames (en hoofdpersonen) wordt uitgebeeld. Goed gefilmd. Juiste setting. Relatief weinig verhaal, wat het voor sommigen misschien niet aantrekkelijk maakt.

Elke relatie kent ups en downs. Tegen het eind van de film wordt in dat verband een vergelijking gemaakt tussen de relatie van de hoofdpersonen en de levenscyclus van vlinders (of insecten). Dat maakt weer een verklaring voor de gekozen filmtitel mogelijk.

Naar mijn mening scoort deze film ruim voldoende.

De muziek van Cat's Eyes past er wel bij, maar de zangpartijen deden soms een beetje aan die van Enya denken. Een bewuste keuze van de filmmakers?

Ik heb beide Dune versies gezien. Zowel deze, als die van David Lynch uit 1984. De laatste ziet er op een bepaalde manier wat serieuzer uit, heeft zijn eigen kwaliteiten, zonder dat ik het verschil direct goed onder woorden kan brengen.

David Lynch heeft onder andere een voordeel door de samenwerking met Sting, die ik als persoon en qua muziek zeer kan waarderen. Sting heeft in die tijd bovendien van nature al een beetje dat Alien-uiterlijk, dat bespaart de maquillage-afdeling van de filmindustrie weer werk. Hij is met zijn mede-acteurs goed op zijn plaats in de Lynch-versie.

De versie van John Harrison benadert het Dune-verhaal op een andere wijze. Het kleurgebruik is bijzonder fraai. De typering en gedrag van bepaalde Dune-types/groepen uit deze film ook. Ik begrijp dat er sprake was van een beperkt budget. Daardoor moest onder meer worden teruggegrepen op goedkope achtergronden in woestijnscènes. Doodzonde. Zonder dat had zijn versie hoger gescoord. Het verhaal is goed, dat geldt uiteraard voor beide versies. De versies van David Lynch en John Harrison liggen naar mijn smaak kwalitatief, niet qua uitwerking, dicht bij elkaar, ik kan ze beiden wel waarderen.

Ter vergelijking: in essentie is zowel bij Dune, als bij bijvoorbeeld Star Wars sprake van een strijd tussen goed en kwaad. Bij Dune wordt dat literair gesproken veel beter tot uitdrukking gebracht, het filmverhaal (en bijbehorende boeken) zijn gewoon beter. Zeker bij vergelijking met de recente trilogie van Star Wars, niet direct de oudere Star Wars trilogie uit de zeventiger/tachtiger jaren die op een fors hoger peil staat dan zijn recente opvolger.