Opinions

Toch wel een qua thema bijzondere film die coming of age en coming out combineert binnen een sterk religieuze gemeenschap. Het is een kleine film, het verhaal is eenvoudig, en misschien ook allemaal net te rooskleurig en voorbeeldig. Maar het acteerwerk is echter heel sterk, niet alleen van de jonge tieners maar ook die van hun begeleiders. Je kunt zien dat de acteurs hun uiterste best doen om het allemaal zo realistisch mogelijk te tonen. Het acteerwerk weet de film naar een hoger niveau te tillen, waardoor het wat mij betreft net tegen de 3,5* aan zit.

Een documentaire die vanuit de zelfreflectie naar de racismeproblematiek kijkt. Ik verwachtte gezien de reacties (van diegenen die het wel gezien hebben) een behoorlijk polariserende film. Voor een deel klopt dat ook, zeker aan het begin was dat zo, want er werden nogal eenzijdige beelden getoond die snel aan white trash doen denken. Jammer dat het zo moest beginnen, ook de keuze voor termen als "witte superioriteit" drukt je snel in de verdediging. Met het stapje naar voren-stapje naar achteren experiment veranderde dat wel, dat liet zien hoe uiterlijke kenmerken (niet alleen kleur) van invloed zijn op hoe iemand wordt behandeld. Het "verboden toegang"-verhaaltje kwam vervolgens wel nogal gekunsteld over.

Het bevat wel aardige "conclusies" zoals dat blanken zich vanzelf goed behandeld vinden en (onbewust en ten onrechte) daarmee van mening zijn dat anderen voor wie dat niet geldt dit aan zichzelf te danken hebben. Of dat de mening van een blanke als "objectief" wordt gezien en men de mening van een niet-blanke ziet als iets wat door zijn/haar etniciteit is gevoed. Of dat blanken evengoed segregeren door te kiezen voor 'witte buurten'.

Ook het witte/zwarte pop-experiment was interessant in de zin dat het laat zien hoe de geldende ideeën op kinderen onbewust van invloed zijn. Op zich niets nieuws, een tijd terug las ik een onderzoek waaruit bleek dat mensen van nature bevooroordeeld zijn, dat wat ze kennen beschouwen ze als goed en dat waaraan ze niet gewend zijn beschouwen ze als negatief of bedreigend. Als je zo'n poppenonderzoek in China zou houden zouden kinderen waarschijnlijk zeggen dat poppen met een Chinees uiterlijk betrouwbaar en slim zijn en blanke poppen onbetrouwbaar en stout.

Het enige wat tegen zulke ingebouwde vooroordelen helpt is besef van je eigen vooroordelen, opvoeding en opleiding, en aan dat besef probeert deze docu mee te werken, al zullen vermoed ik degenen die dat besef niet hebben hier met een grote bocht omheen lopen. Een kleine 3,5*.

Degelijke politie/misdaadthriller. Het Amish-sfeertje voegt veel toe en maakt de film qua setting zeker origineel. Er is veel oog voor detail waardoor het een fijne introductie is in een Amish-gemeenschap. Het is een film die fijn wegkijkt waar een subtiele spanning continu aanwezig is. Qua acteerwerk, script en decors valt er weinig te klagen. Een hele ruime 3,5*

Onderhoudende puberfilm, met een over de top verhaaltje over zogenaamd snel rijk worden. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar dat maakt niet zoveel uit in een komedie. Een break halverwege was voor me wel noodzakelijk, ik werd erg moe van de steeds in herhaling vallende scènes met veel bloot en alcohol, en over hoe gewéldig cool harddrugs wel niet zijn, dat begon op den duur echt vervelend te worden.

Het plot is flinterdun, het zoveelste rise en fall-verhaaltje uit het misdaadgenre, die de waardering waarschijnlijk opvijzelt door héél véél vloekwoordjes zoals f*ck en sh*t in de dialogen op te nemen. Wie steeds in een deuk ligt als ie dat soort woordjes hoort moet de film zeker zien.

Eigenlijk verbaast het me dat het zoveel nominaties heeft gekregen. Commercieel misschien een succes, maar inhoudelijk erg pover. 2*

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte maar desondanks wel aardig, al heeft het in mijn geval enkele zaken tegen, zoals de Godfather-achtige wijze van spreken en acteren. Het werd er niet realistischer op, ook de ziekte van de dame in kwestie wekte argwaan. Ik heb begrepen dat er tijdens de opnames behoorlijk werd geïmproviseerd, daardoor valt aan haar ziekte geen touw vast te knopen, is ze psychotisch, schizofreen, bipolair, of heeft ze PTSS? Voor de film zal het wel "hysterie" zijn, oftewel de inmiddels achterhaalde verzamelziekte van "gekke vrouwen". Over haar acteerwerk ben ik dus minder te spreken, ook bij de rest van de spelers zag ik goed, maar niet uitmuntend, acteerwerk.

Blijft over een film over een man en een vrouw in een relatie in moeilijkheden, wat eigenlijk ook het echte onderwerp is. In dat opzicht is het een stuk beter, al heb ik persoonlijk ook niks met schreeuwerige personages zoals deze twee. Een kleine 3* voor deze film waar het wel lijkt alsof de personages elkaar gek maken en dus elkaars ziektebron zijn.

Bovengemiddelde superheldenfilm die lekker in evenwicht is qua inhoud en actie. Hoewel het iets meer dan twee uur duurt (de rest zijn credits) blijft het steeds boeiend en vermakelijk genoeg. Wist niet wat ik van Wonder Woman moest verwachten, maar hier is ze blijkbaar soort van de vrouwelijke tegenhanger van Thor. De betere popcornvermaak die voor de afwisseling niet in superkrachten blifjt hangen en ook verder gaat dan (alleen maar) een strijd tussen een good en een bad guy. 3,5*

Doorsnee rampenfilmpje, wellicht zelfs aan de magere kant, nu niet met aliens als invasiemacht maar met zombies. De film speelt op safe en houdt zich aan het bekende rampenfilmpatroon.

Oud militair Gerry Lane (Brad Pitt) wordt opgetrommeld om de wereld te redden. Er is namelijk maar een wetenschapper die de wereld kan redden (een net afgestudeerde wetenschapper die in lange zinnen praat), en Pitt is de enige persoon op de wereld die in staat is om die wetenschapper te beschermen. En dat Pitt dat als geen ander kan wordt snel duidelijk wanneer de wetenschapper binnen enkele minuten het loodje legt.

Veel mooie beelden, en evenveel ' yeah, right'-momenten (een granaat af laten gaan in een vliegtuig? En dan, gespiest en wel, de crash overleven?. Los van dat voelt de film redelijk lekker aan terwijl je zit te kijken, maar na een uur ben je de film alweer vergeten.

3D is alleen bedoeld om de kas te spekken, geheel overbodig en de toegevoegde waarde is geheel afwezig. Als je in 2D kijkt zul je 3D echt niet missen.

Redelijk. De film is vermakelijk en onderhoudend, toch had er volgens mij meer ingezeten. Zowel qua inhoud en humor, maar ook qua thema. De manier waarop oude games in de film voorkomen vond ik een beetje mager, veel verder dan Q-Bert en Pacman komen ze niet echt. Zonde, want er bestaan genoeg oude games die in deze film terug konden komen. De poging om jeugdsentiment op te wekken vond ik dermate niet echt gelukt.

Inhoudelijk vond ik het redelijk doorsnee, buiten het thema om blijft er weinig over. Wel fraai gemaakt en zoals ik al zei vermakelijk en onderhoudend, en leuk voor kinderen. Daarmee kom ik op 2,5 a 3 sterretjes.

Aronofsky verfilmt graag mensen met obsessies: drugs, ballet, religie, of zoals in dit geval, worstelen. Alleen vechtfilms zijn niks voor mij, The Wrestler dus ook niet, maar het was de laatste van Aronofsky die ik nog te gaan had. Het bleef ook heel lang op de plank liggen, soms blijken mijn verwachtingen verkeerd en verrast zo'n film mij dan, maar ditmaal was dat helaas niet het geval.

Ik kon er niet zoveel mee, eentonig met een karig aantal personages die mij bovendien nauwelijks interesseren, qua grijsheid lijkt het inderdaad soms wel op een film van de Dardennes, maar in dit geval borrelt er niets onder de oppervlak. Tenminste, niets anders dan de al genoemde obsessie, die bovendien meteen naar boven komt. Het open einde is dus zo open niet, want je kunt al snel raden hoe de obsessie in dit geval eindigt.

Ik mis dus een verhaal tussen de regels door, iets wat voor een dubbele lezing open staat, met andere woorden: iets wat de film goed maakt. Aronofsky is meestal wel erg goed in het maken van films met meerdere lagen, maar die ontbreken hier dus volledig. Daardoor blijft alleen over een quasi-documentaire over een aan lager wal geraakte B-sporter die niets anders kan dan worstelen, dat is niet voldoende om de film te dragen. De anekdotes over de raakvlakken tussen de worstelaar en de acteur (Mickey Rourke) zijn precies dat: anekdotes, dat maakt niet per definitie een goede film.

Zwaar overgewaardeerd. 1*

Kleine intieme film die een door omstandigheden verwaarloosd 10-jarig meisje volgt en waar in feite op de achtergrond moederliefde het hoofdthema vormt. Wanneer het meisje voor de zoveelste keer door haar moeder buitengezet wordt omdat een man over de vloer is besluit ze om een veel jonger meisje te ontvoeren en voor één dag moedertje te spelen. Daarmee wordt zij de weerspiegeling van hoe zij haar eigen moeder ervaart, de camera volgt het tweetal van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Vooral de twee meisjes stelen de show, de hoofdrolspeelster met haar doordringende ogen in het bijzonder. Het schijnt dat de regisseur tijdens de opnames de twee bij toeval vond toen hij al met de opnames was begonnen en niet tevreden was met de toenmalige cast. Het zijn ook haar droevige en serieuze uitstraling en gedragingen wat de film doen slagen. Het levert een haast contemplatieve registratie op van het moederschap door de ogen van een (verwaarloosde) 10-jarige. De film werd door Polen aangedragen voor de Best Foreign Language Oscar maar kwam niet door de voorselectie. 3,5*