Opinions

Mooie eerste comment. HIerbij een aanvulling aan de hand van de IFFR ervaring vanavond.

Uitstekende coming of age mede inspireerd op de herinneringen van regisseur Marina Person, die in 1984 een tiener was.

Person quote vanavond de tekst John Lennon als drijfveer voor de film:
"Life is what happens while you are busy making other plans."

Haar eigen jeugd vormde daarmee de inspiratie voor de film én het karakter van Estela.
Zij vertelde dit na de screening @IFFR 2016 in het Oude Luxor, de grootste zaal tot dan toe voor haar film. Bewust heeft ze het AIDS verhaal willen combineren met het coming of age verhaal. In 1984 veranderde er veel in Brazilië. Het jaartal en de herinnering aan het jaar is belangrijk voor Person en voor heel Brazilië. Toch koos Person niet voor een politiek gekleurde film, maar liever voor de hoofdmode: de twee voorgenoemde verhaallijnen begeleid door een toepasselijke soundtrack. Die sound was er niet zomaar vertelde de producer. Alle rechten werden pas na het schieten van de film binnengehaald en uitgerekend Killing an Arab liep wat vertraging op: Robert Smith (The Cure) was er niet meer zo happig op om de rechten op het gebruik van het lied te verlenen, na de aanslag op Charlie Hebdo.. Person schreef hem brieven, kreeg nul op het rekest, lag nachten wakker en kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar. Mijn waardering hangt niet altijd samen met het al dan niet vernieuwend zijn van een film. Sterker nog: de hoge waardering hangt in dit geval samen met de herbeleving van de jaren 80, de festivalervaring, de soundtrack en vooral het (bevestigde) gevoel dat deze film dicht bij de gevoelswereld van de regisseur staat en daardoor oprecht overkomt.

Life is what happens while you are busy making other plans.

Sterk acteerwerk;

Prachtige seventies setting, sfeer en sound;

Tikje lang.

Daarbij moet ik zeggen dat de laatste comments eraan voorbij gaan dat het "drama van de meisjes" in deze film gewoon "zwaarder" weegt. In bv. Tinker Taylor etc. komt een dergelijk drama niet voor naar mijn weten/herinnering. Het drama van pakweg het eerste anderhalf uur is eerder pijnlijk, gevoelig en triest dan schokkend. Het drama van pakweg het eerste anderhalf uur is eerder pijnlijk, gevoelig en triest dan schokkend. Meer erotiek was dan ook absoluut niet nodig. Dat zou misstaan.

Over de spanning in de film kan ik me voorstellen dat men oordeelt dat de echte spanning lang op zich laat wachten. Het is het wel waard: wat een steengoed laatste half uur!

Het acteerwerk van de hoofdpersoon en de sfeer die wordt neergezet, verdienen een pluim. De film komt soms droog komisch over, maar is veel te traag en niet erg spannend.

Heerlijk en oprecht geschreven recensie tbouwh! Dat wil niet zeggen dat ik mijn hoge waardering gelijk aanpas. Ik snap je punt:

Het opvallende standpunt, de "gebektheid" van Zain is me wel opgevallen. Welk jongetje van die leeftijd neemt nu zo'n standpunt in, merkt ook The Guardian hier op (klik). De term povertyporn lijkt me best terecht, al lijkt die term welhaast net zo van toepassing op menig ander melodrama. De term zegt het al melodramatisch (definitie): overdreven sentimenteel. Dat werden velen wel. En jij: kotsmisselijk.

Heeft Labaki echt politieke motieven? Volgens mij verbergt Labaki haar motieven niet: Nadine Labaki on her historic Cannes win: 'I want it to become more than a film' - The National - thenational.ae Sterker nog: ze sluit een Hollywood carrière niet uit. Is ze hiermee zoveel anders dan elke andere kleine filmmaker?

De film heeft helaas te weinig indruk op me gemaakt. De film is even vermakelijk als een slappe hap. De familie racet zowat letterlijk van de ene naar de andere gebeurtenis en daarmee komt wat schreeuwerig over. Natuurlijk zet de thematiek je wel aan het denken, maar ach...dat gebeurt de afgelopen jaren evengoed in andere media (krant of tv zie beneden) en dan vaak een stuk minder overdreven. M.i. is de film dus niet zo verrassend qua thematiek. Als familefilm is de film wellicht uniek, maar is de film nu echt bedoeld om te laten bekijken door mensen vanaf bv. 8 of 12 jaar oud? Ik ben niet geheel overtuigd. Komedie? Dat al helemaal niet. De schreeuwerigheid had wel een grens gelukkig: de oma geeft wat balans in het conflict tussen opa en papa waardoor de ideologische tegenstelling tussen opa en papa wat minder overdreven, wordt gebracht. De conflicten en tegenstellingen, wisselen zich af met mooie en warme momenten. Alles wel in een hap-slik-weg sneltreinvaart.

Maar goed, het is een best vrolijke en kleurrijke film die thema’s als zelfmoord en zelfeducatie aansnijdt. De muziek is comfy en past wel bij de hippiesfeer, al kan je je afvragen wat die politiek bewuste hippies nou plots moeten met een nummer van Guns ‘n Roses. Het klonk best wel lekker, maar waren ze met de haartjes kort plots wel in voor de tamelijk commerciële en verre van linkse (Axl) hardrockers? Kortom, de reacties nog eens doorscrollend, mijn opinie over de film ligt denk ik het dichtst bij die van Donkerwoud die zijn rake kritiek moou verwoordt en het korte maar heldere oordeel van eRCee.

Ander genre maar wellicht wel interessanter, deels dezelfde thematiek (docu):

Paul Kingsnorth - VPRO Tegenlicht - VPRO

De IFFR belevenis
Lou Ottens. Dat is de man om wie het cassettebandje en deze docu draait.
Wat een man. 88 jaar. Held. Hij dropt prachtige oneliners en gevatte opmerkingen als "is dit een road movie?". Lou was erbij met zijn "philips team" gisteren in de kleine zaal in de Schouwburg op IFFR 2017. Nadat hij in delen al in London draaide, nu voor het eerst in een stuk door de premiere in Nederland.Een daverend applaus van een geboeid publiek voor en na deze sympathieke docu waar nostalgie met Lou zijn nuchterheid werd afgewisseld. Wat een belevenis!

De Docu
Inhoudelijk is er genoeg op de docu aan te merken: zo mist de docu wat verdieping en heeft de maker wat kansen laten lopen een aantal interessante toepassingen van de cassette verder te behandelen en het nog beter te beëindigen. Commodore 64, het opnemen van spelletjes via de radio (dit heb ik van horen zeggen, want heb ik zelf nooit gedaan). Lou zijn uitspraak over de mensen die de cassette momenteel nieuw leven in blazen had een mooi laatste shot kunnen zijn...maar er volgenden nog enkele minuten tot het einde. Hoe dan ook een leuke flashback met Henry Rollins, Damien Durado, Thurston Moore (Sonic Youth) , Mike Watt (The Minute Man) en enkele cassette fanatici.

Meer LOU: KLIK

Gitzwart drama, benauwende thriller.

Wat jammer dat het IFFR geen ondertiteling bood. Het Engelse accent bleek zelfs voor de Amerikaan die naast me zat geen makkie. Het verhaal zuigt je mee in een verwarrende en ijskoude sfeer waarin liefde onmogelijk lijkt en de mens een meedogenloos monster blijkt.

Uitstekende rol van S.J. Ahmed.

Deze tragikomedie is wel de leukste verrassing tot heden op het online IFFR 2021. De Q&A met een vrolijke en energieke Baris Sarhan hielp daar zeker bij.

Baris knutselde 8 jaar aan dit kunststukje zonder te beschikken over een al te groot budget. Hij gebruikte daarbij zijn ervaring uit de reclamewereld en zijn contacten daaruit. Als graphic designer is hij ook nog eens zelf degene die de posters in elkaar draaide die van het filmnoir oeuvre van Turgay Göral welteverstaan De zwart wit beelden zijn met minimale middelen gemaakt. Het verhaal is verrassend. De plotwendingen zie je niet aankomen, net zoals de sexy intermezzo’s. De 60ies sfeer is mede dankzij een vette soms typisch Turkse, soms funky sound -de knipoog naar Amy Winehouse ligt er dik bovenop- net zo Turks als niet Turks. Sarhan wist te vertellen dat de filmnoir ook in Turkije enige bekendheid heeft genoten. Een crossover tussen westeuropese filmnoir en Turkse filmnoir dus die wordt gedragen door een topacteur. ****

Sympathieke kleine film uit Costa Rica.

Ingrediënten: magisch realisme, coming of age, generatieclash, dood en leven, slangen, kalme reis naar een ver land, tikkie vaag soms, gevoelig.

Voor overpeinzingen en spoilers lees: 'Land of Ashes' Review: A Poignant Costa Rican Coming-of-Age Story - Variety

Docu die gemaakt is door een team van 4 personen. De film gaat niet over de misere van de migranten, is ook niet gericht op strijd tegen de overheid en de sensatie die dat meebrengt, maar gaat over de vriendschap tussen twee migranten. Prachtig in beeld gebracht: persoonlijk, intiem en sfeervol en begeleid door een goede sound. Het team van Sam, een antropologe (die Creools prak), een man die alles weet van Tijuana en een dame die vooral over het geluid ging lichtten hun werk toe na de film @IFFR’19. Zo willen ze dit andere verhaal graag in Haiti de VS en Tijuana delen. 3,75*

Het spel is zeer vermakelijk. de cast bestaat uit de grootste popster van Griekenland en enkele andere acteurs bekend van tv en het toneel. Ik vond met name de sul uitblinken wat een geinige scenes: het gezang over de intercom en later de playback op de steiger en het daarop volgende slot. In voorgaande spoiler noem ik de -naar mijn mening- beste scenes aan. Ik begrijp wat MRDammann bedoelt met de gemiste kans. De geintjes in het begin wat te makkelijk en was het dus wachten op de echt leuke scenes.

Erg leuk om van de regisseur te horen dat de grappige scenes (lees: de spellen die lieten zien wie er de beste zou zijn) mede aan de hand van de ideeën van acteurs tot stand zijn gekomen. De regisseur vertelde @IFFR 2016 dat de locatie in eerste instantie een huis ipv een boot zou zijn en dat de grapjes aanvankelijk veel harder waren er zou tenminste iemand sterven in het huis . Bij de Q&A vroeg de regisseur het publiek of het wist wie nou de winnaar was en dus de ring won. Natuurlijk wisten veel mensen wel wie het was: baardman Yorgos . Toch kwam het niet in beeld.

Het einde was dan ook veel sterker dan de zachte aanloop die wat power miste. De mannen keerden terug huiswaarts in hun bolide. Verbazingwekkend dat er Grieken zijn die blijkbaar zó MACHO zijn dat ze zich aangevallen voelen (info regisseur) door deze vooral vrolijke en licht te verteren film. Ruim 3.5*

Prachtig, geloofwaardig in beeld gebracht en meeslepend drama. Al voel je de bui al hangen-het is duidelijk waar het verhaal heen gaat- het acteerspel is steengoed en de dialogen zijn boeiend. Daarbij komt nog eens dat het verschrikkelijk mooi in beeld is gebracht.

“Iedereen kan partijleider van FN worden, zelfs je vriendin”
Chez Nous was al bekend toen alleen de trailer bekend werd gemaakt. Vandaag zag ik de film op het IFFR 2017. Het begon aardig maar werd al snel een film waar duidelijk aan te zien was dat er vooral héél veel waargebeurde verhalen in verwerkt zijn. Het was een beetje "te". Dat maakte het een makkelijk te verteren politiek misdaaddrama/ soap met vele bad guys en een overduidelijke moraal. Het had -wellicht- stukken intenser gekund. De film is dan ook bloedserieus maar heeft ook tenminste één hilarisch stukje:de vriendin op de poster. De acteurs doen het aardig maar alles licht er te dicht bovenop. Te veel feiten gestapeld.

De Q&A was één van de boeiendste en langste die ik gezien heb tot nu toe op het IFFR. Het regende vragen, maar gelukkig ook antwoorden van Belvaux. Belvaux die de film maakte over Noord Frankrijk, een streek die hij goed kent. De film is geïnspireerd door feiten: de paintbalgroepering is geinspireerd door “du Peuple Flamand” een extreemrechtse groep in Lille, waar de FN man, Claude Hermant dan weer warme banden mee had. Ook vertelde de regisseur dat hij natuurlijk diverse nazi-attributen via het www had moeten buit maken. En ja de FN/ Le Pen link…die hoefde hij niet uit te leggen. Wel gaf hij nog even de verkiezingsuitslagen van de afgelopen jaar op een rij. In Frankrijk heerst angst, veel angst: dat is duidelijk.

Voor de héle ervaring toch krap 3,5*

Wat deze docu zo steengoed maakt is dat het een persoonlijk drama is, dat op intieme en met prachtige animaties verteld wordt. Daarbij wordt ook de oorlog, het volk en de historie belicht en komt zelfs en passant een man, huurmoordenaar Chico ten tonele die menig journalist en filmkijker (docu’s) ook na zijn dood flink bezig kan houden. Veel te veel van het goede, zou je kunnen denken, als je dit leest. Maar zo werkt het niet. Het is allemaal in balans en dus zo vreselijk knap gemaakt.

Wat een hartverscheurende docu is dit! Gisteren gezien op mubi. Ciro vertelt zijn verhaal en zijn vriend -fotograaf van oorsprong- begeleid hem door het verhaal van Colombia van de afgelopen dertig jaar te vertellen met dicht op de huid gesprekken, historische beelden en prachtige natuurshots. Met een brok in de keel heb ik dit verhaal tot me genomen en een nieuw stapje in de filmreis door Colombia genomen. Stap voor stap leer ik het land kennen, waar ik ooit besloot "toch maar niet heen te gaan" ondanks dat ik daar familie kon bezoeken.

Ps. een reis is compleet door de locatie van de film te bepalen: deze film speelt zich af in Meta (departement) , met als centrale stad Villavicencio (klik voor korte 3 op Reis - afl. (9 min.) en het de plaatsje met een droevige geschiedenis (massamoord) en een natuurwonder van La Macarena (Meta), in Bogota en in San Martin (Meta).

De filmreis:

Tantas Almas (2019) speelt zich afaan de lange Magdalena (rivier).

Pájaros de Verano (2018) over Wayuu, wonend op de grens/ schiereiland nabij Venezuela

Wensenlijst:

La Fortaleza (2020)

El laberinto | IFFR (short)

Wat een prachtige ervaring deze film. De setting: wat een mooie streek. Ook de rol van de honden -die tot voor kort tot uiting kwam in de op moviemeter gebruikte poster- is goed gekozen en uiterst verrassend uitgewerkt.

Zoals al genoemd is de film expliciet, soms hard. Toch begrijp ik niet waarom het als nodeloos choquerend wordt ervaren. De humor (vooral aan het eind ik kan alleen maar raden dat eerdere users de mededelingen over medicijngebruik en dwangmatige anale sex over the top vonden) en de expliciete beelden waren confronterend, maar uiterst functioneel. Het drama van de Rooms Katholieke kerk wordt er op een originele en sterke wijze mee geïllustreerd.

De karakters in de film zijn divers en worden sterk neergezet. Geen flat charachter te bekennen. Larrain’s hand is inderdaad meer zichtbaar dan in “No”. Met "No" is door het onderwerp en het meespelen van Gael Garcia Bernal ook veel meer internationale aandacht getrokken. Dat verklaart denk ik ook waarom de film een meer "doorsnee" karakter had.

De hand van Larrain: ik denk dan vooral aan het rauwe (uit Post Mortem en Tony Manero), de humor (uit met name Tony Manero), het teruggrijpen naar de historie van Chili (altijd). Daarbij zet Larrain de botsing van het heden met het verleden in deze film op een niet voor de hand liggende wijze neer. Netals in zijn vorige films speelt het oude regime weer een rol. Deze keer komt de historie van Chili wat minder nadrukkelijk terug bv. impliciet in het karakter en de levenswandel van één van de priesters. Doordat er gefaseerd -maar overigens niet te uitgebreid- teruggegrepen wordt op de achtergrond "het dossier" van de priesters en de non, ontstaat er een spanning. Net op het moment dat de spanning wegebt, doordat het verhaal duidelijk is voor de nieuwe orde / priester, wordt de spanning weer opgebouwd voor de finale climax. De climax het lijden na de zonde is geen noodzakelijk kwaad dat de kijker vermaakt, dan wel is dit niet uitsluitend. In het laatste deel zitten immers nog zat elementen die de kijker doen fronsen en nadenken over de hypocrisie van het geloof. Denk aan: het kussen van de voeten door de nieuwe priester, het feit dat de nieuwe priester wel heel nadrukkelijk na het succesvol "bedekken van de waarheid" in zijn "aardse/ hedendaagse" moderne auto en met zijn north face jack er vandoor gaat. Overigens komt "de rest van het dorp" over als de naïeve meute die snel oordeelt, maar die van het werkelijke drama geen weet heeft. Een gezien de zwaarte van de overige karakters en het verhaal terechte keuze om het zo te verbeelden, meen ik.

De verwarring waar starbright boy over spreekt, is herkenbaar maar voelde voor mij als een tijdelijke staat van verwarring veroorzaakt door een ietwat absurde manier waarop de orde wordt hersteld. Naar mijn idee een geniale cast, een verrassend plot in een absoluut niet pretentieuze film!

Gezien @LIFF Leiden 2015

De donkere sfeer deed me al snel denken aan Nicolas Winding Refn. Een google actie waard dus. Het bleek dat Mickle's zus, Beth , meewerkte aan Drive (2011) en Only God Forgives (2013) en aan Cold in July als production designer. In de eerste post op MM staat ook een link naar Dynatron (post van TheDiningDead).

Het eerste deel van de film vond ik super spannend. Prachtig hoe in deze film door geluid, setting en licht spanning ontstaat. Het tweede deel van de film kwam me wat "gewoner" over. De spanning was er een beetje van af. Dat had ook te maken met de vraag waarom Dane nu eigenlijk mee ging zoeken. Mij kwam het voor dat hij het deed uit een soort (door god) gedreven moraal: zijn rechtvaardigheidsgevoel. Ergens zegt hij: ik wil weten wie ik heb dood geschoten. Na het opgraven van het lijk gaat ie toch dóór met zijn qeeste. Tja...misschien wat ver doorgedacht...maar voor mij was het tweede deel dus een tikkie vergezocht en wat voorspelbaar/ weinig verrassend. Desalniettemin een prachtige, ruige filmervaring.

De documentaire begint en geeft me de indruk dat het gaat om een b-artiest, die wat gaat proberen. Ik zat er niet veel naast: het blijkt ook nog eens de regisseur te zijn! Een docu over je eigen avontuur maken. Dan moet het goed zijn. Maar moet het ook slagen? Het blijft de hele tijd door mijn hoofd spoken: wat denkt die man? Is hij zo goed dat hij "het wel even gaat maken in China?" De Chinezen zijn ook niet achterlijk zo blijkt. Jonason maakt er een uiterlijk mooie docu van: het is een zoektocht naar het nieuwe China, naar de woorden van Marco Polo - jawel - hij leest ook weleens wat. Glinsterend tegen het neonlicht treft hij enkele grootheden in de scene. Ze hebben lak aan hem. Hij maakt een grap over neukende duiven...geen reactie. Geen interesse. Gekke Zweed. Gekke stem. Aan het eind van de docu is de Zweed realistisch. De wereld draait door. Plots sluit hij aan bij een net geschoten gesprek van twee wijze 30+ DJ- Chinezen: "de jeugd maakt de dienst uit". Ook Jonason past niet; niet als Zweed in China en niet als oude lul. Jammer maar helaas. Zo nu maar afsluiten met een mooi deuntje van mijn band, heeft hij gedacht... overigens in Europa niet makkelijk te googlen, dus ook niet (meer) bekend: Man Tear.

Voorgaande zou kunnen leiden tot een vrij lage waardering. De reden dat ik de film met 3,25* geef, is dat deze man gewoonweg door het stof gaat en zich opoffert om zo een beeld te geven van de Chinese nieuwe wereld, de goedbetaalde DJ's. Het wordt een tijdsdocument, een vrij absurde, van een man die zichzelf wellicht ook een tikkie te serieus neeemt, maar die geen lafaard blijkt. Getuige voorgaande link een man van de indie/ electropop, och ja Brian Ferry.

Aardig maatschappijkritisch drama opgenomen in een prachtige setting. Af en toe wat "overacting", maar dit is dan ook een weerspiegeling van het zuidamerikaanse "temperament".