Opinions

Ik had het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder heb gezien al dan niet in een andere vorm.

Computers, gevaar van internet, data, artificial intelligence, uploaden van bewustzijn, wel of geen menselijke emoties/ziel etc etc. 13 in een dozijn in zijn genre.

Niet bijzonder, bij vlagen traag, misschien is het meer een film voor nerds. Ik heb me verder niet geërgerd aan de film maar als ik de film had overgeslagen was het ook prima.

Na het voortreffelijke The Machinist benieuwd of deze prent van Brad Anderson ook zo sterk zou zijn.

Nou, nee dus. Mooie scenery maar het gedoe in de trein met de smokkelwaar vond ik maar mager uitgewerkt.

Van het begin tot het einde wordt je meegenomen in een spannende rollercoaster over politieke en politie corruptie die begint op één van de vuilnisbelten in de favela's van Rio de Janeiro.

Het is ondanks de toch wel serieuze en kritische ondertoon naar het einde toe voor mijn gevoel wel een positieve film geworden.

En "complimentje" (spreek uit op z'n Portugees-Braziliaans) voor de jonge acteurs!

Aardige old school horror die je als horror liefhebber gezien moet hebben. Maar het heeft me toch niet helemaal kunnen betoveren helaas.

Van de drie losse verhaaltjes is mijn favoriet wel het verhaal met de ring. Dat zag er bijzonder sfeervol uit door het kleurgebruik en prachtige decor.

De overige twee verhalen waren ridicuul met het telefoonverhaaltje als dieptepunt.

Het vampierverhaal was ondanks Boris Karloffs inbreng helaas niet echt memorabel, spannend of indrukwekkend.

Geen overtuigende kamperrol van Fassbender.

Steengoede acteur maar hij kon me helaas niet overtuigen in deze film. Hij is veels te slick and sophisticated om als een rauwe trailerpark bewoner over te komen.

De Traveller familie houdt er andere normen en waarden en levenstijl op na en Chad probeert zijn kinderen meer of althans een betere toekomst te bieden maar uiteindelijk is familieloyaliteit en afkomst wel heel belangrijk. Slap einde.

Een roadtrip met een boel geld.

Een fijne cast met Oscar Isaacs, Ben Afleck en Pedro Pascal in een Netflix original zal wel teleurstellend zijn was mijn eerste gedachte, maar dat viel gelukkig mee. Ik vond het boven verwachting allemaal dik in orde. Spannende actiescènes, mooie beelden maar vooral de onderlinge verhoudingen en loyaliteit die op de proef wordt gesteld maakte het een fijne netflix wegkijker.

Little House On the Prairie on a roadtrip

Gevatte scherpe dialogen en een leuke pittige jongedame die de broek aan heeft.

De film kabbelt zo rustig voort zonder dat het trage tempo verveelt. Er valt immers genoeg te genieten van de personages en het mooie landschap. De humor is onderkoeld maar past prima in de hele setting en naar het einde toe wordt het zelfs een beetje spannend hoe het gaat aflopen.

Leuk om gezien te hebben maar het is niet persé een western die me echt zal bijblijven.

Heeft ie het gedaan of niet?

Met dat uitgangspunt is het een redelijk spannende film geworden. Een soort kat en muis spel, welke afzonderlijke belangen hebben de personages en hoe zit het nu precies? Dat zorgde ervoor dat ik geboeid bleef kijken.

Franco deed het prima als charismatische mogelijke moordenaar en Hill wist te overtuigen als journalist. Prima combi. De rol van Jones hing er wat bij en had geen toegevoegde waarde.

Pas bij de aftiteling kwam ik er achter dat True Story daadwerkelijk was gebaseerd op een 'True Story'.

Dat geeft een film toch altijd wel een meerwaarde in mijn optiek.

Tesla avant la lèttre maar dan met een andere uitkomst.

Vlotte film over de droom van een man om een auto 'klaar voor de toekomst' te bouwen. Hij begreep verder ook het belang van reclame en marketing heel goed. Ondanks het onophoudelijke doorzettingsvermogen heeft hij enorm moeten opboksen tegen de concurrentie.

De film levert een mooi tijdsbeeld af van de jaren 40, dat was werkelijk een genot om maar te kijken.

Misschien was Tucker in het echt ook wel zo, maar het enthousisame van Jeff Bridges die bijna de hele film rondloopt als een blij ei begon me op een gegeven moment wat te irriteren.

GTST goes to Suriname.

Flinterdun niemendalletje op een mooie locatie.

Tja, bij NL films vis je qua acteurs natuurlijk altijd in de kleine viskaartenbak. Waardoor het GTST gevoel me heel snel naar me strot grijpt.

Ik heb genoten van het Surinaamse landschap en de luiaard.

Verder was het enorm boring, langdradig, tenenkrommend en cliché. Meer kan ik er niet van maken.

Nu heb ik trek gekregen in een broodje Pom. Dat dan weer wel.

Zo zie je maar, die ogenschijnlijk gelukkige gezinnetjes op vakantie zijn dus helemaal niet gelukkig eigenlijk. Een rampenfilm dus in de relationele sfeer dan. Ik had hier echt meer van verwacht. Er zat mee in, maar kwam er wat mij betreft niet uit.

Een ijzersterk begin met de lawine en die laffe vent en de impact die zijn nalaten op het hele gezin heeft.
Halverwege de film werd het me te veel een komisch drama met als dieptepunt het laatste stuk in de bus. Ik had het een pakkender einde gevonden als het gewoon niet goed afliep. Hup! Een scheiding of neerstorten in het ravijn maar goed dat is mijn sadistische-inborst misschien. Daarom net een 3.5 en geen 4.

Ik vond het vanaf het begin best een indringende film. Alsof je naar een verslaafde kijkt . De onbedwingbare drang om steeds weer op pad te willen gaan voor dat ene mooie shot, maar aan de andere kant ook thuis willen blijven bij het gezin. De wanhoop van kids en echtgenoot werd ook overtuigend neergezet. Het tempo van de film was m.i. prima, van traagheid geen last gehad.

De rol van de drummer van U2 vond ik geen toegevoegde waarde hebben. Telkens als 'ie in beeld kwam dacht ik:"Hé U2".

Na herzien vind ik het nog steeds een sterke film. Ondanks de lange duur verveelde de film geen moment. Indrukwekkend verhaal over hoe twee levens door omstandigheden een geheel andere wending kan nemen.

Absoluut de (enige) beste film van Nederlandse bodem.

Ik ben momenteel bezig met het herkijken van alle classic horror films met Vincent Price in de hoofdrol.

Deze had ik echter nooit eerder gezien.

Maar heerlijk hoor, drie korte verhaaltjes met de nodige romantiek, drama, mystiek en dood.

Genieten!

Ik hou heel erg van deze vorm van horror, juist de sfeer, muziek, decors en kostuums maken dat ik iedere keer weer helemaal in het verhaal op ga.

Deze psychologische "on-the-run" thriller film zal niet blijven hangen in mijn film geheugen.

Positief waren de mooie locatie opnames op oa. Parthenon in Athene, en Knossos te Kreta. De aankleding in 60ies stijl is ook stijlvol, maar het verhaal an sich was niet denderend. Het was niet echt spannend en het boeide me niet. Nee, niet mijn ding.

De bijzondere verhouding tussen conservatief en progressief. Voor zover mogelijk dan in die wereld.

Leuk inkijkje hoe het er aan toe gaat tijdens het conclaaf achter gesloten deuren.

Je krijgt veel info over Bergoglio's komaf en geschiedenis maar ik miste wel wat achtergrond over Ratzinger. Daar was ik ook wel benieuwd naar, had dat gelijk meegenomen in de film dan was het helemaal af geweest.

Verder maken de sterke en scherpe dialogen tussen de Two Pope het ogenschijnlijk saaie onderwerp heel toegankelijk en verfrissend.