Opinions

Een simulatie met een aantal mensen in een afgesloten ruimte is een interessant concept voor een film.

In deze productie lukt het opwekken van die interesse bij aanvang heel behoorlijk. Bij het kijken ontstaat iets van spanning, iets van nieuwgierigheid en iets van blijde verwachting.

Het verhaal is zelfs dermate behoorlijk, dat de armoedige decors en het armoedige acteerwerk even zijn vergeten. Het verhaal heeft de aandacht.

Helaas duurt dat niet lang. De film ontspoort al snel. Mijn pogingen om nog enigszins in het spoor te blijven van de plotselinge belachelijke plotwendingen zijn eveneens snel ten dode opgeschreven.

De armoedige decors en het armoedige acteerwerk dringen weer hard binnen en worden nu ook nog vergezeld van een slap verhaal.

Het slot maakt vervolgens niets goed.

Een haaienfilm. Kan dat met alle illustere voorgangers in het hoofd, nog iets zijn? Ja hoor. Dat kan.

De film is spannend. Door goed gebruik te maken van het element tijdsdruk en door het opkloppen van de legendarische bloeddorst van haaien, ontstaat er een lekker sfeertje.

De film speelt daarnaast heel tactisch in op het claustrofobische gevoel dat ieder mens wel herkent. De kijker ziet en ervaart evenveel als de belaagde personages. Het sfeertje is intens benauwend en opwindend.

Wel wat veel gegil van de dames. Maar ja, dat hoort erbij. Een kleine prijs voor zoveel schoonheid.

Leuk om Modine weer eens te zien. Hier niet heel memorabel, maar toch. Na zijn grandioze rol in Birdy toch wat in de vergetelheid geraakt. Althans, hij was uit mijn bewustzijn verdwenen.

Eh, “In the Deep” dus. Ja, spannende film.

Als een film succesvol is, is de kans op een vervolg groot. Dat geldt met name voor films uit het horrorgenre. Vaak heeft zo’n vervolg niet veel meer met het fijnere origineel te maken. Voor de maker doet dat origineel er helaas niet erg toe. Het gaat hem slechts om een succesvol vervolg. Eenzelfde titel en wat thematische overeenkomsten vindt hij vaak al voldoende. Logisch dat veel vervolgfilms uitblinken in het gemakzuchtig kopiëren en uitmelken van sensationele scènes. Als "47 Meters Down" de nieuwe haaienfranchise wordt, vrees ik voor die trend. In Uncaged tekent de neergang zich al af. Een beetje gemakzuchtig is dit vervolg al wel. Heel verassend en heel spannend is het niet. Erg goed is het evenmin.

Aan het originele concept werd niet veel gewijzigd. Opnieuw duikt een stel jonge aantrekkelijke meiden de diepte in en treft onder water opnieuw haaien aan. Het verschil met de eerste film is voornamelijk dat het aantal duiksters groter is. Het aantal is verdubbeld naar vier. De reden zal gelegen zijn in de verhoging van de hoeveelheid eye candy in combinatie met toegenomen mogelijkheden om iemand te offeren. Men kiest voor sensatie. Het verhaal wordt er in ieder geval niet complexer door.

En ook niet spannender. In het origineel is sprake van twee bedreigde duiksters. Omdat je die niet klakkeloos kunt laten verscheuren door haaien (zou een korte film worden), wordt er noodgedwongen veel meer onderhuidse en beklemmende spanning gecreëerd om de situatie te rekken. Het kat- en muisspel met de haaien is veel boeiender. In deze film zwemmen meer personages rond en is het gemakkelijk om iemand te laten opeten. De film kweekt voornamelijk spanning door bodycounts in plaats van door beklemming, hopeloze vooruitzichten en interne psychologische strijd. Tamelijk gemakzuchtig en het leidt er bovendien toe dat het zoveelste slachtoffer dat zonder enig voorspel wordt verorberd, op den duur ook niet meer veel beroering opwekt.

De setting is trouwens best ok. Een oud tempelcomplex van de Maya’s. Een onderwaterlabyrint van donkere onoverzichtelijke gangen afgewisseld met grote ruimtes waarin rijen beelden onaangedaan toekijken op de strijd tussen mens en haai. Een prachtsetting die amper gebruik maakt van claustrofobische en benauwende mogelijkheden. Pogingen daartoe worden afgekapt door veel gegil en weinig spannende aanvallen van haaien. Bij mij kwam een intense beklemmende sensatie in ieder geval niet binnen.

Van empathie met de personages is ook al geen sprake. De personages zien er dan wel leuk uit maar zijn erg simpel en slordig geconstrueerd. De bedreiging door de eveneens slordig geconstrueerde CGI-haaien, brengt ook al weinig emotie teweeg. Gelukkig is er tussen de hoop ongeïnspireerde actiescènes ook een aantal gelukte scènes te vinden die wel enige spanning genereren. Op die momenten steekt goed dynamisch (onderwater) camerawerk de kop op. Die momenten zijn echter schaars.

Nee, niet best. Eigenlijk zag het er allemaal nogal onnozel uit.

Het plot is sterk geïnspireerd door de verhalen van Agatha Christie en door Ten Little Indians in het bijzonder. Desondanks is 5 Bambole per la luna d'agosto een weinig pakkende film. Het zijn vooral de fantasieloze afgietsels van de personages die irriteren. Rijk, inhalig, gefrustreerd, verveeld en decadent. Hun lot is de kijker om het even. Het enige waar je je op kan verheugen is dat ze mogelijk slachtoffer worden van een moord.

Veel vreugde valt hieraan ook niet te ontlenen. Mario Bava stelt zich in dat opzicht nogal terughoudend op. In plaats van zich te richten op het detectiveaspect en tekeer te gaan met vette moordpartijen, kiest Bava voor snobistisch geleuter en vervelende interacties tussen de verwaande personages. Niet boeiend.

De moorden gebeuren en passant en zijn niet meer dan een komische running gag. De overlevenden interesseert het maar weinig. Die gaan rustig door met het drinken van hun extravagante drankjes en hun arrogante geleuter. Spannend is het allemaal niet.

Pas tegen het einde verheft zich de film enigszins uit zijn saaie ritme, maar dat is veel te laat om nog te intrigeren. 5 Bambole per la luna d'agosto blijft een saai gebeuren dat wordt gedragen door irritante personages.

Vervelende film.

Aangename film vol klein leed met ironische knipogen naar de huidige snelle maatschappij. Een maatschappij die gevuld is met desinteresse, onzinnigheid en modieuze trends.

Hoewel het verhaal zich centreert rond de plezierige rust van de twee liefdevol kibbelende hoofdrolspelers is de drukkende gekte van de buitenwereld en de verleiding om daaraan deel te nemen nooit ver weg. De film wordt overspoeld met opdringerige typetjes die hun identiteit ontlenen aan deze gekte. De typetjes worden overdreven eendimensionaal (maar wel leuk) neergezet.

Met een paar flashbacks wordt de levenswandel en de morele achtergrond van het stel goed weergegeven. Het accentueert de sterke tegenstelling met de huidige vooringenomen buitenwereld. Uiteraard gebeurt alles met enige overdrijving.

Veel oppervlakkige alledaagse dialogen. Maar wel steeds humorvol relativerend.

Mooi klein en ingetogen spel van Keaton en Freeman.

De film beschrijft een paar maanden uit het leven van een schrijver in wording. In die paar maanden heeft hij een romance met een getrouwde Franse vrouw. Het is een intense en heftige liefde zoals die misschien maar eens in het leven van iemand voorkomt.

Een film ook over een affaire die in alle vrijheid plaatsvindt, maar wel moet voldoen aan strakke tijdskaders en strakke regels. De vrije Franse moraal vervat in regelgeving.

In de film vele lange takes waarin vooral de strakke belijning en vormgeving opvallen. Rechte hoeken en rechte lijnen. De hoofdrolspelers bewegen zich in strak gezette kaders. Deze opvallende enscenering door de camera benadrukt de beperkte vrijheid die de hoofdrolspelers binnen de liaison genieten.

De lange takes zien er trouwens goed verzorgd uit. Een genot voor het oog.

Het verdere filmwerk is volgens het romantische boekje. Veel sightseeing in New York en scenes waar het geluk en de verliefdheid onmiskenbaar van af spatten.

Van veel diepzinnigheid is in verhalend opzicht weinig sprake. Van veel verdieping in de personages ook niet. Wel van goede rake dialogen met intelligente humor. De dialogen zijn vooral in de eerste helft van de film leuk om te volgen. Op een geestige manier prikkelend en aftastend pittig. Als de eerste laag van de kennismaking is afgepeld, verdwijnt de geestigheid echter uit de conversatie en wordt de inhoud meer romantisch van aard. Minder leuk om te volgen, want minder pit en meer obligaat suikerwerk.

De film die na de omslag resteert, is dan ook niet meer dan een aardige romantische film. Niet bijzonder, maar gewoon aardig. Het gebrek aan verdieping in de personages laat zich vanaf dat moment ook behoorlijk gelden. De inleving in de karakters gaat moeizaam.

Desondanks prima acteerwerk. De bijrollen van Close en Langella zijn fantastisch.

De film van regisseur Éric Tessier begint als een stevige thriller als het kwaad met de naam Beaulieu met grote heftigheid inbreekt in het leven van de jonge student Yannick en hem gijzelt. De gewelddadige expositie is kort en de thriller vult zich daarna met wat horrorelementen. Het kwaad waarmee Yannick te maken heeft, bewoont een schemerig en slonzig huis dat in schril contrast staat met de zonnige omstandigheden buitenshuis. Het huis staat vol religieuze voorwerpen van devotie die een foute christelijke sfeer van schuld en boete oproepen. Jammer genoeg staan vervolgens allerhande clichématige gebeurtenissen de ontplooiing van een heuse sinistere atmosfeer in de weg.

De kwade man die het slecht met Yannick voorheeft is minder een cliché. Hij wordt eens niet als een gedegenereerde kannibaal of een gemaskerde malloot neergezet, maar staat aan het hoofd van een gezin en heeft een normaal burgerlijk aanzien. Uiteraard is de beste man ziek maar dat toont hij alleen in de veiligheid van zijn eigen huis. Met deze wetenschap schakelt de film over naar het genre van de psychologische thriller. Dat betekent dat de focus wordt verlegd van fysieke terreur naar aandacht voor afwijkend gedrag en de geestelijke gesteldheid van de personages. Soms boeiend. Meestal niet.

De manier waarop de geestelijke gesteldheid van Yannick en zijn gijzelnemer zijn te observeren en te doorgronden is boeiender. Die manier heet schaak. De wedstrijdjes die zij onderling spelen genereren een zekere spanning. Beaulieu is als schaker ongenaakbaar. Hij voorziet alle zetten van zijn tegenstander en is onverslaanbaar. Zolang hij onverslaanbaar is, is hij onfeilbaar en gerechtigd om zondaars te straffen. Als Yannick hem verslaat toont hij het ongelijk van Beaulieu aan. Beiden zijn op die manier obsessief met hun eigen drijfveren bezig. Het schaakmotief is leuk gevonden, houdt de moed erin en zorgt voor een opzienbarend slot. Verder is de film toch wel behoorlijk standaard. Niet slecht, maar gewoon weinig verrassend en niet erg spannend.

Scott Beck en Bryan Woods zijn een regisseurs- en schrijversduo, dat zich voornamelijk in het horror en sci-fi segment beweegt. Van A Quiet Place (2018) waarvoor ze het scenario schreven zal een ieder weleens gehoord hebben. Of neem de film Haunt (2019), een hele leuke horrorfilm die door het duo werd geregisseerd en waarvoor ze het scenario schreven.

Voor de film 65 die het duo schreef en regisseerde zijn de verwachtingen dan ook hoog. 65 valt echter tegen. Adam Driver stort met zijn ruimteschip neer op een planeet bevolkt door dinosauriërs. Even trek ik een wenkbrauw op. Hm, een planeet met dezelfde oergeschiedenis als de aarde? Dan schiet de tagline (die trouwens prominent bovenaan de synopsis prijkt) me te binnen. Ach ja, het gaat hier gewoon om onze eigen aarde maar dan 65 miljoen jaar geleden. Adam Driver is helemaal geen aardbewoner. Hij is buitenaards.

Die bekendmaking zou nog eens een verrassende twist zijn geweest in de loop van de film. Nu wordt dit gegeven al na enige minuten prijsgegeven. Op zich maakt het weinig uit om gelijk aan het begin een grote "verrassing" te openbaren, maar dan moet de film verder inhoudelijk natuurlijk wel wat te bieden hebben. Die verwachting wordt niet ingelost. Het meest opzienbarende aan de film zit aan het begin. Na de verrassende mededeling dat we ons op de aarde van 65 miljoen jaar geleden bevinden, gebeurt er in de film eigenlijk niets meer dat verrast.

De film is verder vooral nogal slaapverwekkend. Af en toe word je gelukkig nog even opgeschrikt door een aardige scène, maar die scènes zijn zeldzaam. Ondanks de sfeervolle setting van de oude woeste aarde en de aanwezigheid van Adam Driver is 65 een tegenvaller.

In films met het label Torture nemen de scènes waarin wordt gefolterd meestal de centrale plaats in. Men denke daarbj aan gedetailleerde opnamen van buitensporige geweldsuitbarstingen op weerloze slachtoffers, verfijnde foltertechnieken die op onderdelen van het lichaam worden toegepast en vakkundig hak- en snijwerk dat dient om het oog te voorzien van afschuwwekkende en bloedige beelden. Het subgenre zoekt vaak de sensatie op.

Naast al die geweldsverheerlijkende films zijn er ook films die de thematiek minder plastisch aanpakken en de nadruk leggen op de psychologische terreur. Les 7 Jours du Talion is zo‘n film. Een film die met een minder plastische aanpak een onaangename intensiteit bewerkstelligt die meer afschuw opwekt dan films als Saw, Hostel en ander werk van dien aard.

Les 7 Jours du Talion is een Franse film. Misschien verklaart dat de keus voor psychologische hardheid in plaats van de gemakkelijke (lees: Amerikaanse) keus voor lichamelijke uitwassen die tamelijk leeg aanvoelen, maar visueel gemakkelijk verteerbaar en commercieel interessanter zijn.

Les 7 Jours is geen gemakkelijk verteerbare film. De film biedt de kijker nergens loutering of troost. De film is intens koud geënsceneerd. De beelden zijn blauwig en duister getint, voelen drukkend grauw aan en komen zonder verdere vooropgezette emotionele lading binnen. De film beleef je met een sombere en onaangename inslag.

De film kent amper dialogen en heeft geen heus personage om je als kijker mee te identificeren.Het slachtoffer is ongeschikt identificatiemateriaal. Hij heeft een afschuwelijk misdrijf begaan en hem gun je z‘n folteringen. De folteraar is in eerste instantie zeer geschikt om je mee te identificeren. Hij handelt uit een wraakmotief dat iedereen zal kunnen begrijpen. Zijn houding is echter zo consequent hardvochtig dat iedere normale kijker op den duur slechts afschuw over zijn starheid zal voelen.

Het zijn de weinige dialogen en het gebrek aan identificatie met de personages die zorgen voor emotionele afstandelijkheid maar tegelijkertijd ook zorgen voor een structurele bijdrage aan de intens onaangename sfeer. Een sfeer die maakt dat de film wel iets van het incasseringsvermogen van de kijker vergt. Weliswaar blijven extreme geweldsexplosies de kijker bespaard en wordt een flink beroep gedaan op zijn voorstelingsvermogen, maar de weinige folterscènes die wèl worden getoond hakken er om die reden hevig in. De bruutheid en de gevoelskou die gepaard gaan met de folteringen krijgen binnen de onbehaaglijke sfeer, die de film zo succesvol creëert, extra lading en volume.

Les 7 Jours is geen folterporno, maar een film die de psychologie opzoekt. Een film die menselijke afgronden openbaart en laat zien waartoe het dodelijke gif van de wraak in staat is. Met name in het intense acteerwerk van Claude Legault als de gebroken en langzaam gek wordende folteraar, komen de psychologische gevolgen van de wraakzuchtige en gewelddadige uitweg die hij heeft gekozen, goed tot uiting.

Les 7 Jours is met een intense verontrustende sfeer een zwaar op de maag liggende film. Boeiend is de film zeker. Verhalend leunt de film echter iets teveel op een statische situatie. Naar het einde toe verflauwt de aandacht iets. De geboorte van een dynamische plotlijn om het verhaal een impuls te geven en tevens de lange speelduur te rechtvaardigen blijft spijtig genoeg uit.

Het verhaal van een overval waarbij van alles misgaat. Film met een aardig idee en een slechte uitwerking.

De film trekt niet veel tijd uit voor de overval. De film ruimt meer tijd in voor de weg er naar toe. Een interessant uitgangspunt. Immers, altijd leuk om motieven te achterhalen en in de psyche van een personage te duiken.

De film flitst met dit doel heen en weer in de levens van de hoofdpersonen. En dat had boeiend kunnen zijn, maar is het totaal niet. Want man, man, wat zijn die karakters oppervlakkig en vervelend.

Naast de hoofdrollen figureren in de film nog andere vervelende personages. Met behulp van slecht acteerwerk wordt ieder personage navenant vormgegeven.

Zo deugt er toch nog iets aan de film.

In de onzalige situatie dat je je vakantiehuis wegens een administratieve fout moet delen met een koppel dat zegt ook recht te hebben op het verblijf, zijn een aantal opties voorhanden. In zo’n scenario kan de film op zoek gaan naar contrasten waaruit leuke komedie of harde actie kan worden gepeuterd. Een film kan ook op zoek gaan naar overeenkomsten en vervolgen de weg van de romantiek volgen. Hoe dan ook. Ongemak is er altijd in zo’n situatie. In 8 Found Dead is ook sprake van ongemak en die uit zich uiteraard op horrorachtige wijze.

Waar andere films het ongemak nog even koesteren alvorens het te exploiteren, doet deze film dat niet. Over de voornemens van de ongewenste gasten bestaat bijna vanaf de aftrap van de film geen enkele twijfel. De onechte huurders vergaan van de moordlust en demonstreren dat met graagte. De titel van de film maakt trouwens geen enkel geheim van de moordlust. De aanzet tot de kills zijn bijzonder leuk. De moorden vallen wat tegen. De uitwerking is veilig. Er valt eigenlijk maar weinig horrorwaardigs te zien.

De film hecht meer waarde aan het verhaal eromheen. In drie verhaallijnen volgen we drie paartjes die gezamenlijk een vakantiehuis hebben gehuurd en allemaal op verschillende tijden bij het huisje arriveren. Elk paartje heeft zijn eigen ontmoeting en voortzetting met de ongenode gasten. De insteek wekt dynamiek op en geeft de film vaart. Een diepgaander motivering voor de gekozen vertelstructuur kon ik niet ontdekken. De film is niet heel spannend maar kijkt door de overtrokken portrettering van de personages en de overtrokken situatieschets lekker weg. Voor mij een geslaagde home invasion met een brokje humor die in de uitwerking best bruter had mogen zijn.

Vier vriendinnen op leeftijd op weg naar de superbowl om daar hun held Tom Brady aan te moedigen. Een flm die het motto 'je bent zo oud als je je voelt‘ koestert. Ook als oningewijde in de wereld van het Amerikaanse football is de odyssee goed te volgen. De sport staat in deze komedie niet in het middelpunt. In het middelpunt staan de vier protagonisten, hun avonturen en hun levensgeschiedenissen. 80 for Brady is een film van de lach en de traan.

Tijdens het kijken kreeg ik sterk het gevoel dat men bij de productie van de film de checklist met clichés bij de hand heeft gehad. 80 for Brady is een afgewogen film waarin ieder personage zijn momentje heeft. Een film waarin de kijker soms wordt gevraagd om bij een scène even te treuren om als beloning daarna een scène te mogen aanschouwen waarin de treurnis kan worden weggelachen. Het concept van de feelgood-komedie wordt hier uitstekend in praktijk gebracht.

Erg grappig is de film overigens niet. Veel van de humor is gebaseerd op het feit dat de personages allemaal tenminste de 80-jarige leeftijd hebben bereikt. Als vrouwen van die leeftijd iets geks of spontaans doen (zoals meedoen aan een dansconcours of meedoen aan een eetwedstrijd) is dat niet automatisch grappig. In de film lijkt het alsof men gedacht heeft dat alle 'gekke‘ dingen die de vrouwen doen vast wel grappig zijn omdat hun leeftijd zo hoog is. Het is een leuke theorie die in de praktijk echter niet per se een grappige uitwerking heeft.

De actrices zijn niet de minste. Jane Fonda, Lily Tomlin, Rita Moreno en Sally Field. Uitstekende actrices die een beter script hadden verdiend. Zonde van al dat acteertalent. Dat verdient beter dan een voorspelbare film waarin de personages de grootste lol hebben terwijl de kijker bij zoveel grappige ongein veelal zijn wenkbrauwen optrekt.

892 laat de ware geschiedenis zien van een ex-marinier die na jarenlange actieve dienst van de Amerikaanse overheid niet de uitkering krijgt waar hij recht op heeft. Dat steekt natuurlijk en brengt hem bovendien in financiële problemen. Uit wanhoop pleegt hij een bankoverval om op die manier vreemd genoeg te laten zien dat hij geen crimineel is maar een fatsoenlijk persoon die gewoon dat wil hebben waar hij recht op heeft. Een overtuigend spelende John Boyega is Brian Easley in een film die weliswaar niet erg spannend is maar die wel emotioneert.

Regisseur Abi Damaris Corbin maakt een rustige film. Een film die recht doet aan de rustige aard van de persoon Easley. In de film wordt amper geschreeuwd en momenten van hectiek zijn er eveneens amper. 892 is een gijzeldrama met een ongehaast tempo. Spannend is de gijzeling niet. De spanning zit ‘m meer in de hectiek van het media- en politiecircus dat zich buiten het bankgebouw afspeelt. Het circus is leuk kijkvoer, maar is absoluut van secundair belang. De film heeft een boodschap en dus ligt de focus bij de saaiere actie die het hoofdpersonage in de bank genereert.

De film is een aanklacht tegen een systeem dat niet in staat is of misschien zelfs niet eens geïnteresseerd is om mensen in nood te helpen. Die boodschap komt mede door het fijnzinnige en bedachtzame acteerwerk van de acteurs alsmede door het achterwege laten van een intens dramatisch hoogtepunt uitstekend voor het voetlicht.

Film over een klein aantal manschappen dat een aandeel levert in een poging om de Duitse inval in 1940 af te weren.

De introductie van de personages waarin optimisme en goede zin prevaleren is mooi verfilmd. Die opbouw is traag en gedetailleerd. Prettig.

De schermutselingen daarna zijn sober gefilmd zonder veel theater en hebben daardoor grote impact. De spanning en wanhoop bij de personages worden uitstekend weergegeven. De uitzichtloosheid en de desillusie vreten zich zichtbaar steeds dieper in de personages in. Datzelfde geldt voor de sfeer van de film die steeds kouder en onverschilliger aanvoelt. Geen heroïsch geromantiseer. Wel kille realiteit.

De transformatie van optimisme naar desillusie wordt overtuigend vormgegegen door de cast. Prachtig acteerwerk.

Waarschijnlijk had regisseur Robert Englund iets als Carrie (1976) voor ogen toen hij aan deze film begon. De film deed mij er absoluut aan denken. Verhaallijn en personages komen op frappante wijze overeen. Hoofdpersoon Hoax is maagd en een echte nerd. Een buitenbeentje. Hoax draagt degelijke kleding, waaronder een niet modieuze pullover (bestaan er modieuze trouwens?) en woont bij zijn extreem religieuze moeder. Hij wordt gepest op school en krijgt via de 976-evil helpdesk de beschikking over paranormale hulpmiddelen om macht te vergaren en wraak te nemen.

Het is bijna Carrie all over. Niet helemaal. De toon van deze film is minder serieus. De omgang met de kwade dreiging en met de verhaallijn is luchtiger. Ook is de structuur van het verhaal veel wiebeliger. Het plot is speelser en heeft minder richting door het ontstaan van vele subplotjes met steeds nieuwe personages. De meeste subplotjes zijn leuke ideetjes die in de film even opduiken en zonder evolutie weer verdwijnen. Met de personages gaat het ook zo. Personages die met veel aplomb in de film opduiken lossen vaak snel weer op. Personages die even komen kijken en onbelangrijk lijken, rijzen daarentegen uit het niets weer op en blijken dan een hele cruciale rol te spelen.

Die dingen maken de film weinig voorspelbaar en zorgen voor dynamiek, maar tegelijkertijd bezorgen ze de kijker ook een verward en rusteloos gevoel.

Ach, ik vond het leuke afleidingsmanoeuvres, maar met horror heeft het allemaal niet veel te maken. De hoofdlijn blijft door al dat gedraai en gekeer soms erg lang uit zicht. Die keert op zeker moment weer volwaardig terug als Hoax uitgerust met een demonisch uiterlijk een paar fijne bloedige kills pleegt en de hel losbarst. Met hele aardige sfx, geestige dialogen en een duister sfeertje. Horror dus. En leuk.

Film die zich afspeelt in de wereld van de huizenhandel en die zich richt op de harde actualiteit van geldverdienen aan schulden van gewone mensen. De film laat op spannende wijze zien hoe een en ander in zijn werk gaat. Interessante materie.

De hoofdrol doet enthousiast mee aan het graaiwerk en komt in een vicieuze cirkel van kwaad tot erger terecht. De grenzen die aangeven hoe medemenselijk zijn geweten is, worden gedurende de film steeds opgerekt. De fascinatie en de spanning komen met name uit dit persoonlijke gevecht.

Het uiteindelijke knakmoment is minder spannend en markeert slechts het einde van het gevecht. Het moment is bovendien voorspelbaar en is waarschijnlijk bedoeld om even een traantje te kunnen pinken. Ik vond de knakscene onwaarschijnlijk en ietwat over the top. Niet bepaald in de geest van de rest van de film.

Het wikken en wegen komt bij Garfield in zijn acteren niet goed naar voren. Daarbij heeft hij vanaf de eerste minuut een te lieve en te zachte uitstraling om geloofwaardig te zijn als personage dat over lijken gaat. Hij overtuigt niet echt.

Shannon heeft een hardere smoel en is wel overtuigend als kille badguy. Goeie rol.

Film die op geen enkel moment intrigeert. De personages voeren vooral ellenlange ruzieachtige dialogen over weinig.

Althans die illusie heeft de kijker. De regisseur neemt hem in de maling. De kijker beseft pas in de loop van de film dat uit het stompzinnige geruzie over weinig, juist diepzinnige signalen ontsnappen die verklarend zijn voor een kink in een relatie of die begrip kweken voor onbehoorlijk gedrag in het algemeen. Het zijn die verborgen boodschappen die de film van een indringend psychologisch jasje voorzien. Ik ontdekte dat natuurlijk veel te laat in de film. Zo'n structuur is aan mij gewoon niet besteed, vrees ik.

Dialogen met verborgen boodschappen die het intellect van de kijker beroeren. Hoera, maar niet heus, want de dialogen klinken hol en leeg en nodigen niet uit tot diepere analyse. Toon er wat mij betreft meteen de confronterende scènes bij die recalcitrant gedrag en uitzinnige emotie verklaren en klaar is kees. Dat gebeurt dus niet. Voor een beter begrip is echt een verfijnde analyse van de weinig boeiende dialogen in combinatie met het non verbale acteerwerk nodig. Nou, dat ging me dus te ver.

Leuk bedacht om geruzie en stroefheid in relaties te laten zien en niet de reden voor de ruzie of de onenigheid die eraan vooraf gaat. Ja, leuk bedacht, maar het werkt niet voor mij. Ik zie liever een dramatische scène die duidelijk maakt of personages elkaar niet of wel mogen, dan dat ik die wetenschap uit oninteressant geleuter moet filteren. Laat nou gewoon even in een dramatische scène zien, wat de crux is, meneer Pialat. Dan kan ik verder gewoon genieten van een verhaal waarin vreemde tijdsprongen gemakkelijker vallen en waarin een ruzie gewoon een ruzie is.

Een beetje deductie is leuk. In deze film staat teveel deductie een leuke film in de weg.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen betekent niet alleen dat vrouwen dezelfde rechten hebben en hetzelfde salaris ontvangen. Het betekent ook dat vrouwen de mogelijkheid moeten hebben om zich te kunnen ontplooien. Het betekent dat het voor vrouwen mogelijk moet zijn om te kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt. Aan die mogelijkheid ontbreekt het nog wel eens. In de praktijk hebben vrouwen vaak de zorg voor de kinderen. Ontplooiing is dan vooral lastig als de vrouw alleenstaand is en de man aan de opvoeding geen bijdrage kan leveren of wil leveren. De kansen op de arbeidsmarkt zijn dan beperkter. De worsteling om maatschappelijk te blijven drijven is dan groter.

In À Plein Temps krijgt de kijker een inkijk in het leven van de alleenstaande moeder Julie die de zorg voor de kinderen moet combineren met haar werk. Het is een dagelijkse strijd tegen allerhande tegenwerkende elementen. Een moeilijke opgave die Julie geestelijk en lichamelijk afmat en aan de rand van de afgrond plaatst. Haar dagelijkse gevecht om alles zo te organiseren dat zij overal op tijd aanwezig kan zijn om vervolgens haar taken met gespannen aandacht te vervullen is dodelijk vermoeiend en stressvol. Niet alleen voor Julie. Ook voor de kijker.

De Canadese regisseur en schrijver Eric Gravel maakt van de inkijk een temporijke film. Full Time is geen zwaar slepend sociaal drama maar is een springerige film die zowel de protagoniste als de kijker geen rust gunt. Iedere dag in het leven van Julie bestaat uit een strakke planning die vanwege tegenslag binnens- en buitenshuis steeds weer wordt gevuld met improvisaties om aan alle verwachtingen te kunnen blijven voldoen. Op de enkele momenten dat er rust lijkt in te treden, gebeurt er wel weer iets dat het verhaal in de versnelling trekt. Julie is voortdurend in beweging. Het maakt van Full Time een hectische film maar ook een film met een wanhopig en beklemmend laagje.

À Plein Temps is een rusteloze film. Het personage Julie dat uitstekend wordt gespeeld door de onvermoeibare Laure Calamy draagt daar effectief aan bij. Zij raast werkelijk door de film. Een diepe inkijk in een thema biedt de film overigens niet. Daarvoor ligt de focus teveel bij het personage Julie en haar persoonlijke strijd tegen de elementen. De film biedt geen oplossingen maar richt zich op het aanschouwelijk maken van de dagelijkse druk waaronder Julie zich beweegt. À Plein Temps is een intrigerende, spannende en vermakelijke film.

Een western uit Frankrijk. Dat maakt op voorhand nieuwsgierig. Ik ken de Franse cinema vooral van de romantische komedies, de sociale- en psychologische drama‘s en natuurlijk van de horror. De Franse cinema bevalt me. Dus nieuwsgierig hoe regisseur en schrijver David Parrault de western interpreteert en of hij verrassend uit de hoek kan komen.

De film speelt zich af aan het einde van de Amerikaanse burgeroorlog. Een periode die veel vaker wordt gebruikt als achtergrond in een western. De film draait om Franse kolonisten die in Missouri leven en zich van de oorlog niet heel veel hebben aangetrokken. Afgezonderd van de strijd leven zij hun chique leven tot het moment dat de oorlog onvermijdelijk aan de deur klopt en de idylle wordt bedreigd door de komst van het Noordelijke leger.

De film heeft weinig intrinsieke belangstelling voor het confict. De burgeroorlog wordt door Perrault alleen als lange aanzet en hefboom gebruikt om tot de eigenlijke film te komen. Een film over een Franse familie die huis en haard verlaat teneinde terug te keren naar Europa en een trektocht door de wildernis onderneemt om bij de kust te komen en daar scheeps te gaan. Dit deel van de film kun je met recht als een typische western beschouwen. De ingrediënten zijn er. Geweren, paarden, geboefte, kampvuurtjes, prairie. Toch is Savage State meer dan een typische western.

De film draagt een duidelijk feministisch stempel. Hoewel het de mannelijke personages zijn die de touwtjes in handen hebben, zijn het de vrouwen die in het middelpunt staan. De film draait om hun onderlinge verhoudingen, om hun verhalen en om hun dromen. Sterke vrouwen zijn het. Vrouwen die met een geweer kunnen omgaan, een paard kunnen berijden of een boevenbende aanvoeren. De mannen zijn in deze film niet de helden. Al lijkt dat soms wel zo. Ach, allemaal schijn. De mannen zijn de veroorzakers van pijn, ellende en disharmonie.

Over de personages kom je niet veel te weten. Tot het innerlijke wezen van de personages is afstand. De kijker krijgt net genoeg hoogte van de personages om ze herkenbaar te maken. Hij heeft net genoeg informatie om empathie op te kunnen brengen.

De personages hebben weinig tekst. Perrault verklaart niet veel met woorden. Paerrault spreekt vooral met beelden. Veelal romantische beelden. De sfeer die in de film hangt is dan ook wat droomachtig. Surrealistisch soms. Men neme bijvoorbeeld de scènes met de boevenbende. De bende bestaat uit anonieme mannen met zakken over hun hoofd als speelden zij gevaarlijke killers in een Franse horrorfilm. In contrast daarmee valt de aanvoerster van de bende op die ongemaskerd en krachtig gepersonifieerd aanwezig is en als zodanig de bende leidt. Feminisme en surrealisme gaan in deze film hand in hand.

Savage State is een rustige film. Een film met een bedaard tempo. Een film die heel graag de personages en de actie even verlaat om de kijker een blik op het majestueuze landschap te gunnen. In Savage State zijn de grote lijnen helder. Voor een meer gepreciseerde interpretatie van die lijnen is de kijker vooral aan zichzelf overgeleverd. En daar krijgt de kijker ruimte en tijd genoeg voor.

Redelijke sci-fi die erin slaagt om gedurende een uur vooral verrassend te zijn. Ook een film die naar het einde toe afzwakt in spanning en in sfeer. En een film die er helaas niet in slaagt het niveau van verrassing blijvend vast te houden als de film naar het einde toe verzandt in obligate actiescènes en in goedkope feelgood.

Een rustig begin brengt je in een verwachtingsvolle stemming. Heel rustig, bijna kabbelend krijgen we gewenningstijd. Tijd om in de film te komen, Tijd om eens lekker rond te kijken. Het is ook een begin dat meteen al volloopt met vraagtekens. Fijn.

De kant die de film kiest, leidt tot een verhaal met wendingen. Een verhaal met onverwachte invalshoeken. Broeierig spannend. Verrassend. Best leuk.

Het verhaal is boeiend genoeg maar heeft na verloop van tijd toch last van inzakmomenten. Het zijn de momenten waarop de broeierige onderhuidse spanning wordt verruild voor zichtbare spanning opgeroepen door gebekvecht, achtervolging of geschiet. Die scènes werken averechts op de prettige kijkstaat. In de tweede helft van de film zijn die momenten er veelvuldig. De brute actie doorbreekt dan heel onprettig de fijne sluimerende spanning die juist maakt dat de film zo intens beleefd wordt. Tegen het einde worden die momenten heftiger en vaker. Met een schok realiseer je je dat je geen andere keus hebt dan meebewegen omdat een nieuw hoofdstuk van de film anders langs je heen gaat. Dat meebewegen vergt steeds meer concentratie en lukt steeds minder goed.

Niet een hele typische sci-fi. Soms lijkt de film eerder een romantisch drama. Soms ook prevaleert de schietende- en achtervolgende actie. Ondanks de toegevoegde elementen uit andere genres, blijft de sci-fi de basis van het verhaal. Dat houvast is er.

Aangename kleine film die in twee delen uiteenvalt. Het eerste deel een suspensevolle thriller die ergens halverwege tamelijk abrupt overgaat in een psychologisch drama. In het middelpunt van de film staat het personage Martha dat wordt gespeeld door Sandra Hüller. Martha is een vrouw wier leven opeens sterk verandert. Over de schokkende gebeurtenis die de aanleiding is voor de verandering, wordt verteld in het eerste deel. In het tweede deel geeft Regisseur en schrijver Jan Schomburg gedetailleerd weer hoe Martha met ontkenning en zelfbedrog antwoordt op haar veranderde omstandigheden.

Prachtige rol van Sandra Hüller. Hüller slaagt erin de kijker emotioneel te verbinden met haar personage. En dat is verrekte knap want het personage Martha laat zelf maar weinig emotie zien. Het zijn kleine gebaren, een onvoorspelbare mimiek, haar plagerige gedrag en de merkwaardige en misplaatste teksten die zij van de scenarist in de mond krijgt gelegd die van Martha een uniek en bijzonder boeiend persoon maken. Misschien niet direct een zeer sympathiek persoon maar wel een uitermate fascinerend persoon.

In het midden van de film verschijnt een wisseling van perspectief die het de kijker mogelijk maakt om de situatie in het algemeen en het personage Martha in het bijzonder vanuit een andere hoek te bekijken. Het is prettig om niet meer vanuit een benauwende kokervisie te beleven en veel meer op afstand te bewegen rondom de personages. We hebben een bredere kijk op de dingen en we kunnen weer ademen. Samen met het perspectief verschuift ook de focus van de film. De andere weg die wordt ingeslagen gebeurt toch wel plotsklaps. De film richt zich opeens op de toekomst maar vergeet gelukkig niet om die weg te plaveien met het leed dat weliswaar achter Martha ligt maar dat nog niet geheel is verwerkt.

Suspense en thriller gevolgd door drama. Een Interessante constructie. Edoch niet geheel geslaagd als film. Na afloop knaagt het. Er zijn lijntjes uit het eerste deel die zijn blijven liggen. Ik had graag meer inzicht gekregen in motieven achter de tragedie uit het eerste deel van de film. Schomburg laat dat stuk helaas liggen. Het voelt onbevredigend.

De 16-jarige Ari wordt door zijn moeder van het stedelijke Reykjavik naar het noordwesten van IJsland gestuurd. Terwijl moeder een paar jaar in Afrika gaat bivakkeren, gaat Ari bij zijn vader wonen in een landelijke omgeving. Ari heeft zijn jeugd in het dorp doorgebracht maar zijn verbintenis heeft hij met de stad. In het begin van de film zien en horen we Ari met hoge stem zingen in een kerkkoor onder het dak van een imposante kerk. Iedereen in het koor is in het wit gekleed. De kleur van de onschuld. Een intrigerend beeld en een mooi uitgangspunt.

Regisseur Rúnar Rúnarsson laat geen voorgeschiedenis zien. Duidelijk is echter wel dat Ari met grote tegenzin bij zijn vader gaat wonen. Zijn gedrag ten opzichte van zijn vader is tamelijk koel. Als ze samen vanaf het kleine vliegveld met de auto naar vaders huis rijden, is er amper conversatie. Met dialoog wordt in de film trouwens heel spaarzaam omgegaan. De dialoog die er is heeft weinig betekenis. Van veel meer betekenis is de beeldspraak. Ook het licht heeft betekenis. Dat is genadeloos aanwezig. Het is midzomernacht. De personages kunnen zich niet verschuilen. Ze staan altijd in de spotlight. Ze kunnen zich nooit echt terugtrekken. Het is onnatuurlijk. Het continue licht zorgt voor een merkwaardige sfeer die maakt dat mensen zorgeloos en bizar gedrag gaan vertonen.

De camera observeert met terughoudendheid. Afstandelijk. De beelden zijn vrij statisch. Rúnarsson doet het zonder tracking shots, zonder draaiingen, zonder opvallende gimmicks. Þrestir is een film zonder franje. Toch zijn de beelden krachtig en vertellen precies dat wat je moet weten. Een sfeervolle film. Het licht, het landschap, de lusteloze Ari, de onverantwoordelijke vader, de onderlinge verhoudingen. Alle elementen van de film zijn intrigerend en tegelijkertijd wil je er als kijker niets mee te maken hebben. Er hangt een continue sombere lading over de film. Een dreiging ook. Alsof de treurige boel elk moment kan exploderen.

Het einde brengt geen explosieve verlossing. Het einde van de film houdt nog meer treurnis in die zich opstapelt op de laag die er al ligt. Ongelooflijk verstikkend en treurig. Ari neemt een beslissing die zijn leven verandert en hem met een tragisch geheim belast. De tijd van zijn jeugd en zijn onschuld is voorbij.

Þrestir is een existentieel drama over ontworteling, vervreemding, een moeizame vader-zoonrelatie en volwassen worden, De film heeft een subtiele en rustige verteltrant waarin vooral de beelden spreken. Erg indrukwekkend. Erg mooi.