Opinions

Een vaag verhaal, dat is het. Als je bang bent voor spoken, is ie erg eng.

Om die "andere filmervaring" nog eens duidelijk te maken...een paar opmerkingen n.a.v. het commentaar hiervoor van Corcicus. Het niet aanwezig zijn van gore beelden is voor mij en vele anderen geen gemis, maar eerder een sterk punt van deze film. Hetzelfde geldt voor enkele andere genoemde "tegenvallende" elementen: de lange shots, de dansende schaduwen. Tot zover is het natuurlijk een kwestie van smaak en is er weinig "discussie" nodig wat mij betreft. Over de muziek zijn we het wellicht eens: (dik) in orde. De stijl (Film Noir) die je blijkbaar niet zint, bevalt de meesten juist wel.

Ter verheldering dan ook dit: de vergelijking met Sin City wordt gemaakt vanwege de stijlelementen: het zwart/ wit, de schaduwen, sfeer, melancholie van de "Film Noir". Na het lezen van voorgaande link zal je duidelijk zijn, dat het jaartal 1930 niet op zijn plek is, als je het specifiek over de Film Noir hebt.

Tot slot is het natuurlijk duidelijk dat dit geen typisch Iraanse film is . Voor mij is dit (ook) geen hinderpaal mede gezien mijn (hoge) waardering voor de stijl van deze film.

De maker van deze docu heeft met veel respect iets neergezet. Respect ook vanwege de inspanningen: er zijn flink wat jaren aan besteed. Dat komt wel vaker voor; docu's brengen immer vaker in beeld wat vergeten is, of wat over het hoofd wordt gezien. Met gemak klaagt half Nederland over vluchtelingen en gaat het voorbij aan de internationale puinhoop die mensen doet vluchten.
Deze docu slaagt erin het wel en wee van de vluchtelingen in beeld te brengen en is mooi in balans.
De Lost Boys verdienen lof en respect. Respect vanwege de persoonlijke verhalen. En zoals heel duidelijk aan de orde komt: vanwege het offer dat de Lost Boys brengen.

Deze docu verschaft mij meer informatie over het wel en wee van de vluchtelingen die ik als knulletje op TV zag in de jaren 80/90. Als ik het goed heb, begon de aandacht voor hongersnood en oorlog op radio en TV in de jaren 80 met bv. Band Aid etc. Het deed me denken aan het afschuwelijke beeld waar dan een fotograaf een prijs mee wint en nu bv een tentoonstelling over is. De eerste helft van de docu -met veel herkenbare archiefbeelden- maakte dan ook veel indruk op mij. Toch is het niet alleen treurnis. Nee, de humor brengt deze docu verder. Natuurlijk gaat het vooral om de blije, energieke, komische en succesvolle Lost Boys, maar óók de minder succesvolle Lost Boys worden wel degelijk belicht ik denk dan bijvoorbeeld aan de vluchteling die zelfmoord pleegt. Bij het zien van de eerste helft, vermoedde ik even dat er een sequel zou volgen.... De tweede helft blijkt vooralsnog voldoende...maar wie weet....

NB
Dat Nicole Kidman de verteller is geweest, was me niet opgevallen. Al zou je het kunnen vermoeden vanwege de participatie van deze Hollywoodster, is deze documentaire toch niet weer een weergave van 'The American Dream'.

Erg genoten van The Wailing in de KINO te Rotterdam: mooie zaal, uitstekend bier, volgende keer het eten eens proeven. Dus eerste indruk: uitstekend.

Over de film:
Ik ben geen veelvraat wat betreft het horror genre, maar als ik er dan één zie, dan graag één met verrassende en verbluffende elementen. En jawel: HOERA! Aanvankelijk twijfelde ik nog of het wel vaker in de Zko/ Jap cinema voorkomende flauwe personage (hoofdpersoon) me wel zou bevallen, maar ik ben gaandeweg juist de clash tussen de genres gaan waarderen. Het "wachten" werd beloond door vrijwel oneindige plottwists. Achteraf vind ik de hieronder genoemde reviews erg leuk om te lezen. Let ook op de uitgebreide en informatieve tekst van contactfilm: heerlijk om door te lezen en de film nog eens te heroverwegen.

Deze film zouden we doorgaans typeren als HORROR in West Europa en de VS...zou je denken...maar ach... whats in a name?

Titelkeuze
Altijd leuk om te ontdekken wat de filmtitel nou precies inhoudt. Zo ook hier.. Gelukkig had ik het plot genegeerd. De Engelse titel is m.i. leuker gekozen dan de oorspronkelijke titel (het eiland).

Droogkomisch en vaag
Tegen een warm en romantisch Boekarest en Gomera heeft Porumboiu een droogkomische film neergezet. Dat droogkomische heb je niet gelijk door. Dat maakt de film ook zo leuk. Daarbij is de thrill wel al vrij snel aanwezig. Waar gaat deze film naartoe? Lekker vaag blijft het wel.

Roemeense pracht en praal, humor en hardheid
Catrinel Marlon (Gilda) kende ik nog niet. Nou, nu wel: wat een lichaam en uitstraling! Topactrice of niet, met een koele en soms verleidende blik bepaalt zij wat er gebeurt...of toch niet (zwembadscene)? Zo'n scene doet me denken aan de harde humor en de vrouwonvriendelijke aanpak in sommige Russische films de zwembadscene waarbij Gina (bijna) werd aangerand was blijkbaar weer nodig voor het harde sfeertje . Ook doet de film op andere fronten dan weer denken aan de films van Sorrentino: her en der een tikje gelikt en tenminste één heel mooie glamourmevrouw. Het einde doet me denken aan bv. La Grande Belezza de verlichte bomen in Singapore. Natuurlijk is er ook een flink verschil. Deze film gaat verder "minder diep" en is vooral lachwekkend.

Ensemblefilm, hoofdstukken, muziek, girlpower?
De puzzel van de hoofdstukken zorgt voor spanning bij de nieuwsgierige kijker. Natuurlijk zullen er velen zijn die alles zagen aankomen maar ik dus niet: Zsolt zijn broer is die man in het motel natuurlijk! Voorgenoemde personage zorgt dan weer voor Lynchiaanse scenes. De muziek vrij bepalend, erg bekend en vrij "doorsnee" en wat flauw, maar mede door het "flauwe" goed gekozen. Bowie zorgt voor een goede vibe (007 knipoog die boot??) aan het begin, de Lynchiaanse scene (opera) en het droogkomische aan bijvoorbeeld het slot (de notenkraker?). Als de puzzel gelegd is concludeer je: Gilda leek een bondgirl, een bijrol dus, maar nee... deze bondgirl trekt aan het langste eind en had iedereen aan het lijntje. Als ik het goed begrijp zijn er vele soorten girlpower films op het IFFR 2020. Deze previewfilm is er één van, al geloof ik best dat de andere films en docu's een heel andere "sfeer en feel" zullen hebben.

Het begint als een drama en eindigt als een thriller. Daar is niks te veel mee gezegd. De onuidelijkheden of misschien zelfs "foutjes" in het plot worden door de spanning weggevaagd. Ik kan me er één herinneren maar voor mijn gevoel waren het er meer... Als je iemand plas laat onderzoeken op een zwangerschap, stelt het ziekenhuis mijns inziens ook de bloedgroep vast. Toevallig dat de buuf (blijkbaar) dezelfde bloedgroep had. De laatste film over "vermisten" die ik zag was Prisoners (2013). Ook die film is -wat mij betreft- een kraker. Het soort film lijkt te passen in het tijdperk waarin we leven. Het lijden onder en dealen met de media en "het systeem" wordt treffend in beeld gebracht. David Fyncher bewijst zijn klasse.

Ik borduur verder op het commentaar van Basto. Dertien in een dozijn vanwege het gebrek aan ultieme thrill wat mij betreft. Toch wekte het onderwerp de interesse wel en zijn de oneindige plottwists wel vermakelijk. Het hield me wel bij de les. Deze gelikte Zuid-Koreaanse cinema krijgt 3,25*, afgerond voor de toch leuke festivalervaring.

Heldere feedback/ comment/ mening!

Ik hecht echter minder dan wel geen belang aan "samenhang tussen karakters", eerder aan de symbiose van de karakters met het verhaal. De actie heeft me niet gestoord (in tegendeel, zie verwijzing naar sneeuwscene).

La Grande Bellezza; 142 minuutjes aan bizarre, hilarische, eigenzinnige, sfeervolle, klassieke en hemelse beelden. De variatie aan typetjes is ongekend: van botoxkop tot gratenpakhuis. De sfeer wordt gezet met een bourgondisch feest maar deze sfeer lijkt uiteindelijk in de kiem gesmoord te worden door toedoen van de existentiële overwegingen van de hoofdpersoon.

Niet geschikt voor kijkbuiskinderen die een duidelijk verhaal wensen.

Scenario
Het is wel een prestatie om als scenarioschrijver twee maal te scoren. John Ajvide Lindqvist, de Zweeds Stephen King, liet eerder zijn debuutroman verfilmen: Låt den Rätte Komma In (2008). Met Gräns scoort hij op Cannes.

Vertwijfeld zitten kijken
Wat ik er van vond? Ik heb van begin tot eind vol vertwijfeling zitten kijken. Ik werd getipt door de KINO Rotterdam website: "lees het plot niet!" en deed dat dan ook niet. Lang twijfelde ik aan de waardering voor deze "zeer eigenaardige poppenkast".
Aanvankelijk deed het me denken aan de bizar komische kantjes van films als De Grønne Slagtere (2003) : het masker van Tina, het gesnuif, het moment dat de chip uit die man zijn mond wordt gehaald, de eigenaardige vriend van Tina , maar het ging die kant niet op. Het bleef wel vreemd en soms steeds eigenaardiger: de bevalling en de afwisseling van gevoelig naar beangstigend beestachtig en schokkend deed me denken aan de eveneens mega vreemde film As Boas Maneiras (2017) en eigenaardig maar vooral diep triest. Al met al maakt deze trieste film dus een flinke indruk mede dankzij de natuur close-ups en het mysterieuze, dreigende geluid bij de beelden. Enorm knap hoe de trollenfolklore hier wordt vertaald naar een hedendaags verhaal.

Naweeën
Uiteraard zijn de vergelijkingen die De filosoof maakt natuurlijk spannende. Ik zoek er niet veel achter en blijf slechts geboeid door het trieste gevoel dat de film geeft. De vergelijking met hedendaagse problematieken worden eigenlijk alleen getriggerd door de titel en de "douane". Wat mij boeit is de vraag of de verschillende elementen die "Reva" kenmerken ook werkelijk allen terug komen in de (oude) folkloristische verhalen over trollen. Ik heb er een paar kunnen vinden: het goede ruiken, de bliksem, de bossen, de problematische verhouding met de mens, maar níet het van de mens afwijkende geslacht, al worden trollen wel in één adem genoemd met euneuchen en is het baby wisselen ook bekend van deze wezens... Klik deze BRON (spoileralert) over deze Scandinavische folklore | Historianet.nl

Eeerwaarde MichaelMovie,

Dank voor deze toelichting.

"Reageer maar als je nog dingen niet begrijpt of niet goed vindt".

Jazeker! Fanatici die weij zeijn! Komtie dan (he)...

Ik snap er needs van hoe jij aan die 4.5* komt. Het is voor mijn gevoel een film die op het gebied van "kijksensaties" wellicht minder lang houdbaar is, dan je denkt temeer door:

*het magere verhaal,

*de verteerbare maar toch niet originele "nespressorol" van Clooney,

*de herhaling van de paniekvrouwenrol (SPEED) van Bullock.

Maar goed ik erken dat we hierover nou eenmaal een ander "gevoel van waardering"over hebben uitgesproken.

"Ik bedoelde niet een filmkenner, maar een kenner op het gebied van astronomie"

Alles klahr!

"...ik had haar veel slechter verwacht en ik heb mij niet gestoord aan haar personage. Ik was al blij dat het einde niet 100% Hollywood-cliché is."

Ik vond het ook best meevallen al wat het volgens mij wél best Hollywoodcliché (reeds toegelicht hierboven)!

De docu vat een ontzettend lange historie -van mentale kwelling en een clash tussen culturen, Hamas, Israel en VS- samen. Bij het zien van deze documentaire bekroop me het gevoel dat de maker één partij (VS, Israel, Hamas) zou kiezen. Juist daarom was ik "blij" met de moralistische stellingname zoals gauke het noemt. Het maakte het een persoonlijk verhaal en deed het vermoeden van propaganda naar de achtergrond verdwijnen. De moraal lijkt in ieder geval door Mosab zelf nadrukkelijk genoemd: een familieband blijkt zelfs minder hecht dan de band van vrienden die de waarheid kennen "the bond of truth" Nb. De voorgenoemde moraal kan je ook in een vraagstelling formuleren. De hoofdstukindeling is duidelijk gebaseerd op Mosab's verhaal (en wellicht ook op zijn boek, dat ik niet ken).

Nu zijn er meerdere moralistische elementen die naar voren komen, dus ik kan me voorstellen dt gauke wellicht op een andere moraal doelt. Of doelt gauke op het feit dat een vraagstelling als deze niet zo nadrukkelijk geformuleerd dient te worden?

Ik had totaal geen verwachting van een logisch verhaal. Nu de film mij non stop overrompeld heeft door de ijzingwekkende spanning, is mijn verbouwereerde indruk doorslaggevend voor een hoge waardering.

KLIK voor voorpret

En een terugblik adhv Saulniers muzikale inspiratie.

Regisseur Ulrich Thomsen (bekend als acteur van Adams Æbler (2005) - MovieMeter.nl, Blinkende Lygter (2000) - MovieMeter.nl heeft niet veel met Trumps Amerika, zo blijkt uit deze satire.

Toch gaf hij na de film @IFFR 2020 te kennen zat Amerikaanse vrienden hebben. Met Ewen Bremner (Snatch, Trainspotting) draagt deze film als prediker van het worstjesevangelie in "smalltown America".

Absurdisme van de Deense school tegen een Amerikaans Westerndecor, “Make America Great Again” met een gave soundtrack (Spotify).