Opinions

Valley of Souls is zo'n film die je met veel geduld moeten kijken en die vervolgens nog wel even nasuddert. De film grossiert in sfeervolle, intieme shots van de vastberaden José die hoop houdt en steun vindt bij Sint Antonius (de google van het Katholieke geloof zou je kunnen zeggen). De film slurpt je op en houdt je aandacht vast tot het bittere occulte einde. Nieuwsgierig naar de achtergrond van de film, de totstandkoming kwam op dit veelzeggende interview met Nicolás Rincón Gille.

Kan me wel vinden in de laatste twee posts, al vind ik het komische element wel sterk. Hoe dan ook, is het wel een aanrader vanwege de eigenaardigheid die me wel bevalt. Mist net een beetje mysterie en bevat dan wel weer de humor/ mooie karakters!

Van klucht tot aangrijpend drama van tijd tot tijd onderbroken met stromend bloed. Deze film die niet voor niets een award voor beste screenplay in Cannes kreeg, wist me net te verleiden tot 4 sterren. Lang, gaandeweg aangrijpend, maar ongrijpbaar is de film door de afzonderlijke verhalen waarvan het onderlinge verband dan weer duidelijk en dan weer onduidelijk is. Deze vaagheid doet mij gissen naar een bedoeling van de regisseur. Heeft hij de kansloosheid van de onderdrukte onderklasse willen schetsen? De zinloosheid van geweld tussen burgers arm en rijk?

Als kind van een Timeshare-promodame zoals Gloria maakte Sebastian Hoffman deze film. Dat gebeurde overigens met heel wat Nederlandse (HBF) hulp, zo blijkt uit de Q&A en de vermakelijke aftiteling. Hij maakt gebruik van de diensten van acteurs die vaker in Mexicaanse commerciële komedies spelen. Even afwachten hoe deze verre van doorsnee film gaat vallen bij het Mexicaanse publiek. De film is geschoten in een vrij bekend hotel dat in de vroege uurtjes gebruikt kon worden om wat scenes te schieten. Ook de flamingo’s leven daar. De kleurrijke ervaring - de wasmachine, de schaduwen, de troosteloze aanblik van Andres met het geluid van het animatieteam op de achtergrond, de spooky zwembadscenes - en de soundtrack maakten dat de film mijn aandacht goed wist vast te houden. De ironie spat ervan af. De spanning wordt opgebouwd. De frustratie ook. Het is wachten op dat ene moment. En dat moment dat komt. Het had wat mij betreft nog net iets meer ‘spicy’ kunnen zijn, meer horror, of meer afgang, maar toch het slot was gewoon goed. Heerlijk hoe in het slot de link met het begin wordt gemaakt. Voor de twijfelaars: ja, die animator aan het begin dat was Andres en die huilende vrouw, zijn vrouw Gloria. Geloof het of niet, er waren er in de zaal die te kennen gaven dat ze dat niet door hadden, ondanks het outfit aan het eind en de actionfigure tussendoor… Het is wachten op de Biosrelease...

Meer Timeshare, ander genre (docu):
The Queen of Versailles (2012)

Poetisch verteld sfeerbeeld van smalltown Amerika (Dakota). De film is zo vrij verteld, dat die me niet kon boeien. Dit ondanks de prachtige sfeerbeelden die me in de eerste minuten deden hopen op een verrassing. De regisseur debuteerde met haar eerste feature film op het IFFR. De film is met minimale middelen opgenomen in haar "hometown". De film kenmerkt zich dan ook door een documentaire achtige stijl.

Hier een indruk.

Als je wat over de docu gelezen hebt, weet je al best veel. Toch is de manier hoe het allemaal tot stand is gekomen op het oog erg knap en verbazing- en indrukwekkend. Zelf had ik pas op de helft het idee dat "men" zich de aanwezigheid van de cameraman aantrok. Ik vraag me af of de filmmaker/ cameraman zich nu werkelijk al die tijd tussen "de subjecten" heeft begeven. Dit stuk gaat daar wel van uit. Toch zie je ook dat Andrea een camera in haar hand heeft . De docu zette me ook aan het denken over de rol van de docu in het leven van de kinderen. De docu vraagt welhaast om een vervolg. Ook lijkt de aanwezigheid invloed te hebben voor de keuze om een opvanghuis te zoeken. Wellicht is het wishful thinking....

nb. Nanau heeft al een Emmy op zak voor een andere docu "The World According To Ion B ". Reden temeer om die ook te gaan zien.

Ik wist niks van het plot...wist niet waar ik naar ging kijken...maar was niet echt verbaasd...

Eerder is de term "ongeloofwaardig" al gevallen. Nu zou je kunnen stellen dat een mysterie vanzelfsprekend al enige ongeloofwaardigheid in zich heeft: een sterke film sleept je mee in het mysterie. Deze film heeft vooral veel ergerlijke en vooropgezette scenes die erg gemaakt geacteerd zijn (ik noem de trein-scenes als voorbeeld). Toegegeven: niet alles is slecht geacteerd. Tijdens het laatste deel had ik eventjes hoop op een mooie afloop. Helaas blijft het bij een duidelijk poëtisch bedoeld(e) film/ einde, die/ dat naar mijn mening absoluut niet voldoende lyriek en dramatiek verbeeld om de kijker met een brok in de keel achter te laten.

Humor, kleurgebruik, muziek en het personage van Nicole geluid maken de film erg boeiend.

Ondanks deze aspecten blijft hij niet echt hangen en is ie me mss iets te vlak, een tikkie te droog.

Ruben Östlund zijn stijl is herkenbaar en raakt mij wel. De manier waarop hij "everyday life" in beeld bracht in Play (2011) zie je dan ook terug in "Turist". Door het gebruik van machinaal geluid / beeld (Play: bus, tram; hier: skilift, urinoir ) legt hij herkenbare links met het dagelijks leven. De pijnlijke momenten in deze film, worden afgewisseld met komische momenten. Als ik gauke zijn typering "afstandelijk" mag interpreteren duidt hij wellicht op het afbreukrisico van de humor als tegenhanger van de emotie ik denk aan de huilscene waarbij Kuhnke eerst zijn jankpartij "faket" voordat hij echt begint . Voorgenoemde scene vond niet al te sterk. Als geheel vond ik de film wel sterk genoeg voor 4*.

Opvallend lage scores voor een film van een jonge regisseur die toch “aardige dingen doet”. De film lijkt soms wat leeg. Op imdb wordt verweten dat het twee saaie verhalen zijn. Dat kan best maar dat past ook bij het thema. Is het het gegaap dat saai maakt? De slapeloosheid wordt daarmee best goed in beeld gebracht. Wereldwijd gegaap bovendien! De saaiheid op een kantoor en in een Canadees dorp zijn de achtergronden van mannen die worstelen tegen de eenzaamheid. Als het dan saai genoemd mag worden, maakt de “clash” het tenminste een beetje goed. De thema’s succes versus eenzaamheid komen goed tot hun recht. Ondanks dipjes in verhaal en acteerwerk, toch waardering voor deze film.