Opinions

“Well, I've been knocked down, blown up, lied to, shit on, and shot at.

So nothing surprises me much anymore, except the things that people do to each other.

I'm a licensed pilot, took karate in Tokyo.I lectured on economics at Yale.

I can memorize the front pages of the New York Times in five minutes and repeat it back to you in five weeks.I was the National Golden Gloves champion three years in a row.

I'm fluent in four languages and can wrestle with a menu in five more.

Jesus!

Don't interrupt me. There's more.

More ?

Yeah. I lie a lot. “

Een film met Statham is altijd een garantie voor ongekunstelde vechtpartijen die meestal redelijk pijnlijk aflopen voor zijn tegenstanders terwijl hij met zijn sappig dialect alles voorziet van commentaar. Nadat hij de dramatische kant uitging in de boeiende, aparte film “Hummingbird” en zich herpakte met “Homefront” na de redelijk teleurstellende films “Parker” en “Safe” , is hij er nu weer met een rechttoe rechtaan keiharde actiefilm. Spijtig genoeg zijn de actiescènes hier op een hand te tellen.

Nick Wild (Jason Statham) is een soort bodyguard die gefortuneerde gokkers zijn diensten aanbiedt terwijl ze hun geluk beproeven aan de goktafels in de casino’s van Las Vegas. En als bijverdienste verricht hij ook nog karweitjes als punchbag voor losers die indruk willen maken op hun vriendinnetje. Als een zekere Holly (Dominik Garcia-Londo) op een dag voor hulp komt vragen omdat ze op een, laten we zeggen, oneerbare manier werd behandeld door een lokale harde jongen en er ook nog eens een piepjonge multimiljonair hem om bescherming vraagt, zijn de twee hoofdlijnen van deze film uitgestippeld.

De eerste verhaallijn met de harde jongen Danny (Milo Ventimiglia) zorgt voor het hardhandige gedeelte van de film. Niet bijster origineel en al meermaals werd dit gegeven gebruikt in andere wraakfilms (De slechterik mishandelt iemand. De “good guy” gaat bemiddelen. Het eindresultaat is een resem knokpartijen.). En de knokpartijen zijn niet onaardig in beeld gebracht met Statham die zich verweert met alles wat maar los zit. Hoogst originele actiemomenten die des te pijnlijker zijn voor diegenen die hem voor de voet lopen. Het moment dat ik pseudo vuistslagen begin uit te delen, wil dit zeggen voor mij dat het wel snor zit met de actie. Je mag je dus weer verwachten aan een Statham die door het lint gaat en elke tegenstander vakkundig in elkaar timmert.

De tweede verhaallijn is het meer ernstige gedeelte waarbij de zwakheden van Nick Wild in de schijnwerpers wordt gezet. Zijn drank en gokverslaving is datgene wat hem enerzijds in Las Vegas houdt. Zijn bekendheid in deze losbandige stad en het gezelschap van barmeisjes en croupiers waarin hij telkens vertoeft, kunnen hem niet weerhouden om telkens weg te dromen over een meer exotische plaats. Dit krijg je voorgeschoteld in de vorm van een idyllisch plekje met een boot. Zijn uiteindelijk plan is dan ook om genoeg geld bijeen te sparen om aldus de plaat te poetsen.

Mijn eindconclusie was dan ook een beetje verdeeld na het kijken van deze popcorn-film. Een echte actiefilm kan je het niet noemen daar dit een beetje te karig voorkomt. En de serieuzere dramatiek is nu ook weer niet op dusdanige manier uitgewerkt, dat je er onder de indruk van bent. Statham is gewoonweg Statham zoals we hem in al zijn films ziet acteren. Die zekerheid is er sowieso voor de Statham fans. En buiten Stanley Tucci (die altijd in mijn geheugen staat gegrift als de strikte luchthavenverantwoordelijke in “The terminal”) als de grappige casinobaas Baby en de wel erg beperkte bijdrage van Jason “Seinfeld” Alexander als Pinky, een advocaat die gevestigd is in hetzelfde bureau als Nick, zijn er verder geen hoogstaande rollen te bespeuren. Van deze doorsnee film mogen ze dus een verkorte versie maken met alle actiefragmenten achter elkaar gemonteerd.

2.5*

Do you want to hear a story?

Do you want me to tell you about the Wildling?

“Wildling” is een vreemdsoortige film waar je niet direct een etiket op kan plakken. Soms voelt het aan als een tienerfilm over pas ontluikende liefde. Anderzijds kan je het niet direct een tienerfilm noemen. Het is een soort coming of age film met een alternatieve wending. Je zou het ook horror kunnen noemen met invloeden uit films over weerwolven. Maar eigenlijk behoort een “Wildling” tot een ander soort familie van mythologische wezens. En dan is er het moment dat Anna (Bel Powley) na jarenlange isolatie in de bewoonde wereld wordt opgenomen en plotsklaps geconfronteerd wordt onze maatschappij. Ik moest onmiddellijk denken aan films zoals “Mama” en “Pete's Dragon” waar zich iets gelijkaardigs afspeelde. Voeg hier nog jachttaferelen in een bebost gebied aan toe en je kan direct concluderen dat deze film niet direct te klasseren valt onder één welbepaald genre. Op dat vlak is het dan toch al uniek te noemen.

Laat ik maar direct beginnen met enkele loftuitingen. Ik vond de keuze van jeugdige actrices die Anna spelen, verbazingwekkend goed gelukt. Aviva Winick, Arlo Mertz en Bel Powley spelen elk een ander periode uit Anna’s leven. Geen enkel moment vond ik dat er iets niet klopte qua uiterlijk. Ze pasten perfect in de tijdslijn. Vervolgens was de transformatie die Anna onderging prima in beeld gebracht. Complimenten voor de grime-afdeling. En tenslotte een schouderklopje voor Brad Dourif die op een schitterende manier Daddy, de persoon die Anna verzorgt en opvoedt in de verzegelde kamer, vertolkt. Toch raar dat ik Brad Dourif niet onmiddellijk herkende. Zijn rol als Wormtongue uit “The Lord of the Rings” staat nochtans in mijn geheugen gegrift. Hoe hij in die beperkte tijdspanne zoveel emoties kan tentoonspreiden, is ronduit geniaal. Spijtig genoeg vond ik zijn uiteindelijk rol in het gehele verhaal minder overtuigend.

Maar zoals gebruikelijk vind je naast de positieve punten ook een aantal onwaarschijnlijkheden. Niet dat “Wildling” naar een erbarmelijk slecht niveau afzakt, maar het stoorde me toch een klein beetje. De intro van de film is gewoonweg schitterend. Mysterieus, intrigerend en choquerend tegelijkertijd. Je vraagt je continu af welke richting het wil uitgaan en wat de uiteindelijke bedoeling is. Is Anna gevangene van een netwerk van ziekelijke perverselingen? Is de buitenwereld zoals in zovele apocalyptische films onbewoonbaar? Of zit er een grond van waarheid in het verhaal dat Anna te horen krijgt over de “Wildling”? En als Daddy start met het geven van injecties, is het toch echt wel raadselachtig. En dan komt er dat kantelmoment. Een gebeurtenis waar ik me toch vragen bij stelde. Uit de film leer je dat de persoon Daddy toch een geroutineerd jager is. Dat is dan toch de eerste keer dat hij domweg zijn doel mist.

Ook leek het me onwaarschijnlijk dat Anna na jarenlang afgesloten te zijn van de buitenwereld zonder enige interactie met andere individuen zich zo snel aangepast heeft. En kan zo’n uniek iemand door de haar omringende leefwereld niet beter in bescherming worden genomen? Hoe is het mogelijk dat Anna zonder enig probleem plotsklaps al naar een publieke school kon gaan? Zo’n omgeving vol vijandigheid en voor haar redelijk onbekende emoties. Ik kan me best voorstellen dat dit enorm verwarrend is voor haar. Laat staan dat je ze naar een bruisend party laat gaan met oorverdovende boenkende muziek en liters alcohol. Ze spartelt als een vis op het droge. Het moment dat Ellen (Liv Tyler) een pakje maandverband voor de neus van Anna deponeert, vond ik ook al lachwekkend. Ik veronderstel toch dat ze geen flauw idee heeft wat het is en waar het voor dient. Trouwens, ik had ook al moeite om Liv Tyler te herkennen (ook al een “Lord of the Rings” deelneemster). Misschien mis ik dat feeachtige. Ofwel begint haar schoonheid te tanen. Maar dat is een ander soort mijmering mijnentwege. En tenslotte vond ik het slotoffensief van Daddy vreselijk overdreven. Hoe hij dat klaargespeeld heeft (als je de film kijkt, zal je wel begrijpen wat ik bedoel), blijft me alsnog een raadsel.

“Wildling” is zeker geen slechte film. Maar achteraf gezien is het allemaal nogal wazig en oppervlakkig. Niet dat een uitgebreide en gedetailleerde uitleg noodzakelijk is. Maar ik had toch wat meer achtergrondinformatie verwacht over het ontstaan van deze mythische wezens. Misschien is het ook wel omdat de film op te veel genres mikt. Het sprookjesachtige vermengt zich met horror elementen en vloeit vervolgens moeiteloos over in drama. “Wildling” kan probleemloos toegevoegd worden aan één of andere natuurdocumentaire over met uitsterven bedreigde diersoorten. Nooit gedacht dit concept ooit te zien in een soft-horror fantasy verhaal. Als er iets is waar deze film met vlag en wimpel voor slaagt, dan is het wel het eigenzinnige gebruik van het aloude weerwolven concept. Kortom, een vreemdsoortige, bijzondere film.

3*

“I just found it at this fancy place.

It's got Chinese writing on it.

Figured since you're taking Chinese...

Just consider it an early birthday present.”

Het lijkt precies wel eeuwen geleden, maar ik kan me nog herinneren dat ik en mijn vrouw (toen onze relatie nog niet bezegeld was door het levenslange ritueel genaamd huwelijk) naar de cinema gingen om “Final destination” te gaan kijken. Niets speciaals zal je denken. Maar ik had haar in die tijd wijsgemaakt dat het een doodgewone thriller was. Kwestie van haar op haar gemak te stellen daar ze niet zo’n fervente liefhebber is van horror. Ergernog. Dat genre bezorgt haar rusteloze nachten vol nachtmerries. Ik garandeer je dat ze de hele film doodsangsten uitstond langs mij. Dat was dan ook de eerste keer dat ze vreselijk kwaad was op mij (en naderhand gezien was dat ook niet de laatste keer). Ik geef toe dat ik van films hou waar het principe van “boontje komt om zijn loontje” voor bloederige situaties zorgt. En als ik “Wish upon” vergelijk met de “Final destination” franchise, dan had ze beter deze film gekeken. Want om eerlijk te zijn, ook al is het helemaal geen slechte horror en heb ik deze met plezier uitgekeken, het kan niet tippen aan “Final destination”.Dus naast de soft-porno waar menig man zich aan vergaapt, heeft men ook de soft-horror voor tieners uitgevonden.

Hier gaat het niet over een groepje tieners die Pietje de dood te slim af zijn, maar handelt het over het tienermeisje Clare (Joey King) wiens leven meer op een horror lijkt dan de film zelf. Haar moeder pleegde zelfmoord toen ze nog piepjong was. Haar vader (Ryan Philippe) is een doodgewone vuilnisman waar ze zich over schaamt. En zelf is ze niet bepaald populair op school en wordt ze dagdagelijks gepest door tuttebellen die afkomstig zijn van rijkere families. De enige steun vind ze bij haar twee beste vriendinnen Meredith (Sydney Park) en June (Shannon Purser). Totdat haar vader tussen wat afval een mysterieus uitziende doos vind waarop een raadselachtige Chinese tekst staat. Dankzij haar Chinese les in school kan Clare ontcijferen dat ze zeven wensen mag doen, waar ze dan zonder verpinken mee begint.

Zoals ik al zei is dit de softere versie van “Final destination” . Echt griezelig vond ik het niet en de noodlottige resultaten van Clare’s wensen zijn ook niet echt expliciet in beeld gebracht. Als ik aan “Final destination” terugdenk, dan zie ik zo die scène op de autosnelweg voor mijn ogen. Die rondtollende boomstammen die vlotweg doorheen een vooruit rammen en de in slow-motion in elkaar crashende voertuigen. Van “Wish upon” zal ik over een week of twee me niet veel meer herinneren. En dat vanwege het ontbreken van beelden die indruk op je maken. Het verhaal op zich is ook al enorm voorspelbaar. Het wensengamma van Clare beperkt zich dan ook alleen tot haar status verbeteren, financiële vrijheid verkrijgen en ervoor zorgen dat de meest populaire jongen van school hopeloos verliefd achter haar aanslentert. Het voelt allemaal een beetje standaard aan. En om eerlijk te zijn werden mijn gevoelens van medelijden voor Clare algauw vervangen door een afkeer vanwege haar naïef egoïsme.

Ben je nog een newbie op gebied van horror, dan kan ik deze alleen maar aanraden. Niets zo gezellig als een film om samen met je beste vriendinnen te gaan bekijken waar de dingen die je bezighouden op die leeftijd aan bod komen. Dat er bij elke vervulling van een wens een dodelijk slachtoffer valt, neem je er dan maar bij. Hopelijk staat er aan de uitgang van de filmzaal geen in zwart gekleed figuur met een enorme zeis, die met een beenderige wijsvinger je vermanend berispt en je waarschuwt dat hebzucht soms wel eens nare gevolgen kan hebben. Dat is dan het moment om al krijsend weg te rennen.

2.5*

De zoveelste monsterfilm van Universal. Sfeerrijk gefilmd maar niet echt spannend. maar dat is kenmerkend voor de meeste horrors uit die periode. Het meest positieve dat ik kan zeggen over films uit die periode, is de tijdsduur. Perfect om eventjes tussendoor te kijken

3*

What they did to me, what I am, can't be undone.

Ondanks dat "The X-Men" nooit mijn favoriete superhelden waren, kon deze film me toch boeien. Het script rammelde wel hier en daar en je stelt je wel een enorm aantal vragen bij sommige situaties. De originele X-Men film heb ik in het ver verleden gekeken. En uiteraard is "The Wolverine" het meest tot de verbeelding sprekende personage. Niet voor niets dat er blijkbaar een aantal spin-offs zijn uitgekomen over hem. Door Japan als locatie te kiezen , was de inmenging door de Yakuza een logisch gevolg. Positief gevolg is de soms flitsende en uiterst onderhoudende actie-momenten waarbij de mengeling van "Martial Art" beoefenaars en het betere hak en snijwerk van "The Wolverine" een uitstekende combinatie is en spannende filmmomenten oplevert. Spijtig genoeg zijn deze momenten uitermate schaars te zien. Jammer.

Hugh Jackman speelt de rol van "The Wolverine" schitterend. Een legendarisch rol die hem op het lijf geschreven is. Sinds hij het moet stellen zonder andere mede-mutanten heeft hij de moeilijke taak om de hele film te dragen. Dat doet hij dan ook, maar spijtig genoeg is het niet voldoende om er een echte super-helden epos van te maken. Komt daar nog bij dat de focus ligt op de zielenroerselen van Wolverine en het verwerken van de dood van Jean Grey, zijn geliefde, waaraan hij blijkbaar zelf schuldig is. Door het gebrek aan enige voorkennis van het hele X-Men gebeuren, waren deze flashbacks voor mij nutteloos en niks bijbrengend. Verder was de rol gespeeld door de voor mij onbekende Rila Fukushima als Yokio een sublieme aanvulling van de hoofdfiguur. Haar soms vreemd gevormd gelaat maakten van haar een bizarre partner. Maar het is vooral de actiedelen met haar flitsende bewegingen waardoor het aangenaam kijken was.
Tao Okamoto als Mariko was noodzakelijk voor het totaalbeeld, maar verder vond ik het maar een zielige vertoning. Vooral het amoureuze gedeelte dat verplichte kost was waarschijnlijk, vond ik eigenlijk maar niks.

Het verhaal op zijn eigen was niet echt bijster origineel, en zoals al eerder vermeld, rammelde het nogal aan alle kanten. In een notendop kan je het als volgt samenvatten : Yashida, een Japanse industrieel magnaat die bij de atoomaanval op Nagasaki van de dood wordt gered door Logan, is hem eeuwig dankbaar hiervoor en nodigt hem uit als het einde nadert om hem nog eens te bedanken. Om Logan te verlossen van het eeuwige leed en leven, stelt hij voor dat deze hem het eeuwige leven schenkt. Logan weigert en krijgt door de assistente van Yashida (die ook een mutant is blijkbaar) een soort pacemaker ingeplant in zijn hart, waardoor zijn zelfhelende krachten langzamerhand verdwijnen en hij kwetsbaarder wordt.

Uiteindelijk blijf je met onverklaarbare vragen zitten. Was het niet zo dat de klauwen van Logan niet te vernietigen waren ? Het boren in de knokkels van Logan zorgt blijkbaar ervoor dat de zelfhelende krachten oversijpelen naar Yashida, die dan ook zienderogen jonger uitziet, maar toch enige tellen later sterft door een steekwonde. Raar ! Van waar kwam Viper ? Wat doel had ze voor ogen ? Ze is een soort mutant die geweldig is met giftsoorten en een slangentong tevoorschijn kan toveren als het haar uitkomt. Zou het dan niet logischer zijn dat ze Logan zijn krachten laat afnemen d.m.v. gif i.p.v. een futuristisch soort parasiet te implanteren bij zijn hart ? En hoe heeft ze in godsnaam dat ding erin gekregen ? Door die intense tongzoen? Waar diende die vervelling eigenlijk voor ? De doe-het-zelf hartchirurgie van Logan was een beetje overdreven ? Hoe is hij in godsnaam langs zijn ribben geraakt ? De achtervolging op de hogesnelheidstrein tart, zelfs al ben je een superheld, alle wetten van de natuurkunde. En mijn grootste vraag was : Als Yashida echt de krachten wou overnemen, waarom het risico nemen dat Logan door zijn verlies van zijn zelfhelende krachten zijn kaars zou uitgaan? Ik veronderstel dat je dan ook naar die krachten kan fluiten.

Ruwweg gezien blijft er een zoveelste superhelden film over, waarin de superheld eerder een triestig geïsoleerd individu is, wiens superkrachten een beetje achterwege blijven en daarna ook nog eens ongewild weggenomen worden. Je blijft wel op je honger zitten voor wat actie tot aan de begrafenis van Yashida. Maar als dat moment losbarst zit je wel aan je beeld gekluisterd. Spijtig genoeg komt dat gevoel niet meer echt terug en kan je alleen nog maar verder kijken naar een toeristische uiteenzetting van Japan waarbij alle cliché aspecten van dat land de revue passeren. Het einde is ongeloofwaardig en somtijds ronduit belachelijk.
Entertainment maar niet van exceptioneel niveau.
Niet bijster super dus !

2,5*

Life is like an onion.

That’s what they say.

The more you peel it back,

the more it makes you cry.

Especially when

you’re afflicted.

Het is overduidelijk dat iedereen op zoek is naar die goudmijn om iets gelijkaardigs als “Twilight” te produceren. De makers van “Wolves” hebben er dan ook nog David Hayter bij gehaald(schrijver van X-men) en verzonnen een ander thema. “Hey, “Twilight” gebruikt vampieren. Wat als we nu eens een roedel weerwolven erbij halen ? En ook een knappe jonge kerel als hoofdrolspeler die dan een frisse,jonge deerne ergens in een verlaten oord ontmoet ? Misschien is het wel de aanloop voor een hele reeks succesrijke vervolgen waar tieners massaal naar komen kijken !”. Na het bekijken van dit vreselijk slecht geacteerd en nietszeggend voorspelbaar verhaal over een eeuwenoude stam weerwolven die zich teruggetrokken hebben in een commune waar ze niemand ten laste zijn en uiteindelijk onder elkaar wedijveren, adviseer ik toch maar deze plannen op te bergen. Dit om een financiële kater te vermijden.

Recensie Wolves

Professor Dumbledore heeft onze Harry ditmaal niet echt kunnen redden. Maar ik moet eerlijk toegeven dat dit ex-tovenaarsjongetje zijn tovenaarsmantel met zwier heeft afgeworpen en de test met glans heeft doorstaan. Na 5 minuten zag ik hem echt niet meer als den Harry.

Deze film zie ik niet als een horror, maar gewoon als een ouderwetse ghost-story zoals ze in vroegere jaren werden gemaakt. Het zit meer in het rijtje van "The Changeling" en consoorten. Alle klassieke elementen komen terug in deze film : het naargeestig gezicht dat toekijkt uit een zolderraam, de schommelstoel, de natte voetafdrukken , het speelgoed dat vanzelf begint te spelen, de voetstappen op zolder, de uitwaaiende kaarsen, de lange donkere gang en de schaduwen. Dit alles geplaatst in een "The Adams Family"-achtig oud gebouw met kilometers spinnewebben en dikke lagen stof. De ideale setting voor een klassiek spookhuis zoals op de kermis.

Het complete verhaal zit goed in elkaar .. en ja ik zou ook al lang verhuisd zijn uit dat dorp.
Grappig altijd in zo'n films is dat ondanks dat de protagonist beseft dat hij met geesten te maken heeft, die altijd een deur gaat sluiten als verdediging
Ik vond het in ieder geval een vrij spannende film waar toch een aantal schrikmomenten in zaten. Niet de ik-sprong-bijna-tegen-het-plafond momenten , maar toch een fuck-ik-verslikte-me-bijna-in-mijn-chips momenten

Het einde was dan weer voorspelbaar dat Arthur zijn vrouw zou vervoegen in het hiernamaals samen met zijn zoontje. Maar liever had ik het andersom gezien waardoor hij de vloek zou doorbreken.

Al bij al ben ik een fan van zulke griezelfilms en toont dit weer aan dat een goede horror/griezel-film ook degelijk is zonder dat er liters bloed moet vloeien.

3*

“Mrs. Altmann, it would seem that if your case goes forward,

world diplomacy will collapse, and you will be solely responsible.”

Wat een prachtige en soms toch ontroerende film is “Woman in Gold”. Niet vanwege het aangehaalde onderwerp daar dit ook al werd belicht in “The monuments men”, maar vanwege de schitterende vertolking die Hellen Mirren hier laat zien. Een rol die perfect bij haar past. Een gedistingeerde dame op leeftijd die afstamt van een welvarende Joodse familie en tijdens de aansluiting van Oostenrijk genoodzaakt was te vluchten naar de Verenigde Staten waarbij ze alles achterliet : familie, persoonlijke bezittingen en kostbaarheden die eigendom waren van de familie Altmann. Dat de wrok jegens de Duitse overheerser uit die tijd haar nog steeds parten speelt is overduidelijk. En ondanks haar voornemen om nooit meer voet te zetten op Oostenrijkse bodem, waagt ze toch aan de overzeese trip om het beroemde schilderij “Portret van Adèle Bloch-Bauer” van Gustav Klimt terug te eisen als rechtmatige erfgename. Dat dit uiterst waardevolle kunstwerk een fortuin waard was, werd door haar als irrelevant terzijde geschoven. Dat het uiteindelijk voor zo’n luttele 135 miljoen dollar werd doorverkocht aan een gerenommeerde New Yorkse kunstgalerij, zal dan wel een meevallertje zijn geweest.

De film is eigenlijk een tweeluik. Uiteraard is er een minder geslaagd luik en een uitermate boeiend tweede luik. Het eerste luik, en minst geslaagde, handelt over de juridische strijd die Maria Altmann aanbindt tegen de Oostenrijkse staat die het bewuste schilderij zien als een nationale kunstschat. Dat het door de Nazi’s werd gestolen en dat het dus eigenlijk onrechtmatig in hun handen terechtkwam, doet volgens hun niet ter zake. Waar we dus mee opgezadeld worden is een ouderwets aanvoelend rechtbankdrama met Ryan Reynolds als de jonge advocaat Randol Schönberg, kleinzoon van de beroemde Oostenrijkse componist Arnold Schönberg en zelf ook afkomstig uit een familie van oorlogsvluchtelingen.

Het boeiende en interessante gedeelte van deze film, richt zich op het heden en verleden van de weduwe Altmann. Een gedoseerde mengeling van beelden over dit pittige personage heden ten dagen en de pijnlijke herinneringen uit het verleden die getoond worden in ouderwets ogende sepia-kleurige flash-backs. Een contrastrijke schets over de nu getraumatiseerde Maria en de omstandigheden waarin ze leefden tijdens de bezetting. De vernederingen en de angst. Zelfs nadat ze na zovele jaren terug in Wenen terechtkomt, zie je aan Maria’s gezichtsuitdrukking dat dit verleden nog steeds zwaar op haar weegt.

Helen Mirren is een soort mengeling van P.L. Travers en Queen Elizabeth. Een zich volgens de etiquette gedragende dame uit de gegoede stand die bepaalde waarde en normen nog in ere houdt. Zo’n stijfburgerlijk omaatje die kampt met een trauma en op zoek is naar gerechtigheid. Vergelijkbaar met Miss Marple maar nog beschikkend over een oogstrelende goed geconserveerde schoonheid. Moeiteloos speelt Mirren de jonge Reynold van het scherm. Ondanks zijn immense belangrijkheid tijdens de complexe juridische procedure, verbleekt het personage naast de innemende, soms geestige en tragiek uitstralende persoon die Mirren vertolkt. Ondanks het feit dat ze nu en dan oubollig klinkende citaten naar voren brengt. Ze blijft een geloofwaardig en waardig personage.

God, je kan natuurlijk aanhalen dat het Oostenrijkse volk op een eenzijdige en karikaturale manier geportretteerd worden als een antisemitisch volkje dat met de Hitler-aanhangers heult. Zelf ben ik ervan overtuigd dat dit wel ongeveer met de waarheid strookt en dat dit eerder een instinctmatige overlevingstactiek was dan echt aanhanger te zijn van de toenmalige ideologie. Maar dat is een andere discussie. Misschien had de relatie tussen Maria Altmann en haar tante Adèle wat meer uitgediept mogen worden. Maar het acteerwerk van Mirren en de tragische beelden uit het verleden zorgen samen voor een weergaloze film vol tragiek en rechtvaardigheid.

3.5*

Most people don't believe something can happen until it already has. That's not stupidity or weakness, that's just human nature.

"I am Legend", maar dan een leveltje hoger. Ik vond het een spannende en geweldig meevallende actie-rampenfilm , voor lekker onderuitgezakt op de zetel ,met een kom zoute pindanoten, op een vrijdagavond te kijken. Het concept zombie speelt een hoofdrol maar uiteindelijk is het niet een echte zombie-film. Waar bij een zombie-film de nadruk ligt op het zo goor mogelijk in beeld brengen van het uiteenrijten van nog menselijke individuen , ligt in WWZ de nadruk op het in beeld brengen van de massa-hysterie die teweeggebracht wordt door een zich in razendsnel tempo verspreidend dodelijk virus. In mijn ogen waren deze shots op bepaalde momenten schitterend gevisualiseerd. De zich als stromend water verplaatsende massa zombies en het hersenloos achternaspringen door hele horde van die klappertandende ondoden. Voor mij werd het begrip zombie op een heel andere manier getoond. En het was een zeer geslaagde manier uiteindelijk.

Het verschil met "I am legend" is dat niet de mensheid de oorzaak is van de hele rampspoed, maar dat moeder natuur er nu eens zelf heeft voor gezorgd. Het ultieme wapen tegen deze rampspoed in de vorm van een terminale ziekte waardoor de craturen je links laten liggen, was dan eens een nieuw en verfrissend idee. Ook werd het geloofwaardig gemaakt met de stelling dat dit in het dierenrijk ook wordt toegepast om dodelijk zieke zwakkeren te mijden. Ik vergeleek WWZ eerder met een film à la "Outbreak", maar dan op grotere schaal.

Pitt speelde een meer dan verdienstelijke rol. Ik vond hem magistraal in Se7en en Inglourious Basterds , maar deze vertolking mag gerust toegevoegd worden aan zijn palmares van de betere vertolkingen. Hij blijft die jongensachtige uitstraling hebben en speelt altijd met zo'n nonchalance. In WWZ was de koelbloedigheid waarmee hij bepaalde situaties benaderde overdonderend. Gelukkige ging zijn familie niet zorgen voor de melige toon , en werd een vrouwelijke Israelische soldaat de uiteindelijke mede-hoofdrolspeelster.

Minpuntjes waren voor mij :
1. Het totaal overbodig gedeelte met de jonge wetenschapper die zichzelf na een slippertje op een nogal sullige manier door het hoofd schoot.
2. De rol die Israel zogezegd speelde. Vooreerst verwachte ik dat er een kritische blik geworpen werd op deze staat. Ze zouden de beschermmuur met voorbedachte rade hebben afgemaakt. Dit volgt een klein beetje het gerucht dat ze de werknemers uit Israel in de Twintowers gewaarschuwd zouden hebben voor het onheil dat zou komen. Uiteindelijk waren ze echter een veilige haven voor overlevenden. Kleffe propaganda van de US voor het bevriende staatje aldaar. Wel moet ik toegeven dat de beelden daar van de zich opstapelende zombies wel halucinante beelden opbrachten.
3. De schijnbaar onmogelijke zoektocht naar Patient Zero door Brad Pitt, loopt wel enorm vlot van een leien dakje.

Ondanks deze kleine bedenkingen, waren de meeste situatiebeelden enorm spannend en zenuwslopend. De eindscene's in het gebouw van WHO-gebouw deed me meermaals aan "Half-life" denken. Prachtig in beeld gebracht met die verwoeste labo's en verlaten gangen.

Duidelijk. Ik vond het een puike film. En als het ooit tot een globale pandemonium zou komen, maar dan niet met zombies als uitkomst, maar een soort Ebola-versie die razendsnel om zich heengrijpt , dan heb ik nu al een beetje een visueel zicht op hoe het er dan aan toe zal gaan

3.5*

Andrew Knightley: I haven't had a drink for sixteen years Gary.
Gary King: You must be thirsty then.

Britse humor. Je moet er voor zijn. Maar ik moet toegeven dat deze film me wel beviel na een tijdje. De eerste 15 minuten was wel even doorbijten want het leek nergens op en het zag er naar uit dat het een doodsaaie film zou worden. Maar naarmate Gary King meer op gang kwam werd het soms wel enorm geestig en absurd. Sommige conversaties waren hilarisch. Het feit dat hij last heeft van een tijdelijke geheugenstoornis de hele tijd. Ook begon het camerawerk me te verrassen met de speciale overgangen en manier van filmen.
Naarmate dat de alcohol begon te vloeien , werden de conversaties nog absurder en dan ging het voor mij voorbij de grens van het absurde over naar het volslagen belachelijke.

Op het moment dat de als inktpotten gevulde buitenaardse duplicaten op het toneel verschenen en in de vernieling werden geslagen door de 4 tooghangers , zakte het niveau een beetje in elkaar en werd het allemaal een beetje te surealistisch. Het leek wel een terugkeer in de tijd naar een Dr.Who episode uit de oude doos. De met zaklantaarns voorziene aliens sloegen echt nergens op. Het enigste wat overeind bleef waren de absurde conversaties van de olijke 4. En daardoor blijf ik het toch een te pruimen film vinden door Simon Pegg en zijn companen.

3*

Nog vergeten te vermelden dat de soundtrack een aangename mix was van hedendaags en 80's muziek gaande van Primal Scream en Blur, naar Soup Dragons en natuurlijk "The Sisters of Mercy".

Euh ... als er zoiets al bestaat als een D-categorie voor films, dan verdient deze het wel. Dit was een verhaallijn waar de verveling snel toeslaat, met ongeloofwaardige gebeurtenissen en een voorspelbaar klote einde.

De negatieve dingen eerst.
Vooreerst vind ik dat de achtergrond van de 8 mededingers wel wat beter kon worden toegelicht. Uiteindelijk weten we alleen dat er een ex-alcoholist , een gokker , een verlamde vrouw, een gothic wiens kindje verdronken is door de ex (veronderstel ik) , een veteraan en de hoofdrolspeelster Iris iemand is met een doodzieke broer. Dat zij meespeelt om haar broer te redden is geweten. Een gemiste kans om de andere geleidelijk ook toe te lichten omtrent hun beweegredenen om deel te nemen.

Ten tweede : de omstandigheden waarin de slachtoffers vallen is soms een beetje bij de haren getrokken. Van een steek in je been met een ijspriem zal je niet binnen een paar minuten sterven. Trouwens kreeg Iris ook eentje in haar zij (de longen juist niet geraakt) en daar heeft het geen effect. Zwijg stil, een paar minuten later holt ze rustig rond. Een paar stokslagen kan pijnlijk zijn, maar niet levensbedreigend. Geen overmatig bloedverlies en van een militair verwacht je wel wat meer. Een ontploft rotje met een paar missende vingers als gevolg ... euh. Mja, een hartaanval is mogelijk dan. Tel daarbij diegene die ter plekke worden afgemaakt (3) dan is er niet veel ruimte meer voor spannende spelletjes.

Ten derde : Waarom gaat die dokter (kennelijk een eindoverwinnaar van een van de vorige jaren) er in zijn dooie (hehe) eentje op af. Hij zou toch moeten weten dat dit een tot mislukken gedoemde operatie zou worden !!!!!?????

Ten vierde : wat een immens slecht kleurkeuze was deze film. Dit was precies een jaren 80 Technicolor film.

Positief gedeelte was het acteer werk van Combs als de sadistische Lambrick (duivelse glimlachjes) en Coyne als de butler ergo buitenwipper/opruimhulpje. De zoon van Lambrick mag van mijn part voorgedragen worden voor de Oscar voor "Meest nutteloze bijrol" of "Onvoorstelbaar slechtste acteerprestatie". Zal waarschijnlijk wel het vriendje van de zoon van de regisseur zijn geweest

En het einde was zo voorspelbaar. Ik zat nog te denken "Het zou nu wel echt klote zijn voor Iris, als haar broer er nu het loodje bij neerlegt bij de operatie." En hoe eindigt het dan ... ja hoor ... spijtig !

Het was er wel allemaal : het idee om een spel te organiseren op leven en dood,de keuzes en dilemma's,de kandidaten en hun verneukt verleden,het sadistische element ....Maar hier was er blijkbaar de mogelijkheid,de kunde of het geld niet voor.

1*

Ik had hoge verwachtingen voor deze film, maar buiten de indrukwekkende SE's en geluidseffecten, is dit verder saai en inhoudloos. Het verhaal komt blijkbaar op de 2de plaats.

1.5*

To utilize a tesseract...

all you need is to tap into the right frequency.

You just need your mind.

Ik heb in mijn leven nooit L.S.D. geprobeerd. Maar tijdens het kijken van deze verwarrende en psychedelisch uitziende film, dacht ik dat mijn vrouw wel eens exotische kruiden gebruikt had in het avondeten dat ik net ervoren had genuttigd. Als er één film is waar ik me achteraf afvroeg waar ik godsnaam naar gekeken heb, dan is het deze wel. Het is iets met dimensionaal ruimtereizen waarbij men zich interplanetair door het heelal kan verplaatsen door gebruik te maken van zijn eigen geest. Iets waar Mr. En Mevr. Murry (Chris Pine en Gugu Mbathe-Raw), twee wetenschappers, zich op geconcentreerd hebben en heilig ervan overtuigd zijn dat dit mogelijk is. Totdat Mr. Murry op een dag spoorloos verdwijnt en zijn familie achterlaat.

En voor ze het weten krijgen ze drie excentriek uitziende, toverfee-achtige vrouwmensen over de vloer, die zich Mrs. Which (Oprah Winfrey), Mrs. Whatsit (Reese Witherspoon) en Mrs. Who (Mindy Kaling) noemen. De drie zijn een soort ruimtepolitie die een hulpkreet gehoord hebben en zich vliegensvlug door het universum verplaatst hebben tot op de plek waar Meg (Storm Reid), dochter van Mr. Murry, woont. En samen met broertje Charles Wallace (Deric McCabe) en Calvin (Levi “Better watch out” Miller), Mr. Popularity op school, trekken ze op een reddingsmissie.

Deze missie leidt langs obscure en bizarre plekken. Van de kleurrijke planeet Uriel, waar Mrs. Whatsit verandert in een rondfladderend tapijt met een aangezicht dat lijkt op een gigantische spruit, nadat ze met zwevend bloemen heeft geconverseerd, die in kleur praten. Echt? Ja echt. En voor je het weet zitten ze op een akelige, donkere wereld in de wolken, met vreemd op elkaar gestapelde rotsformaties. Werelden met immens schaapachtige creaturen op stelten. En een zich verspreidende zwarte walm die men Camazotz noemt en blijkbaar het kwade is dat zich razendsnel over de ruimte verspreid. En dit alles kan je bezichtigen in het gezelschap van een reusachtige Oprah Winfrey. Of dit intentioneel is gedaan om haar lichaamsgewicht te verantwoorden. Of omdat het zo is beschreven in het boek van Madeleine L’Engle, waar deze film op gebaseerd is, weet ik niet. Maar het zag er in ieder geval absurd uit.

“A wrinkle in time” is een fantasy-film met een bende kinderen die op avontuur trekken in de wijde ruimte. Het deed me soms een beetje denken aan Wonka’s chocoladefabriek waar men ook van de ene verwondering in de andere viel. Alleen is deze film niet hetzelfde als zijn andere Disney voorgangers. Ook al mikt men bij elke Disney-productie duidelijk op een jonger publiek, was er toch steeds dat magische dat volwassenen ook aansprak. Om eerlijk te zijn: ik heb altijd en kan nog steeds genieten van een Disney-film. Wel dan is dit toch de eerste film van hun waar ik me niet in kon vinden en waar ik me op bepaalde momenten echt over ergerde. De bonte kakafonie van kleuren en de absurditeit van plaatsen waar men constant naartoe flitst, vond ik echt een beetje overdreven. De moralistische boodschappen zijn een beetje exorbitant en theatraal. Het ligt er soms te dik bovenop. Of vonden de makers het nodig om de jeugd van tegenwoordig een opvoedende trap onder hun achterste te geven om ze te wijzen op bepaalde waardes in het leven? Een levensles over het goede en het kwade. En dat anders zijn niet betekent dat je een buitenbeentje bent door anderen geminacht.

Neen, dit Disney spektakel was zeker niet aan mij besteed. Ik vond het zelfs op bepaalde momenten ronduit oersaai. Ondanks de sterrencast was het op acteergebied soms zelfs lachwekkend. Ik voelde ook geen binding met de personage. Wat maakte dat het me eigenlijk niets kon schelen of ze nu doorheen het heelal weg gekatapulteerd zouden worden of niet. De enige van de drie kosmische godinnen die me kon bekoren was Reese Witherspoon. En dat vanwege haar soms brutale houding en franke mond. Misschien dat aanhangers van het boek opgewonden geraken bij het bekijken van deze verfilming. Als het echter de bedoeling was om de boodschap over goedheid en gelijkheid te verkondigen, dan was het misschien beter geweest er niet zo’n spektakelstuk van te maken.

1*

“Oh shit, he wasn't a zombie?

No he fucking wasn't!

Is he alright? Is he ok?

His head is fucked!”

Komen zombiefilms je de strot uit? Begrijpelijk als je bekijkt hoeveel van zulke films het horror landschap de laatste jaren overspoelden. Er waren er uitstekende die op een creatieve manier omgingen met het onderwerp zombie zoals “Maggie”, “World War Z” en “Dead Within”. Het gros van datgene wat ik voorgeschoteld kreeg, was echter abominabel slecht en niet echt vernieuwend. Het transformeerde mij eerder in een zombie-achtige verschijning terwijl ik op een empathische wijze naar het scherm keek. “Buck Wild” is hier een voorbeeld van. Is “Wyrmwood” baanbrekend? Nope. Is “Wyrmwood” anders dan overige zombiefilms? Nee, eigenlijk ook niet. Choqueert het meer dan andere met vlees verscheurende, bloeddorstige niet-doden? Nee ook niet. “The million-dollar question” luidt dan ook : Is het de moeite om deze dan te aanschouwen? En daar kan ik dan wel volmondig en overenthousiast “YES” op antwoorden.

Niet dat dit subgenre hier heruitgevonden wordt, maar dit was een splatter film van de bovenste plank. Een rollercoaster doorheen zombieland vol ongeremde bloederige taferelen, meedogenloze slachtingen met soms absurde en smaakvolle humoristische bijdrages. Dit alles in de bushes van Australië waardoor het wel leek op “Mad Max” vermengt met de “over the top” absurde, doldwaze humor uit “Evil Dead 2”. Vanaf de eerste seconde wist ik dat dit een stormvloed ging zijn met rondvliegende ledematen, bloed doordrenkte voortstrompelende creaturen en op gruwelijke wijze afgeslachte slachtoffers. De drie als post apocalyptische krijgers uitgeruste heren die een jeep trachten naar binnen te slepen aan het begin, leken recht uit “Mad Max : Fury road” te zijn weggelopen. Ook de horde zombies zagen er angstaanjagend uit (bijna ging ik “levensecht” nog vermelden).

Het fragment in Brooke´s (Bianca Bradey) atelier was dan wel iets minder, maar vanaf dan werd het alleen maar beter. Brooke is de zus van Barry (Jay Gallagher), die nadat hij zijn vrouw en dochter op een onmenselijke manier van de wereld heeft geholpen, zijn zus te hulp schiet en haar tracht te verlossen uit de handen van een geschifte wetenschapper. Verwacht je aan een spetterfestijn van ontploffende zombiehoofden en het ongegeneerd verscheuren van lichamen. En dit afgewisseld met absurde, hilarische momenten. Dat de zombies hoogst ontvlambaar zijn en op de juiste manier gemonteerd een mogelijkheid zijn om voertuigen aan de praat te krijgen, mag je gerust als een uiterst inventieve invalshoek beschouwen. Ook de gave waar Brooke over beschikt op het uiteinde om het leven (euh, ja) zuur te maken van die verrekte zombies, was hoogst vermakelijk. Ik ben er van overtuigd dat diegenen die dit script bijeen geschreven hebben, zelf verstomd waren van datgene wat ze uit hun duim wisten te zuigen.

Ben je dus een enorme fan van dit soort genre en ben je de softe, geromantiseerde benadering een klein beetje beu, dan mag je deze zeer zeker niet overslaan. Het is lang geleden dat ik zulk een energieke en met enthousiasme gemaakte zombiefilm heb gezien. Het is een low-budget film en werd over een periode van 3 jaar tijdens de weekenden ingeblikt, maar straalt zo´n passie uit. Het enige wat ontbrak was een dolgedraaide bloeddorstige kangoeroe. Australië is een nieuwe bron van uitstekende horrorfilms, mijn inziens.

3.5*