Opinions

In aanvulling op de lofzang van voorgaande users, nog een duit in het zakje.

De film begint. Al snel blijkt dat Portman een prestatie van formaat neerzet. Larraín laat zich ook van zijn goede kant zien door wéér op een uiterst pakkende wijze de historie te verbeelden. Geluid, acteerspel, beeld: ze versterken elkaar. De echte beelden lopen over in de oorspronkelijke beelden. Met als hoogtepunt voor mij: het beeld dat Jackie in de auto zit en de weerspiegeling zichtbaar is het glas: ogenschijnlijk een truc door in het raam oude beelden te projecteren: prachtig. Nu weet ik ook weer waarom deze dame bekend is geworden als onafhankelijke vrouw en stijlicoon. Nadelen heeft de film ook: het is een praatfilm, Jacky praat niet al te hard en dat kunnen mensen vast irritant vinden. Het was een hele zit, het begin leek iets sterker dan het einde. Nu had ik ook weinig geslapen de nacht ervoor...maar een film als deze had ik niet graag willen missen.

Het echte interview tref je overigens HIER!

In het Iraanse “Hit The Road” gaat het er gezellig aan toe in de auto. De kleine man -het nakomertje- steelt de show met grappige praatjes en eindeloze fantasieën. Papa rommelt wat aan met zijn gipsen been. Maar er is meer: wat is er nu met de oudste zoon? Wordt hij gevolgd? Heeft hij angst of verdriet? En voor wie? Terwijl de film je meeneemt in erg mooie landschappen en jolige tot melancholische buien van zangtalentje mama en de oudere zoon. De toekomst laat zich raden. De film ademt een ondeugendheid, onvoorspelbaarheid. De term mysterieus is niet vaak zo fleurig verbeeld. En wat was nu het doel? Een man? Een vrouw? Europa? De dood? Wie het weet mag het zeggen.

Mooi festivalfilmpje.

Voorgenoemde review kan ik na het zien van de film geheel bevestigen. Zelfs de kleur van de kleding matcht met de kleuren van het landschap. Terwijl de krekel non stopt klinkt, word je getuige van een eigenaardig spel tussen mensen: van trekken en duwen, van zwoegen en boren in de verzengende hitte. Hierbij speelt het meisje een ronduit irritant personage. Tussendoor klinkt een geluid dat doet denken aan Ennio Morricone. Terecht! Ondertussen wordt het een katerig verhaal zoals de wodka in het hoofd van de jongen. En dan... gaat er van alles fout, is het werk allemaal voor niets geweest: BAM!!!

In deze roadmovie is onbereikbaarheid een terugkerend thema. Het toneelspel van de kinderen is overtuigend. De documentaire stijl wordt afgewisseld met prachtige sferische beelden en poetische intermezzo's. De verloop van de film (de snelheid en het plot) is erg afwisselend en daarmee ook verrassend en origineel. Jammer genoeg kon ik de Q and A op het movies that matter festival (Den Haag) niet meer meemaken. Één van de toppers die ik in 2014 zag!

Een compilatie van beeld en geluid die je meesleept in een jazz-loft in een bloemenwijk in New York. Dankzij W. Eugene Smith en het knappe werk van Fischko komt de loft tot leven. Geen kraakpand of hippieoord, maar een jazz-loft. Een vaag woord "loft", maar toch echt iets anders dan een kraakpand of een hippiebolwerk. Achteraf gezien de plek waar Thelonious Monk en Hall Overton jazzgeschiedenis zouden schreven.

Het mythische verhaal (klik: column NRC) eerder verwoord in de biografie van de hand van Stephenson -die ook aan het woord komt- komt echt tot leven. De ijver van Eugene spat ervan af. Niet zomaar een doorgeflipte fotograaf, maar een man met een roeping. Een man die ver voor het digitale tijdperk onwaarschijnlijk veel foto's schoot: uit het raam vanuit zijn loft, van zijn gezin, in WOII, van de jazzgrootheden. Achteraf is mij gebleken hoe groot deze man is onder fotografen (klik: info en docu over zijn hele oeuvre).

Tot slot: een interview met Fischko over de film (radio podcast).

Anders dan mijn voorganger vond ik de film wat mat en gemaakt beginnen. Uiteindelijk boeide de film me wel. Dat komt mede door het mysterieuse voorkomen van de hoofdpersoon. Over de drijfveren van de jonge hoofdpersoon zijn al genoeg boeiende discussies gevoerd. Voor de argumentatie van beide "kampen" valt veel te zeggen.

a. "minder is meer"...de mysterie doet je gissen naar de bedoeling van de film...dan wel de bedoeling van dit jonge meisje..

b. Tegelijkertijd vind ik de film niet zo sterk en soms zelfs wat mat. De onverschilligheid overheerst soms. Het verhaal sleurt je niet (helemaal) mee.

Ik was liever totaal in de war gebracht over de drijfveren dan nu "slechts" naar een mysterieus personage te hebben gekeken. De laatste scene vond ik vrij sterk. Mijn toch vrij milde beoordeling komt dan dus uit op een kleine 3.5*

Fantasievolle film die doet denken aan zowel Pippie Langkous als Harry Potter. Kids hebben zich goed vermaakt op het Suikerzoetfestival 2020 @Schiedam.