Opinions

Het onmogelijke is tóch gebeurd. Ik had niet verwacht dat het ooit zou gebeuren, maar The Godfather is bij mij van de troon gestoten. En wel door C'era una Volta il West.

Na herziening kan ik niet anders zeggen dan dat deze film gewoon van begin tot eind werkelijk perfect is. Voor mij was, en dat heb ik bij geen enkele andere film, het zo dat werkelijk elke scène memorabel is. Direct al de allereerstescène is echt geweldig. Al die lange close-ups van die zwetende ongelikte beren zonder enige muziek, maar alleen met het geluid van de omgeving. Dat stukje met die vlieg en met die druppel water stelt eigenlijk niet eens zo veel voor, maar door de manier waarop vind ik het werkelijk geweldig.

Ook de scène dat Claudia Cardinale (prachtige vrouw overigens) op het treinstation aankomt is geweldig mooi! Hoe zij daar rondloopt op zoek naar familie die er niet is en dan met die muziek. Ook leuk hoe die muziek net opzwelt met het moment dat de camera omhoog gaat, waar je dan het hele stadje ziet.

De hele film heb je dat. Dat de muziek en beelden echt perfect samengaan. Via de muziek wordt echt aldoor een bepaalde emotie opgewekt en de spanning wordt er perfect mee opgebouwd (in combinatie met het perfecte camerawerk en de sublieme montage). Het is zelfs zo, dat Morricone de muziek al gecomponeerd had vóór deze film en dat die muziek op de set werd afgespeeld. Die muziek is overigens prachtig. Voor mij met afstand de beste filmmuziek ooit!

Ook mijn favoriete scène aller tijden zit in deze film. Namelijk het stukje van Frank en Harmonica tegenover elkaar plus die flashback en dat dan weer gecombineerd met die geweldige muziek. Ik kan me ook niet herinneren dat ik ooit zo'n extreme close-up heb gezien als die van de ogen van Harmonica.

Alle rollen in deze film zijn ook precies goed gecast. Henry Fonda, wie normaal altijd de good-guy is, speelt hier in de rol van zijn leven een perfecte bad-guy. De rol van stoere, mysterieuze cowboy is opgelegd voor Charles Bronson. Ook Claudia Cardinale en Jason Robards hebben precies de goede kop voor hun rol en spelen verschrikkelijk sterk.

Kortom, in de bijna 3 uur die deze film duurt heb ik mij werkelijk geen seconde verveelt, maar was ik echt de hele tijd gekluisterd aan het scherm. Hij heeft gewoon alles! Van het meesterlijke camerawerk en muziek tot het acteerwerk en het niet-standaard westernverhaaltje. Hét meesterwerk van Leone, en dat is knap, want ik heb bij alle vijf films die ik van hem heb gezien de volle mep uitgedeeld. ( ) Alleen Giù la Testa moet ik nog zien. Bij het scrijven van dit stukje krijg ik alweer zin om deze film nog een keer te gaan kijken.

Het moge duidelijk zijn dat deze bij mij op de volle 5* staat en vanaf nu dus ook op plek nummer 1 in mijn top 10.

. Slechts een 2,69 alhier maar ik gooi er gewoon 4 sterren tegenaan. Verrassend goede film namelijk. Jim Carrey, misschien wel het grootste komische talent sinds Charles Chaplin, is werkelijk fenomenaal! Wellicht zelfs zijn beste rol, ik heb verscheidene keren hardop moeten lachen om hem. Dat deze film, met in enkele scènes opvallend goed camerawerk, opeens volledig omkeerde had ik ook niet zien aankomen, maar dit gedeelte was ook geweldig. Hier en daar serieus bijzonder spannend, terwijl ik me even later weer bescheurde.

Het blijft een bijzonder ventje, die Carrey, zijn hele mimiek en houding zijn volslagen uniek.

Op elk vlak magnifiek, haast een perfecte film. Ik ben benieuwd of ik er bij een volgende kijkbeurt nóg meer uit kan halen aangezien het een groeiertje is..

De sfeer is groots. De tent van Rick moet een van de geweldigste decors uit de filmgeschiedenis zijn, het ademt een en al sfeer uit. Alleen de intro ervan is al heerlijk; een 'simpele' maar oh zo heerlijke rondleiding door Rick's place. De muziek, de drukte, de drankjes, de werknemers. Het wordt je direct duidelijk wat voor lui er komen, edelen, corrupten, verzetsmensen.. en wat voor louge zaken er besproken worden. Het is een club die leeft op het scherm. Al niet veel later wordt de eigenaar Rick, Humphrey Bogart in een magistrale rol, geintroduceerd. Een heerlijk en veelzijdig personage met een scherpe tong. Uberhaupt zijn de dialogen van een zeer hoog niveau. Ik kan me zelfs zo een, twee, drie geen beter script voor de geest halen.

Wel moet je je hoofd er goed bij houden. Er is zeer veel dialoog en het is wel essentieel dat je ze allemaal volgt, anders ben je de draad al gauw kwijt.. Ik heb dan ook enkele malen in een versufd moment van onoplettendheid even een minuutje teruggespoeld om zeker te stellen dat ik alle facetten van het gesprek meekreeg.

Bogart is niet de enige die de show steelt. Eigenlijk is vrijwel elk personage een die nooit in de vergetelheid mag raken. En dan toch wel met name Bergman en Rains. Zelden, of misschien zelfs wel nooit, is een romance tussen twee mensen op het filmdoek zo goed uit de verf gekomen. En dat terwijl ik hoor dat Bogart en Bergman een hekel aan elkaar hadden?

De film bevat vele kippenvelmomenten.. denkend aan de clubscènes, die tussen Bergman en Bogart, die van de eenzame Bogart 's nachts in de club, de Marseillaise (!), de aanloop en twists naar het eind en uiteraard die eindscène zelf. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog van alles prachtigs..

Nee, wie net als ik ook niet direct de geniaalheid van Casablanca inzag doen er goed aan hem eens te gaan herzien. Door de ongekende sfeer, de prachtige beelden, het nagenoeg perfecte script en het uitstekende acteerwerk is dit een klassieker van jewelste.

5.0 / #3

Vervelend, nep, cliché en dom. Blik slechte acteurs hebben ze me er ook voor opengetrokken zeg. Zo nu en dan heb ik wel vaker dat ik een film een stuk lager (of hoger) waardeer dan de rest van MovieMeter, maar dit is de eerste keer dat ik me eerlijk gezegd ook niet eens kan inleven in die gemiddelde kijker (anders dus wel). Sorry, ik weet dat de volgende uitspraak nergens op slaat, maar deze film is objectief slecht. Kom op zeg.

Domme onlogische en zeer overgewaardeerde film met slecht acteerwerk, die werkelijk niet één cliché uit het horrorgenre ongebruikt laat, alleen dan slechter uitgevoerd. Slechtste deel van de reeks. Oninteressant en bovenal nergens zelfs ook maar spannend.

Hmms tsja. Keek op zich allemaal wel redelijk weg, maar de film zat ook een beetje in m’n irritatiezone doordat het zichzelf zo serieus neemt terwijl het voortdurend belachelijk onrealistisch is. Boel vals sentiment en overschot aan slowmotions met een viooltje eronder. Dertien in een dozijn Hollywood meuk. Oppervlakkig. Simpel. Van Guy Ritchie verwacht je toch op zijn minst iets aan originaliteit, maar helaas. Prima standaard oorlogsfilmpje voor een brakke zondagmiddag dat ik snel zal vergeten.