Opinions

Mijn eerste kennismaking met Wes Anderson viel zeker niet tegen. Twee tieners met een moeizame jeugd worden verliefd en besluiten samen weg te lopen. Hierdoor word de hele gemeenschap van het eiland waar ze op wonen gealarmeerd. De padvinders, politieagent en ouders van het meisje zetten een zoektocht op.

De humor in Moonrise Kingdom was vaak nogal droog, maar omdat de film niet de indruk gaf perse heel erg grappig te willen zijn en niet zo schreeuwerig was als menig andere (Amerikaanse) komedie-film was dat niet zo erg. Vooral prettig dat de humor vaak puur in de situatie zat en niet in dialogen, voorbeeld: Een vader die midden in de nacht, in felgekleurde pyjama boek en een fles wijn in de hand, een bijl uit de kast pakt en zegt dat hij even hout gaat kloven. Het nogal autistische van alle personages - oog voor detail, extreem formeel taalgebruik en dingen (te) serieus nemen (de scout die even een inventaris van zijn spullen gaat maken of in het huwelijk wil treden met zijn vriendinnetje) – sprak mij erg aan, waarschijnlijk omdat ik zelf ook autistisch ben.

De visuele stijl van Wes Anderson is alom aanwezig in de film. Ik vond het wel wat hebben die uitvoerige composities met nadruk op symmetrie. De vele close-ups van apparaten en handschriften waren een leuke toevoeging. De jaren ’60 setting was geslaagd en de poppenhuisachtige huisjes waren ook leuk. Verder maakt Anderson op een goede manier gebruik van klassieke muziek, met name de muziek van Henry Purcell in het begin.

Ook een leuk kenmerk van Wes Anderson vind ik dat we mainstream acteurs zoals Bruce Willis en Bill Murray in een film zien die alles behalve mainstream is. Het acteerwerk was niet denderend, maar ook totaal niet slecht. De twee jonge hoofdrolspelers kwamen soms ongeïnteresseerd over (ik geloof dat dit opzettelijk was), maar ik vond dat ze wel overtuigend speelden. Met name de liefdesscène en de andere scènes op het strand waren erg sterk.

De film bracht bij mij vooral het gevoel over van een dagdroom uit het begin van de pubertijd, de overgangsperiode van het schoolkind naar de adolescent. De gedeserteerde kaki-scout beleefd dan ook best wat avontuurtjes voor zijn leeftijd. De film herinnerde mij verdere aan het begin van mijn eigen pubertijd, misschien dat dat komt omdat de acteurs dezelfde leeftijd hebben als ik en 2012 ongeveer het begin van mijn pubertijd was. Ik las toen overigens hetzelfde soort boeken als Suzy.

Moonrise Kingdom is een aparte film, maar wist toch indruk op me te maken. Het verhaal kon me goed geboeid houden en visueel is de film een klein meesterwerkje. Ben nieuwsgierig geworden naar het verdere werk van Anderson.

"MORTAL KOMBAT!!!!"

In de jaren '80 werden er van films spellen gemaakt. Tegenwoordig maken we films van spellen. (bijna) Altijd zijn die verfilmingen erg slecht. Dit is weer zo'n totaal niet geslaagde game-verfilming.

De effecten waren erg slecht en heel erg nep. Het acteerwerk was niet erg best. De muziek, nou ja de main theme is nog wel aardig maar het is heel irritant om de hele film door die vreselijke jaren '90 techno-muziek.

Het verhaal is erg vaag en nogal typisch. Ik vond de gevechten wel aardig (hoewel de stunts faalden).

Nou ik heb me wel vermaakt maar best was dit niet.

Ik vind het altijd moeilijk om de films van Darren Aronofsky te beoordelen. Niet alleen omdat ze erg ontoegankelijk zijn en het belangrijkste zich onder de oppervlakte afspeelt, maar ook omdat het een hele tijd duurt voordat je echt gaat begrijpen waar je nou naar hebt zitten kijken. Mother! was meteen al een controversiële film. Het lijkt erop alsof je deze film alleen maar kan haten of de hemel in prijzen als beste film van het jaar. Ik ben dan toch weer de spelbreker, want ik behoor tot geen van deze kampen. Ik vind het erg lastig om een beoordeling te plakken op de vervreemdende, mysterieuze en behoorlijk chaotische bioscoopervaring van gisteravond.

Meeslepend drama
De film maakt eigenlijk vanaf het begin al duidelijk dat we naar een bovennatuurlijk fenomeen of onwerkelijkheid aan het kijken zijn, maar toch vergeten we dat door de meeslepende taferelen, die voor een lange tijd behoorlijk plausibel zijn. Wat ook deze verwarring over de toon van de film helpt is het hoge niveau van het acteerwerk wat voor een sterk staaltje drama zorgt. Jennifer Lawrence vind ik een nogal ergerlijk persoon in het echte leven en tot nu toe heb ik haar een zwaar overschatte actrice gevonden, maar na Mother! gezien te hebben moet ik concluderen dat ze in de handen van de juiste regisseur een bijzonder sterk actrice is. Javier Bardem, Michelle Pfeiffer en Ed Harris speelde hun rollen ook sterk, toch is het voornamelijk Lawrence die de show steelt omdat het hele verhaal haar beleving is.

Mysterieuze beklemming
Er wordt een erg beklemmende en mysterieuze sfeer opgebouwd die mij aan Roman Polanksi’s films Repulsion, Rosemary’s Baby en Le Locataire deed denken. Omdat de camera in vele steadicam-shots Lawrence dicht op de huid blijft volgen en er ongelofelijk veel POV-shots zijn zit je heel erg in de persoonlijke beleving van haar personage en verwacht je iedere seconde dat er iets onheilspellends gaat gebeuren. Briljant was ook het citaat uit Dario Argento’s Tenebre. Bij de aftiteling viel mij overigens pas op dat de film geen soundtrack heeft.

Chaos?
Het mysterie slaat uiteindelijk om in een ergernis. Geen ergernis om de film, maar ergernis voor de irritante personages die zich opdringen in het huis en zichzelf wel heel erg thuis maken. Je leeft als kijken helemaal mee met Lawrence’s personage en wordt haast fysiek onwel van ergernis. Dit loopt uit in een heel extreem chaotische Apocalyps als er mensen op het huis van de schrijver afstormen. Het wordt weer heel duidelijk dat we naar een onwerkelijkheid hebben zitten kijken en menig bioscoopbezoeker zal inderdaad hebben afgehaakt. Ik was aanvankelijk dus een soort van teleurgesteld dat de film niet toegankelijker was.

Geniale allegorie
Na een slapeloze nacht was ik op de theorie gekomen dat Lawrence de maagd Maria moet voorstellen. Dit dan vooral omdat haar zoon door de mensen wordt opgegeten (de communie als lichaam van christus) en haar man (God) haar ervan probeert te overtuigen dat ze de mensen moet vergeven (het vergevingsprincipe van het Christendom). Toen ik me er vandaag in ging verdiepen bleek ik er niet heel ver naast te zitten.

Aronofsky heeft een geniaal concept gevonden en ik was echt onder de indruk toen ik erachter kwam. Het huis is moet de aarde voorstellen. Lawrence is Moeder natuur, Bardem is God en Harris en Pfeifer zijn Adam en Eva. Hun gewelddadige zonen zijn dan uiteraard Kain en Abel. En verder? De mensheid zelf. Milieuvervuiling, aantasting van de natuur, oorlog, dood, genocide, valse profeten en uiteindelijk overpopulatie. Het is een grote metafoor voor hoe wij als mensheid de aarde binnenvallen, doen alsof wij er thuis zijn en moeder natuur niet respecteren. God respecteren we meestal wel, maar echt naar hem luisteren lukt ook niet echt meer. Uiteindelijk verwoesten we alles, moeder natuur en de aarde zijn dood en God besluit om het nog een keer te proberen.

Hoe meer je er aan terug denkt hoe meer ik verbanden zie met Bijbelse verhalen en metaforen voor de manier waarop mensen met de natuur omgaan. Echter is het vaak ook paradoxaal. Zo is Lawrence zowel moeder natuur, moeder aarde als Maria en heeft God menselijke trekjes die niet passen bij de God zoals we die kennen uit het Christendom (al heeft hij natuurlijk wel de meest onmenselijke karaktereigenschap die er bestaat: de wil te vergeven). Verder is er veel meer niet te verenigen met het Christendom of andere interpretaties, maar dat doet niet echt afbreuk aan de metafoor.

Concluderend
Echt een fijne filmervaring is Mother! absoluut niet en op zichzelf is het ook geen bijzonder sterk verhaal. Het is vooral een briljante metafoor/allegorie met zowel religieuze als ecologisch-bewuste elementen. Het goede aan de film is vooral dat hij zo bijzonder en onderscheidend is en veel interessante discussies op kan leveren. De film heeft in ieder geval al heel wat oproer veroorzaakt. De beste film van dit jaar vind ik het persoonlijk niet, maar wel de meest bijzondere.

"Wake up, Number Thirty Seven."

Had heel lang geleden ooit een gedeelte uit deze film gezien, van vlak na het ongeluk en was er erg van onder de indruk. Wist echter niet welke film het was dus heb ik de film nooit af kunnen kijken, totdat ik gisteravond een voorstukje voorbij zag komen toen ik (toevallig) langs RTL8 zapte, een zender waar ik eigenlijk nooit naar kijk. Ik moet zeggen dat het niet aan mijn verwachtingen voldoet maar het is wel een goede thriller.

Richard Gere speelt een prima hoofdrol en het verdere acteerwerk was ook zeker niet onaardig. De film begint erg sterk, ik kon de mysterieuze sfeer zeker ook waarderen. Uiteindelijk escaleert het alleen wel een beetje. Het hele op-een-waar-gebeurd-verhaal-gebaseerd gedoe zegt mij niet zo veel. Toch vind ik het erg sterk hoe de film met zijn creepy-elementen inspeelt op de angst voor het onbekende, dat heeft ook wel iets Lovecraftiaans.

De Mothman, of wat we ervan zien, was wel redelijk gemaakt maar de CGI had van mij niet zo gehoeven. Gewoon qua interactie tussen de acteurs en met akelige telefoontjes weet de film een prima sfeertje te zetten. Toch voelt de film een beetje aan als een opsomming en dat is niet goed.

Al met al toch een prima thriller.

"I've decided to write the story down; as it was, not as John made it. Get it right, before I die."

Ben geen fan van regisseur Bill Condon, aan zijn filmografie te zien heeft hij hiervoor eigenlijk nooit echt een succesvolle film gemaakt. Toch had ik al vrij hoge verwachtingen van Mr. Holmes en wel omdat Ian Mckellen de rol van Sherlock Holmes zou gaan vertolken.

De film gaat over een bejaarde Sherlock Holmes die na de oorlog de laatste jaren van zijn pensioen uitzit in een boerderij in Sussex waar hij samen met zijn huishoudster en haar zoontje woont. Hij blikt terug op zijn reis naar Japan, waar hij trachtte om een kruid te vinden dat zijn dementie tegen zou gaan en naar de laatste zaak, waarvan hij de details nog maar moeilijk kan herinneren... Ondertussen ontwikkeld hij een hechte vriendschap met het zoontje van zijn huishoudster.

Ian Mckellen zet een erg goede rol neer als Sherlock Holmes. De detective is ondanks zijn ouderdom nog even scherp als altijd maar heeft zich ook ontwikkeld tot een vriendelijke oude man met een passie voor bijen. Het verdere acteerwerk was ook allemaal zeker niet slecht.

Net las een andere goede film over Sherlock Holmes, Young Sherlock Holmes, negeert de film een deel van Arthur Conan Doyle's literatuur. Holmes zou namelijk volgens de verhalen eerder sterven als Watson in een gevecht met Professor Moriati in Zwitserland, dat verhaal behoort toevallig tot het tiental dat ik heb gelezen.

Toch kan ik deze wat rustigere Sherlock Holmes verfilming, waar we een oude man zien die zich een zaak uit het verleden te herinneren, erg waarderen. Tegenwoordig lijkt het of alles maar spektakel moet zijn met CGI-effecten en al die onzin... maar dit is nog echt een rustige film die de nadruk legt op het verhaal en de personages (het legendarische personage). Wel hadden ze wat mij betreft wat minder mogen inspelen op de populariteit van Holmes, maar dat is ook weer niet zo'n punt.

De film is mooi opgenomen, goed gebruik gemaakt van widescreen en de digitale opnames zien er lang niet slecht uit. De setting is erg mooi en de locaties zijn goed gekozen. Zelfs de muziek van Carter Burwell was zeker niet onaardig.

Al met al voor deze tijd weer een erg leuke film. Van dit soort mogen er meer gemaakt worden. Samen met het eerder genoemde Young Sherlock Holmes, Murder by Decree met Christopher Plummer en The Hound of the Baskervilles met Peter Cushing een van de betere Sherlock Holmes adaptaties.

Deze film was me aangeraden en aangezien Lang's Metropolis een van mijn favorieten films is waren de verwachtingen vrij hoog.

Twee geliefden komen aan in een Duits dorpje, tegelijk komt een mysterieuze vreemdeling aan. De vreemdeling koopt een stuk land bij de begraafplaats en bouwt een meters hoge muur eromheen. Als haar geliefde door de vreemdeling wordt meegevoerd is de jonge vrouw vast besloten hem terug te vinden.

Het verhaal is opzich vrij simpel, maar de manier waarop het wordt verteld maakt het toch erg interessant. Het tragische sprak mij wel aan. Ook de drie segmenten vond ik erg leuk en sfeervol.. Want dat was toch wel het sterkste van alles, het sfeertje. De druipkaarsen die levensvlammen moesten voorstellen, lange trappen, het 1001 nacht-sfeertje in Arabië, het renaissance Italië en het sfeervolle China.

Leuk expressionistisch acteerwerk. Lil Dagover (geboren in Nederlands Indië) zet een sterke hoofdrol neer, maar het meest indrukwekkend was toch wel Bernhard Goetzke als de dood (ongetwijfeld een inspiratie voor Ingmar Bergman's Det sjunde inseglet).

De invloed van romantische schilderkunst, bijvoorbeeld van Caspar David Friedrich, is terug te zien in de vormgeving van sets, die er erg indrukwekkend uitzagen. Der Müde Tod is duidelijk een van de Duitse expressionistische films die invloed had op Walt Disney, dat is terug te zien aan films als Snow White en Pinocchio.

In Hitchcock/Truffaut, wat ik aan het lezen ben, verteld Hitchcock dat de film destijds erg veel indruk op hem heeft gemaakt. Lang's erg sterke visuele manier van vertellen zien we dan ook bij Hitchcock's vroege films al terug.

De effecten van de film vond ik ook erg indrukwekkend voor die tijd, ik heb geen flauw idee hoe Lang dat heeft gedaan. Douglas Fairbanks kocht meteen de rechten van de film, omdat hij de special effects wilde kopiëren voor The Thief of Bagdad.

Het schijnt dat er recent een restauratie is uitgebracht. Helaas moest ik nog een oudere bij elkaar geraapte versie aanschouwen (die bovendien 6 minuten mist). De muziek was wel bijzonder leuk en speciaal voor deze versie uitgevoerd.

Der Müde Tod was weer een erg interessante silent om te zien. Samen met Nosferatu en Metropolis toch wel een van de beste silents die ik tot noch toe heb gezien.

"A single grain of rice can tip the scale. One man may be the difference between victory and defeat."

Erg goede film. Het verhaal van Mulan is erg goed. Er had misschien zelfs meer in kunnen zitten.

De muziek van Jerry Goldsmith is een van mijn favoriete score's ooit. Heel erg mooi, serieuze en dramatische muziek afgewisseld met grappige Chinese muziekjes. Er zitten een beetje te veel liedjes in. Sommige zijn ook erg irritant en andere zijn juist erg mooi.

Eddie Murphy is erg grappig als Mushu. Ook is Pat Morita, die ook Mr. Miyagi in The Karate Kid speelt een erg goede keizer. Ik vond wel dat er een hoop té amerikaanse stemmen inzaten, ze hadden beter alleen maar Aziaten kunnen doen.

De film was wel grappig maar er het word soms iets te chaotisch, ze hadden beter de sentimentele momenten wat kunnen onderstrepen.

De animatie was redelijk. De tekenstijl vond ik wel erg mooi. De inkleuring was niet zo erg goed maar de achtergronden waren wel erg mooi.

Erg goede film.

Een vrouw heeft een verkeersongeluk gehad en kan zich niets meer herinneren over zichzelf. Samen met Betty, een jonge actrice, proberen ze haar identiteit te achterhalen...

Op een of andere manier had ik verwacht dat Mulholland Dr. een van Lynch' meer gangbare films zou zijn. Daar zat ik toch flink naast. Hoewel ik The Elephant Man erg goed vind, ook (het zwaar ondergewaardeerde) Dune kan waarderen en een fan ben van de geweldige tv-serie Twin Peaks, vond ik het hier toch een beetje te apart.

Het schijnt dat Mulholland Dr. eigenlijk was bedoelt als Pilot-aflevering voor een tv-serie, een spin-off van Twin Peaks met een verhaal rond Audrey Horne. Toen die tv-serie niet doorging, riep Lynch de cast weer bij elkaar en filmde een einde. In de editing-room werd dat materiaal tot deze film gevormd.

Ik begreep tijdens het kijken nauwelijks wat van de film. We volgen twee vrouwen en tussendoor zien we verhalen over andere personages die op eerst niet belangrijk lijken te zijn. Vervolgens wordt een doosje geopend en draait het hele verhaal om. Blijkbaar was de hele film een droom van de overleden Diane Selwyn. Betty is eigenlijk Diane Selwyn en Rita is Camilla Rhodes. Alle figuren die een rol in haar droom vervullen, is ze in het echte leven tegengekomen. Volgens Lynch zitten er veel aanwijzingen in het eerste gedeelte van de film dat het om een droom gaat en achteraf klopt dat inderdaad, het heeft iets onwerkelijks en dromerigs. Maar bij een eerste kijkbeurt valt dat niet goed op, waardoor je hoofdpijn krijgt van de bizarre twist.

Het acteerwerk was wel goed. Met name Naomi Watts en Laura Harring speelde goed. Alleen vond ik het wel een beetje vaag af en toe. Veel personages grijnsde voortdurend. Nu begrijp ik dat Lynch hiermee een onwerkelijke sfeer mee op wil wekken. Bij Twin Peaks: Fire Walk With Me lukte dit toch beter.

De vergelijking met Twin Peaks is natuurlijk snel gemaakt. Toch vond ik het erg anders, net als bij Blue Velvet ontbreekt de sfeer die Twin Peaks bezat. Twin Peaks riep wel veel vragen op en was bij vlagen ook best vaag, maar behield een heldere rode draad in het verhaal en de personages kwamen wat beter over. Logisch, want dat is een hele serie en dit is eigenlijk alleen een Pilot. Mulholland Dr. is weer een tegenvaller voor mij, Blue Velvet vond ik veel beter, maar die bezat ook niet wat ik gehoopt had. Mijns inziens had Lynch beter energie kunnen steken in het oplossen van Twin Peaks. Nou lijkt het er op dat hij dat komende jaren ook gaat doen middels een nieuwe tv-serie.

Was de film dan slecht? Dat zeker niet. De film is erg mooi geschoten, prima cinematografie met hier en daar wat experimentele shots. De muziek van Angelo Badalamenti was mooi en onheilspellend. Het acteerwerk zou ik niet slecht willen noemen. De manier waarop jaren '50 muziek en Spaanse muziek in de film is gebruikt is schitterend. En onder die dikke laag van vaagheid zit een prima Drama.

Mulholland Dr was een lange zit en omdat ik een totaal ander soort film had verwacht viel dat bij vlagen zwaar. Ik vind het nu erg moeilijk om de film te beoordelen, wellicht dat ik hem na een tweede kijkbeurt meer kan waarderen. Niemand kan Lynch in ieder geval verwijten dat hij alledaagse films maakt.

"Go to hell and take your friends with you."

Redelijk vervolg op The Mummy (1999). Weer is dit meer komedie en actie dan horror. Ik had liever een wat engere remake gezien. Wel weer veel minder dan zijn voorganger maar beter dan deel 3 die echt heel slecht was.

Er zitten hier weer een paar (grappige) verwijzingen naar klassieke mummy-films in. Zoals als Imhotep in een soort bad met water kijkt er rook komt en hij dan een soort beeld kan laten zien dar gebeurd namelijk ook in The Mummy (1932) het fijt dat de mummy niet gevoelig is voor schoten lijkt te komen uit The Mummy (1959). Wel moet ik zeggen dat Imhotep hier niet echt op een Mummy-lijkt maar meer op een wandelend skelet.

De muziek van Alan Silvestri was wel goed.

Al met al wel een vermakelijke film.

"Seems I've spent the better part of my life amongst the dead"

Redelijke Mummy-film. Ik moet zeggen dat The Mummy (1932) iets sterker staat en dat ze beter daar een remake van konden maken in plaats van de twee vervolgen The Mummy's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942) ook bevat de film een climax van The Mummy's Ghost (1944).

De set van Egypte is belabberd slecht. Ook is de tombe erg slecht gemaakt, de zogenaamde deur naar de tombe ziet er erg slecht uit en je ziet gewoon dat het een dunne houten deur is in plaats van een zware kalksteen deur. De set in Engeland is wel wat beter al vond ik dat moeras niet echt geweldig.

Peter Cushing zet hier weer een goed personage neer. Aan het einde met dat jachtgeweer ook, volgens mij is hij de meest Bad-ass acteur van de hele jaren '50. Christopher Lee is erg goed als de Mummy al moet ik zeggen dat ik Boris Karloff nog steeds de beste Mummy-vertolking vind.

Het verhaal is wel redelijk inelkaar geknutseld maar er had nog veel meer in kunnen zitten. Hammer had een veel betere Mummy-film kunnen maken en dat is erg jammer.

De muziek van Franz Reizenstein is wel goed en heeft een Egyptisch-sfeertje.

Redelijke film ben benieuwd naar de andere Hammer-mummy-films helaas spelen Lee en Cushing daar niet meer in.

"Death is only the beginning."

Erg goede film. Nou ja, in ieder geval erg vermakelijk.

Ik heb/had een grote interesse voor het oude Egypte. Zo raakte ik al snel gefascineerd door oude Mummy film. The Mummy (1932) met Boris Karloff vond ik erg goed. Dus toen ik (inmiddels al lang geleden) deze vond kon ik het natuurlijk laten liggen. Deze film heeft die zelfde mooie sfeer ook wel een beetje. Vooral door de muziek van Jerry Goldsmith.

Dit is in tegenstelling tot de jaren '30 Mummy-films is dit niet echt een horror. Meer een Indiana Jones-achtige actie/comedy. Er zitten wel thriller-achtige momenten in maar horror mag je dit niet noemen.

Er zitten een paar gaten in het verhaal. De personages zijn niet erg goed uitgedacht. De mummy lijkt niet eens echt op een mummy meer een zombie of skelet. De humor is wel erg goed. De CGI-effecten zijn echt heel slecht. Wel erg vermakelijk. Brendan Fraser is niet echt heel goed, zeg maar slecht.

The Mummy (1932)

+ Karloff is een goede mummy en ziet er met zijn fers ook erg Egyptisch uit.

+ Het verhaal is goed uitgedacht en is mooi.

+ Erg goed geacteerd

+ Goede effecten voor die tijd.

- Erg kort

- De mummy zit er nauwelijks in.

The Mummy (1999)

+ Erg Grappig

+ Veel bekende acteurs

+ Heel erg goede muziek

- Slechte mummy

- Mummy ziet er niet egyptisch uit

- CGI

Universal wil het opnemen tegen Marvel en DC met een eigen zogenaamde 'Shared Universe'. Ze besloten om de klassieke Universal Monsters van stal te halen, net op tijd want in over een aantal jaar zijn ze alle auteursrechten op die films kwijt. Ik heb het zelf helemaal niet op die Shared Universes en deze Superheld-achtige benadering op het Horror-genre, al heeft Universal in de jaren '40 al bekende monsters naast elkaar laten optreden in films als House of Frankenstein.

De film heeft helemaal niets te maken met de originele Mummy-film met Boris Karloff. Het is eerder een remake van de recentere Mummy-film van Stephen Sommers. Dat dwingt toch wel de vergelijking. Beide films combineren Humor, Horror en Actie, maar waar Sommers dat op een Indiana Jones-achtige wijze doet, wordt het hier meer op hedendaagse superheldenactie gegooid. De capriolen van Brendan Fraser en company in het Vreemdelingenlegioen leent zich toch meer voor komedie dan de Irak-oorlog...

Een groot verschil is dat ze het geslacht van de Mummy hebben veranderd en het tragische liefdesverhaal hebben vervangen door een deal met de god Seth. Net als in Sommers' film moet de Mummy hier levenden verzwelgen om zijn kracht terug te krijgen en heeft hij/zij controle over de elementen. Waar Imhotep mensen kan hypnotiseren (of simpelweg intimideren om hem te gehoorzamen) veranderd de priesteres mensen in zombies.

Ik ben totaal geen fan van de combinatie Horror-Actie. Maak nou eens een keer een lekker enge Mummy-film! Toch vond ik dat Sommers dat op een leuke manier had gedaan (en jeugdsentiment zal ook een beetje meespelen), hier vond ik de humor erg afleiden. Er zaten wat mooi unheimliche stukjes in met zombies, maar de focus ligt toch echt op de actie en niet op de horror. Ik moet Universal nageven, hun Dark Universe vind ik veel interessanter als dat van Marvel of DC. Kwalitatief is het vooralsnog niet beter uitgevoerd.

Vermakelijk, maar ik zet liever de film van Sommers nog een keer op. De beste Mummy-film vind ik vooralsnog The Awakening met Charlton Heston.

Naar mijn smaak de beste film met Muppets na The Dark Crystal. (The Muppet Show is namelijk geen film maar een tv serie en de andere muppet films zijn wat minder)

The games afoot! No time to lose!

Erg goede film. Leuke Sherlock Holmes verfilming die wel een beetje apart is. Dit is omdat het verhaal dit keer niet vanuit het perspectief van Watson word veteld, de sfeer veel duisterder is dan normaal en omdat een gedeelte van de film op echte historische feiten zijn gebaseerd.

De cast was erg goed. Christopher Plummer is een erg goede Sherlock Holmes, hij lijkt net als Peter Cushing erg op wat ik voor me zie bij het personage. Ook James Mason was een goede Watson, wel komt hij hier wat ouder over dan in de andere verfilmingen.

Ik vond het een goed verhaal dat ondanks dat het wat duisterder is wel in de zelfde stijl lijkt. De dramatische ondertoon en climax vond ik ook erg mooi. Net als de meeste Sherlock mysteries is de oplossing redelijk vergezocht.

Erg vermakelijke film met goede sferische soundtrack. Mooie beelden af en toe en duistere locaties. De mate-paintings werken niet altijd even goed maar over het algemeen ziet de film er goed uit.

"Only by interrogating the other passengers could I hope to see the light, but when I began to question them, the light, as Macbeth would have said, thickened."

Mijn eerste kennismaking met de Belgische Superspeurder. Door de indrukwekkende line-up, de mooie poster van Richard Amsel en de intrigerende titel (die enorm tot de verbeelding spreekt) moest ik deze Agatha Cristie-verfilming zien.

1934, Hercule Poirot vergezelt zijn Italiaanse vriend - de spoorwegdirecteur - in de beroemde Orient Express van Instanbul naar Calais. Een amerikaan wil hem inhuren als bodyguard, maar Poirot weigert. Even later is de amerikaan vermoord en is het aan Poirot om de moordenaar te ontmaskeren.

Die Britse mystery-films hebben altijd zo'n geweldig samengestelde cast. Hier ook weer een hoop grote namen, voornamelijk bekend van de jaren '40, '50 en '60. Zowel Britten als Amerikanen zijn van de partij. Vond die ontzettend foute 'Europese'-accentjes wel grappig. Albert Finney zet een prima Poirot neer, die in het begin want stuntelig overkomt maar naarmate hij opdreef is een erg fanatieke detective kan zijn. Anthony Perkins is natuurlijk per definitie verdacht door zijn rol in Psycho. Verder waren o.a. ook Lauren Bacall, Martin Balsam, Ingrid Bergman (met realistisch Zweeds accent overigens), Jean-Pierre Cassel, Sean Connery (helaas geen grote rol), John Gielgud (leuke butler vertolking), Wendy Hiller en Michael York van de partij.

Murder on the Orient Express komt een beetje kitscherig over. Het doet vaak denken aan een lange tv-aflevering door de kostuums en belichting, de camerahoeken zijn erg beperkt omdat de film zich in een trein afspeelt, het wazige dromerige jaren '70 beeld, de accentjes en dan ook nog de muziek van Richard Rodney Bennett die even goed uit de jaren '30 had kunnen komen. Toch moet ik bekennen dat ik het wel wat vond hebben, de film kreeg er een leuk sfeertje door.

Door de kitscherigheid en in het begin haast komische omstandigheden wordt de film echter nooit heel erg spannend. Het duurt even voordat het allemaal opgang komt, maar zodra de overhoringen beginnen wordt het toch wel erg vermakelijk. Poirot vind ik een erg leuke detective en ik vond dat hij ons als kijker op een leuke manier de waarheid onthuld. Ik vond waar het uiteindelijk op uitdraait echter een beetje tegenvallen. Er is niet een moordenaar, maar iedereen heeft het gedaan... vandaar dat ze allemaal zo verdacht leken. Als ze het gewild hadden hadden ze allemaal vrijuit kunnen gaan, maar ze waren zo dom om Poirot de nodige clues te geven.

Alles bij elkaar heb ik me prima vermaakt met deze Britse Mystery. Het had beter gekund, maar slecht is het zeker niet. Binnenkort Death on the Nile met Peter Ustinov eens kijken.

Ik heb een zwak voor Whodunnit's en Kenneth Branagh vind ik een leuke acteur en goede regisseur wat kostuumdrama betreft. Alleen toen ik hoorde dat hij Murder on the Orient Express wilde remaken vond ik dat toch jammer. Ik heb het origineel namelijk al gezien en dan is de spanning er een beetje vanaf. Toch heb ik de film een kans gegeven.

De Belgische superspeurder Hercule Poirot probeert van zijn vakantie te genieten. Tijdens een reis op de Orient Express wordt iemand vermoord en moet de detective weer aan het werk.

Kenneth Branagh speelt een sterke Poirot. Net als Albert Finney brengt hij wat humor naar het personage, maar tegelijkertijd kan hij ook heel serieus zijn en zelfs emotioneel. Dat is ook een goede omschrijving van de toon van de film, want humor, spanning en drama zijn in een goede balans. De oude film had Hollywood-veteranen als Lauren Bacall en Ingrid Bergman naast jonge sterren als Sean Connery, Anthony Perkins en Vanessa Redgrave. Branagh's film heeft ook een aantal bekende namen. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Penélope Cruz, Daisy Ridley en Willem Dafoe. Het leukst in deze vertolking vond ik echter Judi Dench, Olivia Colman en Derek Jacobi.

Ondanks dat ik het verhaal eigenlijk al kende, was de film toch erg vermakelijk. Een teken dat Branagh toch een erg geslaagde film heeft gemaakt. De vergelijking met de oude film dringt zich een beetje op natuurlijk. Die was vrij oubollig en voor de jaren '70 eigenlijk al gedateerd, maar dat had ook juist z'n charme. Met name het camerawerk is flink gemoderniseerd in deze versie en waar in de oude gebruik is gemaakt van een beelden van een echte trein en studioopnamen worden de exterieurs hier door middel van CGI gemaakt. Alleen de opbouw van het verhaal en de flashbacks hadden wellicht beter gekund, verder zijn beide films wel een beetje van het zelfde niveau. Mooie muziek van Patrick Doyle (die de fantastische muziek van Harry Potter and the Goblet of Fire maakte).

Ik had het er pas nog over dat vrijwel iedere film tegenwoordig wordt gemaakt voor jongeren. Bij 30+ lijken alle doelgroepen van filmstudio's op te houden. Terwijl vroeger gewoon blockbusters werden gemaakt voor senioren. Murder on the Orient Express is eigenlijk de eerste keer dat ik een film in de bioscoop zie die niet als hoofd-doelgroep jongeren heeft (uitzonderingen in het filmhuis natuurlijk). Het verbaasde me dan ook dat er veel mensen van mijn leeftijd in de zaal zaten in Helmond, ik dacht dat ik een geval apart was. Hoe dan ook fijne film van Branagh.

“Murder is often the result of Human endeavour.”

- John Huston

Murder-Rock is vreemde eend in Fulci’s latere werk. De film is een soort combinatie van Flashdance en een Who-dunnit, maar dan met Giallo-achtige moorden. De film deed me een beetje denken aan de film waarvoor John Travolta’s personage de geluidseffecten verzorgd in Blow Out.

Op een dansacademie in New York gaat het er behoorlijk fanatiek aan toe. Als de competitie groter wordt worden er enkele danseressen dood aangetroffen, doorboord met een speld. De dans-instructrice droomt dat ze vermoord word door een man op een reclame bord, zou hij de moordenaar zijn?

De dub is dit keer eigenlijk best wel aardig gedaan, nergens werd het storend en het liep zowaar synchroon. Waarschijnlijk is er hier dan ook grotendeels met Amerikaanse acteurs gewerkt. Het acteerwerk was te doen.

Alweer een film van Fulci die zich in New York afspeelt (wat heeft die gast toch met die stad), maar ik moet wel zeggen dat we ditmaal schitterende beelden van de avondhemel boven de skyline te zien krijgen. De cinematografie was verder ook best degelijk, met name de kills waren uitstekend geschoten.

Voor Fulci’s doen waren de kills erg bloedeloos. Hij koos hier voor een meer subtielere (eigenlijk meer Argentoëske) manier om zijn slachtoffers om te brengen. En toegegeven, die naald was toch best akelig.

De typische jaren 80 dansen waren zo fout dat het leuk werd en de heerlijke 80s muziek was ook echt fout. Keith Emerson (Inferno) maakt zowaar de muziek voor deze film en leverde een aantal uitstekende suspense-tracks. Zelf vond Fulci Emerson’s werk trouwens helemaal niets, de producers maakte een Flashdance-parodie van zijn oorspronkelijke script dat niet eens over dansers ging. Kort na de opnames kreeg Fulci hepatitis en moest hij teug naar Italië. Pas in 1986 zou hij weer een film maken.

Na zijn zombie en splatter-films probeerde Fulci terug te keren naar de Giallo met The New York Ripper en deze film. Murder-Rock vond ik eigenlijk nog wat geslaagder als The New York Ripper omdat de film visueel interessanter is. Al lijkt Fulci hier wel een aantal dingen af te kijken van de films van Dario Argento en Mario Bava. Het verhaal zat best sterk in elkaar, al leek het uit eindelijk wel een beetje veel op zijn eerdere Lizard in a Woman’s Skin.

Al met al een vermakelijke jaren ’80 Giallo van de hand van The Master of Gore.

Naar deze Mystery van Clint Eastwood was ik al langere tijd nieuwsgierig en het viel niet tegen.

Drie vrienden spelen op straat en een van hen wordt op klaarlichte dag ontvoerd. Jaren later ontmoeten de drie vrienden elkaar weer als de dochter van een van hen wordt vermoord. Een van hen is politieagent en moet de moord onderzoeken.

Het acteerwerk van Mystic River is erg sterk. Kevin Bacon zet een sterke hoofdrol neer. Tim Robbins deed het ook erg sterk als de getraumatiseerde van het stel. Sean Penn deed het ook erg goed als de vader van het vermoorde meisje. Daarnaast was het acteerwerk ook prima, zo speelde Laurence Fishburne een politieman en heeft Eastwood's oude Western-collega Eli Wallach een kleine rol als een winkelier.

De film begint sterk met de jeugd van de drie hoofdpersonen, daarna begint langzaam het pijnlijke politieonderzoek. De hele tijd lijkt het dat de film een duidelijk pad volgt (namelijk dat Dave de moord heeft gepleegd), maar dan blijkt het toch anders te zitten. Hoe het nu uiteindelijk in elkaar zit had beter gekund. Dat het blinde broertje jaloers was en de vriendin van zijn broer neerschiet is natuurlijk stukken minder interessant als dat een getraumatiseerde jeugdvriend de dochter van een vriend vermoord dochter uit een soort wraak. Toch vond ik het einde niet slecht, omdat ik de wraak van de vader heel goed uitgewerkt vond. Hij vermoord zijn oude vriend, die onschuldig blijkt te zijn. Door de meeslependheid en het goede drama, maakt het de ietwat teleurstellende twist meer dan goed.

De film is mooi opgenomen met degelijke cinematografie. Het kleurgebruik kwam rustgevend over. Mooie indruk van Boston, net als Canada heeft het Noorden van de VS ook wel iets sfeervols. Eastwood maakt ook zelf de muziek, een beetje minimalistisch maar toch prima pianomuziek en een paar mooie synthesizer-klanken.

De titel vind ik een beetje slecht gekozen, al kan Eastwood er niet veel aan doen (het is een boekverfilming namelijk). Ik verwachte namelijk dat de rivier een prominentere rol zou spelen in het verhaal, maar eigenlijk is het ook wel prima zo. Alleen waren wat meer beelden van het water misschien op zijn plaats geweest.

Alles bij elkaar is Mystic River een sterke Mystery. De film had wat spannender gekund, maar het drama maakt het toch zeker de moeite waard. Ben weer nieuwsgierig geworden naar Clint's andere films als regisseur, valt tot nu niet tegen.