Opinions

Het is maar waar je je op instelt bij het gaan zien van deze film. Wie een horrorversie of existentialistische versie verwacht, komt bij René Clair bedrogen uit. Hij heeft een heel eigen originele interpretatie van Faust, met inderdaad een vrij fraaie twist aan het einde. Een twist, die net zo goed inspeelt op sommige eigenschappen van mensen. Die eigenheid van Clair bevalt mij. Ik zal deze film binnenkort weer eens gaan herzien. Ik ben wel benieuwd naar de Faust-versie van Sokurov, op die versie moet ik de hand nog zien te leggen. Gezien de acceptabele lichtheid waarmee Clair de zaak benadert, binnen de marges van zijn eigen interpretatie, zal het vermoedelijk niet verstandig zijn eerst Sokurov te bekijken voor Clair te herzien.

Ik heb hier van beiden nog wel het nodige materiaal liggen om door te nemen.

Film spelend in 1971 over de rechten, die aan vrouwen toekomen, met magnifiek spel van de beide hoofdactrices Izïa Higelin en Cécile de France. Er wordt teruggegrepen op diverse historische zaken: "L'Hymne des Femmes", in die tijd gezongen op de melodie van de internationale, is daar één van. Het "Manifeste des 343 salopes", gepubliceerd in het Franse socialistische weekblad Le Nouvel Observateur (tegenwoordig: L'Obs) in april 1971, een ander. Daarin getuigden 343 vrouwen dat zij een abortus hadden laten plegen.

Wat in die tijd noodzakelijk was, het terechte opeisen van de hiervoor genoemde rechten, lijkt nu helaas onder sommige invloeden en op bepaalde plaatsen opnieuw actueel te worden.

De manier van actievoeren en engagement uit de film, komt nu humoristisch over.

De film geeft goed en integer weer hoe de twee hoofdpersonen hun aard ontdekken en daarmee omgaan, relatief (tenminste, voor 1971 dan nog steeds ... ...) makkelijker in Parijs, moeilijker op het platteland waar de ouders van Delphine hun boerderij hebben. Naast met mogelijke negatieve reacties van hun omgeving, worden ze daarbij ook geconfronteerd met (de resultaten van hun) persoonlijke keuzes.

Volgens opgave van de regiseusse Catherine Corsini, zouden de namen Delphine en Carole een verwijzing moeten zijn naar de feministes Carole Roussopoulus en Delphine Seyrig, in 1975 medeverantwoordelijk voor Maso et Miso vont en bateau (1975) - IMDb (niet beschreven op Moviemeter).

Een mooie film over één van de eerste, of zelfs eerste, vrouwelijke impressionisten en ik kan haar artistiek werk zeker waarderen, maar dat is uiteraard persoonlijk.

Voor wie een goed en volledig beeld wil hebben van haar leven: er zijn diverse biografieën in omloop van “la femme en noir”, onder andere die van Dominique Bona.

Filmversies kunnen helaas afwijken van de werkelijkheid, dus die boeken blijven dringend noodzakelijk. DVD en boeken zijn echter, voor zover ik weet, alleen in het Frans verkrijgbaar. Misschien weet iemand anders hier op deze site meer.