Opinions

If I really wanted to fucking bother you, this is what I would do.

En hij hield zijn woord, want praktisch alles aan deze film stoorde me. Tegenwoordig vloeit er automatisch een ruime bespreking uit mijn toetsenbord (vroeger een pen) ongeacht of de film me positief al dan niet negatief beviel, maar bij deze film vloeit er niks en voel ik ook niet de behoefte ervoor. Christian Bale zag er vet uit (letterlijk dus en bewonderenswaardig). Cooper speelde een opgefokte, waarschijnlijk duchtig coke snuivende CIA agent die me danig op mijn zenuwen begon te werken. Amy Adams is en blijft een verrukkelijk wezen met een goddelijk lichaam. Bijna de hele film loopt ze rond met een décolletée tot aan haar navel. Geen kans dat er iets onthullends te zien zou zijn, sinds ze bijna zo plat als een pannekoek is daarboven. Jennifer Lawrence heeft een lief snoetje. En dat is ook alles. Renner had een vreselijk kapsel. En van De Niro kreeg je een flits te zien zo kortstondig dat je zelfs begon te twijfelen of hij er in meespeelde. De enige positieve bijdrage was de nep Arabier die ze erbij gehaald hadden. Uitermate koelbloedig en grappig.

Voor de rest een oersaai , chaotisch en verwarrend verhaal. Tot tweemaal toe dreigde ik in slaap te sukkelen. Een hoop heisa over niks en voor mij een complete verspilling van bandbreedte en tijd.

1,5*

“You owe…you pay.”

“American Muscle” is een doodsimpele wraakfilm (de termen exploitatie en grindhouse worden gretig gebruikt) waarbij je je zeker niet moet verwachten aan een creatieve verhaallijn en gedenkwaardige vertolkingen. Het enige doel dat vooropgezet wordt bij zo’n een type film is om zo snel mogelijk en met een beperkt budget een gewelddadige film te creëren. Er is wel een publiek voor zulke films en zelf vind ik het ook wel eens plezant om zo’n verstand-op-nul film te kijken. In deze grauwe film ligt ook de nadruk op bruut geweld, bloederige afrekeningen en een portie vrouwelijk naakt. Wat me echter uitermate irriteerde na een bepaalde tijd was dat het geheel totaal onzinnig en wel enorm simplistisch overkwam. Van de meeste personages die je hier te zien krijgt, is de ontwikkeling van spieren niet evenredig aan die van de hersenen. De dommigheid die hier soms wordt getoond, werkt toch wel op de lachspieren.

Lees hier verder ....

Een typische Hammer-griezel. Traag en redelijk voorspelbaar. Ik hou wel van die gotische griezelfilms. De aankleding en algehele sfeer spreekt me wel aan. "And Now the Screaming Starts!" is een typisch spookverhaal. Best dat je niet de inhoud van de film hierboven leest, want dan blijft er eigenlijk niet veel meer over qua suspense. Het enige wat ik van deze film zal onthouden is het veelvuldig geschreeuw (vandaar de titel natuurlijk). En de voluptueuze boezem van Stephanie Beacham die constant uitdrukkelijk in beeld wordt gebracht. Hoe dieper en angstiger ze inademde, des te meer deze twee gigantische vleesklompen mijn aandacht trokken. Toch iets spannends

“10 must enter the challenge.

The goal is the conquest of freedom.

Welcome to the season premiere

of the redemption games.”

Er zijn slechte films. Er zijn afschuwelijk slechte films. En er is “Andròn: The Black Labyrinth”. Normaalgezien kan ik altijd wel iets positiefs ontdekken in een film. Maar welke moeite ik me ook getroost, bij deze film kan ik nu eens echt niks opnoemen. Welk aspect je ook maar bekijkt. De conclusie is telkens dat het een mislukking is. Dat er tegenwoordig wel eens een matige versie uitkomt van een succesvol Hollywoodproduct, is niets nieuws. Op die manier probeert men een beetje mee te surfen op de golven van het succes. Je zou dan toch wel verwachten dat er iets creatiever wordt omgesprongen met het gestolen concept. Zelfs daar doet deze film geen moeite voor. Het wordt gewoonweg schaamteloos overgenomen.

Uiteindelijk lijkt dit wel een soort “The Hunger Games” dat zich afspeelt in een labyrint zoals in “The maze runner” in een post-apocalyptische, overbevolkte wereld zoals je al kon bewonderen in “Elysium”. In “Elysium” werden de armoedige mensen achtergelaten in erbarmelijke omstandigheden, terwijl de gefortuneerden in een baan rond de aarde zweefden op een kunstmatig aards paradijs. In “Andron” houdt men de wereldbevolking in balans door het organiseren van weddenschappen met als inzet het leven van de armzalige bevolking zelf. Een soort “Bet to Win” waar je beter niet bij verliest.

Dat Alec Baldwin en Danny Glover de laatste jaren niet echt kieskeurig zijn qua films waar ze in spelen is een vaststaand feit. Baldwin schitterde eventjes in “Still Alice” en van Glover kan ik me geen enkele film meer herinneren na “Lethal Weapon” die de moeite was om te kijken. Maar wat de beide heren bezielde om aan dit project mee te werken, is voor mij een compleet raadsel. Niet dat het zo’n zwaarwichtige rollen zijn. En echt overenthousiast komen ze ook niet over. De tien ongelukkigen die terechtkomen in het labyrint en daar een overlevingsstrijd moeten voeren zijn stuk voor stuk onbekende acteurs voor mij. Dat was dan ook te merken. Soms leek het wel alsof ze aan het wachten waren op de souffleur zodanig dat ze hun volgende dialooglijn terug wisten. Zelfs de gevecht scènes met de soortement Ninja Turtles was slecht gecoördineerd. Het leek soms wel op een ordinair spelletje tikkertje waarbij een afwachtende houding werd aangenomen tot één van die tegenstanders achter hun aanging.

De enige die ik direct herkende was Skin, beter bekend als de leadzangeres van Skunk Anansie. Sowieso was ik al geen grote fan van deze band. En grote fan van Deborah Anne Dyer als actrice zal ik ook wel niet worden. Het voelde allemaal redelijk geforceerd aan. Hoewel de personages soms wel echt stupide en betekenisloos overkomen, zijn ze zelf niet echt schuld hieraan. Het komt eerder door het nietszeggend en verwarrend verhaal. Het grootste gedeelte van de film zit je je af te vragen waar het nu in hemelsnaam over gaat. De gedupeerden zitten in een cirkelvormig doolhof waar het volgens mij moeilijk is om in een cirkel te lopen als je de geometrie van de muren bekijkt. En dat is dan ook het enige wat je kan verwachten. Een groep verwarde met amnesie geplaagde mededingers die radeloos en verward door dit doolhof strompelen (het heeft meer weg van een vervallen fabrieksgebouw trouwens). Alec Baldwin stuurt het spektakel met behulp van hoogtechnologische snufjes. En Glover’s bijdrage is ridicuul te noemen.

Voor diegenen die het einde gehaald hebben en niet onderweg ergens in slaap gesukkeld zijn, was het sluitstuk wel echt ontgoochelend. Zonder weerga één van de slechtste films die ik gezien heb dit jaar. Inhoudsloos verhaal, erbarmelijke acteerprestaties en ook nog eens goedkoop uitziende speciale effecten. Het zou me niet verwonderen als we ooit te horen krijgen dat er in één of ander dictatoriaal land een nieuwe folterpraktijk wordt toegepast. Namelijk het verplicht urenlang kijken naar “Andròn: The Black Labyrinth”. Pijnlijk !

0,5*

My uncle died of one. One minute he was brushing his teeth, the next, he was dead.
Didn't even have time to rinse.

Robin Williams is en blijft voor mij een legendarisch acteur. Jongzijnde keek ik wekelijks naar “Mork and Mindy” en ik keek telkens weer uit naar de hyperkinetische manier van acteren die deze ster in wording op het scherm vertoonde. Toen ik het nieuws over zijn overlijden vernam, was ik sprakeloos. De dagen nadien werden als eerbetoon meesterwerken zoals “Good morning, Vietnam”, ”Dead poets society”, ”Good Will hunting” en mijn favoriet “Patch Adams” vertoond. Maar ik keek er bewust niet naar. En ik kon me er ook niet toe bewegen om “The angriest man in Brooklyn” te kijken. Nu was ik er eindelijk klaar voor om deze grote meneer nog eens aan het werk te zien. Het is een typische Robin Williams film, waar ik echter door zijn overlijden op een andere manier naar keek en hierdoor ook een heel andere betekenis heeft gekregen. Een film over vereenzaming, wrok, woede, sterven en zelfmoord. Het voelde bij momenten redelijk morbide aan en telkens vroeg ik me af of hij hier zijn noodlottig einde al geestelijk aan het voorbereiden was.

“The angries man in Brooklyn” kan je zeker en vast niet aan zijn allergrootste films toevoegen, maar de rol als Henry Altman was geknipt voor hem. Een nukkige oudere vent die een fulltime job heeft als ontevreden burger en die zich over alles en niks opjaagt. Een cynische zwartkijker die bij het minste zijn geduld verliest en vervolgens in scheldtirade uitbarst vol razernij. Henry was vroeger een liefhebbende echtgenoot en vader, maar een tragische gebeurtenis heeft hem in een verbitterd man verandert. Als hij op een dag verkeerdelijk te horen krijgt dat hij nog maar 90 minuten te leven heeft, door de vervangende dokter Sharon Gill (Mila Kunis) die zelf in een persoonlijke dip zit, probeert hij datgene wat fout is gelopen in zijn leven nog goed te maken en bepaalde plooien glad te strijken. En dat is dan de aanzet tot een chaotische achtervolging en zoektocht naar de weggevluchte patiënt met enkele komische situaties en emotionele momenten.

Spijtig genoeg zijn de humoristische scènes nogal dun gezaaid. Buiten het hilarische fragment met de stotterende verkoper James Earl Jones, de aanvaring met de Oezbeekse taxichauffeur en in mindere mate de conversatie met Richard King tijdens een reünie, valt er niet veel af te lachen in deze tragikomedie. Naar mijn beoordeling is dit vanwege het loodzware thema dat eigenlijk de rode draad is door dit hele verhaal. Ook Williams had het zichtbaar moeilijk hiermee. De manier waarop zijn woede-uitbarstingen naar boven kwamen, zag er niet bepaald goed getimed en ongekunsteld uit. Het leek soms wel alsof hij het script haarfijn volgde en dan ineens realiseerde dat het tijd was voor een woedeaanval.

Ook Kunis bleef niet gespaard van de clichématige persoonseigenschappen die haar aangemeten werden. Het is wel haar verdienste dat ze overeind bleef langs de grootmeester zelve en ik vond haar beduidend beter dan in “Jupiter Ascending” (alhoewel het niet moeilijk was om dat te verwezenlijken). Peter Dinklage, Melissa Leo en Hamish Linklater verzorgen de rollen van respectievelijk Henry’s broer, vrouw en zoon. Allemaal vertonen ze hetzelfde gedragspatroon namelijk vooreerst geen goed woord over te hebben voor hun gerelateerd familielid om dan naderhand er als de kippen bij te zijn om de brokken weer te lijmen. Niet bijster origineel dus.
Als ik aan het fenomeen Williams denk, zal ik zeker niet deze film met hem associëren. Voor mij leek het verdacht veel op “Falling down” met Michael Douglas, maar dan de semi-humoristische versie. Een beetje spijtig dat hij zijn carrière niet eindigde met een knaller van formaat.

3*

Euh, deze stond op 78 in de laatste Top 300 Horror. Snap ik niet. Niet vanwege het horror gedeelte dan. Om eerlijk te zijn vond ik er geen hol aan. Echt veel gebeurt er niet in. Ik kreeg het al op mijn zenuwen het eerste half uur. Het enige dat je ziet is K. de psychopaat die door straten en het bos slentert. En dan die voice-over. Die nasale, oersaaie toon de hele tijd. Vervolgens als je ziet hoe K. zijn slachtoffers aanpakt. Zo sullig. Het geschuivel over de vloer met het meisje. Op zijn minst verwachte ik een sadistisch vertoon met het jonge meisje. Njet, even blinken met je ogen en het was achter de rug. Nope, niet mijn ding. Toch iets positiefs : de performance van Erwin Leder was wel formidabel. Een echt geslaagd portret van een labiel, psychotisch en geschift persoon. En dan zeggen ze dat "Henry : portrait of a serial killer" iets gelijkaardigs is. Doemme, en die ging ik ook kijken ergens de volgende week. Dat is dan al dik tegen mijn goesting dat ik daar aan ga beginnen.

2*

Chiller Films levert weer een horror/slasher film van een behoorlijk niveau. Verwacht je niet aan iets uitzonderlijks en origineel. Het uiteindelijk verhaal, de setting en afloop van “Animal” is al oneindig keren gebruikt en zal er niet voor zorgen dat de doorgewinterde horrorfanaat zijn wenkbrauwen zal optrekken. De titel alleen al wijst op een totaal gebrek aan inspiratie en klinkt redelijk saai in de oren. Het dekt dan wel de lading en van meet af aan weet je al waar je je aan kan verwachten. Een bloeddorstig beest dat zich verbazend snel verplaatst door het bos en zoals verwacht meerdere slachtoffers maakt. Als je niet echt een liefhebber bent van zulke films en niet echt tegen gore taferelen kunt, dan mag je op beide oren slapen, want dat is totaal niet aanwezig in deze film. Misschien komt dit doordat Drew Barrymore de “Executive Producer” was van deze film en er voor gezorgd heeft dat de ruwe kantjes werden afgevlakt.

Verwacht je aan een heleboel clichés zoals je ze wel vaker tegenkomt in dit soort films. Weeral een groep mensen die van plan waren om een uitgelaten en ontspannen recreatieve bezigheid uit te oefenen en dan toevallig weer komen vast te zitten, om dan uiteindelijk opgejaagd te worden door een onbekend wezen. Het groepje is natuurlijk ook een verzameling van kleurrijke figuren met elk hun kwaliteiten en gebreken. Ook kan je je verwachten aan een slecht startende auto, het opsplitsen (altijd een slecht idee) van de groep, struikelende mensen met de nodige rampzalige gevolgen, een slechterik die alleen uit eigenbelang handelt en voor de rest domme beslissingen.

Het groepje mensen dat zich in deze bossen begeven is een bende tieners waarbij Jeff (Parker Young) en Alissa (Keke Palmer) , broer en zus, de eigenlijke bedenkers zijn van deze onderneming. Toen ze jonger waren, kwamen ze geregeld naar dit woud. Nu dit woud dreigt te verdwijnen, komen ze nog eenmaal hierheen om samen met hun vrienden een trektocht te maken. De anderen zijn Matt (Jeremy Sumpter) de vriend van Alissa, Mandy (Elizabeth Gilles) de vriendin van Jeff en Sean (Paul Icano) een gemeenschappelijke vriend veronderstel ik. Vanzelfsprekend is het weer een samenraapsel van de altijd terugkerende archetypes : Jeff is de knappe,stoere bink met een knappe,wulpse vriendin Mandy, die de hele film rondloopt met een ver openhangend houthakkershemd waardoor haar natuurlijke uitstulpingen de hele film door te bewonderen zijn. Niet dat ik er iets op tegen heb, maar ik vond het een beetje overdreven. Niet voor niets dat het op vlees belust wezen achter hun aanging. Alissa is het leuk uitziende zusje dat waarschijnlijk wat snuggerder is dan haar broer en zich ontpopt als de initiatiefnemer om hun uit de benarde situatie te redden. Matt is dan het intellectuele en sportieve vriendje met een verregaande opofferingsdrang. En Sean is het kneusje van de groep die meer inzit over zijn kapsel en zich waarschijnlijk ingesmeerd heeft met huidbeschermende zalfjes om geen uitslag te krijgen van een of andere bosplant. Een typisch homo-typetje dat met een paniekerig schriel gilletje het op een lopen zet of in een poging om stoer over te komen, kwelend schreeuwt “Eat this, bitch …”

Uiteindelijk is deze horror/slasher helemaal niet slecht, ondanks dat het alle reeds betreden paadjes bewandelt uit dit genre. Je ziet al van ver aankomen hoe het gaat aflopen. Maar het is niet onaardig in beeld gebracht en laat gelukkig het “found footage” principe achterwege. Dus geen vervelende slingerende beelden waar je ellendig zeeziek van wordt. Het oogt allemaal spannend en dreigend, en is degelijk gemonteerd tot een flitsend snel geheel waardoor je je geen seconde verveelt. En ondanks het feit dat het grotendeels ’s nachts afspeelt, is de beeldkwaliteit toch nog aanvaardbaar. Op gebied van productie is het dus geslaagd.

Het enigste wat deze film tekort komt is originaliteit. Er is niks nieuws te ontdekken in deze film. Zelfs niet als het groepje terechtkomt in de houten blokhut die omgebouwd is naar een versterkte burcht en waar zich nog 3 personen, waar we een glimp van zagen in de aanvang van de film, schuilhouden. Deze personen zorgen dan wel voor de cruciale ontwikkeling, maar zorgen ook niet voor een originele wending. Ik las ergens dat dit eigenlijk een soort “Feast” is, maar dan gesitueerd in een bos. Zelf heb ik deze laatste nog nooit gezien, maar als ik afga op de cover van deze film, dan weet ik wel waar deze filmmakers hun inspiratie hebben gehaald. Ondanks dat het monster er soms uitzag als een rondlopende verklede vent, waren de close-up opnames geslaagd en angstaanjagend. Toegegeven, het is niet een “Predator” of “Mother” uit “Alien”, maar het zag er in ieder geval beter uit dan de teddybeer op steroïden uit “Evidence”. Vooral de indrukwekkende rij scherpe tanden zien er realistisch uit en zijn duidelijk bedoeld om een slachtoffer op een snelle manier in reepjes te scheuren.

Er waren ook enkele onlogische zaken. Het feit dat enkele simpele planken en snel tegen ramen geschoven kasten of deuren het monster kunnen buitenhouden was een beetje absurd. En waarom niet meer gebruik maken van het spuitbusje dat effectief bleek te zijn ? Ook een spijtige zaak was het ontbreken van enige uitleg over de oorsprong van het monster. Was het buitenaards ? Was het ontstaan door een chemische substantie ? Een militair project dat misgelopen is ? Er is geen enkele verklaring hierover. Niet dat dat noodzakelijk is. Maar het zou wel een interessante toevoeging zijn.

Conclusie : een typische monster-film met een vernuftig uitgeschreven script die toch zorgt voor een verrassende wending of twee. Het is tevens geregisseerd door Brett Simmons die in het verleden ook “The Monkey’s Paw” voor zijn rekening nam. Een film voor de liefhebbers van dit genre en zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3*

“I eat your tears and I save them right up in my belly.

I'm Popeye. Your tears are my spinach.

They make me strong.

That's not fair.

I'm the one who might have cancer. I need spinach.”

Ben je op zoek naar een film waar je terstond blijgezind van wordt of waar je hart sneller van begint te kloppen door de spanning die het veroorzaakt? Zoek dan maar verder, want aan deze vereisten voldoet “Animals” hoegenaamd niet. Wat een enorm deprimerende, trage film is dit. Een schets van twee hopeloze gevallen die aan de rand van de maatschappij leven en wiens troosteloos leven enkel bestaat uit verrichten van kleine misdaden om op die manier terug te voorzien in hun basisbehoefte : hun dagelijkse dosis heroïneshot of lijntje coke. Ze verplaatsen zich de hele dag in een aftandse auto en trachten hun tijd te doden met nutteloze bezigheden zoals hun dagdagelijks bezoek aan de dierentuin. Het enige wat je je afvraagt na een tijdje is of hun relatie niet enkel en alleen in stand wordt gehouden door hun koppige verslaving.

Ik kan me nog herinneren hoe gechoqueerd ik was na het bekijken van “Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo”. Ook zo’n deprimerende film over de verwoestende eigenschap van heroïne en de zekerheid dat diegenen die het gebruikten er uiteindelijk aan zouden sterven na een overdosis. Ook "Animals" liet me niet onberoerd. Al leek het er soms wel gemoedelijker aan toe te gaan en wordt je gespaard van misselijkmakende beelden van ontwenningsverschijnselen. Jude (David Dastmalchian) en Bobbie (Kim Shaw) beschikken over een hele resem oplichtersmethodes om onschuldige mensen hun geld af te troggelen. En telkens als ze daar in slagen, is het geld binnen de kortste keren weer opgesoupeerd aan enkele zakjes kostbaar wit poeder. En telkens is er dan na de roes dat plotse besef dat het zo niet verder kan en dat dit wel degelijk de laatste keer is. Zeker als je dan al eens een koppel corrupte politieagenten tegenkomt die hun met moeite buit gemaakte drugs en geld afhandig maken. Totdat de eerste verschijnselen van ontwenning opduiken.

Ik hou wel van survival-films, maar niet van dit soort. Uiteindelijk is dit ook niets anders dan een portret over twee mensen die trachten te overleven. En het was dan ook vreselijk om te zien hoe drastisch ze zouden optreden, als ze de wanhoop nabij zijn. Beiden beseffen ze al te goed in welke staat ze verkeren. Ze vragen zich zelfs af hoe het komt dat ze in deze situatie terecht zijn gekomen. Twee blanke Amerikanen met een degelijke opleiding en redelijk intelligent. Als ze zich dan afvragen hoe het zo is kunnen eindigen, vergelijken ze het met de dommigheid waarmee vogels blijven invliegen tegen eenzelfde raam. Een andere redenering als die van de ezel en de steen blijkbaar. Het wordt dus afgedaan als gewoon dom inzicht en daarmee is de kous af. Dus het besef en de soms opkomende drang om ermee te stoppen, zorgt er toch niet voor dat de twee de verlossende stap wagen.

Zelf heb ik gelukkig geen ervaring met drugs, maar andere ervaringen zijn dan wel weer vergelijkbaar met Jude’s en Bobbie’s hopeloze verslaving. De vertolkingen van Dastmalchian en Shaw leken me realistisch genoeg. Schitterend geacteerd en prachtig om te zien hoe ze telkens in verschillende gemoedsstemmingen verkeren. Zelfs de fysieke eigenschappen van deze twee junkies als ze ontwenningsverschijnselen vertonen, was overtuigend. Jude is een intelligente jonge kerel, maar tegelijkertijd onbetrouwbaar. Bobbie lijkt meestal op een echte slons, totdat ze het call-girl trucje uitvoert en zich opmaakt. Op dat moment reïncarneert ze in een wondermooie verschijning. De nevenpersonages zijn van bijkomend belang. De hele film richt zijn aandacht op de twee hoofdpersonages.

Uiteindelijk is de hele film alleen maar een aaneenschakeling van fragmenten over menselijk verval, wanhoop en ellende. En dit afgewisseld met kortstondige flashbacks (waar drugs ook altijd een rol in speelt) en momenten waarop het duo aan geld tracht te geraken. Totdat het noodlot toeslaat en men dan met een rotvaart richting ontknoping gaat. En die ontknoping is het moment dat me ontroerde. Dat specifiek moment waaruit blijkt dat er inderdaad toch een innige band is tussen de twee. Een vertederend gebaar en misschien een sprankeltje hoop op slagen. “Animals” is een ontroerende film, met een soort verdraaid liefdesverhaal erin verwerkt, die laat zien hoe een dierlijk instinct zich meester maakt van een naar drugs schreeuwend lichaam. Sublieme film!

3.5*

“If you ever find me particularly attractive in a memory …it’s probably because I made that up too”

“Een stuiver voor je gedachten “ zegt men wel eens. En soms is het ook beter om niet echt te weten wat iemand zijn gedachten zijn. Dit kan John Washington (Mark Strong) aan den lijve ondervinden. John is in de nabije toekomst een “Geheugen detective”, werkzaam voor Mindscape Company, die de gave heeft om binnen te dringen in het geheugen van personen om zo te achterhalen wat er zich in de psyche afspeelt. Deze procedure wordt wel eens gebruikt in rechtszaken om te bepalen of de beklaagde inderdaad de dader is. Helemaal rechtsgeldig is het nog niet maar men geeft hier toch al de voorkeur in plaats van een test met de leugendetector. John is echter ook zelf een getormenteerde geest die tijdens een sessie geconfronteerd wordt met zijn eigen herinnering over zijn overleden vrouw en hierna een lichte hartaanval krijgt. Mentaal is hij niet meer in staat om zijn werk als “Memory detective” uit te voeren en hij gaat op een welverdiende rust om terug tot zijn positieven te komen. Tot geldgebrek een probleem begint te worden en hij noodgedwongen terugkeert naar zijn baas Sebastian (Brian Cox) die hem een schijnbaar simpel geval bezorgt, waarbij een tienermeisje weigert te eten. John moet achterhalen of ze nu een briljante sociopaat is of een getraumatiseerde tiener.

De film “Mindscape” (oftwel “Anna”) balanceert tussen het klassieke detective en het moderne sciencefiction genre. Onmiddellijk komt “Inception” als vergelijkingspunt. En ondanks dat ook in “Mindscape” het principe van droomlagen wordt toegepast (maar dan van toepassing op herinneringen) voelt het niet zo enorm SciFi aan.

Recensie Mindscape (Anna)

“Blackwater National Park reported

that a lighthouse was surrounded by something they termed "a shimmer."

One of the wardens went in to investigate.

Never returned.”

Om maar met de deur in huis te vallen. “Annihilation” is niet bepaald een makkelijke SF. Deze horrorachtige SciFi kan zich aansluiten bij het groepje “de meer intellectueel aanvoelende SF-film” waar “Arrival” ook al in terug te vinden is. De meer subtielere vorm van SF waarbij je je de hele tijd afvraagt wat er nu eigenlijk aan de hand is (net als de hoofdrolspelers in deze film). En op het uiteinde zit je nog met een hele hoop vragen. Qua beeldvorming lijkt het wel “Predator” vermengt met invloeden uit “Invasion of the body snatchers” dat zich afspeelt in een reusachtige zeepbel. Het ene moment strompelt het groepje van vijf vrouwen doorheen een soort jungle waar ze belaagd worden door grotesk, gemuteerde roofdieren. Het volgende moment lijkt het wel een sprookjesbos met vreemdsoortige, kleurrijke begroeiingen en exotische bloemen. Waar de dames naar op zoek zijn weten ze zelf niet precies. En om eerlijk te zijn, zijn ze het besef over tijd en plaats na een poosje helemaal kwijt.

En alles begint met een inslag van een meteoriet, dichtbij een vuurtoren ergens aan de kust van de V.S. En voordat Lena (Natalie Portman) het beseft, zit haar echtgenoot (een Amerikaanse militair die vermist werd na een missie) terug tegenover haar in de keuken, wordt ze afgevoerd naar een militaire basis en wordt ze ingelicht over het mysterie dat er nu is na de meteoorinslag. Na die inslag is er een reusachtige zone ontstaan, die ze “the shimmer” noemen en waaruit niemand ooit is teruggekeerd. Behalve haar echtgenoot die dan ook in een erbarmelijk slechte staat is teruggekeerd. Dit eerste gedeelte is al moeilijk om door te geraken. Enerzijds is het vreselijk traag met veel flashbacks. Niet bepaald gemakkelijk om te volgen, maar boeiend genoeg om de nieuwsgierigheid op te wekken.

Na “The Cloverfield Paradox” en “Mute” heeft Netflix weeral een originele SF in haar stal opgeslagen. En ditmaal is het exclusief voor de kijkers van Netflix, want er zijn maar een beperkte aantal bioscoopvoorstellingen wereldwijd. Het enige waar men over kan discussiëren, is of deze film niet meer tot zijn recht zou komen op het grote doek. Want de scenery ziet er toch wel buitengewoon prachtig uit bij momenten. En het is ook soms razend spannend en super mysterieus. De beelden die ze te zien krijgen op een camcorder zien er bizar uit. De ontdekkingen die ze doen op de militaire basis echt angstaanjagend. Niet voor niets dat er enkele zijn die zo snel mogelijk hun biezen willen pakken. Alleen de vraag is waar naartoe want desoriëntatie en onderling wantrouwen zijn niet bepaald hulpmiddelen. En als er zich ook nog eens moorzuchtige wezens opdagen, lijkt de vergelijking met bepaalde actierijke scenes uit de “Alien” reeks niet ver weg.

“Annihilation”, een film geregisseerd door Alex Garland die de magistrale film “Ex Machina” op zijn conto heeft, mag je zeker geslaagd noemen. Misschien is het een tikkeltje te ingewikkeld en krab je je meermaals in je haren. Maar toch is deze film uniek op zijn manier en kan je er als kijker je eigen interpretatie aan geven. Een meesterwerk zou ik het nu ook weer niet noemen. Het groepje vrouwen dat zich wagen aan deze expeditie, zien er misschien wel uit als de jungle-versie van die wat op andere geesten jaagden in “Ghostbusters”. Maar deze film is toch van een ander niveau en zeker niet zo rampzalig als de laatst genoemde. Deze eigenzinnige SF heeft ervoor gezorgd dat ik een nog grotere fan ben geworden van de Netflix Originals.

3.5*

“Is there a technology that allows people to control somebody else's mind?

Tell me about mind control!”

Ooit stond ik eens naar een schilderwerk te kijken in een kunstgalerij. Een creatie uit de moderne kunst waar ik na een half uur bestuderen, nog steeds niet kon vatten wat het nu eigenlijk wou aantonen en dat als je het een kwartslag zou draaien, er essentieel niks zou veranderen. En dan herinner ik me nog het verplicht lezen van een literaire werk uit het magisch-mythisch oeuvre van een Nederlands schrijver , waarbij 2 pagina’s nodig waren om dode vliegen op een vensterbank te beschrijven. En dan herinner ik me nog dat uur “Statistiek” op de universiteit waar ik mezelf na een uur afvroeg wat al die ingewikkelde stellingen waren op het bord. Bij “The Anomaly” had ik na een tijdje eigenlijk hetzelfde gevoel. Na een half uur kijken vroeg ik me eigenlijk ook af waar ik in godsnaam naar aan het kijken was en wat nu eigenlijk de bedoeling was van het hele gebeuren. Om voor de vijfde keer het hoofdpersonage te zien ontwaken op een andere locatie, suf voor zich uit kijkend en niet begrijpend hoe hij op een ander tijdstip in de toekomst daar is terechtgekomen , begon toch snel te irriteren. Dat ik ondertussen het bevallige achterwerk van een wulps uitziende vamp mocht bewonderen, zorgde er niet voor dat mijn nieuwsgierigheid naar meer geprikkeld werd. In tegendeel, de drang om er de brui aan te geven werd met de minuut groter.

Recensie The Anomaly

“My days of breaking into places and stealing shit are done.

What do you want me to do?

I want you to break into a place and steal some shit.”

Is het een vliegtuig ? Is het een vogel? Is het Superman? Nee hoor, het is een doodgewone vent, Scott Lang (Rudd Paul) die ooit in het verleden op een digitale, Robin Hood-achtige manier miljonairs heeft bestolen, en die met behulp van een hightech kostuum zich kan transformeren naar een superheld ter grootte van een mier. Het pak werd ontworpen door Hank Pym (Michael Douglas) en verkleint de afstand tussen atomen. Het is dus niet door een spinnenbeet of een blootstelling aan bepaalde stralingen dat Ant-man wordt gecreëerd. Is het dan zo superheld-achtig als pakweg Spiderman ? Ja en nee. Ik zie niet in hierop een vervolg te maken. Daarvoor is het … euh … maar kleintjes. Maar de tongue in cheek humor was dan wel weer genietbaar. Zo’n beetje “Guardians of the Galaxy” humor. Dat was al van meet af aan duidelijk met dit hilarisch fragment :

“Hey, how's your girl man?

Oh, she left me.

Oh.

Yeah, my mom died too.

And my dad got deported.

But I got the van! “

Aan Marvel actie-helden lijkt wel geen einde te komen. Ze hebben er dan ook met de jaren een hele verzameling bijeen gespaard. Naast de welbekende superhelden zoals "Spiderman", "X-Men", "Hulk", "Daredevil", "Blade", "The Avengers" en "Iron Man", werden er recent nog enkele nieuwe geïntroduceerd zoals “Guardians of the Galaxy” en “The Fantastic Four”. En volgend jaar worden er daar nog enkele aan toegevoegd zoals "Deadpool" (waar ik met ongeduld op zit te wachten), "Gambit" en "Black Panther". En op de valreep hebben ze dan ook Ant-Man naar boven gehaald. Alhoewel ik op punt sta om te bezwijken aan een Marvel-verzadiging, ben ik toch altijd te vinden om nog eens een superheld aan het werk te zien. Het voordeel van Ant-man is dat je niet echt een Marvel freak moet zijn om het verhaal te volgen. En ondanks dat het één van de minst bekende Marvel-figuren is die al op voorhand kritiek te slikken kreeg, is de film op zichzelf toch geslaagd te noemen.

Het streefdoel van Ant-man is niet zo groots als dat in andere Marvel films m.a.w. de aarde moet eens niet worden beschermd tegen een totale vernietiging of onderwerping. Scott Lang wordt op een sluwe manier door Hank Pym voor een dilemma geplaatst zodanig dat hij deze laatste moet helpen bij het recupereren van zijn uitvinding. En dit vanwege het feit dat het zou gebruikt kunnen worden voor minder vreedzame bedoelingen. Niet bijster origineel zou je zo denken op het eerste zicht en toch wist men er een onderhoudende en actierijke stripheld adaptatie van te maken. Hierbij werd dan vooral de nadruk gelegd op het komische aspect. Een Marvel film die je niet al te serieus moet nemen. Eigenlijk is het een soort “Honey, I shrunk the kids” maar dan voor volwassenen.

Jammer genoeg is de verhaallijn redelijk clichématig. Weeral een arme drommel die door een gemaakte fout geen kans krijgt in de maatschappij en gedoemd is om terug te keren naar dit milieu. Ook de opgeklommen medewerker die het levenswerk van zijn werkgever aftroggelt, kon niet ontbreken. En dan is er natuurlijk de onvermijdelijke confrontatie tussen de eindproducten van de twee rivalen. Maar “Ant-man” is toch een uitstekende film. En dat vooral door de gebruikte humor die er in verweven werd (vooral Michael Pena zorgt voor enkele dolkomische momenten) en de sublieme speciale effecten. Het leerproces dat Scott doorloopt om zich eigen te maken met het ontworpen pak, is hilarisch en schitterend in beeld gebracht. Ook het acteren van Rudd Paul (die me vooral zal bijblijven als Mike in de schitterende sitcom “Friends”) was aanvaardbaar. Alhoewel hij met zijn puppy uitstraling niet bepaald past in een rol als superheld, kon hij een ideale mix tonen van zowel verwondering als vastberadenheid. Zelfs Michael Douglas kwam aannemelijk over.

“Ant-man” is een actierijke maar ook luchtig superhelden film. Vooral het einde is actierijk en gevuld met enkele bijblijvende fragmenten. De verschillende verwijzingen naar andere Marvel helden vond ik origineel, met als hoogtepunt de confrontatie tussen Ant-Man en één van de Avengers. Wie dacht dat hij alles wel gezien had na de pratende boom in “Guardians of the Galaxy”, zal zijn mening moeten herzien na het aanschouwen van dit minuscule mannetje dat zich verplaatst op de rug van een mier.

3,5*

“At this time, the cause of the outbreak is still unknown.

We are going to our emergency broadcast system at midnight.

Our thoughts and prayers are with the people of this planet,

and the millions of souls humanity has lost tonight.

Happy New Year,

and may God be with you.

Holy Shit."

Als je ‘The Social Network’ vermengt met World War Z dan krijg je als resultaat ‘Antisocial’: een horde computerminded mensen die massaal verknocht zijn aan een sociaal netwerk platform en die van de ene dag op de andere elkaar op de ergste manier beginnen te unfriend-en. Is het een slechte film? Nee, eigenlijk niet. Is het een excellente film? Nee, dat nu ook weer niet. Is het de moeite om 90 minuten op te offeren en te spenderen aan deze slasher/zombie/outbreak film ? Als dat je favoriet genre is, dan is het zeker de moeite om het eens te kijken.

Waar wringt dan het schoentje?

Lees mijn volledige mening hier ...

2.5*

These people...

they're blasphemers...

a cult, a disease.

Be careful. Be smart.

Bring her home.

Het eerste waar ik aan moest denken bij het bekijken van “Apostle”, was de film “The VVitch”. Het speelt zich af in dezelfde tijdsperiode. Ook hier wordt een ouderwets klinkend Engels gesproken. En er zit ook een godsdienst getint thema in. Het grootste verschil met “The Witch” is dat ik deze laatste redelijk saai vond en helemaal niet associeerde met horror. Voor mij was het eerder een historisch kostuumdrama. “Apostle” daarentegen is gewoonweg subliem. Een mysterieuze film waarin het eerder over godsdienstwaanzin gaat. Niet inhoudelijk maar ook visueel is het verzorgd. En het facet horror is wel degelijk aanwezig. En neen, niet alleen vanwege de bloederige en gore taferelen. Het enige wat ik me naderhand afvroeg, was wat de inwoners van Erisden nu eigenlijk aanbaden.

Alles begint als Thomas Richardson (Dan Stevens) de opdracht van zijn vader krijgt om zijn zuster Jennifer (Elen Rhys) uit de handen van een obscure sekte te redden. Ze werd ontvoerd en een bepaalde som losgeld wordt geëist. Thomas zelf was ooit een verkondiger van Gods woord in het land van de rijzende zon. Zijn ervaringen daar hebben er echter voor gezorgd dat hij totaal afkerig is van alles wat met godsdienst te maken heeft. Zonder dralen neemt hij dan ook de opdracht aan om zijn zuster terug te brengen en te verlossen van de bende fanatiekelingen.

“Apostle” is een 2 uur durende film. Misschien lijkt dit wel teveel van het goede voor een horror waar godsdienst centraal in staat. Maar geloof me. Die twee uren vliegen snel om. Elk besef van tijd is afwezig bij het bekijken van deze uitstekende film. En dit vanwege de excellente manier van opbouw. Het eerste uur wordt je meegesleept in het raadselachtige leven op het eiland Erisden. Prachtige beelden worden afgewisseld met taferelen uit het dagelijkse leven van dit primitief op zichzelf levende commune. Algauw is het duidelijk dat deze sekte een eigenaardig soort geloof hebben ontwikkeld met hun eigen rituelen (en redelijk despotische regels). Net zoals in elke godsdienst zijn het een beperkt aantal individuen die de scepter zwaaien en bepalen hoe zich te gedragen in deze gemeenschap. Zij zijn dan ook de enige die weten waar het allemaal om draait.

Dat ze genoodzaakt waren de dochter van een rijke heer te ontvoeren is louter en alleen omdat hun proviand vanwege slechte oogsten drastisch begint te verminderen en ze langzaamaan afstevenen op een voedseltekort. Profeet Malcolm (Michael Sheen) tracht het tij op een bepaalde manier te keren maar moet tenslotte onderkennen dat hij machteloos moet toekijken hoe zijn geduldig opgebouwde gemeenschap langzaamaan afbrokkelt. Ondanks de in mijn ogen soms redelijk barbaarse lijfstraffen die men heeft ingevoerd om de commune in toom te houden, lijkt Malcolm een vreedzaam man die inzit met het welzijn van de eilandbewoners. Vreedzamer dan sommige van zijn vertrouwelingen die blijk geven van een bepaalde machtshonger en die, als de kans zich voordoet, zonder dralen zich het leiderschap trachten toe te eigenen.

De personages Thomas en Malcolm worden op een schitterende manier vertolkt door Dan Stevens en Michael Sheen. Malcolm is niet echt een wreed despoot maar is volgens mij toch de bezieler van het vreselijke louteringsproces. En ook al moet Thomas omzichtig tewerk gaan om zijn zuster op te sporen, let het hem niet om dadelijk niet te gehoorzamen aan opgelegde regels en bij de dochter van de profeet zijn argwaan en twijfel uit te spreken. Maar verder zijn Michael Sheen (die een grappigere rol speelde in “Passengers” als de gerobotiseerde butler Arthur) en Dan Stevens perfect gecast. Vooral Dan Stevens (o.a. uit “Kill Switch”, “The ticket” en “Beauty and the beast”) vond ik ijzersterk. Ook al begon de verbeten en woedende blik op een bepaald moment te vervelen. Tevens zijn er nog enkele nevenpersonages die het vermelden waard zijn. Vooreerst zijn er Bill Milner en Kristine Froseth die voor het idyllisch gedeelte zorgen. Vervolgens is er nog Lucy Boynton als Andrea, de dochter van de profeet. ’t Is wel niet de meest belangrijke rol, maar haar uiterlijk staat in schril contrast met de rest van de film. Een oogverblindende schoonheid met een verfrissende uitstraling. Net een fragiel porseleinen poppetje. En tenslotte nog Mark Lewis Jones als Quinn, medeoprichter van deze sekte en naderhand bekeken fanatiekeling. Stuk voor stuk zijn het interessante personages.

“Apostle” is zeker niet voor teergevoelige kijkers. Niet dat het echt angstaanjagend is (op de rioolscene na). Maar er zitten wel enkele wansmakelijke scenes in die nogal choquerend kunnen zijn voor sommigen. En dan vooral het tweede deel van de film. Die is voorzien van sadistische folterpraktijken waar de bijbehorende geluiden voor koude rillingen zorgen. Dit in tegenstelling tot het eerste deel dat je sfeerrijk kan noemen. Het is moeilijk om op “Apostle” een specifiek filmgenre te plakken. Maar hou je van een beetje suspense, een tikkeltje horror en heidense godsdiensttaferelen, dan is deze folk-horror film zeker je ding. In ieder geval één van de betere Netflix producties tot nu toe.

3.5*

“Nothing lives there.

Nothing has ever died there.

But I’m going to bring it to life.”

Voor diegenen die zich een enkele reis richting Mars voorstellen als een avontuurlijke en spannende trip en zich halsoverkop inschrijven voor een op stapel staande expeditie, raad ik toch aan om eerst “Approaching the unknown” eens te kijken. ‘t Is niet allemaal rozengeur en maneschijn. En verwacht je ook maar niet aan Star Wars of Star Trek toestanden. De kans is zelfs groot dat de eenzaamheid en verveling een psychologische weerslag kan hebben op je gestel. De meesten zullen eens intergalactisch zuchten en hoofdschuddend argumenteren dat de releasedatum wel erg ongelegen valt. De vergelijking met “The Martian” is onvermijdelijk. Er is alleen een significant verschil wat betreft de volgorde van gebeurtenissen. Bij “The Martian” was er het probleem om weg te geraken van Mars. Hier is het grote probleem er überhaupt te geraken.

Wat wel ontbrak in vergelijking met andere gelijkaardige films, is enerzijds de humor en de zenuwslopende strijd om te overleven zoals in “The Martian”. En anderzijds de spetterende actie zoals te zien was in “Gravity”. En werd er in beide films ook nog eens gebruik gemaakt van indrukwekkend beeldmateriaal en peperdure speciale effecten. Het zal waarschijnlijk wel te wijten zijn aan het beperkte budget dat voorhanden was voor deze indie SF. Het moet natuurlijk niet allemaal spectaculair zijn en actierijk zoals in “The Martian”. Maar een totale afwezigheid van deze elementen is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Om eerlijk te zijn is het grotendeels saai en vervelend. We zijn getuige van hoe Stanaforth (Mark Strong)op een monotone wijze zijn dagelijkse routine afhandelt. Hij doet zijn bewegingsoefeningen. Hij besproeit zijn plantjes. Knutselt wat aan zijn revolutionaire uitvinding (die achteraf gezien toch niet zo revolutionair blijkt te zijn) en leert om één of andere reden Spaans tussendoor. Entertainment van de hoogste plank is het dus ook niet.

De sterkste kant van deze film is het acteren van Mark Strong (What’s in a name) die zich als stoïcijns kalme wetenschapper opoffert voor deze eenrichtingstrip. Een weloverwogen keuze die hij gemaakt heeft ten dienste van de mensheid. Het is dus niet een zelfmoord missie voor hem, maar een voor hem uitgelezen kans om zijn uitvinding nuttig te gebruiken. De energieke en enthousiaste start evolueert langzaam naar een sfeer vol vertwijfeling. Uiteindelijk werd het een zelfstudie over eenzaamheid, routinematigheid, verveling en obsessiviteit. Een overlevingstocht avant la lettre waarbij vocht het voornaamste probleem werd dankzij een nalatend wereldwonder en een inschattingsfout waardoor de water voorraad ondrinkbaar werd. Redelijk nefast als je nog ettelijke honderdduizenden kilometers moet afleggen.

In tegenstelling tot “The Martian”, waar alles redelijk realistisch en geloofwaardig overkwam, zaten er in deze film toch wel enkele bedenkelijke situaties. Waarom ze onmiddellijk na het lanceren van het eerste ruimteschip er nog eentje achteraan stuurden, ontging me volkomen. Hadden ze niet beter gewacht tot de eerste veilig geland was? En als deze van de koers afwijkt, komen ze tot de vaststelling dat het aan de gyroscoop ligt. Deze ziet er echter zo ouderwets primitief uit in vergelijking met de rest van het waarschijnlijk hoogtechnologisch ruimtetuig. Ik verwachtte elk moment een weerstation te zien waar een vrolijke kikker voor de weersvoorspellingen zorgt. Ook was de uitvinding van Stanaforth een bron van vragen voor me. Waarom moest hij dit in een woestijn uittesten? Om zijn grenzen te verleggen? Werkte het prototype nu wel of niet voor de lancering? Hadden ze dat niet in een doorsnee labo kunnen uittesten? Werd het wel gecontroleerd voordat hij op missie gestuurd werd in een miljarden kostend ruimte schip? En soms zijn oplossingen echt infantiel simpel. Is er een snoer te kort? Geen probleem. Gewoonweg ergens eentje demonteren en er tussenin plaatsen. Ik veronderstel dat dat snoertje functieloos was.

Al bij al was dit niet echt een tot de verbeelding sprekende film. Het schetst een realistisch beeld van een leven in isolement en de wilskracht en discipline die er nodig is om zo’n huzarenstuk succesvol af te sluiten. Het gebrek aan speciale effecten (buiten enkele beelden van de ruimte die op zo’n lavalamp uit de jaren 70 leken en me deden terugdenken aan “Fantastic Voyage” uit 1966) en het geringe budget, vragen voor een uitdagende verhaallijn. Uitdagend was het echter niet. Het doel was Mars te bereiken. Zelfs een intrigerend duo op een herbevoorradingsstation zorgde niet voor een oponthoud. De film was uiteindelijk zoals een trip naar Mars waarschijnlijk aanvoelt : eentonig en routineus. Zelfs het meesterlijke acteren van Mark Strong kon dit niet verhelpen.

1.5*

Everyone has to pay for the pain that they’ve caused.

Pain needs to be balanced.

Alles klopte gewoon in deze Finse low-budget indie. Vanaf de eerste seconde intrigeerde deze film me en slaagde het erin mijn volle aandacht vast te houden. ’t Is niet alleen het magnifieke acteerwerk van Matti Onnismaa en Hannamaija Nikander, als respectievelijk de bittere en lugubere figuur Veijo en de vreemde figuur Lotta wiens seksuele voorkeur ook redelijk luguber is, dat hiervoor zorgde. Ook het narratief en de boodschap die onder de oppervlakte sudderde, boeide me. Nochtans is het niet een makkelijke, alledaagse film. Enerzijds is er het Fins (Tja, voor alles is er een eerste keer) waar ik geen knijt van versta. Anderzijds is het verhaal an sich nogal onorthodox met het euthanaseren van huisdieren als centraal onderwerp. Niet bepaald vrolijk makend materiaal, ook al voelt het soms komisch aan.

Veijo is de lokale freelancer die zijn diensten aanbied om huisdieren op een goedkope manier uit hun lijden te helpen. Hij is dan ook een niet zo graag geziene concurrent van de plaatselijke dierenarts. Om eerlijk te zijn is hij bij niemand graag gezien. Veijo creëert zo zijn eigen Pet Sematary. Honden worden simpelweg doodgeschoten in een aanpalend bos, waarna hun halsketting als enig herdenkingsmiddel aan een tak komt te bungelen. Katten en andere minuscule creaturen uit het dierenrijk worden in een gepimpte stationwagen vergast. Een kattenmandenkerkhof naast zijn schamele loods is het uiteindelijke resultaat. Alleen al die eerste tien minuten maakten al duidelijk dat ik een buitengewone film voorgeschoteld kreeg.

“Euthanizer” is een film over pijn en leed. En volgens Veijo moet pijn in balans gebracht worden. En dat is iets wat deze pijprokende asociale norse persoon toepast. Ook op zichzelf. De eigenaars die hun zieke, ongehoorzame of simpelweg in-de-weg-lopende huisdieren naar hem toe brengen, mogen eerst een psychologische analyse verwachten. Veijo heeft blijkbaar de gave van een hondenfluisteraar. En sommige van die eigenaars krijgen een gelijkaardige behandeling. Op identieke manier benadert hij zijn doodzieke en pijnlijdende vader. Een alcoholist die schijnbaar hardhandig optrad in Veijo’s jeugdjaren.

Het moment dat Lotta in zijn leven binnentreed, een leven waarin elk menselijk contact moeizaam verloopt, kan ik me zijn verwarring over zijn gevoelens jegens haar en haar redelijk perverse fantasie levendig voorstellen. De reden waarom ze zich aangetrokken voelt tot Veijo was me onduidelijk. Vind ze zijn afstandelijkheid en morbide beroep iets waar ze zich mee relateert? Of speelt ze zelf met zelfmoordgedachten? Is ze op een macabere manier gefascineerd door de dood? Het was me een raadsel. Maar ze gaan zeker en vast de geschiedenis in als het meest bizarre koppel.

Het zwakste element uit de hele film was voor mij de would-be Finse neo-nazi club “Soldiers of Finland”. Niettegenstaande dat Petri (Jari Virman), die maar al te graag deel wil uitmaken van deze bende nozems, een belangrijk aandeel heeft in de ontknoping, vond ik het toch maar een lachwekkend gegeven. Buiten wat autobanden die ze scheefslaan en wat provocerend gedrag, lijken ze verre van gevaarlijk. En als ze dan als vier koorknaapjes voor een karaoke machine staan mee te zingen, verandert het beeld van deze pseudo macho’s in rasechte mietjes. Er is er zelfs eentje zijn emoties niet de baas kan op dat moment.

“Euthanizer” is een wrede en smerige film. Op meerdere manieren. Een film die aantoont hoe wreed mensen kunnen zijn. Een film met tegenstellingen ook. Dieren vergassen met de uitlaatgassen van een oude stationwagen is in mijn ogen geen vredige en aangename manier. En toch is Veijo een dierenvriend die deze arme schepsels uit hun lijden wil verlossen. “Euthanizer” is een juweel van een film. Liefhebbers van small-budget non-mainstream films zullen hier van genieten. Ik in ieder geval.

Met dank aan Uncork’d Entertainment voor het beschikbaar stellen van een Movie Screener.

Euthanizer will play in L.A theaters (other cities to be announced) from July 20, with a VOD release set for August 7.

3.5*

“Remember what happened to the aborigines.

A more advanced race nearly wiped them out.”

Sciencefiction is een genre dat ruimte laat voor ideologische visies en verzonnen toekomstbeelden. Een technologisch fantasieverhaal als het ware. Bij “Arrival” is dit eerder van toepassing op menselijk vlak. In dit geval de poging van de mensheid om te communiceren met een buitenaardse beschaving. Dat was in mijn ogen al fictie genoeg. We zijn niet eens in staat als mensheid onderling op een fatsoenlijke manier te communiceren. Laat staan met een buitenaards ras dat zich verstaanbaar wil maken door gebruik te maken van oerklanken. Het is alsof je een conversatie voert met een surrealistisch ingesteld muzikant die via zijn polyfonische synthesizer vernuftige geluidseffecten voortbrengt. “Arrival” heeft ook niet het grafische uitzicht van wat een doorsnee mens verwacht te zien in een SF. Geen door sterrenstelsels voortstuwende reusachtige ruimteschepen. Geen ruimteveldslagen waar zich massale lasergevechten afspelen. Nee, hier zijn het gewoon 12 reusachtige zwarte ruimtetuigen, die op enorme zwarte cashewnoten lijken, die schijnbaar roerloos een paar meter boven het aardoppervlakte zweven, verspreid over onze aardbol.

Het centrale thema is dan ook de schier onmogelijke opgave om een communicatie tussen mens en buitenaardsen tot stand te brengen. Een opdracht onder leiding van de taalkundige Louise Banks (Amy Adams). Het is een hele uitdaging voor deze linguïste om samen met de wiskundige Ian Donnelly (Jeremy Renner) de semantiek gebruikt door de buitenaardsen te doorgronden en de met buitenaards inkt gespoten cirkels die geproduceerd worden door de octopus-achtige aliens juist te interpreteren. Haar werk wordt dan ook nog eens bemoeilijkt door weerkerende herinneringen over haar overleden dochter.

Je zou al snel kunnen concluderen dat dit een trage en oersaaie, ernstige sciencefiction oplevert. Een film waar letterkundigen enthousiast op reageren. Maar geloof me vrij, “Arrival” is zo ingenieus opgebouwd en meeslepend dat je aandacht geen moment verslapt, zelfs als er een Masai krijger naast je divan een spring-ritueel zou opvoeren. Het melodramatische begin met een kort, ingetogen overzicht van Louise’s leven waarin het noodlot verschroeiend hard toeslaat, gaat moeiteloos over in het gedeelte waar de bezoekers geïntroduceerd worden en Louise’s hulp wordt ingeroepen om deze als immigrant beschouwde nieuwelingen een inburgeringscursus te geven. Dat alleen de VS blijkbaar openstond voor een open dialoog terwijl anderen zoals China en Rusland maar al te graag die koffiebonen uit hun luchtruim wilden knallen, vond ik dan wel weer een romantisering van de huidige situatie op mondiaal vlak.

De nadruk ligt dus wel op het didactische aspect waar Louise in samenwerking met Donnelly tegen de klok tracht een dialoog op te starten. Onderwijl krijgen we flashbacks te zien over Louise’s dochter. Een ingrijpende gebeurtenis die als een rode draad doorheen de film loopt. Maar als de onthulling duidelijk wordt, blijkt de boodschap achter het geheel veel groter te zijn dan de schijnbaar simplistische verhaallijn. Als de ware reden van het buitenaards bezoek onthult wordt en de implicaties duidelijker, krijgt de film een heel andere betekenis. “Arrival” is dus een SF met een filosofische inslag die stof biedt tot nadenken. Uiteindelijk is het communiceren an sich de centrale boodschap. En dit op alle vlakken. Petje af voor de met tentakels voorziene buitenaardsen. Zo een ellendig lange trip maken om de mensheid daar op te wijzen. Je moet er maar zin voor hebben.

“Arrival” is geen actierijke Sciencefiction afgeladen vol indrukwekkende CGI. Maar de getoonde beelden zijn onwaarschijnlijk mooi. De summiere fictie-elementen zien er minimalistisch en tegelijkertijd verbazingwekkend. Zoals onder andere het betreden van het ruimteschip met zijn kantelende zwaartekracht. Het sfeergehalte van de film is meeslepend dankzij de ondersteunende soundtrack. Voeg daar de toch wel superbe vertolkingen aan toe en een doordacht script, en je krijgt dan ook een schitterende film. “Arrival” is niet een exceptionele SF, maar weet toch indruk te maken dankzij een magistraal concept. Villeneuve-waardig met andere woorden.

3.5*

“Oh, you think we’re even you and I?

I know of way we can both earn what we deserve.”

Nicolas Cage is gekend voor zijn eigenzinnige keuze qua films de laatste jaren. Zijn carrière kent de nodige ups en downs de laatste jaren waardoor de meningen over zijn acteertalent in de wereld van filmliefhebbers redelijk verdeeld zijn. Zijn vertolking als Eddie King, een manisch, coke snuivend, agressief onderwereldfiguur die er tevens niet voor terugdeinst om tegenstanders keihard aan te pakken, is een uitzonderingsgeval. Op het eerste zicht is het een niet zo denderende acteerprestatie die hij levert en neigt het eerder naar het lachwekkende. Een cartoonesk uitziend personage wiens woede-uitbarstingen en neurotisch gedrag zo overdreven overkomt. Op het eerste gezicht lijkt hij wel een persiflage op Tony Clifton (een Andy Kaufman typetje) met zijn van slechte smaak getuigende haartooi, walrus-achtige snor en opgeplakte nep neus. Zet hem een oversized zonnebril op zijn namaakneus en je zou zweren dat Roy Orbinson in beeld komt. Maar tezelfdertijd vond ik hem weergaloos. Met andere woorden, je kan Cage’s acteerwerk moeilijk definiëren als zijnde erbarmelijk slecht of meesterlijk briljant.

Spijtig genoeg is dat niet voldoende om “Arsenal” in totaliteit te beoordelen als een uitstekende film. Het verhaal op zijn eigen is niet echt schitterend of vernieuwend te noemen. Om eerlijk te zijn is het grotendeels saai en inhoudsloos. De hoofdpersonages die eigenlijk de hele film dragen, met Cage in de achtergrond fungerend als accessoire om de spanning te laten opflakkeren door middel van bloederige en hoogst agressieve in slow motion uitgevoerde scenes, zijn JP (Adrian Grenier) en Mikey (Johnathon Schaech). Het begin laat de twee zien in hun jeugdjaren. Een niet zo rooskleurig beeld van twee toekomstloze tieners die hun tijd spenderen door rond te hangen in een speelhal, omdat het thuis niet bepaald gezellig is om te vertoeven. Als Mikey op een dag thuiskomt en een schokkende ontdekking doet, is dit het moment waarop de broers hun pad tegengestelde richtingen inslaat. Als volwassenen uit zich dat dan ook. JP is diegene die het eerlijke pad is ingeslagen en is de eigenaar van een goedlopend bouwbedrijf. Mikey daarentegen heeft de kant van Eddie King verkozen en eindigt dan ook als crimineel. Na beroofd te zijn van waardevolle drugs en geconfronteerd te worden met de schuld die hij nog heeft bij Eddie, komt deze laatste af met een meesterlijk plan om de schuld kwijt te schelden. Dat de doodeerlijke broer hierbij alles uit de kast moet halen om Mikey te redden, is de hele opzet van de film.

De hele film draait dus rond de loyaliteit tussen de twee broers. Ook al is Mikey een loser wiens leven een aaneenschakeling is van foute beslissingen nemen en criminaliteit, toch blijft JP hem trouw en gaat hij tot het uiterste om hem te bevrijden. En dit met behulp van een soortement undercover agent, Sal gespeeld door John Cusack voorzien van bandana en e-cig, wiens enige rol in de film is JP de nodige aanwijzingen te geven om de verantwoordelijken te kunnen opsporen. Echt fascinerend kan je het niet noemen. En het initiatief om dan de film vol te stouwen met bloederige, rauwe gewelddadige scenes waarbij het bloed rijkelijk vloeit uit de aangebrachte verwondingen van het slachtoffer, zorgt er ook niet voor dat ”Arsenal” naar een aanvaardbaar niveau stijgt. En mag ik dan ook nog de sportliefhebbers eventjes inlichten. De film heeft ook niks te maken met de befaamde voetbalploeg.

Uiteindelijk is “Arsenal” niet de thriller geworden wat het beoogde. Daarvoor was het verhaal te simplistisch, het geweld te buitensporig en de personages te eenzijdig en ongeïnspireerd. Raar maar waar, het enige lichtpuntje in deze film is de exorbitante en geschifte rol die Cage hier speelt. Normaal gezien is het falen van een film te wijten aan het falen van Cage’s bijdrage. Het is een in mijn ogen low-budget film waaraan nogal klinkende namen hun medewerking verleend hebben. Weeral een bewijs dat dit geen garantie is voor een uitstekend resultaat. Het meest opvallende feit nog in deze film. Ondanks dat er 23 jaar voorbijgingen en de twee broers uitgroeiden tot volwassen mannen met grijzend haar en stoppelbaard, bleef het uiterlijk van Eddie King bewonderenswaardig hetzelfde. Blijkbaar heeft het snuiven van geestverruimende middelen, een conserverend effect.

2*

Ocean's Eleven meets Trance

Toegegeven, het onderwerp is niet bijster origineel en er zijn al meerdere films rond dit thema gemaakt. Het ligt in de lijn van "The Italian Job" of "Matchstick Men" m.a.w. weeral een oplichter die opgelicht wordt door een mede-oplichter. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het een verdomd ontspannende film is, met een niet onaardig, listig in elkaar gestoken plan (ook al besef je na een tijd dat het hier wel op zal neerkomen) en somtijds niet onaardige grappige conversaties en situaties.

Film-technisch ziet het er ook wel prachtig uit. Het doet je soms wel aan de jaren 70 terugdenken. Het enige dat na een tijdje begon te storen is dat er tekens dezelfde stijl gebruikt werd om bepaalde personen te introduceren. Kurt Russell en Matt Dillon vertolken de twee broers Crunch en Nicky Calhoun die niet bepaald beste maatjes zijn, daar Nicky er voor gezorgd heeft dat Crunch in een Poolse gevangenis terechtkwam. Dat Poolse gedeelte schijnt ook niet bijster te kloppen met de werkelijkheid, zoals ik in bepaalde reacties las op IMDb. Het ziet er nochtans guur uit en niet bepaald gezellig om er te verblijven. Je zou voor minder pisnijdig worden. Russell doet het niet onaardig, alhoewel ik hem altijd zal blijven vergelijken met "Snake Plissken" uit "Escape from New York" uit 1981. Dillon speelt op auto-pilot en heeft voor mij nooit hoger kunnen scoren sinds "The Outsiders" uit 1983.

De meest opvallende rollen waren weggelegd voor Jay Baruchel als Francie en Kenneth Welsh als Uncle paddy. Baruchel bracht soms hilarisch droge humor. Welsh vertolkte een gesofisticeerde gentlemen met meer intellectueel getinte humor. Niettemin kwam hij ook wel eens grappig uit de hoek. Het zwakste dat hij moest vertolken was het moment dat hij de expert (een oud geliefde die hij heeft bedrogen met haar zuster), die het antiek boek moet keuren, terug moest verleiden. Dit voelde zo melodramatisch overdreven aan. Voor de rest waren er toch meerdere fragmenten die je lachspieren aan het werk zetten, zoals bv. de met een ooglapje voorziene ex-medelid van Nicky die zijn beloning kwam opeisen en Crunch met een antiek pistool bedreigde. De gebruikte beeldspraak en grapjes met dubbele bodem worden in overvloed op je af geslingerd. Voor één keer zorgde dit voor een goedkeurend gegrinnik bij mij.

Conclusie : een doorsnee verhaal dat er in gaat als zoete koek, met ietwat humor en een wending die je al van ver zag aankomen, maar toch redelijk slim in elkaar zat. Prima kijkplezier voor een gewone vrijdagavond ...

3*

Who do you think you are?

I'm the next criminal mastermind.

Ik vrees dat je zo begaafd moet zijn als “Artemis Fowl” om deze film te begrijpen en te kunnen volgen. Wat een enorme warboel was me dit. Ik begrijp wel dat men een soort Harry Potter opvolger zocht en al kwijlend dacht aan de recette bij elk nieuw vervolg. Maar dan hadden ze het in eerste instantie wel een beetje mogen spreiden over een aantal films, want nu was er kop noch staart aan te krijgen. Wel even vermelden dat ik de boekenreeks van schrijver Eoin Colfer, waar deze film op gebaseerd is, niet ken. Laat staan dat ik er eentje van gelezen heb. Ze hadden wel voor de oningewijde kijkers een soort introductie kunnen voorzien. Want deze Disney film is op dat gebied niet te vergelijken (en er zal hier veel mee vergeleken worden) met de Harry Potter films. Zelfs als je nog geen letter van de Harry Potter boeken had gelezen, werd je van meet af aan meegesleurd in het wonderlijke verhaal over deze mini-tovenaar. Alle voorname protagonisten werden zorgvuldig geïntroduceerd en langzaam maar zeker leerde je ze kennen, waarderen en had je al snel een favorietje. Bij “Artemis Fowl” kan je maar beter geconcentreerd blijven kijken want voor je het weet heb je een hele verhaallijn en een resem belangrijke personages gemist. De verzameling feiten en wetenswaardigheden volgen elkaar op in zo'n rotvaart dat je hoofd ervan begint te duizelen.

Het heeft ook heel wat voeten in de aarde gekost eer de film kon uitgebracht worden. De filmrechten werden in 2001 door Miramax Films (midden in het fantasy-film tijdperk met Potter en Frodo) gekocht. Vervolgens kondigde Disney in 2013 dat ze de film gingen maken in samenwerking met The Weinstein Company. Het tot stand komen van deze speelfilm liep anders dan verwacht. Allereerst had je de verdwijntruc van enkele regisseurs. Dan was er de Weinstein-affaire waarbij Harvey blijkbaar wat teveel met zijn toverstokje had liggen rondzwaaien. Vervolgens waren er de misnoegde fans en het Corona-virus. Uiteindelijk werd er geopteerd om de film op het Disney+ platform aan te bieden in plaats van in de cinemazalen. Beste keuze die ze ooit hadden kunnen nemen. Geen mens zou geneigd zijn om deze in de cinema te kijken. Spijtig genoeg zijn de inkomsten uit abonnementen op het Disney+ platform niet voldoende om het prijskaartje van een slordige $ 125 miljoen te dragen.

Wat liep er dan nog fout buiten het feit dat het een heel verwarrend verhaal is? Wel, om eerlijk te zijn was ik niet echt gecharmeerd door de personages zelf. Artemis Fowl Jr. (Ferdia Shaw) vond ik een irritant ventje zonder enig charisma en totaal ongevoelig (Een soort MIB versie van Richie Rich). Een doodserieus ettertje waar de verwaandheid zo van afdruipt. Toegegeven, het jongetje is hoogbegaafd en wist al op zeer jonge leeftijd een reeks diploma’s op zijn naam te schrijven. Plus is hij ook nog eens van gegoede afkomst en zal zijn heel leven alles als vanzelfsprekend hebben beschouwd. En de magie zit niet alleen in het magische van het verhaal maar ook hoe aimabel het hoofdpersonage overkomt. Niemand kon weerstaan aan de charmes van Harry Potter (Ik weet het. Alweer die vergelijking) : dat arm kereltje, die onder de trap leeft, met zijn guitige lach en bliksemschichtje op zijn voorhoofd. Zo innemend vond ik Artemis nu echt niet. En zelfs de bekendere namen maakten weinig indruk. Colin Farrell had een bedrukte en nukkige uitdrukking de gehele film alsof hij de bui al voelde hangen. Judi Dench was eigenlijk de enige die er bovenuitstak in haar groene lederen feeën-uitrusting. Maar dat was meer vanwege het charismatische karakter van haar personage Commandant Root. En Lara McDonell zag er schattig uit als het dappere elfje Holly Short. Verder had je ook een centaur die zo bij Milli Vanilli kon meedoen. De dwerg Mulch Diggums (Josh Gad), die tegelijkertijd ook de rol van verhaler op zich nam, die eigenlijk geen dwerg is en iets wegheeft van Rubeus Hagrid. En dan was er ook nog het grappige feit dat David Bowie blijkbaar een elf was. Maar over het algemeen waren de vertolkingen niet indrukwekkend of groots.

Ook over het visuele valt er iets te zeggen. Men heeft er veel energie in gestoken (misschien een beetje te veel) en de film zit vol met over het algemeen goed ogende CGI. Maar een film over feeën, trollen en dwergen die in een onderaards verborgen wereld leven, moet voor mij toch sprookjesachtig en betoverend overkomen. Hier werd er geopteerd om een futuristisch ogende feeënwereld te creëren vol flitsende voertuigen en modernistische gebouwen. En zo volgepropt met figuranten, drukke decors en oneindig aantal rekwisieten dat je ogen tekort komt. Maar geen paniek. Deze magische plek wordt al heel gauw verlaten. Het grootste gedeelte van de film speelt zich dan ook af in de residentie van de Fowl familie. En daar kan je je aan nog meer CGI verwachten (iets minder goed uitgewerkt). Misschien was het nogal overdreven als je de hoeveelheid speciale effecten bekijkt. Het enige wat indruk op me maakte waren de kaakgewrichten van Mulch Diggums.

Nee, ik ben geen fan geworden van “Artemis Fowl” en voel ook niet de drang om de boeken te gaan ontdekken. Al bij al vond ik deze filmversie verwarrend en rommelig. Ik had soms het gevoel dat ik naar een episode van “Kingsman” voor jeugdigen aan kijken was. Ik snapte het principe van de tijdsbubbel ook niet helemaal en was verbaasd hoe Artemis zo snel alles kon ontrafelen (Maar ja, hoogintelligent niet?). Waarschijnlijk zal mijn volwassenheid daar voor iets tussenzitten. Misschien dat jeugdige kijkers hier meer aan hebben. Alhoewel ik vrees dat bijvoorbeeld mijn twee rakkers, die geen echte boekenlezers zijn en nog nooit van Artemis Fowl hebben gehoord, de draad kwijt zijn na 20 minuten. Misschien dat een keertje herbekijken wel zou kunnen helpen om de gehele zaak beter te doorgronden. Ik kan me voorstellen dat fans van de boeken enorm benieuwd waren hoe de wereld van Fowl uit de boeken eruit zou zien op het witte doek. Ik zal in ieder geval niet nagelbijtend zitten wachten op het vervolg van deze vage film. Om het zacht uit te drukken: de film “Artemis Fowl” past volgens mij perfect bij de huidige zomervakantie die voor velen een ramp is geworden dankzij COVID-19.

1.5*

I just killed a man in the bathroom, and I'm afraid if we don't leave right now,

they're gonna call the cops.

Hmm. So it's true.

What's that?

Men will say anything for sex.

Een huurmoordenaar die door toeval een lieftallige danslerares tegenkomt en beseft dat het tijd wordt om zijn gevaarlijk beroep de rug toe te keren. En dan beseft dat het allemaal niet zo evident is. Tja, komt dit niet bekend voor? ’t Is een beetje zoals “Polar”, de “John Wick”-achtige actiethriller, maar dan met merkelijk minder actiescènes. De manier waarop Asher (Ron Perlman) op zijn dakterras geniet van een zorgvuldig gekokkerelde maaltijd en een glas wijn, terwijl hij peinzend de nachtelijke activiteiten in stad bekijkt, is een momentopname die perfect weergeeft hoe de rest van de film aanvoelt. Het gaat er gemoedelijk aan toe de hele film. Verwacht dus geen imponerende en magistraal gechoreografeerde actiefilm. Dat één van de doelwitten, die Asher moet liquideren, al dood neervalt vanwege een hartaanval voordat Asher in actie kan schieten, is veelzeggend. Niet dat de film enorm saai is maar echt energiek is het nu ook weer niet.

Naar mijn mening was Ron Perlman echt wel de meest geschikte persoon om het personage Asher te vertolken. Deze imposant uitziende acteur met zijn karakteristieke gelaatstrekken straalt een soort kalmte uit en is tegelijkertijd intimiderend genoeg. Ron Perlman, beter gekend als “Hellboy” maar ook bekend voor zijn bijdrages aan een oneindig aantal andere films, levert een passende vertolking af. Misschien dat zijn leeftijd er ook iets mee te maken heeft. Als 70-jarige moet hij niet veel moeite doen om de pensioengerechtigde moordenaar te spelen. Een grijzende stoere vent die plots begint te merken dat zijn conditie er achteruit op gaat. Als de lieftallige Sophie (Famke Janssen) zijn pad kruist, beseft hij ineens dat een eenzame oude dag niet iets is waar hij naar uitkijkt. Het is in ieder geval een rol waarbij er meer gevraagd wordt dan alleen maar brute kracht. En Perlman, die in mijn ogen enorm veel weg heeft van Thanos, weet perfect de balans te houden tussen de professionele, ervaren huurmoordenaar en de oude, ietwat sombere man die beseft dat zijn carrière erop zit en dat de jongere generatie weldra het roer zal overnemen.

Famke Janssen, de naar de V.S. uitgeweken Nederlandse die de laatste 10 jaar toch vertolkingen verzorgde in blockbusters zoals “Taken” en “X-men”, speelt hier niet haar meest indrukwekkende rol, maar weet toch op een uitstekende manier de persoon Sophie neer te zetten. Een timide en gestresseerde jonge vrouw met een roerig verleden en haar eigen persoonlijke problemen. Het is vooral over haar dementerende moeder Dora (Jacqueline Bisset) dat ze zich kopzorgen maakt. De oude vrouw herkent haar niet meer en kan soms wel eens scherp en nijdig uit de hoek komen. Dit zorgt dus voor emotioneel geladen scènes. En op één of andere manier is het ook de aanleiding voor onbewust grappige momenten. Voor mij was de conversatie tussen Asher en Sophie over het uit het lijden verlossen van Dora, het ontroerendste en tegelijkertijd grappigste moment van de film. Een uitwisseling van ideeën hoe dit te bewerkstelligen terwijl Sophie geen flauw idee heeft wat Asher uitvoert in werkelijkheid. Een tragikomisch moment.

“Asher” is een middelmatige misdaad film die maar moeizaam uit de startblokken schiet. En zelfs als het in een stroomversnelling raakt, lijkt het tempo nog altijd gezapig en kleurt de film nog steeds braafjes tussen de lijnen. Dit keer ligt het niet aan het acteerwerk maar wel aan de actieloze inhoud. Men focust meer op het ontstaan van een innige relatie tussen twee eenzame zielen. Voor mij was dit voldoende om het een interessante film te noemen. Ook al is het onderwerp op zich niet baanbrekend en soms botweg idioot. Zo vond ik de gangscènes waarbij Asher paraat staat met zijn paraplu terwijl het brandalarm afgaat, compleet ridicuul. Toch raar dat telkens alleen de geviseerde persoon in paniek zijn appartement uitsprint. Geen hoogvlieger dus, maar als je het ergens op een VOD-dienst tegenkomt, kan je het misschien toch een kans geven.

3*

They were human voices.

What did they tell you?

That they were going to kill me.

“Aterrados” op zijn Argentijns. “Terrified” op zijn Engels. Gewoonweg “Doodsbang” op zijn Nederlands. En ja, sommigen zullen doodsbang zijn terwijl ze deze meesterlijke horror bekijken. Ik weet niet echt goed te beschrijven waarom het zo een uitmuntende horror is. Nochtans worden er geen wereldschokkende, nieuwe ideeën geïntroduceerd. Als je het in zijn geheel bekijkt, lijkt het wel een samensmelting van verschillende topics uit andere horrorfilms. Neem specifieke scènes uit “[Rec]”, “The Conjuring” en “Paranormal Activity”. Rammel deze allemaal een beetje door elkaar. Overgiet het allemaal met een Argentijns sausje. En je krijgt het eindproduct “Aterrados”. Het grootste verschil met deze willekeurige opsomming van horrorfilms (met bezeten huizen als centraal onderwerp) is dat het in “Aterrados” niet over een geïsoleerd geval gaat. Nee hoor. De angstaanjagende fenomenen spelen zich af in meerdere huizen tegelijkertijd.

Ik had nog nooit gehoord over deze film. ’t Is per toeval dat ik het tegenkwam toen ik mijn Netflix aanbod van horrors aan het bekijken was. Echt veel verwachte ik er niet van. En toen één van de vrouwen in de film begon te bazelen over stemmen die ze hoorde in de afvoer van de gootsteen, vreesde ik al dat het zo’n absurde film zou zijn als “Deep Dark”. Tja, daar vergiste ik me toch wel grondig in. Voor ik het wist zat ik naar een zo’n choquerende scène te kijken dat ik het niet kon nalaten om de rewind-functie te gebruiken. Magnifiek in beeld gebracht en voorzien van tot de verbeelding sprekende geluidseffecten. Je hoort als het ware het inbeuken van slap, dood vlees inclusief begeleidende geluiden van krakende beenderen. Op dat moment besefte ik dat “Aterrados” niet zomaar een horror was. En geloof me, vanaf dat momenten is het een rollercoaster van schrikmomenten en paranormale gebeurtenissen.

Verwacht echter geen verklaring over de gebeurtenissen. Of een uitleg over de wezens die zowel Clara (Natalia Senorales) en haar man Juan (Agustin Rittano), als de buurman Walter (Demian Salomon) het leven zuur maken. Als de drie wetenschappers de huizen beginnen te onderzoeken om alzo bewijs te vinden van paranormale fenomenen, komen ze op de proppen met een niet al te zinnige verklaring. Iets met dimensionele vlakken, sinaasappelpartjes en water. Maar echt wijzer word je er niet van. Dat de gebeurtenissen zich afspelen op verschillende locaties vond ik een pluspunt. Je kan het zien als drie “The Conjuring” films met elk hun eigen bezeten huis, samengeperst in één film. Dat zorgt dus voor de nodige afwisseling qua schrikmomenten en opduikende, creepy entiteiten.

Wie al een enorme hoeveelheid horrors met paranormale activiteiten en spookhuizen heeft verwerkt (“Poltergeist”, “Paranormal Activity”, “The Amityville Horror”, “The Entity” …. Teveel om op te noemen) zal niet omvergeblazen worden door deze film. Daarvoor is het te gekend terrein. Maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht en de subtiliteit van de spanningsopbouw, is toch wel lovenswaardig te noemen. Het tempo is over het algemeen erg hoog (behalve halfweg vertraagt het een beetje) en de schrikmomenten volgen elkaar in sneltempo op. En het is vooral de timing die bij momenten gewoonweg perfect is (die subtiele kleine beweging van het jongetje aan de eettafel bijvoorbeeld). “Aterrados” is een spookachtig verhaal, vol angstaanjagende beelden en een creepy sfeer. Misschien is het narratief moeilijk te volgen en krijgt men niet echt uitsluitsel wat er aan de hand is (Waren het nu paranormale gebeurtenissen of gewoonweg zaken die iedereen ervaarde vanwege een zekere angst?). Misschien vind je het open einde niet echt je ding. Maar uiteindelijk heeft “Aterrados” maar één ding voor ogen en slaagt het daar wel degelijk in. En dat is ervoor zorgen dat je met de daver op het lijf voor je beeldscherm zit. Wedden dat je ’s avonds niet onder je bed durft te kijken!

4*

“You know those movies where the picture just starts to slow down...

and melt?

Then catch fire?

Well... that's Berlin.”

Wat was het overheersende gevoel na het bekijken van “Atomic blonde”? Bij mij was dit voornamelijk een gevoel van verwarring en een grote mate van opwinding. Verwarring vanwege het ingewikkeld verhaal met een veelvoud aan ontwikkelingen en spionagetoestanden. Om eerlijk te zijn heb ik dit altijd met zulke films. Ik ben dan ook niet een echt grote fan van spionagefilms. Zelfs niet van de meesterspion James Bond zelve, ook al zijn daar de verhaallijnen nogal rechtlijnig en simplistisch in mijn ogen. Bij “Atomic Blonde” wist ik op een bepaald moment helemaal niet meer hoe het in elkaar zat, welke rol de meeste hoofdpersonages nu speelden en wat nu eigenlijk het voor ogen zijnde hoofddoel was. Het enige dat ik me nog voor de geest kon halen zijn de snoeiharde gevechts-scènes en de appetijtelijk uitziende curves van Charlize Terron. Moesten alle vrouwelijke spionnen in een film dezelfde garderobe gebruiken als Terron, dan was ik op de slag een fervente aanhanger van dit genre. Niks zo opwindend als een blonde furie met sensuele knielaarzen en jarretelles die haar mannelijke tegenstanders een stevige trap in het klokkenspel verkoopt.

Maar waar ik het meest enthousiast over was, is wel de soundtrack die hier gebruikt werd. Misschien dat dit voor velen storend overkwam, maar persoonlijk vond ik dit toch wel een aangename aanvulling. Tja, misschien ligt het wel aan het feit dat ik een verstokte jaren 80 muziek aanhanger ben. En dan spreek ik niet over boysbands of disco-achtige muziek, maar wel het underground en alternatieve soort muziek. Spijtig genoeg moesten ze wel het meest irritante nummer kiezen uit het hele Neue Deutsche Welle repertoire. Toen in de tijd wenste ik al dat Nena met haar 99 luchtballonnen richting horizon zou verdwijnen. Beter was het om hier “Stunde des Glücks” van fehlfarben of “Schlachtet!” van Grauzone op te nemen in de playlist. Maar buiten dit zwakkere moment was ik toch wel aangenaam verrast om achtereenvolgens “Cities in dust” van Siouxsie & the Banshees, “Cat People” van David Bowie en “I ran” van A flock of seagulls te horen. Qua sfeer zorgde deze omlijsting zeker voor een positief gevoel. Achteraf gezien zal ik me deze playlist eerder herinneren dan de film zelf.

Alles draait rond een ultrageheime lijst van spionnen (verborgen in een polshorloge) die op dat moment in de Sovjet-Unie actief bezig zijn met .. euh … spioneren veronderstel ik. De gehele film speelt zich af in het Berlijn uit de jaren 80 waar het ultieme symbool van de koude oorlog nog steeds overeind stond, namelijk “De Muur”. In de schaduw van dit grauwe decorstuk speelt zich deze spionage af. In deze naoorlogs uitziende stad tracht Lorraine Broughton (Charlize Theron) met medewerking van de collega-spion met een eigen agenda David Percival (James McAvoy) deze lijst terug in handen te krijgen. Dat er ook andere kapers op de kust liggen, merkt ze algauw. Het gehele verhaal wordt in flashback-modus getoond. Het relaas wordt uit de doeken gedaan door Lorraine tijdens een verhoor door Eric Gray (Toby Jones), één of andere superieur bij MI6, en Emmett Kurzfeld (John Goodman) van de C.I.A. Wat volgt is dus keiharde actie bij momenten. Spijtig genoeg zijn die indrukwekkende,actierijke scenes geen garantie om er een gedenkwaardige film van te maken.

Misschien was het de bedoeling om er een vrouwelijke “John Wick” spin-off van te maken. Maar in tegenstelling tot deze laatste film, waar de actiescenes in adembenemend tempo opvolgt, blijft het hier beperkt tot twee (wel subliem gechoreografeerde) geweldmomenten waarbij de Duitse Polizei hun groen uniform que kleur overtroffen werd door in rassé schreden opkomende blauwe plekken en druppelende bloedslierten. En als apotheose een verdomd langgerekte scene waarbij KGB agenten doelgericht geliquideerd worden. Daar wordt dan nog een actierijke achtervolging door Berlijn aan gebreid. En vervolgens krijg je nog een plotwending vol dubbel en contraspionage waar ik dan ineens weer de draad kwijt was. Dat is het zowat in een notendop. Zelfs de lesbische vrijscene sloeg ik ongeïnteresseerd gade. In mijn ogen was dit verplicht opgenomen zodanig dat de aanwezigheid van Delphine Lasalle (Sofia Boutella) nog functioneel leek.

Op acteervlak zat het wel snor, alhoewel Theron meer indruk op me maakte als Furiosa in “Mad Max : Fury Road”. James McAvoy was subliem. Maar ook hem vond ik geweldiger als gespleten persoonlijkheid in “Split”. En vervolgens vervolledigen Eddie Marsan, John Goodman en Toby Jones de rest van de cast met degelijke vertolkingen. Maar ondanks het schitterend acteren, de keiharde actie, de sfeervolle beelden en een soundtrack waardoor ik me weer even jong voelde, vond ik het qua verhaallijn redelijk onsamenhangend en overbodig ingewikkeld. Een echte tegenhanger van “John Wick” kan je het niet noemen. En voor degenen die deze film op handen dragen vanwege het zogenaamde prachtfeit dat het een actieprent is met een vrouwelijke actieheldin. Ik stel voor dat jullie eens de volgende films herbekijken : “Alien”, “Terminator”, “Salt” of “Kill Bill”. Daarin zal je ook een van zich afbijtende actieheldin zien met gigantische cajones die zonder verpinken het andere geslacht fileert. Niet al te origineel dus.

3*

“Wat we hebben, is een probleem met het verdomde klimaat.

Ieder jaar is het warmer.

Dus we kunnen binnenkort het skiën wel vergeten, weet u.

Zoals de Arabieren hun olie kwijtraken.”

Eerlijk gezegd was de filmtitel de enigste reden waarom ik deze film wou zien. Geef toe dat zo’n titel tot de verbeelding spreekt en dat je je kan verwachten aan een über-belachelijke horror vol kitscherige en goedkope griezeleffecten. Uiteindelijk verwachtte ik een gelijkaardig resultaat als een Tiroler seksfilms uit de jaren stilletjes. Een komisch bedoeld satirisch softporno genre, waar wel eens een welgevormde boezem te bewonderen was van één of andere wellustige Beierse boerendochter, maar voor de rest was het louter en alleen suggestief. Zelfs de filmtitels waren spannender en zinnenprikkelender dan de inhoud van de film zelf. Zo ook deze film “Attack of the lederhosen zombies”. Het is overduidelijk een satire op het zombiegenre waarbij de nadruk eerder op het komische ligt dan op het horrorgedeelte.

Ik was al aangenaam verrast door de openingsbeelden met een vergezicht over de Oostenrijkse Alpen. Spijtig genoeg ziet dit panoramisch uitzicht er gelikter uit dan de gore, bloederige zombietaferelen in een latere fase. Deze Oostenrijkse zombie-satire laat er geen gras over groeien. Je moet dus geen half uur wachten op het opduiken van de eerste geïnfecteerde zielenpoot. Het is wel niet een losgeslagen virus dat de oorzaak is van de epidemie, maar wel een chemische substantie die door de plaatselijke skilift eigenaar werd gebrouwen om kunstmatig sneeuw te produceren. Hoe verzinnen ze het toch? Als een geïnteresseerde investeerder een demonstratie bijwoont en dit degelijk misloopt waardoor hij de chemische brol te slikken krijgt, is dit het begin van een hele hoop ellende.

Best dat je deze ludieke film niet al te serieus neemt. Trouwens, welke zombie film moet je eigenlijk serieus nemen? Om eerlijk te zijn is dit de allereerste keer dat ik de combinatie van humor en horror wel geslaagd vind. Het is overduidelijk dat men meer de nadruk wilde leggen op het creëren van komische situaties dan dat de film angstaanjagend overkomt. Echt griezelig of spannend is het omzeggens nooit. En om nu te zeggen dat het een dijenkletser is (wat bij lederhosen dan weer toepasselijk is), is ook overdreven. Er zitten enkele gniffelmomenten in (de met skistokken doorprikte zombie die in een trapgat blijft hangen) en enkele geniepige tongue-in-cheek grapjes (“It’s all downhill from here”).

De enige vertolking die ik kon appreciëren was die van Margarete Tiesel als de berghut-kelnerin Rita. De hoofdrolspelers zijn duidelijk niet aangeworven vanwege hun acteerkwaliteiten, maar eerder omdat ze het snowboarden machtig zijn. Het meest irriterende fragment was de dansscène waarbij Steve (Laurie Calvert) en Branka (Gabriela Marcinkova) hun beste dansmoves demonstreerden. Koddig om te zien, maar het fragment was een beetje te langdradig. Qua make-up kon het uiterlijk van de creaturen natuurlijk niet tippen aan de zombiefilms met een beduidend hoger budget. De gore scenes waren echter goor genoeg met een veelvoud aan rondspuitend bloed, onthoofdingen en rondslingerende ingewanden (alhoewel deze er als plastiek uitzagen). Spijtig genoeg zagen de zombie herten er echter uit als het werk van een taxidermist. “Attack of the lederhosen zombies” is niet een misselijkmakende zombiefilm, maar tracht uniek te zijn in de stroom zombiefilms die we de laatste jaren te slikken krijgen. Het is niet het type film waarvan men zegt “zo slecht dat het goed wordt”, maar het is er niet ver vanaf.

3*

“We don’t control this, it’s not just us who will be at risk.

And if you do control it, then who will be at risk?”

Kijk je wel eens graag op “National Geographic” naar documentaires over bovennatuurlijke verschijnselen, buitenaardse verschijningen of andere onverklaarbare fenomenen, dan moet je “The Atticus institute” zeker kijken, daar dit een documentaire-achtige film is over een wetenschappelijk onderzoek in dit instituut onder leiding van Dr. Henry West. Het onderzoek richt zich op paranormale activiteiten zoals E.S.P. en psychokinese (het beïnvloeden van fysieke materie van op afstand door menselijke geestkracht). De film wordt omschreven als een mockumentary found footage horror. Het is zeker niet op waargebeurde feiten gebaseerd, maar als parodie of satire zou ik het nu ook weer niet direct bekijken, want ondanks dat het eruit ziet als een documentaire is het toch redelijk geslaagd te noemen. Gelukkig werd het found footage tot het minimum herleid en is het geheel een collage van interviews, getuigenverslagen en video-opnames (zowel door vaste camera’s die het experiment vastleggen als door, maar in beperkte mate, thuisopnames).

Recensie hier ...

“To die, you got to be alive first.”

De toekomst van onze geliefde aardbol ziet er niet echt rooskleurig uit zoals Hollywood het ons de laatste tijd voorstelt. Als ik een willekeurige graai doe in de grabbelton van apocalyptische films van het laatste jaar, dan krijg je een uitgebreide keuze uit een waaier van mogelijke ellende en rampen die de mensheid te verduren krijgt. In “Elysium” zien we een ultra overbevolkte aarde waarvan de natuurlijk bronnen totaal uitgeput zijn en waar de superrijken een plaatsje hebben gekregen op het ruimtestation Elysium en in luxe verder leven. “The Giver” gaat over een maatschappij die zich na een grote oorlog teruggetrokken heeft in communes waar gevoelens en herinneringen verbannen zijn. “The Colony” en “Snowpiercer” laten een totaal ondergesneeuwde wereld zien die ontstaan is door mislukte experimenten om het klimaat onder controle te krijgen. In “Oblivion” was er een jarenlange oorlog met buitenaardse wezens genaamd Scavs met een in puin herschapen wereld tot gevolg. “The Divide” heeft een nucleaire oorlog als boosdoener (juist zoals in “How I live now”). “World War Z” laat een wereldwijde plaag zien waardoor mensen in bloeddorstige zombies veranderen. Een meteoor zorgt voor het einde in “Seeking a friend for the End...”. In “Goodbye World” en “Dragon Day” zijn het dan weer computervirussen die de maatschappij laten ineenstorten. “Divergent” en “The Hunger Games” zijn de meest bekende films die een futuristische dystopia tonen waar de overlevenden in klassen zijn ingedeeld. Je ziet, er is keuze genoeg om de mensheid naar de verdoemenis te helpen.

“Autómata” speelt zich af in de griezelig nabije toekomst, namelijk het jaar 2044, en de Aarde is herschapen in een onbewoonbare radioactieve woestijn dankzij zonnestormen. Hierbij werd het grootste gedeelte van de wereldbevolking uitgeroeid (98% om precies te zijn) en zijn er nog een kleine 21 miljoen overlevenden die zich gevestigd hebben in steden. Steden die ommuurd zijn en voorzien zijn van een modern systeem om de inwonende te beschermen tegen radioactieve regen en stormen. Dit alles werd opgebouwd dankzij miljoenen robot (Pilgrims), gefabriceerd door het bedrijf ROC, die allen aan een protocol werden onderworpen : geen letsel toebrengen aan een levend wezen en een robot mag zichzelf niet repareren of verbeteren. Het heeft wat weg van Isaac Asimov’s wetten van de robotica. En zoals te verwachten valt, zijn deze wetten er ook om overtreden te worden.

Review Automata

So...prison turned you into a stone-cold killer, did it?

Nah, prison didn't.

You and my brother did.

Heb ik nog maar net de Filippijnse wraakfilm “Maria” gezien waarbij een beeldschone furie alles wat ze op haar pad tegenkomt in kreukels bokst, dient zich al de volgende aan. Ditmaal eentje uit de UK en van een heel ander niveau. Niet alleen het verhaal zelf is te pruimen, maar ook de oneindige reeks van vechtscènes zal de fans van actiefilms in extase brengen. Scott Adkins is een toonbeeld van brute kracht die zonder pardon zijn tegenstanders verpletterd met zijn mokerslagen. Verwacht je dus aan een grote hoeveelheid rondspetterend bloed, versplinterde beenderen, gekraakte schedels en rondvliegende wijsheidstanden. Met andere woorden, “Avengement” is een bikkelharde film.

In eerste instantie verwachte ik iets gelijkaardigs als “We still kill the Old Way” of “Legend”. Een Engelse misdaad/actiefilm vol gewelddadigheden maar waar die Engelse beleefdheid nog steeds aanwezig is in de achtergrond. Dat geldt dus niet voor “Avengement”. Hier wordt iedere beleefdheidsvorm keihard de grond in gestampt. Je kan het best vergelijken met “Brawl in cell block 99”, maar dan op Engelse bodem. Deze film is een verademing als je het vergelijkt met al het digitaal gecreëerd geweld dat de laatste tijd in Hollywood wordt gefabriceerd. In deze film heerst het fysieke een beetje meer. Bij het Disney en Hollywood geweld slaak je een “wow” kreet. Bij “Avengement” is het eerder een “auw” kreet. Het fysieke geweld is zo realistisch dat je somtijds de pijn zelf kunt voelen. En niet alleen de tegenstanders van Adkins kermen luidruchtig. Ook hijzelf ziet af en moet regelmatig rake klappen incasseren.

Niet alleen moet Adkins de razernij die doorheen Cain’s aderen giert hier demonstreren. Dat is dan wel 90% van de totale speelduur. Je ziet ook hoe doodnormaal en eerlijk Cain is aan het begin van de film. Een goeie knul die bij zijn broer gaat smeken om hem te helpen met een idee om een gymzaal op te starten. De transformatie is echter angstaanjagend als hij een tijdje in de nor zit. Een straf die hij heeft opgelopen nadat de klus die hij moest uitvoeren voor zijn broer vreselijk verkeerd loopt. ’t Is daar dat de redelijk brave Cain langzaamaan in een wreedaardige, stevig van zich afbijtende heethoofd verandert. De constante pogingen van medegevangenen om hem aan een mes te rijgen, zorgen ervoor dat hij dagelijks traint en oefent. Alleen hier al zijn de confrontaties bikkelhard. ’t Is ook hier dat hij een metaalachtig gebit aangemeten krijgt. Als hij tenslotte in een privépub terechtkomt, is Cain een getekend man. Zowel innerlijk als uiterlijk. Het enige wat Cain nog interesseert is wraak nemen.

Om eerlijk te zijn kende ik Scott Adkins totaal niet. Een compleet onbekende voor mij. Tja, de mega-fans van actie en knokfilms zullen waarschijnlijk nu verongelijkt hun neus ophalen. En ik geef grif toe dat ik zelf niet begrijp dat ik deze keiharde Engelsman nog niet kende. Van mijn part mag hij gerust een robbertje mogen meevechten met “The Expendables” de volgende keer. Hij zou zeker niet misstaan tussen een Statham en een Van Damme. Zeker niet een persoon die je wil tegenkomen in een donker steegje. Niet alleen toont Adkins in deze film dat hij de nodige vechttechnieken meester is, maar voor één keer had ik niet de indruk dat men hier het ik-volg-mijn-beurt-rustig-af-om-in-elkaar-geslagen-te-worden principe toepast. Dat principe wordt meestal gebruikt in zulke actiefilms. Dan zie je iemand geduldig staan wachten aan de kant die op het moment dat een collega geplet tegen de muur plakt vliegensvlug diens plekje inneemt. Iets dat op mijn zenuwen werkt telkens dit gebeurd.

“Avengement” is geen eersteklas film en zal zeker en vast geen lading filmprijzen in de wacht slepen. Misschien is het gebruik van flashbacks niet iets waar je enthousiast van wordt. Zoals ik. Maar als je gewoon eens wilt genieten van een rauwe, extreem gewelddadige wraakfilm, dan is deze echt wel geschikt voor je. Ik heb er in ieder geval intens van genoten.

3.5*

Smile.

For even in death, you have become Children of Thanos.

Ik en superhelden. Noem het een soort liefde-haatverhouding. Het ene moment kan ik echt genieten van het personage of het verhaal. Dan voel ik die jaloezie opborrelen en wenste ik ook te beschikken over die welbepaalde krachten in mijn persoonlijk dagelijks leven. En soms heb ik er totaal geen gevoelens over en vind ik het verhaal totaal niet zo boeiend. Zo kan ik genieten van een Hulk film vanwege de verwoestend kracht die deze superheld bezit. Bij Spiderman vind ik dan weer dat jeugdig enthousiasme die Peter Parker uitstraalt bij het ontdekken van zijn nieuwe gave redelijk amusant. En voor "The Guardians of the Galaxy" kan ik dan weer de humor appreciëren. “Deadpool” en “Ant-Man” waren dan weer verfrissend. Maar bij het bekijken van “Thor : Ragnarok” ben ik gewoonweg in slaap gesukkeld. “Avengers : Age of Ultron” vond ik zo vreselijk verwarrend dat ik na 20 minuten al niet meer begreep waar het over ging. En het hele “X-men” universum ging aan mij voorbij vanwege te weinig affiniteit met dit clubje. Het zal wel liggen aan mijn niet zo grote interesse voor het superheldendom. En telkens kom ik tot de vaststelling dat al die superhelden op één of andere manier met elkaar geconnecteerd zijn waardoor het een groot kluwen van feiten en gebeurtenissen lijkt.

Maar met “Avengers : Infinity war” heb ik me kostelijk geamuseerd. Vooreerst omdat een groot gedeelte uit het Marvel gamma hierin opduikt. Precies wel een grande finale van alle Marvel helden. Samen trachten ze hun krachten te bundelen om te verhinderen dat Thanos (Josh Brolin) de zes Infinity stones kan bemachtigen zodanig dat hij met één vingerknip de helft van de populatie in het universum kan laten vervagen. Een simplistisch idee van deze schurk der schurken om op die manier het leven aangenamer te maken op overbevolkte planeten. Een paarse milieuactivist. ’t Is eens iets anders. De eerste stenen kan hij al snel bemachtigen. De andere twee resterende stenen bevinden zich echter op aarde en vergen toch wat meer inspanning van Thanos omdat ze omringd worden door de resterende superhelden. Wat volgt zijn soms hallucinant uitziende veldslagen en bovenmenselijke confrontaties. Zoals we het gewend zijn van de Marvel clan.

Ik geef grif toe dat ik nog eens (en dat heeft misschien wel met de leeftijd te maken) zonder moeite het verhaal kon volgen. Meestal is dit niet zo evident voor iemand zonder al te veel kennis over deze wereld van superhelden. Je kon de film zelfs spannend noemen. Ook niet evident als het over onverslaanbare superhelden met ongeziene krachten gaat die zelden het onderspit moeten delven. Want je weet dat het welgekende trucje wordt toegepast van de terug herrijzende, schijnbaar verslagen held. Ook al lijkt de situatie hopeloos verloren, dan kan je er zeker van zijn dat één van de helden zich neerzet op een intergalactisch toilet waar hij na het nodige superhelden-gepers één of ander superwapen in handen krijgt waarmee ze de slechterik laten krimpen tot de grootte van een smurf, zodanig dat het universum weer gered is van een catastrofe.

Om het overzichtelijk te houden hebben ze het geheel uitgesplitst in een aantal verschillende verhaallijnen waarin een groepje helden elk hun eigen katten te geselen hebben op verschillende locaties. Dit zorgt voor een aangename afwisseling en amusante interacties. Persoonlijk vond ik de conversaties tussen Dr. Strange (Benedict Cumberbatch) en Ironman (Robert Downey Jr.) bij momenten redelijk hilarisch. Zelfs het innerlijk gevecht van Bruce Banner met zijn personage Hulk zorgde bij mij voor wat gegniffel. Alleen is soms het toeval wel echt lachwekkend.Maar is dit niet kenmerkend voor dit soort films?. Zo wordt Hulk vanuit een ruimteschip van Asgard gekatapulteerd en vliegt ettelijke lichtjaren door het heelal om dan met een immense smak neer te storten op aarde. En waar? Toch wel dwars door het dak van Dr. Strange’s huis. Ook toevallig.

Als je al vond dat er een overaanbod was van in latexpakje gestoken superhelden en dat het punt van verzadiging al bereikt was, dan mag je deze film een orgastisch hoogtepunt noemen. En chapeau voor de makers om dit heterogeen mengsel van personages om te vormen tot een kleurrijk geheel. Zeker niet een eenvoudige taak. En ook al ben ik geen grote voorstander voor sequels en ben ik allergisch voor alles wat naar feuilletons riekt, toch kijk ik hooggespannen uit naar het tweede deel van dit episch verhaal. Ik vraag me af wat men moet verzinnen om dit te kunnen overtreffen. Dat zal zelfs voor superhelden een bijna onmogelijke taak zijn.

3.5*

I don't think the messages are a government broadcast.

It's almost like they're reacting to what we do.

In eerste instantie zou ik “Await further instructions” onmiddellijk toevoegen aan het lijstje “nutteloze films die er alleen voor zorgen dat je niet uit verveling tegen de muren begint op te lopen”. Maar anderzijds was deze low-budget indie-SF in mijn ogen toch boeiend en amusant genoeg. Niet vanwege het verhaal, want dat was compleet absurd en bevatte een ontknoping die totaal geen steek hield. Maar wel vanwege het schitterende acteerwerk en de manier waarop dit zwaar ontwricht gezin functioneert tijdens de meest vrolijke feestperiode van het jaar. De kerst. Een periode waarin normaal gezien families samenkomen voor de gezelligheid en ook wel uit traditie. Het is die periode van het jaar dat men wel eens een oude familievete begraaft en gezellig aan de feesttafel aanschuift om onder het genot van wat drank en spijs wat bij te praten. Er zijn legio films die echter aantonen dat dit niet altijd het geval is. Zoals in “Krampus” en “Better watch out”. Zelfs bij de McCallisters in “Home Alone” is het een periode vol ellende. Misschien niet zo macaber, maar wel enerverend genoeg. En ook in “ Await further instructions” is het niet echt een gezellige kerstsfeer. En al zeker niet als de woning van de familie Milgram wordt ingepakt als kerstcadeau.

En niet alleen dit laatst vermelde feit zorgt ervoor dat het niet al te gezellig is ten huize Milgram. Ook de onderlinge verstandhouding zorgt ervoor dat de spanning te snijden is. Ten eerste omdat het blijkbaar jaren geleden is dat de zoon Nick (Sam Gittins) nog eens zijn neus liet zien. En als hij dan tot de conclusie komt dat de tijd rijp is hiervoor, daagt hij ook nog eens op met zijn Indische vriendin Annji (Neerja Naik)aan zijn zijde. Ik veronderstel dat Nick al te goed weet hoe zijn familie zal reageren en hij voelt de bui al hangen als hij voor zijn ouderlijk huis parkeert. Allereerst is er de emotieloze, autoritair overkomende vader Tony (Grant Masters) die moeilijk kan verkroppen dat zijn zoon al jaren niks van zich heeft laten horen. Dat autoritaire wordt cynisch weggehoond door de inwonende grootvader Alfred (David Bradley) die het niet kan nalaten om telkens maar weer Tony te wijzen op zijn veel te tolerante wijze van opvoeding. En erger nog. Alfred is een rasechte racist die om de haverklap denigrerende opmerkingen maakt over buitenlanders.

Verder is er nog de goedhartige moeder Beth (Abigail Cruttenden). Echt zo’n typische huismoeder die, ondanks dat de sfeer gespannen is en wetende dat het kerstdiner zal uitlopen op een fiasco, uitzonderlijk optimistisch blijft en al kerstliederen zingend tracht de gemoederen te bedaren. Iets wat totaal ondenkbaar is als zus Kate (Holly Weston) met haar vriend Scott (Kris Saddler) binnen walst. Niet dat Kate uitgesproken racistisch is, maar haar naïeve, ondoordachte commentaren komen toch kwetsend over. Het aanschouwen van deze interacties op zich maakte de film al interessant. En als ze nog eens de dag erop beseffen dat het huis omwikkeld is met een stalen buiswerk en dat de televisie spontaan boodschappen begint te spuien, is dit het begin van nog meer onderling gekrakeel. Naarmate te film vordert staat iedereen op het randje van paranoia. Het claustrofobische van de hele situatie zorgt voor wantrouwen en achterdochtige gedachten.

Zoals het in een echte low-budget film hoort, speelt zich de gehele film af op één en dezelfde locatie. Dat is niet persé een nadeel. “Await further instructions” laat op een degelijk manier zien hoe hysterie en onmacht zich meester maakt van personen in een uitzichtloze situatie. Complottheorieën en rampscenario’s zorgen ervoor dat de familieleden lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Is het een milieuramp? Een chemische oorlog? Of zijn er buitenaardsen die de wereld in hun macht hebben? Of zijn ze allen het slachtoffer van een televisieprogramma met verborgen camera’s? Tracht de film een symbolisch beeld op te hangen over het Big Brother principe? Of toont het hoe de televisie ons dagelijks leven is binnengeslopen en we blindelings instructies opvolgen die hierop verschijnen? Boodschappen die ervoor zorgen dat de familieleden zich tegen elkaar keren en men elkaar schaamteloos weerzinwekkende dingen aandoet. Op psychologisch vlak kan je deze film een succes noemen. Het SF-gedeelte, dat zich naar het einde toe ontvouwt, vond ik echter minder geslaagd. Het voelde nogal absurd en grotesk aan. Mij leek het alsof de hoofdmoot op een psychologisch familiedrama leek en de ontknoping op het allerlaatst erbij werd verzonnen en satirisch bedoeld was. En horror zou ik het nu ook weer niet noemen. Al bij al vond ik dit surrealistisch schouwspel helemaal niet slecht. En dan vooral door het uitstekend acteerwerk en het soms magistraal beeldmateriaal. Maar ik vrees dat deze film niet door de grote meerderheid geapprecieerd zal worden.

2.5*