Opinions

Haha, vandaar! Ik zat me al de hele tijd af te vragen waar ik haar, niet haar uiterlijk maar inderdaad haar stem, toch van kende.

Verder weer een heerlijke, typische Allen-film. Relatieproblemen, jazzmuziek, zijn eigen smaak promotend, Manhattan, humor, drama, dood, geluk, spiegels (nee echt, het valt me op dat hij veel gebruik maakt van spiegels), onderhuidse spanningen... het blijft een van de meest herkenbare regisseurs.

De humor komt in dit deel niet zozeer van de dialogen, maar vooral van het uitgebeelde. Allen laat zien mensenkennis te hebben en weet dit bijzonder humoristisch uit te beelden. Denk bijvoorbeeld aan de hilarische scène, waarin de ene zus en haar vriendin bekvechten over de route naar huis, waarvan het doel duidelijk moge zijn. Of aan het ontwijkende chitchat van Lee op de vragen over pagina 112.. Maar goed, voorbeelden zijn verder niet bijster interessant voor iemand die de film nog niet gezien heeft.

Allen lijkt in een subplot weer even richting Bergman te gaan, zij het humoristisch, maar de conclusies die Allen uiteindelijk over het leven trekt zijn dan toch weer hartverwarmend optimistisch.

Leuk is de manier waarop de personages in elkaars levens verweven zijn. Helemaal grappig dat je er na een kwartiertje achterkomt dat de man over wie gepraat werd op het feestje het personage bleek te zijn dat Woody Allen zelf vertolkt. Allen viel me overigens een klein beetje tegen. Het personage was oke, maar hij neigde in de paranoia-scènes naar overacting, terwijl ik hem altijd juist zo natuurlijk vind overkomen.

Wat een onsamenhangede kutrecensie overigens. Sorry, ik ben eigenlijk te vermoeid om te schrijven right now, maar per ongeluk begonnen typ je maar even door.. voor wie het niet vat: ik ben positief. Overwoog een 4, maar daarvoor is hij eigenlijk toch net te speciaal, derhalve een 4.5.

Wat blijft dit toch een parel van een film. Alle scènes zijn enorm mooi en stijlvol gefilmd. Vooral de manier waarop nachtelijk Los Angeles in beeld komt is geweldig mooi gedaan. Ongeëvenaard tot de dag van vandaag.

In alle opzichten is de film voor mij perfect. Drama, actie, romantiek, thriller. Deze film bevat het allemaal tot in perfectie. De actiescènes zijn werkelijk fenomenaal. De bankoverval moet toch wel één van de sterkste scènes ooit zijn. Ik keek de film vandaag voor de 6e keer en het dit gedeelte was nog steeds ongemeen spannend. Geweldig, die shoot-out op straat die hierop volgt. Het geluid alleen al van die geweren, die hier losse flodders bevatten, wat het geluid hier niet nep maakt. Personages die je inmiddels goed kent en met wie je meeleeft worden ineens pats boem neergeschoten zonder enige poeha eromheen. De spanningsopbouw hiernaartoe was ook perfect, wat je vaker ziet in deze film (denk aan de scène dat Chris thuis wil komen bij zijn vrouw waar de politie wacht). Waar de meeste mensen het nog wel met mij eens zullen zijn qua het drama-, actie-en-thrillergehalte vond ik de film bij tijden ook erg romantisch. De scènes tussen De Niro en Amy Brenneman (mooie openingsscène ook) waren op hun manier enorm romantisch. Zo zie ik het graag.

Op het acteerwerk val niets, maar dan ook helemaal niets aan te merken. De Niro en Pacino zijn natuurlijk geweldig, maar hiernaast ook veel hele sterke bijrollen, zoals die van Val Kilmer, Tom Sizemore, Jon Voight, Amy Brenneman en vele anderen. De relaties tussen deze personages zijn prachtig uitgewerkt. De personages van De Niro en Pacino zijn op hun beurt vrijwel gelijk aan elkaar, maar ze staan elk aan een andere kant wat mooie ontmoetingen oplevert.

De film barst van de geweldige scènes. De eerste overval was al een hele mooie. Hiernaast heb je natuurlijk de ontmoeting tussen De Niro en zijn vrouw, de bankoverval en nasleep, de koffieshop etc. Het overkomt me vrijwel nooit, maar mijn ogen werden toch wel wat vochtig toen moeder in de bar op tv zag dat haar zoon omgekomen was. Tragisch was de prachtige scène, waarin De Niro deed wat hij eerder al voorspelt had: zijn vrouw verlaten toen de heat om de hoek kwam. En dan de eindscène. Hier is volkomen onterecht nog wel eens wat commentaar op. Eerst een spannende achtervolging bij het vliegveld die eindigt met een ultieme climax. Pacino spot De Niro dankzij het opkomend licht van het vliegveld en treft De Niro met zijn wapen. Het laatste moment duidde op een gevoel van wederzijds respect wat de hele film al aanwezig was. Bij het vasthouden van elkaars hand kwamen in mijn belevenis alle emoties van de film samen. De score past ook perfect bij dit stuk, maar niet alleen hier. De hele film viel me al op dat de score van de film geweldig aansluit bij de beelden.

Via 4.0, 4.5, 5.0 en een top10 plek is de film bij mij met elke herziening in waarde gestegen. Hoe dit komt vat ik ook niet, want het is niet zo dat het moeilijk te volgen is en dat je meerdere kijkbeurten nodig hebt om het te snappen. Op de een of andere manier krijgt Heat steeds meer effect op je. Ook na deze keer is hij wéér beter bevallen. Hij zal sowieso enorm stijgen in mijn top10. Op dit moment zou ik zelfs zeggen mijn nieuwe nummer 1. Beter dan C’era una Volta il West en beter dan The Godfather’s. Ik wil eerst alles herzien, voordat ik dit doe, maar het mag duidelijk zijn hoe geweldig ik deze blijf vinden. De 5 sterren blijven, uiteraard, staan. Op naar de volgende herziening hiervan!

Genoten in de bioscoop. Er gebeurt vrij weinig in deze film, op een paar totaal niet enerverende bankovervallen na. Maar de wijze waarop het hele Texaanse sfeertje werd neergezet maakte het een heerlijk relaxt filmpje. Dat zat hem redelijk in de details. De personages, de blikken, de humor, de lekkere muziek, de landschappen etc. Ik heb de hele film lang moeten lachen. Geen juweeltje of zo, maar ik gun het vier sterren doordat het m'n avond helemaal afmaakte.

Ik was zeer onder de indruk van Hereditary. Buitengewoon beklemmend, is de enige juiste manier om mijn filmervaring samen te vatten. De spanningsopbouw is bijzonder traag, wat de wat eenvoudigere kijker (niet slecht bedoeld, maar ik weet het even niet anders te verwoorden) misschien zal afschrikken, maar Hereditary moet het vooral hebben van de constant latent aanwezige beklemmende spanning. Je weet ook tot het laatste moment niet wat er exact aan de hand is. Subliem gedaan. Zelfs voor het eerst in tijden dat ik een nieuwe horrorfilm -echt- goed vond. Overigens deels ook door het opvallend goede acteerwerk. De moeder kende ik persoonlijk nog niet als actrice, maar die rol was van een indrukwekkend niveau.

Voor mij een nieuw horrorklassiekertje, al moet ik nog even nadenken hoe het volgens coumi “uit kan groeien” tot een “instant” klassieker.

Zou normaal eigenlijk op 3.5 sterren blijven steken, maar Humphrey Bogart doet het niveau absoluut stijgen.

Klein toppertje hier, maar vooral ook een film van gemiste kansen. Hij is zeer vermakelijk en interessant, maar er zijn net te veel kleine minpunten voor een topwaardering.

Bij de trage openingsscène schoot Leone heel even door mijn hoofd. Hier niet zo interessant als daar, maar toch. Het uitgangspunt van de film vond ik niet eens bijster origineel, maar wel interessant. Dat 'Tom' wél die Joey was zag ik overigens al van verre aankomen. De manier waarop het geweld hier in beeld wordt gebracht vond ik ook wel interessant. Weer even wat anders dan je het meestal ziet, maar het spreekt me wel aan. Het is jammer dat sommige gedeeltes wat te kort zijn uitgewerkt. Zo had er nog wel wat meer in het verhaal van de zoon gezeten. Meer in ieder geval dan die paar scènes. Ook op het eind van de film had ik het gevoel dat hij te kort duurt. De credits kwamen plotseling. Op zich wel op het goede moment (vond het best een mooi einde hoe je zag dat hij nu weer geaccepteerd werd door zijn familie en dat hij weer opnieuw kon beginnen), maar ik had graag nog veel meer willen zien; ik zat net lekker in de film.

Film dus met meerder minpuntjes, maar wel vermakelijk zat voor een krappe 4.0*.

Beetje tegenvallend. Het sloeg werkelijk nergens op. Het toppunt was nog wel die Hauer die steeds uit alle hoeken weer perfect getimed opdook. Wel een erg goede rol van onze Rutger trouwens. Al met al was het nog best vermakelijk, maar niet wat ik er van verwacht had. 2.5*

Teleurstellende thriller die vooral opvalt door zeer matige acteerprestaties (met name de hoofdrolspeler is een doorn in het oog; hij heeft slechts één blik en gebruikt die voor elke willekeurige zogenaamde emotie), redelijk warrig is en waarin de schaars aanwezige actie compleet oninteressant is. Bleef verder nog redelijk vermakelijk door een klein mystery plotje. Dat het in Hong Kong een grote bioscoopfilm is zal wel komen door chauvinisme, maar ik raad af om naar deze film op zoek te gaan.