Opinions

De huidige omschrijving hierboven van deze film ziet er wat humoristisch uit, maar er is sprake van een typisch drama; zoals de Fransen die bij voorkeur samenstellen en waarin zij meester zijn. Het thriller-element is daarbij wel heel beperkt. De (piano)muziek past goed bij deze film. Leïla Bekhti is altijd al een aangename actrice om aan het werk te zien. In het verhaal zitten een paar gaten De crimineel stapt wel erg gemakkelijk over van de ene soort criminaliteit op een andere, veel zwaardere. Maar haar charmes zitten er misschien ook voor iets tussen en hij heeft verplichtingen aan anderen hier. Haar echtgenoot heeft blijkbaar niet al te veel vragen over haar tijdsbesteding, ook al is hij geïrriteerd, of over de herkomst van het geld achteraf. Een bedrag van die omvang wordt hier erg gemakkelijk gewit, maar soit.. Alles bij elkaar genomen echter een aangenaam verhaal om naar te kijken.

Volgens de begingeneriek is de film gebaseerd op het gelijknamige gedicht van de Australische "bush"-dichter Banjo Paterson. Die komt zelf in een klein rolletje terug bij een scène aan een treinstation in de bush. Figuren als Harrison en Clancy in dit verhaal stammen uit ander werk van Banjo Paterson.

Het verhaal van The Man from Snowy River is niet direct opzienbarend. Een jonge cowboy, Jim Craig, moet na de dood van zijn vader als manusje-van-alles het vertrouwen zien te winnen van Harrison, een rijke rancheigenaar. Daarbij wordt Jim Craig gesteund door Clancy, een levende legende in de Australische bush en door Spur, de broer van Harrison. Dat vertrouwen loopt een deuk op, doordat het lijkt alsof Jim een paard van Harrison heeft laten ontsnappen. Dat paard heeft zich aangesloten bij een wilde kudde.

Een romance van Jim Craig met de dochter Jessica van Harrison speelt daar dwars doorheen. Met name het middenstuk van de film, dreigt onder andere door de uitwerking van die romance nogal voorspelbaar te worden. Het einde van de film, met daarin wel de bijzonder goed gefilmde jacht op de kudde paarden, is qua verhaal ook niet helemaal onverwacht.

Het verhaal lijkt bij de samenstelling van deze film wat achter te lopen bij de aandacht voor de beelden. Door het goede acteerwerk (inderdaad zoals van Kirk Douglas) en de diverse fraaie opnamen van de paarden doorheen The Man from Snowy River, ontstaat per saldo wel een ruime voldoende.

Kleine 4* of ruime 3,5*.

Volgens de eindgeneriek is de film opgenomen in de Australische plaatsjes Merrijig en Mansfield (en omgeving), in de Australische staat Victoria. In het eerste plaatsje wordt blijkbaar ook nu nog steeds een jaarlijkse Rodeo gehouden.

Op zich een hele mooie film, maar het probleem is opnieuw dat de filmmakers weer allerhande grappen lopen uit te halen met wat er echt is gebeurd. Zo is er is wel een dergelijke rivaliteit tussen Amedeo Modigliani en Henry Matisse geweest, maar niet met Picasso.

Grappig is verder dat een kubist als Picasso bolrond wordt voorgesteld… …dat klopt dus twee keer niet met de werkelijkheid.

Ook op andere punten wordt met de feiten een loopje genomen. Verwacht geen exacte biografie, maar de film is goed (humoristisch) en kijkt wel ontzettend lekker weg. Heel mooi gedaan, toch nog.

Verder ben ik wel een fan van het werk van Modigliani en ook geïnteresseerd in zijn leven.

Gemakkelijk toegankelijk en kleurrijk verhaal over de ontmoeting tussen een oudere man met een moslim-achtergrond (Ibrahim) en een Joodse jongen (Moïse) uit een gebroken gezin. Moïse woont samen met zijn vader en wordt uiteindelijk door Ibrahim geadopteerd. Het verschil tussen de twee geloven speelt eigenlijk nauwelijks een rol. Het wordt meer gebruikt als aangrijppunt voor een licht verteerbare filosofische verhandeling over hoe het beste uit het leven te halen, ondanks de omstandigheden.
Misschien legt het boek, waarop de film is gebaseerd, de accenten anders.
Moïse is, ondanks zijn situatie, toch al een beetje een levensgenieter. Van wetten en regels trekt hij zich niet veel aan. Vreemd genoeg lijkt hij maar beperkt geraakt te worden door een belangrijke gebeurtenis in zijn leven: de zelfmoord van zijn vader, nadat die laatste zijn baan heeft verloren. Van een latere scène, een ontmoeting met zijn moeder, is niet duidelijk of de moeder Moïse inderdaad niet meer herkent of het toneelspel van Moïse (die zich onwetend houdt) dan maar volgt.
Ibrahim volgt min of meer naar eigen interpretatie een (ver)lichte traditie binnen de Islam, Soefisme, waarbij de geest van de wet voorrang heeft op de letter van de wet. Ook hij weet van het leven te genieten, maar is wel een soort van "beschermengel" van Moïse en maakt Moïse (verder) wegwijs in het leven. Eén van de spreuken van Ibrahim: "het hart van de mens, is als een vogel in een kooi".
De in Parijs opgenomen stukken van de film zien er goed uit, compleet met ouderwetse auto's en met rock and roll uit die tijd. De reis naar en in Turkije, opnieuw met bijbehorende cultuur, is ook goed in beeld gebracht.
Uit het slot van de film blijkt dat het leven op een bepaalde manier als een cyclus kan worden gezien.
Een aangenaam geheel, deze film.

Jeugd pleasure of guilty sentiment, hoe noemen ze dat ook al weer hier op deze site?

80er-jaren komedie, die de inmiddels verstreken tijd misschien niet zo goed heeft doorstaan als sommige van de tijd- en genregenoten.

Way-over-the-top, maar wel grappig om al die oude elementen (kleding, dans, muziek, auto's) uit die jaren weer terug te zien of te horen.

SFX dreigen door hun gedateerdheid onbedoeld deel uit te gaan maken van de humor van deze komedie.

Desondanks aangenaam stukje kijkgenot, aangenaam weer terug te zien.

Interessant puzzletje daarbij om na te gaan, waar sommige film- en video fragmenten (waaronder Jimmy Durante) en muziekfragmenten (zelfs nog de Monkees passeren het oor) uit dit verhaal vandaan komen.