Opinions

Kwam ik op fb bij een comment bij een recensie tegen. Leuke anekdote!

Uit respect voor degene die de post plaatst...anoniem.

Bellas Mariposas is een film die qua sfeer zuid Europa “ademt”. Het verhaal hinkt van realistisch naar poëtisch en fantasierijk. Op komische wijze wordt er de draak gestoken met misstanden in een arme wijk in de stad Cagliari. De piepjonge actrice zet een topprestatie neer en is op geen moment saai als bijdehante verteller van het verhaal. De vaagheden in de film worden voor het laatst bewaard. Of ik de vaagheden nu geheel heb gevat of niet, ik heb gekeken naar een grappige en boeiende film; de irritaties over de vaagheden sijpelen weg tijdens de aftiteling.

Het komt allemaal op gang als een op het eerste oog realistisch verhaal van een aardappelschiller. Zijn wereld blijkt complexer dan gedacht en wordt al snel ingekleurd aan de hand van mooie beelden en een aantal maffe maar dramatische en spannende belevenissen en dialogen. Ook speelt de maker met -zeker in Turkije- beladen onderwerpen prostitutie, porno, vreemdgaan, mishandeling en in het algemeen de rol van de vrouw die me lang bijblijven mede dankzij het itt het karakter van de hoofdrolspeler veranderende karakter van de vrouw . Het doet als droogkomische of eerder zelfs inktzwarte humor aan: geen lach, maar een stoïcijnse blik en een klap tegen de tralies.

Nou Richardus dat vraagt om een reactie.
Ik vond het boek prachtig. Het is wel al bijna twintig jaar geleden dat ik het boek las. Hoe dan ook sloot de film goed aan bij de herinnering aan het boek. De existentiële vragen, waar ik het boek zo om waardeer, komen in de film goed naar voren. Ik vind de ontgoocheling van Alfred uitstekend in beeld gebracht. De film blinkt uit vanwege de prachtige landschappen. In het boek zijn daar veel woorden voor nodig, in de film voel je het geluid, de landschappen, de sfeer, de emotie. De beelden en de blikken, zeggen eigenlijk al genoeg.

Het boek heeft (zelfs) internationale bekendheid verworven. Ik zal het dus niet overschat noemen. Terug naar de film. Die kwam op mij in ieder geval niet "typisch Nederlands" over. Overigens heb ik wel (steeds vaker) affiniteit met Nederlandse films. De kwalificatie "on- Nederlands" zou je erop kunnen plakken. Dat heeft dan met de taal/ talen, de sfeer, de beelden te maken. Het ademt daarom eerder iets van "Europese cinema". In het "genre" zijn natuurlijk veel Amerikaanse films te bedenken. Gemakshalve haal ik ze even aan:
127 Hours (2010)
Into the Wild (2007)
Wild (2014)

Als ik een vergelijking zou "moeten" maken zou ik qua sfeer en landschap de link met Into the Wild maken. Nu zie ik Beyond Sleep, mede vanwege het boek, als een film die het niet nodig heeft "leentjebuur" te spelen bij deze Amerikaanse producties. Juist het Europese, het introverte, het pure, gaf mij het idee dat Beyond Sleep zich echt onderscheidt van voorgenoemde films.

Tijdens de film kwam een aantal vragen in me op. Ik heb ze niet weten beantwoorden tot op heden. Wellicht weet iemand raad...PM's en reacties stel ik zeer op prijs.

Welk (jazzy?) lied zingt of neuriet Alfred "flies...burn"? Dat was duidelijk een mooie eigentijdse afwijking van het boek overigens, of heb ik het mis. Zit Alfred in het laatste stuk van het boek nu ook in een bus en spreekt hij met een meisje? Zijn er verder nog opmerkelijke verschillen?

Voor mij is het niet zo heel relevant waarom de vader nauwelijks emotie toont over de dood van zijn dochter. De enige emotie die ie toont is zijn wraakgevoel. Sommige feiten worden "plots" gepresenteerd. Ik heb er niet te veel vragen bij gesteld. Dat houdt de vaart erin. Het is ook een film die mij niet veel reden gaf tot diep nadenken over de geloofwaardigheid. De humor en spanning maakt veel goed. Ik heb de feiten daarom makkelijk geaccepteerd en liet me dan meeslepen met de spanning van elke nieuwe scene/ wending. Je kan het naief noemen...maar ik heb oprecht genoten.

John Milton hij ging daar niet specifiek op in. Wel begreep hij dat mensen af en toe hun ogen zouden sluiten vanwege het “volle bord” dan wel het “lelijke” zoals hij dat noemde. Hij kwam plots aan het eind aanlopen (was ook een verrassingen voor programmeur Inge de Leeuw) dus heeft mss geeneens weglopers gezien.

Ge-wel-dig! De Joël Coen “hand” vind je er gemakkelijk in terug aan het einde van de rit. Gevatte oneliners, mooie personages. En het is een weird, spannend en vermakelijk verhaal. Bakkelieten telefoons, eighties hits en treffende filmmuziek die de thrill versterkt. Makkelijk verhaal of niet, ik blijf niet met een goedkoop gevoel zitten: eerlijk, oorspronkelijk: terug naar toen. Even simpel als mooi gefilmd: heerlijk! Met dank aan Kurtz en Drulko Vlaschjan voor de napret!

Er valt weinig op te merken aan de eerdere comment van @Basto. Ik heb me zeker niet enorm verveeld en dus ook genoten. Toch was het zeker niet de meest vermakelijke film en dus waren er stukjes die me wat minder boeiden.

#IFFR2025

Anders dan de trailer me deed vermoeden was deze film het niet voor mij. Toch zijn er wat elementen die me wel bevielen, ik denk dan aan bijvoorbeeld de leuk gevonden muzikale intermezzo's, de van tijd tot tijd best mooie beelden. Wat begint als drama eindigt als een uiterst weirde horror. De weirde festivalervaring maakt het vrijwel altijd waard om te blijven zitten bij het IFFR. Het was echter héél weird en te fake. Het was een hele zit...en een verhaal dat gewoon samenhang en constante spanning mist. Het eerste stuk lijkt veel te lang en voor het verhaal grotendeels overbodig. Informatie over 'mama' en haar gebroken familie lijkt in het eerste deel een mysterieus gegeven en is in het tweede deel geheel overbodig. Deze sympatieke horror bleek een lachwekkend en niet helemaal geslaagd experiment.

Aardige film. Mede mogelijk gemaakt door het Ministerie van Educatie.
Natuurlijk leveren de jongens goede acteerprestaties. De volwassenen zijn daarentegen niet allemaal even sterk in hun rol. Zo vond ik "de goede familie" nogal "overdreven blij" doen. Het kwam wat gemaakt op mij over. De meer dramatische scenes aan het einde van de film voor mij beginnend met de vader die op zoek gaat bij de vader en eindigend met de aangifte waren (erg) goed. Het tweede thema (AIDS) in de film lijkt er wel heel bewust in verwerkt met een educatief doel.

Net geen 3.5*

Het mooie is dat ik de door bounze genoemde "verwachtingen"* waar de film vol van zou zitten, wel kan duiden maar juist wel waardeer. Met de verwachtingen wordt hier ook duidelijk bedoeld: de verwachtingen die door het verhaal zelf worden geschept, niet die er (vooraf) bij de kijker zijn (zie hierna).

Juist "hierdoor"* wordt de spanning zo heerlijk duister. Het is natuurlijk feitelijk geen LSD trip; alleen de beelden doen er wellicht aan denken.

Aansluitend bij de opmerking van chiel: dat is niet verrassend. Ook ik ben benieuwd naar de verwachting van bv. gauke en bounze, te meer nu ik altijd open sta voor suggesties d.w.z. betere films in hetzelfde genre die wél hebben wat deze film niet zou hebben!

Deze heer Stefansson heeft vragen beantwoord van IFFR publiek. Dat deed hij met veel flair. Aan bod kwam dat de film geïnspireerd is door de voorbeelden uit de VS. Ook werd opgemerkt dat de film een sequel is, maar dat de film "op zichzelf" ook goed te bekijken is op het IFFR 2015.

En: waarom is er nu sprake van een essentiele bijdrage aan de internationale filmcultuur als hier beschreven? Nieuwsgierig heb ik dan ook inmiddels de prequel bekeken. stinissen merkte al op over de prequel, dat die wat onsamenhangend is. De sequel heeft dezelfde soort flashbacks, maar is misschien iets gelikter. Voorgenoemde scenarioschrijver legde uit dat de film oorspronkelijk veel langer was en dat met name de flashbacks flink zijn ingekort. Ook hij zag in dat het allemaal ook wel grappig overkomt. In Reykjavik gebeurt namelijk nooit wat: sinds jaren had de politie dit jaar een schot gelost, vertelde Stefansson. De tegenstelling tussen de gladde criminelen en de politieambtenaren, de hypocrisie: het wordt keihard en erg stoer gebracht. En hoe prachtig: ook de mens achter de crimineel komt aan bod. Al met al een heel leuke over the top ervaring over het in werkelijkheid zo brave IJsland...waar genoeg mensen een wapen thuis hebben... Geen hoogvlieger maar wel een welkome snack: de frikandel tussen de IFFR delicatessen.

In de woorden van Stefansson: "Wordt..misschien wel...vervolgd".

Ben het deels eens met yorgos: ik vond Oldman zijn karakter niet heel bijzonder, het toneelspel wel redelijk (denk ook aan de tweetaligheid). Ik ergerde me minder dan Leo aan de ongeloofwaardige elementen. N.a.v. het neergezette sfeertje, de talencombi en een redelijk verhaal scoort de film een kleine voldoende.

Prachtige en best verrassende misdaadthriller met een niet chronologische opbouw. De film wisselt spanning af met flauwe maar vermakelijke humor en (niet eens zo heel veel voor Zuid Koreaanse begrippen) geweld. Erg leuk vind ik dat ik ineens de muziek van -laat ik het noemen- "superfly zuid korea" voorbij hoorde komen. Een aardige zit, maar dan heb je wat!

Deze film heeft vele kanten. Begint dramatisch en wordt dan weer duister dan weer even komisch dan weer duister en dan weer licht experimenteel. De film kwam als geheel toch wat sober op me over. Erg lastig te beoordelen. Toch een aardige verbeelding van een eenzaam meisje. Ergens tussen de 3-3,5*