Opinions

Nummertje 13 op de lijst van de IFFR publieksscore van 2015. Een festivalhit van een debutant. Helemaal zo gek nog niet dat publiek van 2015! Mijn tweede IFFR UNLEASHED ervaring bevat futuristische en vreselijk indrukwekkende beelden, die enerzijds -zeker in combinatie met de soundtrack- doen denken aan een videoclip van -pak em beet- de Prodigy, dan wel een experimentele sci-fi, maar anderzijds natuurgetrouw, mooi, simpel en intiem zijn. Vanaf je luie stoel kijkt het net wat minder makkelijk weg; in een bioscoopstoel ben je helemaal één met deze film kan ik me voorstellen. Hoe dan ook: de avontuurlijke trip langs eigenaardige wezens van moeder aarde, was het meer dan waard.

Gisteren zag ik deze IDFA docu online op het festival. Qua vorm niet heel verrassend. Qua inhoud boeide de docu me genoeg: Trump, Netanyahu en de bizarre rol van Evangelisten, tv-dominees en een arme gemeenschap in Kentucky. Het blijft goed om te realiseren hoe gedreven men kan raken door een godsdienst/ bekeringsdrang. Niet dat dit me geheel onbekend was, maar het blijft indrukwekkend hoe belangrijk geld en macht is in de USA / de wereld. De drang om te evangeliseren is enorm en gaat aan veel zaken voorbij. Zelfs als "gematigde" Joden melden dat het wellicht helemaal niet zo heilzaam is wat de Evangelisten beogen, zet de dominee glimlachend door. De kant van de Palestijnen blijft wat onderbelicht. Dit is, gelet op de focus op de "kleine man in Kentucky" niet heel vreemd. De Q&A online is erg leuk doordat velen op een andere plek de film zagen en de geïnterviewden ook ergens op de wereld zaten (reg. en cameraman zaten in USA en ....) klaar om antwoord te geven.

Ziek, maar soms toch sfeervol.

Ongemakkelijk en irritant, maar toch erg knap geacteerd.

De vergelijking met Sono, begrijp ik, maar deze film is duidelijk bitterder, ronduit koud en wrang en heeft t.o.v de genoemde Sono te weinig humor. Hoewel ik het allemaal knap gemaakt vind, boeit of raakt de film me te weinig en rond ik nu eens een keer niet af tot 3.5*.

Ik begrijp de vergelijking met Wes Anderson (de beelden, de kleuren, het speelse ). Toch vond ik het wat te lief, wat te veel "doorsnee jeugdfilm" om de film echt hoog te waarderen. Desalniettemin een plezierige kijkervaring met mooie beelden.

Hedonistische coming of age met mystieke momenten

Tjonge wat heb ik genoten van deze film. Uitermate realistisch neergezet, soms dromerig, dan weer gejaagd en spannend, met wat mystieke en daarmee onwerkelijke momenten : de beer!. Heerlijk gewoon. Close ups, sfeerbeelden. De muziek past uitstekend. Het interesseerde me niet dat ik lang niet alles in mijn playlist heb staan: de muziek past bij de film: bij deze groep, bij de generatie en bij de beelden. Deze avontuurlijke droom duurde mij zeker niet te lang.

Één de leukste animatiefilms die ik de afgelopen tijd met mijn kinderen zag. De film houdt de types uit de cartoon goed in stand. De typische A&O humor klinkt er gelukkig uitstekend in door. In vergelijking met andere animaties vind ik het een verademing dat er zo af en toe ook relatief stil beeld is te waarnemen, dat dan weer een (dramatisch) spannend moment versterkt.

De film heeft sterke kanten: de surfbeelden en de hoofdrolspeler Fettah en een zwakke kant: Thekla Reuten. Het ijskoningin Tekla liet haar flat character nog wat oppervlakkiger zijn. Natuurlijk is het een mooie vrouw maar het was allemaal echt veel te nietszeggend. Speel dan gewoon de Russin in een Hollywoodproductie. Aanvankelijk was ik echt gecharmeerd van de opbouw en de sfeer maar het kabbelt zo nu en dan wat te kalm door: net te weinig drama dan wel misterie over wat de hoofdpersoon echt drijft (pardon flauw ja). De spanning en de inhoud (de invulling van het thema vrijheid) haalt wat mij betreft aan het eind van de streep krap 3,5*

Magisch
Atlantique is van het begin tot het eind heel mooi en intens om te zien en ervaren. ~
Enerzijds zorgt het voor een prachting beeld van de kustregio van Senegal, anderzijds voor een spannend drama met magisch realistische kenmerken (zie ook achtergrond aan het slot van het commentaar).

Ada's wens
De mooie beelden en kleuren geven het magische effect totdat ook uit het verhaal blijkt dat er sprake is van magie van de "Djinns" die wensen in vervulling brengen. Het verhaal is kort samen te vatten tot het plot zoals dat nu op MM staat. Natuurlijk zijn er aanvullend op dat plot, wel de nodige andere gebeurtenissen die onverklaarbaar lijken. Welke van de dames stak nu het bed in brand? Of...bleek het aan het eind...de (bezeten) rechercheur? Het einde zorgt voor verwarring en een geroezemoes na afloop in Cinerama 1 tijdens het IFFR 2020. De kijker mag zelf zeggen wie, waarom, waar was? Voor de liefhebbers een mogelijke uitleg als spoiler (aanvullend op de spoiler hierboven) : de geesten van de vergane boot hadden bezit genomen van de lichamen van enkele dames en tot slot...tot ieders verbazing...ook van de politieman/ rechercheur. Via hem komt Suleiman terug en is Ada's wens vervuld.

Ik ben zeker benieuwd geworden naar de rest van het oeuvre van Diop!

Achtergrond:
"Ik begin Dakar als spookstad te zien" - volkskrant.nl

Fisico ik snap niet dat je de waarde van de delen niet ziet, al herken ik veel in je comment. Het is een wisselwerking tussen het hier en nu en de innerlijke belevingswereld die hierdoor een gezicht krijgt. Een methode die wat mij betreft geslaagd is en geen verdere logisch mist dan wel (meer) behoeft. Op zich een vrij simpel trucje, maar het is het allemaal weer knap en intens uitgewerkt. Het begint als een docu. De flashbacks doen daar ook aan denken. De rechtszaal scenes zijn soms overdone maar toch intens gespeeld. Spreek je elkaar aan in een rechtszaal? Nee! Maar och. Het komt wel zo hard binnen. Dramatisch sterk: die waardering verdrijft voor mij de vragen die ik stel bij het hoe en waarom. Het verhaal lijkt soms te vanzelfsprekend of maar is dan wel weer intens gespeeld en mooi verbeeld. Spannend.

Komisch dan wel interessant om te lezen in de laatste comments dat zowel het begin, het tweede deel als het einde als “sterk” worden getypeerd. Voor mij een haast objectieve waarneming van de klasse van Akin die toch wel veel uitermate knappe films heeft gemaakt.

Ookal is het een gemiste kans dat ik "deel 1" (nog) niet heb gezien, toch heb ik erg genoten van de film gisteren @camera japan te Rotterdam. Vooraf werd er een bruikbare uitleg gegeven over de rol van de Yakuza in Japan door Dr. E.D. Herber (docent Univers. Leiden). De film werd daarmee voor mij nog interessanter. Het blijft een hele klus om de hele film lang de onderlinge relatie tussen de "clans" goed te vatten, de intro en info vooraf was dan ook meer dan welkom. De info betrof (onder meer) een korte introductie van de structuur van de Yakuza, de status en de rol van de Yakuza in de samenleving (niet alleen maffia, maar ook een legale "herenclub" ergens tussen "de rotary en de hells angels in") en de achtergrond van de Yakuza (30%! Koreaans etc.).

De film komt wat langzaam op gang maar na een uur "komt de spanning dan ook los". De vragen over wie deed nu wat en wie belazerde wie worden soms wat verhelderd, maar de conclusie was toch dat enige mysterie blijft bestaan.

Ook ik ben er compleet blanco ingestapt. Ik vond het aanvankelijk als een doorsnee drama overkomen. Het verhaal vond ik wat mager. Het drama werd vaak "out of the blue" opgeleukt door wat "spannende" momenten als die van de Pools Joodse dame die de dokter haar levensverhaal vertelt of de autoritjes op door de tippelzone . Als een verhaal open eindjes bevat kan dat spanning veroorzaken. Claudel slaagt hier niet helemaal in. Voorgaande voorbeeld van de Poolse dame komt overigens terecht wel terug maar komt desondanks als een losse flodder op mij over. Echt spannend wordt het een lange tijd niet, al zit het venijn wel in de staart en is de film heus de moeite waard.