Opinions

Film-noir nieuw leven inblazen door middel van een heuze ode eraan klinkt geweldig, maar ik had zo mijn bedenkingen toen ik las dat het tegelijkertijd ook een komedie bleek te zijn. Stom van mij om te denken dat de gebroeders Joel & Ethan Coen daar geen raad mee zouden weten.

Het (zwarte) komedie gehalte lag er gelukkig dan ook niet dik bovenop, alhoewel ik zo nu en dan hartelijk heb moeten lachen. De humor kwam vooral van het nogal zwijgzame personage Ed Crane, geweldig vertolkt door Billy Bob Thornton, wiens zwijgen vaak de hoofdreden was tot een glimlach.

Naast de verfijnd uitgewerkte komische noot in de film doen de Coen's ook een goede zaak, wanneer het aankomt op het nabootsen van de zo goed als verdwenen film-noir. Ed Crane is een nihilistische kettingroker wie verstrikt raakt in een moordspel. Dit, in samenvoeging met de femme fatale en de stijlvolle gestileerde zwart-wit beelden (denk ook aan de zwevende rook) brengt bij mij het vertrouwde film-noir sfeertje omhoog.

The Man Who Wasn't There is een zeer geslaagde film-noir, geheel voorzien van een topcast (Thornton, McDormand, Gandolfini, Johansson), waar de gebroeders Coen compleet hun eigen draai aan gegeven hebben. Je hoeft geen pure liefhebber van de film-noir, dan wel zwarte komedie te zijn om dit prachtwerk te kunnen waarderen.

Voor nu 4.5 sterren, maar het is heel goed mogelijk dat dit na herziening een verhoging betekenen zal naar de jackpot.

Verschrikkelijk charmante film. Een heel andere film dan Annie Hall, de film waarmee Woody Allen vorige week geintroduceerd werd in mijn leven en waarmee ik zijn genialiteit pas relatief laat heb ontdekt aangezien ik hem altijd had gemeden. Maar dat hij een genie is, heeft hij mij met slechts twee filmpjes onomstotelijk bewezen aan mij.

Manhattan vond ik nou een echte ' - film' , om maar even een niet bestaande term te gebruiken die desalniettemin precies aangeeft hoe ik hem ervaren heb. Het is gewoon allemaal zo charmant en bovenal ook sfeervol. Het muziekgebruik van Allen is echt heerlijk; sfeervolle, overwegend vrolijke, ouderwetse deuntjes laat hij op exact de juiste momenten aanzwellen. Wat nog meer, en misschien ook wel vooral, aan de sfeer bijdraagt is de verschrikkelijk mooie fotografie. De zwart-wit beelden van New York zijn echt onbeschrijfbaar mooi. Alhoewel minder op de grappen leunend dan Annie Hall, om maar even op mijn enige vergelijkingsmateriaal terug te komen, is Manhattan wel gewoon de gehele speelduur erg grappig. Bijzonder leuke, subtiele, maar scherpe humor heeft die man toch. Uberhaupt is het script erg leuk, de dialogen zijn weer typisch Allen. Bijzonder goed acteerwerk ook overigens, je hebt eigenlijk helemaal niet het gevoel dat er geacteerd wordt, zo natuurlijk voelt het allemaal aan.

Oh ja, en er is ook nog een plot. De verwikkelingen zijn typisch 'Allensiaans' (Tenminste, dat neem ik aan na het zien van zijn twee bekendste films. Of hebben zijn andere films misschien een andere toon?), alle relatieperikelen worden weer uit de kast gehaald. Het plot is mijns inziens echter volledig ondergeschikt aan de superieure 'lieve' sfeer, waar Manhattan voor een groot deel om draait.

Maak er gewoon 5 sterren van, heb eigenlijk geen minpunten kunnen herkennen.

Wow.

Doorgaans ga ik een film zonder enkele voor-informatie in, en Match Point was daarop geen uitzondering. Ik wist enkel dat de regie in handen van Woody Allen lag, wat voor mij reden genoeg was om behoorlijke verwachtingen te koesteren.

Iedereen rept trouwens over hoe ongewoon deze film voor Allen is, en in grote lijnen is dat ook wel waar, maar je herkent toch duidelijk de hand van Allen. Ten aanzien van een mooie stad gaat het weer om allerlei complexe relatieperikelen en uiteraard wordt, zoals ik inmiddels van hem gewend ben, zijn goede smaak weer eens ten tonele geforceerd (dit maal Dostojevsky, opera etc.).

Het ontvouwt zich als een relatiedrama. Direct viel me op hoezeer de cameraman op dreef was; het ziet er prachtig uit. Ook is de muziek dik in orde, meer dan dat: bij tijd en weile sluit het fantastisch aan op het uitgebeelde. De hoofdpersonen verwikkelen zich geleidelijk richting een steeds complexere situatie, die enorm goed voelbaar is en haast pijnlijk wordt voor de kijker. Een zeer, zeer boeiend schouwspel waarbij het ook niet tegenwerkt dat de hoofdpersonages uitermate degelijk acteerwerk verrichten. Ik kon me goed inleven in zijn zorgen, die constant moeilijker en pijnlijker worden. Ik had al een aantal scenario's in mijn hoofd waarmee hij ze eventueel waarschijnlijk oplossen zou, maar het scenario dat er na ca. 90 minunten uiteindelijk uitrolde zat hier niet tussen. Onvoorspelbaar en schokkend, damn!

Wat volgt is nog een half uur thriller van de bovenste plank, die ik niet had zien aankomen en waar ik ook niet eens naar verlangd had aangezien ik me uitstekend vermaakte. Het doet de film echter niets verkeerd, integendeel. Het werd nog even een aantal malen bijzonder spannend, en ik betrapte mijzelf erop dat ik hoopte dat Chris er nog volledig zonder kleerscheuren uit zou komen ook. Allen gaf me allerlei hints waarmee ik de uitkomst zou kunnen raden, maar die bleken allen vals. Bastard! De uitkomst had echter niet mooier kunnen zijn, het eindshot was ook schrijnend; hij stond niet met de rest te genieten van zijn eigen zoon, had wel degelijk zijn welverdiende straf ontvangen.

Uitmuntende film van Woody, waarmee hij me verrast heeft. Erg knap gefilmd, goed acteerwerk, uitstekende muziekkeuzes, interessante thema's en uiteraard de onvoorspelbaarheid. Chapeau. Pas mijn 5e Allen-film, maar ik begin steeds meer te geloven dat hij misschien wel het leukste oeuvre heeft dat er in de filmgeschiedenis aan een persoon toe te schrijven valt.

The Meaning of Life is een afschuwelijke opvolging van vaginale sappen, penissen, sperma, nog een liedje over hoe fijn een penis is en braaksel. Nee, het is niet aan mij besteed. Eén schamele ster voor deze puberende Engelse amateurs, jullie moeten je schamen voor deze hoge score.

Zag deze film ooit eens in 2005 (destijds de eerste dvd die ik ooit kocht hehe) en vond de film ronduit kut. Sindsdien eigenlijk nooit weer gezien en de behoefte ook nooit gehad, tot ik er afgelopen weekend geheel toevallig tegenaan liep. Ik zal er destijds wel vrij weinig van begrepen hebben aangezien ik het nu een heerlijk intrigerende film vond! De regisseur laat je constant puzzelen over mogelijke scenarios en door de backwards-structuur verandert je mening over bepaalde hoofdpersonen constant. Bedoeld of onbedoeld heb ik ook meerdere malen hardop moeten lachen; enkele scenes waren echt bijzonder grappig. Gewoon 41/2 sterren, heb me uitstekend vermaakt!

Technisch gezien een enorm zwakke film. Het camerawerk is lelijk, de muziek is erg vervelend, het acteren is barslecht, de personages zijn beyond kut (denk aan de gangsterhomo..), de decors zijn (op het eindgevecht na) lelijk, het verhaal is volkomen onrealistisch etc. etc.

Als dit een normale film zou zijn, dan was het rommel van de bovenste plank. Het is echter geen prent, waarbij je op alle technische aspecten van de film letten moet, dan wel je er te veel aan te storen. Waar het allemaal om draait is Bruce Lee die 10 tellen na het uitdelen van een tik nog steeds gilt. Zijn technieken zijn fenomenaal en het is een enorm plezier om naar hem te kijken. Neem bijvoorbeeld de scène, waarin je tijdens het eindgevecht met Chuck Norris hem van de zijkant in slow-motion om zijn tegenstander heen ziet dansen (dit is overigens ook het enige cinematografische pluspuntje). Zijn snelheid en technieken zijn een lust voor het oog en dat, in combinatie met zijn geweldige geschreeuw, levert al een hele leuke film op voor de actie/martial arts liefhebber. Naast Bruce Lee heb je natuurlijk nog 7-voudig wereldkampioen karate Chuck Norris (korte, nergens op slaande rol, maar levert wél de mooiste en legendarische scène op), nóg 2 wereldkampioenen karate en een aikidoka met de 7e dan. Genoeg redenen om deze film te zien dus, maar weet wel waar je aan begint, want voor een non-liefhebber is deze prent een verschrikking, nee erger nog: een nachtmerrie.

Kort samengevat, 3.5* voor de gevechten.

Nog een grappig feitje: het moment dat Chuck Norris zijn pols brak was overigens onbedoeld echt.

Intro beloofde veel goeds. Ook valt de hand van Leone duidelijk terug te zien, qua camerawerk en spanningsopbouw. Daarnaast een erg fijne score (die af en toe verdacht veel op zijn andere werk lijkt) van Morricone en mooie ruwe beelden van het landschap.

En toch een ietwat tegenvallende western. Terence Hill mist elk charisma en is nog flauwer dan in zijn producties met Bud Spencer. Het is dan ook hij, in combinatie met de af en toe veel te flauwe humor en een ietwat warrig script wat een vol punt van het eindresultaat aftrekt.

3.5* Idee was goed, maar wordt behoorlijk om zeep geholpen.

Het avondje begon al relaxed. In plaats van het ov te nemen, wandelde ik gisteravond met mijn parapluutje in een rustig tempo door het druilerige, maar gezellige Amsterdamse centrum van werk naar huis. Eenmaal thuis bleek de wederhelft de hort op, dus had ik plotseling het rijk voor mezelf. Toen eerlijk gezegd even een goede joint op m'n balkon gerookt en daarna languit op de bank gaan liggen met een chocoladetaart en deze film opgezet. Mijn filmervaring is wellicht dus enigszins beïnvloed doordat ik stoned was, maar soit.

Was potverdorie een van de allermooiste films die ik ooit heb gezien! Wat een adembenemende visuals zeg. Schitterend, alleen daarvan kon ik al heel erg genieten. Praktisch elke scène is een waar genot voor het oog. Zijn het niet de idyllische stranden, dan wel het mooie contrast van allemaal gekleurde lichtjes met het donker. Wuoow.

Dan ook nog de hele tijd die heerlijke muziek erbij en je avond kan eigenlijk al niet meer stuk. Lekker humoristisch ook. Lag geregeld volledig in een deuk. Die debiele kip is toch gewoon het perfecte reismaatje?

Heerlijk plot ook voor films als dit (sicke mythische quest wuooo). Had wel het idee dat het in werkelijkheid helemaal geen kinderfilm is, maar dat het eigenlijk speciaal voor volwassenen is gemaakt en speciaal bedoeld is om stoned in het donker te kijken en je hem dan pas echt goed meekrijgt. Niet alleen vanwege de visuals die met dat in het achterhoofd gemaakt lijken te zijn, maar ook vanwege het vage plot. Je let heel even een seconde niet op en opeens zit je in een soort onderzeese luchtbel te vechten met een gigantische zingende glitterkrab. WTF!! Sommige humor is ook meer voor volwassenen weg gelegd. Of ineens die piraten die achter hen aankwamen; coole recreatie van de Mad Max: Fury Road (2015). .

Genoten hoor! Klein pareltje dat ik wel aanraad. Iedereen kan hier volgens mij wel wat uithalen. Jong en oud, nuchter of niet.

Heerlijk stukje film. Qua komedie uit deze tijd loop ik wat achter; enkel wat Laurel & Hardy's gezien en The General van Buster Keaton. Toch durf ik nu al te zeggen dat Charles Chaplin wel de koning van zijn tijd moet zijn. In een sneltreinvaart worden we meegenomen in de extreem grappige excentrieke wereld van Chaplin. De geweldige muziek, goede boodschap en de vele hilarische scènes die elkaar in rap tempo opvolgden hebben mij de gehele speelduur met een glimlach op de bank doen zitten.

Voor nu 4.5 sterren, maar ik verwacht dat het er 5 worden voor Modern Times die, ondanks het mime, zijn tijd ver vooruit was.

Nu in een even rap tempo de overige Chaplin's zien.

Haha, keek deze film zojuist in Pathé Tuschinski (Amsterdam) en er waren denk ik wel 20-25 mensen die tussentijds de zaal verlieten omdat ze het te erg vonden en allemaal niet meer aankonden of te ver vonden gaan.

Beetje een kutfilm trouwens. Stevende af op een 4/5, maar dat vreselijke en surrealistische slot deed de film in mijn ogen echt geen goed.

Na een klein uurtje ging deze film bij mij af op een 2* of iets in die buurt en ik was al van plan om hem af te zetten. Ben ik even blij dat ik dat niet heb gedaan, want naar het einde toe werd het met de minuut boeiender. Vooral de laatste paar scenes waren mooi. Beland op een dikke 3.5*, maar dat wordt waarschijnlijk nog wel een 4.

Na het zien van enkele pareltjes van John Ford zou je niet verwachten dat hij je nog steeds kan verrassen met zijn niveau, maar met My Darling Clementine slaagt de oude meester hier toch weer in.

Er zullen misschien personen zijn die My Darling Clementine zullen bestempelen als ‘saai’. Deze prent is geen western die het moet hebben van de wervelende achtervolgingsscènes, onverschrikbare cowboys dan wel van de shoot-outs. Tuurlijk heb je de befaamde showdown bij de OK Corral, niet voorzien van muziek, maar gesteund door de stilte. Echter, deze scène is niet bijster belangrijk voor het verhaal, het is slechts een afsluiter van een prachtig geheel. Zelfs in deze shoot-out wordt door het goede camerawerk het geweld eigenlijk gemeden.

Nee, dit meesterwerkje draait niet om het gebruikelijke geweld, maar om de relaties tussen de personages die je op je scherm door Tombstone ziet lopen en met name om het karakter van de zeer knap acterende Henry Fonda, wat zich ontwikkeld gaandeweg de film.

Vele westerns die het verhaal van Wyatt Earp behandelen, maar nooit heb ik het zo sterk zien vertaald als vakman John Ford het doet met My Darling Clementine en dat mag een prestatie genoemd worden.

4.5*

Oh my darling, oh my darling,

Oh my darling, Clementine!

You were lost and gone forever

Dreadful sorry, Clementine.