Opinions

Ah, eindelijk weer eens een nieuwe western gezien die me uitstekend bevalt! Was toch alweer even geleden. Ik ben overigens geschrokken van de overeenkomsten met Kill Bill. Overweeg zelfs serieus die beide delen van stem te verlagen na Death Rides a Horse gezien te hebben. Tarantino heeft nog net geen scène-voor-scène remake gemaakt van deze film, maar daar is de kous dan ook wel mee afgedaan. Zelfs een quote is letterlijk overgenomen uit deze film, wat Ramon K al aangeeft maar Wouter tracht te weerleggen. Dat lijkt me echter niet op te gaan; met ál die overeenkomsten tussen beide films zou het wel héél toevallig zijn wanneer hij voor die quote niet ook deze film als inspiratiebron heeft gebruikt.

Over de film zelf. Het plot is een zoals je het kan verwachten bij een western. Reeds binnen 5 minuten had ik door hoe de rest van de film er in grote lijnen uit zou gaan zien. Dat weet je echter wanneer je een western gaat zien en mag de pret ook zeker niet drukken. Deze ietwat onbekende prent durf ik wel een van dé westernklassiekers te noemen. Stoere scènes, erg mooi camerawerk (viel me eigenlijk pas echt op tijdens de climax), mooie typische westernpersonages.. waarbij Lee van Cleef duidelijk in zijn sas is als Ryan. Het moment waarop Bill en Ryan samen hun weg door het Mexicaanse dorpje schieten is een duidelijke verwijzing naar The Good, The Bad and the Ugly. Wat de film ook onderscheidt is de uitermate fijne score van Morricone. Maar ik ben nu eigenlijk bezig aan een herhalingsoefening van het bericht van Ramon K hierboven. Eigenlijk alleen maar pluspunten, of het moet zijn dat John Phillip Law misschien niet helemaal op zijn plaats is als tough guy. Maar dat is slechts een geringe aanmerking.

Ik zou zeggen ga dit zien, heb me uitstékend vermaakt en heb het idee hier een klein stukje (genre-)filmgeschiedenis gezien te hebben. 4.5*. Nog steeds voor een paar euro te koop bij dvdoutlet, is een blinde aankoop inderdaad wel waard.

Slap aftreksel van vele andere films. Quasi stoere mysterieuze dialogen, matige acteerprestaties en een voorspelbaar plot. Alhoewel onderdeel van het script irriteerde het me ook mateloos dat de zon niet schijnt en het dus altijd donker is. Zodoende was ik zelfs blij met de slotscènes die al van ver te voorspellen waren. Het eindgevecht was al even slap, ik had liever gezien dat de held wat spierballen zou tonen in plaats van wat gemindfuck over en weer.

Ik zal zodadelijk de posts erop nalezen op zoek naar redenen voor deze zeer hoge score. Ik werk er in ieder geval niet aan mee. 2.5* voor de extreem sexy Jennifer Connelly.

Er schijnen meerdere versies in de omloop te zijn. Ik heb er geen weet van welke versie dé versie is, maar ik heb in ieder geval een "Original Uncut Version" gezien van 139 minuten.

De beelden uit Dawn of the Dead zijn eigenlijk bijzonder lelijk, de make-up en de (geluids)effecten zijn verre van realistisch, het acteerwerk is niet echt bijzonder en de muziek is verschrikkelijk fout. Al typend zou ik haast gaan denken dat ik dit niet een geweldige film vind, maar het tegendeel is waar. Romero weet namelijk een nóg hoger niveau te behalen dan hij al deed met zijn uitstekende Night of the Living Dead, wat een heerlijke film! Alles staat in dienst van de sfeer van de film. Alle factoren, die losstaand misschien wel negatief zijn, vormen als geheel een heerlijke sfeer die perfect past bij dit zombiegenre. Perfect getroffen ook, deze locatie in combinatie met de muziek en al die tientallen zombies. Daarnaast is de film bij tijd en wijle tergend spannend en de gore is domweg bijzonder vet wanneer dit je aanspreekt. Ondergewaardeerde film hier, alhoewel ik begrijp dat het 'één van die films' is die je maar net moet liggen. Zeer ruime 4.5*; dik twee uur topvermaak.

Typsich Allensiaanse film die, alhoewel binnen Woody's oeuvre niet hoogstaand, bijzonder vermakelijk is. De film leunt vooral op haar bijzondere manier van vertellen. De kortverhalen en mix van real life- en fictieve personages zijn echter van een wisselend niveau (o.a. dat 'out of focus' was gewoon niet grappig), waardoor je als kijker af en toe even uit je roes getrokken wordt. Het merendeel van de grappen zijn echter erg leuk, en de vertelstructuur is dusdanig origineel en interessant dat je je aandacht niet verliezen zal. Het matige acteerwerk doet daar ook niets aan af. Al met al niets meer en niets minder dan een hele fijne komedie, die ook de niet-Allen fans bekoren zal.

Heb niet vaak dat ik er echt van overtuigd ben dat ‘MovieMeter’ gewoon fout zit bij het ‘uitdelen van de algemene score’, maar bij deze film zit MovieMeter er echt naast. Helemaal in het begin wordt je als kijker meteen duidelijk gemaakt dat er een dertien-in-een-dozijn copycat slechte actiefilm op je af zal komen, namelijk tijdens dat gesprek tussen Gerard Butler en die FBI-agent. Ze mogen elkaar uiteraard niet, want zo gaat dat in films tussen normale agenten en ‘hogere agenten’, maar het wordt hier zo tenenkrommend neergezet dat het eerder een persiflage is.

Zwak geacteerd, hele ongeloofwaardige en daardoor vervelende personages, veel te lang voor zo’n simpele film, een irritante conclusie - die uit wilde stralen dat het een intelligente en verrassende film is, terwijl ik juist net een van de dommere en minst verrassende films in tijden had uitgekeken, waardoor dit heel ongepast voelde - en bovenal een volslagen mislukte poging op cool- en stoerheid. Doordat het zo gemaakt en ongeloofwaardig blijft, ontstijgt het nergens het belachelijke. Vrijwel niet 1 scène of idee gezien dat niet gejat was van andere films. F

Regisseur is een brood-filmer (doet wat nodig is om hem naar verwachting terug te kunnen verdienen). En pubers zullen hem nog wel kunnen waarderen.

Wat het qua vermaak voor mij nog redt is de redelijk brute jacht van de twee hoofdpersonages op elkaar, waarbij de ene uiteindelijk de andere neerschiet.

Geslaagde film die praktisch een losse remake van Key Largo is, zei het dit maal met Humphrey Bogart in de rol van dader in plaats van slachtoffer.

Dit subgenre levert veelal geen toppers op en is ook zeker niet een van mijn favorieten, maar The Desperate Hours weet zich prima staande te houden met dank aan de uitstekende acteerprestaties van vooral Bogart en March, de regie van Wyler en het prima camerawerk. Het is met dit soort films altijd maar weer oppassen geblazen dat hij niet te lang duurt en met 112 minuten voldoet hij daar redelijk aan. Plot is hier en daar wat doorzichtig en het eindshot voldeed niet helemaal aan de verwachtingen, maar de constant aanwezige spanning maakt veel goed.

Al met al zat kijkplezier voor een waardering van een 4.0*. The Desperate Hours is niet groots, maar verdient absoluut een groter publiek dan 27 man.

Dolls, een film van twee uitersten. Aan de ene kant een film van een ongekende schoonheid, aan de andere kant een slaapverwekkend gedrocht.

Ik had redelijk hoge verwachtingen, en op één gebied werden mijn stoutste verwachtingen zelfs overtroffen. Voor de rest was Dolls echter een grote teleurstelling. De beginscène is werkelijk afgrijselijk. Een stel bediende poppen met een geluid erbij dat hoogstwaarschijnlijk muziek zijn moet. Dit klonk echter nog aangenaam in verhouding tot het mannetje dat zonodig meekrijsen moest. Ik had hier geen idee of het nou komedie of serieus bedoeld was. De scène die hier op volgt ziet er werkelijk prachtig uit. De locatie, de kleuren, de bewegingen, de emoties op de gezichten.. Op dit punt ben ik er maar even goed voor gaan zitten, want dit kon nog wel eens iets geweldigs worden.

Ik kwam bedrogen uit, de toon bleek gezet in (het contrast tussen) deze twee scènes. Ik was overdonderd door de ongekende schoonheid van het gros van de scènes, Kitano blijkt een geweldig filmer! Dit bleek echter het enige wat de film mij te bieden heeft. Ik heb het idee dat Kitano zich meer heeft gericht op het visuele aspect van Dolls, dan dat hij zich bekommerde om de verhaalstructuur. Belachelijk, lachwekkend, onlogisch en bovenal allerverschrikkelijkst saai zijn de gevoelens die bij mij achterblijven. Volgens mij heb ik het abstracte thema van Dolls deels gemist, maar als ik dit wel volledig meegekregen had was het zonder twijfel geen plezierigere middag geworden. De manier waarop emoties hier getoond worden zullen ongetwijfeld heel subtiel zijn, maar dit was wel verdomd subtiel zeg. Na anderhalf uur had ik het wel gehad met het paar dat alleen maar schijnt te lopen en te lopen en te lopen. Aan het begin was het nog ontzagwekkend, maar een hele film lang? Nee.. Met alleen maar mooie beelden houd je mij geen 2 uur bezig, ik zie graag ook nog wat andere raakvlakken.

Ik was een half uur lang geboeid, maar daarna lukte het mij niet meer niet slaperig te worden van Dolls. Om de fantastische cinematografie maak ik er een 2.5* van, maar die staan zeker niet voor het vermaak. Dolls is niet veel meer dan een bewegend schilderij.

Hehe, erg grappig. Met name de scène in de parkeergarage (het gevecht met de oude vrouw) wist mij en de rest van het publiek erg aan het lachen te brengen. Alleen jammer dat de meeste schrikmomenten vooral afhankelijk zijn van het geluid dat opeens verschrikkelijk hard is.. Toch een vermakelijke mix van komedie en horror.

Inderdaad behoorlijk onderschat hier. Vond hem zelfs ruim 3.5 waard. Ik had geen idee van wanneer de film is en dat ik hem wel 15 jaar jonger schatte geeft wel aan dat hij de tand des tijds goed doorstaan heeft. Plot is misschien niet al te verrassend, maar beschikt wel over alle westernfacetten plus een leuk liefdesverhaaltje. Actiescènes en achtervolgingen zijn goed en de gebruikelijke shoot out aan het einde is, alhoewel niet erg origineel, leuk uitgewerkt en neemt alle spanning van de film met zich mee. De voice over, die ik volgens mij nog nooit eerder in een western gezien heb, bracht ook een leuke extra.

Toch wel verplichte kost voor de westernliefhebber, vermaak gegarandeerd. Een ander zal zich er niet te snel aan hoeven wagen.