Opinions

Jammer dat ik er sinds vanavond doorheen ben. Dit was duidelijk een van m’n paar favoriete series aller tijden, on par met Breaking Bad.

Zes seizoenen lang genoten van deze sci-fi wereld die geen seconde onrealistisch aanvoelt, maar slechts het logische en spectaculaire, doch niet afleidende achtergronddecor vormt voor mysterie, politiek, actie en episch drama. Met de mens enkele eeuwen in de toekomst nog altijd als gewelddadig en racistisch, maar ook innovatief en coöpererend wezen. Fucking vet!

Shohreh Aghdashlo steelt de show als leider van planeet Aarde. Maar personage Marco Inaros is ook een prachtvondst als charismatische ‘vrijheidsstrijder’ die dienst doet als de main (menselijke) antagonist. De personages Drummer en de Rosinante-crew maken de serie ook zeer de moeite waard.

Het allerbeste en tofste personage van de hele serie echter? Ondanks een relatief korte rol - het moest zo zijn - is dat duidelijk en met afstand: eindbaas Klaes Ashford.

Enige manco aan de serie - naast misschien een paar irritante of slecht gecaste bij-personages (de jonge maagdelijke OPA-terrorist; de Baltimore gangleader) - is dat het einde onbevredigend is. Heel seizoen 6 keek ik met name gefascineerd uit naar de ontknoping op de onbekende planeet die er niet kwam... Waren die ‘honden’ nou de intelligente wezens die het Protomolecuul hebben gebouwd? Wat is er precies aan de hand met het uit de dood herrezen jongetje? Hoe gaat het daar verder? En wie of wat zijn nou die ‘Ring-entities’ die het universum zomaar kunnen opblazen en wat willen die? Te veel blijft er onbeantwoord en ik hoop dan ook erg op een deel 7.

Vanaf seizoen drie wordt de serie helaas was te bombastisch, overdreven, onrealistisch en nogal gekunsteld, wat een beetje irriteert na de sterkere eerste twee seizoenen. Echter zal de liefhebber van eerdere seizoenen ook deze gewoon weer waarderen; een trip naar Mars compenseert natuurlijk een hoop.

He bah. Na het ronduit briljante S1 en S2 (beide 5.0*) zakte het met S3 (4.0*) redelijk in, om aardig te herpakken met S4 (4.5*). Maar dit seizoen was echt vreselijk. Wat een teleurstelling, deze heerlijke serie lijkt nu wel echt om zeep geholpen.

De heerlijke politieke spelletjes zijn verdwenen, de acties van Frank en Claire maken niet langer indruk, de nieuwe hoofdpersonages zijn écht niet leuk (met name die Mark Usher en Miss Davis), de chemie is verdwenen, de ontwikkelingen zijn niet zo interessant meer en soms zelfs op het belachelijke af.

Jammer. Drie sterren. Eigenlijk vond ik alleen het eerste kwartier van S05E01 goed en daarna heb ik het volledige seizoen tevergeefs zitten hopen dat het nog wat zou worden. En daar keek ik nou al een half jaar enorm naar uit. En dat einde ook, kom nou. We mogen blij zijn met die twee eerste prachtige seizoenen, echt een toevoeging aan de tvseriegeschiedenis, maar het is nu gewoon klaar. Het zal nog wel even uitgemolken blijven worden, maar ik verwacht er helemaal niets meer van.

Dit is niet zo best. Ik houd van trage films en series, maar alleen wanneer de kwaliteit goed is. Bij een zeer matige serie zoals deze, staat de traagheid vooral tegen en wordt het bijzonder saai. Bij dit niveau hadden ze beter voor lekker domme actie kunnen kiezen, maar de serie poogt zich quasi-diepgaand op te stellen, is geforceerd dramatisch en daarmee af en toe eerder een mix van lachwekkend en vervelend. Toch mezelf kunnen dwingen om het af te zien door m’n liefhebberij voor alien-films, maar als ik dit vooraf wist zou ik er überhaupt niet aan beginnen.

Lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een serie. The New Pope (die volgens mij als deel 2 van The Young Pope op deze website zou moeten staan) heeft alles in huis. Prachtige beelden vanuit het Vaticaan en Venetië. Een ode aan kunst, literatuur, verleiding, het menselijke en het mysterieuze. Dialogen om van te smullen door overdreven eloquente personages. Een paar acteerkanonnen die het scherm grijpen: John Malkovich is indrukwekkend en anders de acteur die kardinaal-staatssecretaris Voiello speelt wel. De serie is heerlijk traag, maar ik lag elke aflevering op diverse momenten dubbel van het lachen om de vele subtiele humor die vaak bestaat uit het cynisch werelds neerzetten van zogenaamd perfecte gelovigen. Ook tijdens de introductie van het personage van John Malkovich lag ik meermaals dubbel van het lachen om de heerlijke dialogen tussen zijn personage (Sir John Brannox) en Voiello, waarin de toekomstige Paus zich zo zwaarmoedig depressief voelt en de scherpe Voiello de stiltes volpraat. Elke aflevering eindigt met het absurde hilarische aanzicht van een of meerdere personages uit de show die je ziet dansen. Je kan het regisseur Sorrentino ook toevertrouwen om veel verleiding in de kerk te gooien: reken op veel naakt en sexy dansende en ravende nonnen.

Eerste seizoen dat me niet echt beviel. Het was altijd al zo dat er meer ietwat willekeurige stand-alone afleveringen waren, maar alsnog bewoog het achterliggende verhaal van de serie elk seizoen wat door en leerde je wat nieuws over het achtergrondverhaal van verschillende personages. In seizoen 6 daarentegen komt het verhaal praktisch geen steek verder en zijn de individuele afleveringen niet origineel genoeg om dat te compenseren.