Opinions

Het moet voor Otar Iosseliani wel bijzonder zijn. Achtereenvolgens heeft hij vanuit twee landen, met verschillende politieke systemen, via zijn films maatschappijkritiek moeten leveren op die systemen.


Deze licht absurde komedie kaart het Franse systeem aan. De minister Vincent wordt daarbij door blunders gedwongen op te stappen. De protesten tegen zijn beleid doen vaag denken aan de huidige (vakbonds)protesten in Frankrijk. Na zijn ontslag is hij gedwongen zijn pompeuze levensstijl op te geven. De vriendschap en steun, die hij vervolgens in normale milieus ontvangt, geeft al een deel van de politieke boodschap van de regisseur aan. Het feit dat zijn politieke opvolgers in herhaling vallen een ander deel. De hypocrisie van zijn politieke omgeving, de verwikkelingen en botsingen in zijn nieuwe milieu, de verhoudingen met zijn minnaressen, de latere ontmoetingen met zijn voormalige politieke relaties, worden daarbij allen op smakelijke wijze in beeld gebracht.


Dieren spelen ook een rol. De betekenis van de toekan wordt toegelicht in de film, de betekenis van de cheetah lijkt vrij duidelijk.


Verder een grappige rol van Michel Piccoli als de moeder van Vincent. Narda Blanchet was eerst aangezocht voor deze rol, maar door werk of ziekte verhinderd. Iosseliani zocht een dame van klasse of standing, maar "die zijn er niet veel meer". Totdat hij Michel van opzij bekeek en er een pruik bij dacht. Beiden waren nogal teleurgesteld, dat dit in de pers uitkwam.


De opmerking over Tati van mijn illustere voorganger hier is niet zo vreemd. Otar Iosseliani, zelf een leerling van Dovzhenko, geeft aan dat Tati een vriend van hem was.
Ook dat draagt bij aan een aangename film.

Eetlust opwekkende documentaire, over hoe in Japan op sushi-gebied een Shokunin te worden en te blijven. Een verhaal over inzet, doorzettingsvermogen en koppigheid, waarbij een aantal beelden van heden en verleden van de Japanse cultuur voorbijkomen als verdere ondersteuning van het gefilmde leven van meesterkok en restauranteigenaar Jiro Ono.

Daarnaast zijn meningen en beelden van een connaisseur en criticus, de heer Yamomoto, van familie, van gasten en van leveranciers toegevoegd.

Het westen blijft hierbij zo goed als buiten beeld. Heel kort wordt de naam van de Franse topkok Robuchon genoemd door Jiro. Die zou volgens Jiro een beter smaak-en reukvermogen hebben dan hijzelf. Die Franse kok komt zelf niet aan het woord.

Het probleem van de overbevissing wordt terloops (maar wel terecht) aan de orde gesteld.

De lengte van de documentaire blijft daardoor perfect binnen de marges om te blijven boeien, de Aziatische sfeer behouden.

Muziek is Westers klassiek, met name composities van Philip Glass, maar niet zo nadrukkelijk aanwezig dat het Japanse karakter afbreuk wordt gedaan. Past daarmee wel binnen de film.