Opinions

Met dank aan het concrete thema van Gunfight at the O.K. Corral ben je toch al gauw geneigd deze prent met My Darling Clementine te vergelijken. Groot verschil is echter direct dat in deze versie er maar een dikke 45 minuten zich in Tombstone afspelen en de overigen dagen van Earp's zogenaamde gloriedagen in Dodge City behandelen, ook al is Tombstone wel de main part van de film. Ook zijn de personages compleet verschillend. In verhouding met het subtiele My Darling Clementine zijn de personages hier een stuk levendiger.

Doc Holliday wordt geportreteerd als een man wie in wezen geen kwaad in de zin heeft. Hij is een goede vent wie niet uit is op ruzie, maar wie altijd op de verkeerde plaats is om het verkeerde tijdstip en daarbij zijn reputatie erg tegen heeft. Niet dat hij er erg in heeft, lurkend gevaar komt hem haast goed uit. Ergens zit hij mijns inziens namelijk te wachten op de genadeklap, een persoon "who's faster on the draw". Hij is ziek en angstig voor een eenzame en saaie dood in een bed, als hij dan toch dood moet, waarom dan niet in actie? Wanneer hij vlak voor de beruchte climax doodziek in bed ligt, komt hij er dan ook direct tegen alle meningen in uit om Wyatt Earp te helpen in zijn familie's gevecht. Earp is ook de enige echte vriend wie hij ooit gehad heeft, een vriendschap die door anderen, zelfs door Earp's eigen broers, veroordeeld wordt, maar is gebasseerd op goede aspecten als loyaliteit en trouw. Zijn meisje wil niet dat hij gaat en vraagt dan ook
"Don't we make a differencë?"
"We never made any difference." is zijn respons.

Wyatt Earp is een eerlijke sheriff wie niet afgaat op reputaties en staat voor zijn idealen. Hij wordt alom beschouwd als een levende held, maar hij heeft eigenlijk slechts rampspoed gekend in zijn leven. Wanneer hij een bij hem passende vrouw ontmoet ziet hij kans eigenlijk onder zijn werk uit te komen en te gaan settelen om de rest van zijn leven vredig te besteden. Net vlak voor het trouwen wordt echter zijn hulp gevraagd door zijn broer in Tombstone. Hij kan zijn familie deze dienst niet weigeren en besluit te gaan, dit ter verdriet van zijn aankomende vrouw wie hem dan ook verlaat met de mening dat hij altijd ergens nodig zal zijn. In een laatste ontmoeting tussen Wyatt en Doc blijkt hij zijn vrouw te willen gaan zoeken om terug te keren met haar. Alhoewel we het verloop niet te weten komen ben ik ervan overtuigd dat dit met een goede afloop gebeuren zal.

Van John Sturges had ik reeds de bewezen klassieker The Magnificent Seven gezien, een prima western, maar met bovenstaande film overtreft hij deze makkelijk. Het eindduel is knap in beeld gebracht en zeer spectaculair, de landschappen en decors zijn niet spetterend, maar weten wel het perfecte westernsfeertje te creëren. Voorzien van een fijne avontuurlijke score en zeer sterk acteerwerk van helden Burt Lancaster en Kirk Douglas, wie de film zeker ten goede komen, wist Gunfight at the O.K. Corral mij te overtuigen van zijn kwaliteit.

Gaandeweg twijfelde ik nog of het misschien een halfje minder moest zijn, maar dankzij de zeer sterke laatste pakweg 30 minuten stevent hij af op een welverdiende 4.5*. Voor de westernliefhebber een film die zeker eens meegepikt moet worden.