Opinions

Charley deelt al zijn zorgen met het paard, met de veelzeggende naam, en begint na de nodige ontberingen aan een tocht met als achtergond een prachtig landschap. De film speelt zich af in Portland (Oregon) en Wyoming, na Alaska de dunst bevolkte staat van de VS. Het hardlopen van Charly lijkt symbool te staan voor de vlucht van zijn miserabele leven en dient als opmaat voor de voor zijn voortbestaan noodzakelijke zoektocht: de reis, met deauto en te voet, een op het eerste gezicht eindeloze en kansloze missie. Deze zoektocht doet me denken aan de existentiële vlucht van Into the Wild, maar dan een coming of age variant. Het is echter de mens en niet de ruige natuur die bepalend is voor het leven, het verhaal van Charley. De intense emotie van een kind dat ervan probeert te maken, maakt de film voor mij eerder intens dan gezapig. Het gaat me te ver om het een 'happy end' te noemen.

"Hoe ik het heb ervaren":

Ik vond het juist best goed in beeld gebracht hoe Hardy "de rationele man" probeert te blijven en zich af en toe verliest. "Hardy, de hardwerkende, rationele man" komt misschien koud en afstandelijk over, maar dat is - zo zie/ interpreteer ik het- zo bedoeld: het steekt lekker af tegen de "huilende minnares, de vrouw", "de jonge enthousiaste, naieve jongetjes" etc.

Act 1
Tamelijk moe van een veel te laat gestarte film heb ik de film afgezet na 50 minuten. “Act 2” volgde voor mij dus een dag later. Na een eerste helft vol niet al te beste scenes weliswaar vrij uniek qua vorm, een niet zo boeiend uitje van de hoofdpersonen, een wat gaperig sfeertje in de film en op de bank bij mij thuis @IFFR2021, was het tijd voor een nachtje slaap. Na een dag kwam toen deel twee.

Act 2
Niet zomaar mijn tweede stukje film. Nee een veel duidelijkere “Act 2”. Dat was een opluchting. Gelukkig vallen stukjes op hun plek al blijft onduidelijk of bijvoorbeeld de tape nu echt alle opnames waar je naar kijkt bevat. Geloofwaardig is dat in ieder geval niet. Voorbeeld: de bedscenes. Hoe dan ook, de spanning en het drama komen zeker in deel 2 tot wasdom al is het allemaal niet heel sterk gespeeld en is de originele vorm leuk gevonden mij soms wat te stuntelig en vergezocht (zie comment hiervoor van flaphead: camera in brandalarm???). Nu de scenes bij Winnie thuis weinig verheffende dialogen bevatten, blijft het wat mat. Deze flarden verdwijnen als het tempo in deel 2 iets omhoog gaat en het verhaal ergens heen gaat: de personages hebben een doel voor ogen. De tweede helft is daarmee de moeite waard, de treinscene beviel me dan weer wel, net als het aquarium en de boot. Net op tijd wordt het karakter rond Stevie nog eens wat opgebouwd. Net op tijd want de knal is zeg maar nogal hard... Wat een schock! Tot slot een mooi einde na een wat gekunstelde en niet heel aansprekende eerste helft. Het eindigt met Winnie in haar pakje (een ode aan...). Een knik naar Kylie. Ogilvie wil daarmee zeggen: deze babe is niet dood, maat komt sterker terug, zo vertelde hij.

Toegift Ogilvie
Ook online een praatje mee de maker. Ogilvie, toch al een oude rakker, maakte nog maar zijn derde feature film. Hij maakte eerder videoclips. Ook de muziek in deze film is dus echt zijn ding. Enkele andere opmerkelijke zaken. De keuzes voor de types als Winnie en Conrad komt van de anti-surveillance posters van de anarchistische scene in Melbourne, Een trigger voor het verhaal en het onderwerp is een door de camera;s gevolgde Lone Wolf in Melbourne (gedood door de politie) die in het nieuws is geweest enkele jaren terug en natuurlijk het boek. [i]

.... in zijn volgende film, ‘Head South’ is de post Punkscene aan de beurt als ‘onderwerp’.

Film die in vele opzichten "mooi" is (beeld, geluid, sfeer), maar waarvoor ik de culturele en boedhistische bagage mis om de film en het "mystieke" echt volledig te ervaren en te waarderen. Al kon ik bepaalde historische elementen over Laos, Thailand wel plaatsen. Daarbij komt dat mij niet duidelijk is of het komisch overkomende foto-intermezzo ook zo bedoeld is. Hoe dan ook een mooie herinnering aan Thailand.

De aanloop. De films van Noé staan jaren op mijn lijst maar kijk ik gedoseerd niet allemaal op een rij. Bang dat de overload me afstompt wellicht.

Waarom de film me beviel?
Vanwege de vier elementen:
1 liefde (sex en gevoel)
2 volwassen worden
3 kleur en sfeer (no comment)
4 soundtrack (no comment)

1 liefde: de kater na het feest
De sex is expliciet in beeld, maar essentieel voor de hoofdpersonen en het verhaal. Pijnlijk, vernederend, ergerlijk. Je kan het ook in het voordeel van de film uitleggen. En dat doe ik dan ook maar. Noé slaagt erin de kater na het feestje der liefde op pijnlijke en intense wijze te beschrijven. Minder shocking dan bv. Irreversible maar wel herkenbaar voor de feestende mens die plots achter een kinderwagen loopt. Uiteraard wordt dit gegevens in deze film erg hard en meedogenloos uitgelegd. De hoofdpersonen zullen volgens velen geen ruggengraad hebben, junks zijn, verwend en naïef zijn.

2 volwassen worden
Het doet me iets denken aan “Kids” maar dan tien jaar later. Nog steeds aan de dope, maar hoe nu verder? Ook hier geen happy end maar een bad vol tranen

Navelstaren- een interpretatie
Genoeg is gezegd over “navelstaren”. Een weinig toepasselijke term als je het mij vraagt. Maar goed, het gaat blijkbaar om iets typisch Frans. Het irriteert mij in ieder geval niet. Artyfarty, hoofdpersonen uit de kunstscene die verdrinken in zelfmedelijden, ellendige mensen. Tja, Noé ingrediënten dus. Erg herkenbaar, uniek zo je wilt. Menig film zal sentimenteel zijn en een goed einde hebben. Daar denk ik dan aan “navelstaren”: het Franse drama. Noé’s harde films gaan daar juist aan voorbij en zijn juist hard of in dit geval oversentimenteel. Doel jij SilverGun op het oversentimentele als je het hebt over zwakzinnige uitwerking van thema’s?

Nb. De lach vanwege de narcistisch lijkende verwijzing naar Gaspar Noé zal een ieder hebben gehad denk ik. IJdelheid, humor, narcisme?

Overigens sta ik open voor tips: films die het volgens de critici beter in beeld brengen hoe verloren mensen kunnen raken na de periode van vrijheid en onafhankelijkheid (plak er gemakshalve de periode 20-30 jaar op) naar de periode daarna van afhankelijkheid en verantwoordelijkheid.

Tip: scroll even door de comments van Irréversible (2002) voor achtergrond van de straight forward (clockwise) versie van die film. Zou zo’n versie hier ook werken? Ik denk dat ie het trucje niet herhaalt. Wellicht ontneemt het juist de film zijn meerwaarde: de ontrafeling van de liefdestranen.

Een must see voor Hoffman fans. Begint als doorsnee Amerikaanse tragikomedie, maar krijgt gaandeweg een "heerlijke twist", dankzij Hoffmans' "lijden". Kleine 4*

Vragen voor de mogelijk meer oplettende kijker:
Hoe heeft ze er een eind aangemaakt? Wordt het nu opzettelijk niet genoemd?