Opinions

Sympathieke film, met heel weinig sterke komische scenes. De verveling van de karakters in de film sloeg helaas te veel op me over. Het was een heuse verlossing toen Hamid van het uitzicht genoot en een zangeres een aangename break verzorgde .

Autobiografisch werk. Richard Billingham verbeeldt zijn jeugd en gebruikt als basis zijn eigen foto’s (in de kern is hij fotograaf) van zijn aan bed gekluisterde vader, een alcoholist. Billingham gaat terug naar 1982 en 1990 en vertelde daar tojden de Q&A op het IFFR ‘19 geen zware tijd door te hebben gehad. Billingham sprak met zijn monotone stemgeluid dat het hem na 30 tot 40 jaar niet meer deerde. Hij vertelde hoe zijn foto’s als inspiratie dienden voor in eerste instantie een korte film en -8 jaar later- voor deze film. Volgens welhaast “Engelse traditie” bracht deze film de onderkant van de samenleving in beeld. Toch was deze film uniek ten op zichte van voorgangers vanwege de invloed van de fotografie en het eigen verhaal: de focus, het spel met het licht en de indruk West-Midlands.

Ik heb me wel laten verrassen door deze film. Ondanks het wat rommelige verloop had blijft het verhaal wel hangen. De afwisseling van geweld, actie en raadselachtige beelden , geluid en prachtige muziek zorgt voor enige verwarring maar uiteindelijk vooral voor een verontrustend gevoel. Het geweld werd op een mystieke wijze afgewisseld met een soort visioen een indruk van de spelende tieners van actiefiguur JC van Damme . Je kan dat stukje komisch opvatten, maar daar is dan ook wel het komische gedeelte in één beeld samengevat. De beelden zijn soms raadselachtig en prachtig. Dat alles begeleid door een prachtige soundtrack met artiesten als Artur Nunes en Os Kiezos ( beiden uit Angola, niet Kongo!), een must voor liefhebbers van afrikaanse (soul-) muziek: KLIK.

De introductie van de visioenen/ geesten gebeurt op een uitstekend moment tijdens de aanval van het regeringsleger. Zijdelings komen ook links met het westen kort aan bod: de VN jeep en de coltanmijn. Achtergrond coltan: KLIK. Opvallend: de film vangt aan met een narratief, maar dan spreken een tijd lang vooral de beelden voor zich: eerste veel actie, dan de visioenen en vervolgens vooral veel sfeerbeelden die elkaar sfeervol en intens afwisselen begeleid door intens geluid en muziek dit wordt gaandeweg weer vervangen door het verhaal dat de verteller de kijker wil vertellen en de beelden en de muziek vertellen het open einde, een niet meer eindigende zoektocht naar betekenis, of toekomst?.

3.75*

De documentaire biedt een prachtige dramatische terugblik op de koude oorlog in de jaren '80.
Met Fetisov: een man met status, die toch lijkt met de billen bloot te gaan, maar vooral een grote jongen blijkt. Een bizar historisch stukje is het verhaal van en die tegenstelling tussen die coaches. Verder zie je zowel aan het begin en aan het eind de status -of zelfsminachting of spot (?) voor de (van oorsprong Oekraïense maar verder volledig Amerikaanse) regisseur Gabe- van Fetisov als minister van Sport. Een regeltje in de aftiteling trok nog even mijn aandacht:

Dat je zowel de schoonheid van een land, de gruwelijkheid van een oorlog en de emotie van een soldaat op prachtige wijze kan vastleggen met een camera blijkt wel uit deze docu. Een kansloze missie is verfilmd.

Ik kreeg na het zien van de documentaire niet het idee dat een prelude een must was.

De prelude zou mijnsinziens als een ongewenst aanloopje kunnen gelden. Door de handycamshots zit je direct “in” de vriendengroep d.w.z. tussen de militairen. Ik werd ook wel nieuwsgierig naar het verdere leven van de militairen (een vervolg)...en het oeuvre / de handel en de wandel de makers van de docu.

Overigens is gelukkig deze docu nauwelijks gefocust op de nationaliteit van de militairen maar op de band tussen de militairen.

Een geschiedenisles, een drama, een thrill, de mystiek. Een mooie mix voor een eerste film! Niet voor niks al bekroond@tiff.

Ja vriendjes en vriendinnetjes, dit is niet zomaar een docu met wat talkingheads. Het is een reis "Back to the Future" in de DeLorean DMC-12 met John "Bassie en Adriaan" Carpenter. Niet dat deze helden uit de vaderlandse historie worden genoemd in deze trip down memory lane, maar ze passen best in de gevarieerde stroom van films en series als Halloween, Miami Vice, Drive, Eden (2014) - MovieMeter.nl en Strange Things. Natuurlijk zijn er dan nog de vele artiesten als Giorgio Moroder, Vangelis, Kraftwerk, Nine Inch Nails, Daft Punk, Kavinsky die de revue passeren. John Carpenter praat het in een mysteriueze setting aan elkaar. Ook de animaties bij het verhaal zijn erg gaaf en zullen bij menig muziek- en liefhebber een glimlach op het gezicht laten verschijnen. Ook de down to earth commentaren van de Synthwavers (die Brit is de held van de film!) die een kijkje geven in hun muziekscene zorgde voor een jolige sfeer in Pathé 2 tijdens IFFR 2020. De voorgenoemde "hedendaagse" muziekscene kenmerkt zich door liefde voor de synthmuziek uit veelal de 80ies (open deur), de fascinatie voor de muziek en de films en series uit die tijd en het leven in anonimiteit. De docu is naast de niet heel verrassende talkingheads, een toch wel origineel opgezet, informatief en visueel spektakel. Een must voor hen die jong waren in de 80ies en de 90ies maar toch zeker ook de moeite waard voor de rest van de bevolking!

Deze film deed me Galizia typeren als de Duitse Sean Baker. Daar valt genoeg op af te dingen. Want ook deze film valt gelukkig ook vooral op door een eigen stijl. Het was genieten van de typering van het “white trash” Kermisvolk. De soundtrack, de verteller en de flitsende beelden maken het echt een genot om naar te kijken.

Dan volgen geweldige bijrollen van “opa en oma”! Deze types deden dan ook denken aan de films van Jensen en Coen waarin de bijrollen/ personages je ook vaak echt doen opveren.

Het verhaal is best vlot maar voelde aan als net niet af. Toch is dit echt zo’n film die je wil zien op een festival als IFFR 2025, vanwege de verrassende stijl.

Mij resteert een korte maar hevige “OEPS“

Nb. hier maar eens lezen wat nu wel en niet op waarheid gebaseerd is dan. Voorgaande comment wat aangepast..

Op Youtube te bekijken. Zie het als een man bijt hond xl maar dan uit 1968. Een prachtig tijdsdocument. Uiteraard met herkenbare en minder herkenbare zaken en een rauwe weergave van blij maar ook vies en veelal treurig werk. Toch wel vaak komisch!

Let op: het is slecht te verstaan maar het went sommigen en irriteert anderen.

Humor: lekker leip

Duur en verhaal: middenstuk te langdradig

Kleur en licht: hoogtepunt

Suspense: Hitchcock methoden aardig toegepast (alien)

Alles tezamen een leuk kijkexperiment, ondanks het wat taaie middenstuk.

Diepgang? Wellicht wel na het lezen van wat achtergrond info: klik

Een pareltjes tussen de online beschikbare docu’s. Wat mij betreft mede dankzij de droogkomische beschouwing van de ontwikkeling van Rotterdam. Daarnaast zijn er veel mooie beelden en feiten te ontdekken die toch ook voor de niet-Rotterdammer interessant (historisch) voer kunnen zijn.

Op het IFFR 2020 draait zijn volgende docu, New Neapolis (2020) Voor de liefhebber is dit een leuke opwarmer.

Toch wel een netflix film die je er niet verwacht.

Dit “kleine” drama met docu invloeden stelt een groot hedendaags drama aan de kaak. Op kalme en realistische wijze vrouwenhandel vermissing en ontvoering aan de kaak. Over de “filmische kunstgrepen” kun je van mening verschillen.

Het blijft:

Zware kost. Pijnlijk.

Ookal kan ik me de bedoelingen bij deze film best voorstellen en waarderen (gratis screenings), de film raakte me niet. Ik kan me niet voorstellen dat zo'n film echt makkelijk te verteren is voor de gemiddelde Cambodjaan, maar goed. Het gebruik van het industrial geluid (of noem hier een passende muziekstroming) vond ik soms best aardig, maar overwegend irritant. De relatie van het geluid met het land was er niet voor mij. Voorzover het een artistieke uiting was, ervaarde ik het ook als hinderlijk. Het kan ook aan mijn kater die dag (laatste zaterdag IFFR) hebben gelegen, maar het kwam gewoon niet aan. De drukte van geluid en beeld was me gewoon te veel van het goede. Het kwam me me TE artyfarty over. Volgens mij werd de Cambodjaanse cultuur dus niet "gevangen" maar eerder weggedrukt door het bombastische (beelde maar vooral) geluid... al kon ik de dromen/ visioenen nabij de floating villages wel waarderen.

Dan was jouw vrouwlief niet de enige vrouwlief, zo vertel ik je bij deze. Maar goed ik keek em af, genoot van de absurde humor en tja...van het verhaal..niet echt.

De verwijzingen naar The Shining, The Crow ea waren (ook) wel grappig. De lugubere sfeer ea deden we me wel verwonderen over de kijkwijzer (12).

Ergens tussen 3 en 3,5