Opinions

Ondanks mijn lage verwachtingen (vanwege de relatief lage score) lukte het me niet om in de film te komen, en dat terwijl ik deze al een tijdje op de radar had staan. Het toch behoorlijk warrige verhaal wordt helaas op een totaal niet boeiende manier gebracht. The Kovak Box is een film gebleken die mij niet ligt, het ontbreekt voor mijn gevoel aan spanning en richting. Aan de acteurs ligt het niet, die proberen er het beste van te maken (de meeste tenminste, want de 'professor' wat niet best), maar script en regie laten grote steken vallen. Dit had toch wel echt beter gekund, nu heeft het heel veel weg van een B-film. Een magere 1,5*

Moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde regisseur is als die van topfilm Celda 211 (2009), ook zijn laatste film, blockbuster El Niño (2014), een combinatie tussen drama, thriller en actie mag er wezen, al wordt nergens het niveau van Cell 211 gehaald.

Aardig drama, al ontgaat me waarom deze film zo in de prijzen viel en andere minstens even goede films zoals bijvoorbeeld I am Sam (2001) een stuk minder waardering kregen. Ook What Maisie Knew (2012) is het vermelden waard. Beide films vind ik beter dan deze.

Kramer vs. Kramer mist voor mijn gevoel diepgang en is niet vlekkeloos. De tijd wordt goed benut al komt de rechtzaak nogal afgeraffeld over, en het acteerwerk is correct maar ik werd er niet door weggeblazen. De 'buurvrouw' van dhr. Kramer vond ik sterk acteren en juist zij viel niet in de prijzen.

We zien vooral dhr. Kramer met zijn zoon en weinig Kramer vs. Kramer. Een aantal momenten waren behoorlijk ongeloofwaardig (bijvoorbeeld hoe gemakkelijk dhr. Kramer een nieuwe baan weet te forceren, elk bedrijf zou zo'n opdringerige sollicitant meteen de deur wijzen. Ook dat zijn advocaat het verhaal rondom zijn baan niet in zijn voordeel weet te draaien is een misser: de man koos voor zijn zoon en heeft nu een minder veeleisende baan die wel te combineren is met het vaderschap, al zal deze gang van zaken wel noodzakelijk zijn geweest voor het plot zodat hij de rechtzaak kon verliezen. Ook is mevr. Kramer nogal ondoorgrondelijk in haar beslissingen, die geforceerde draai op het eind was nodig om een happy end aan de film te breien, dat vond ik overigens erg voorspelbaar. En om dat weer te bereiken was het geforceerd verlies van de rechtzaak door dhr. Kramer ook noodzakelijk, zo voelde het bij mij aan).

Aardige film om een keer gezien te hebben, maar wat mij betreft met teveel fouten om echt een topper te zijn, en onder het niveau van de twee eerdergenoemde films. 3*

De luchtige horrors lijken wel helemaal in, dus doet deze film ook mee in die categorie. Na het luchtige antikerst-begin wordt het wel ietsjes donkerder dan de gemiddelde luchtige horror. Een hele tijd vond ik de film ook behoorlijk genietbaar binnen zijn categorie. En wie het leuk vindt dat films over de top gaan zal hier vermoed ik wel langer dan ik van kunnen genieten, voor mij was de lol juist over zodra deze film alle remmen loslaat. Ook jammer vond ik dat de film die mysterieuze Krampus en zijn helpers vol in beeld brengt, ook daarmee was het creapy van de film (voor mij) snel over en werd het veel meer een kinderhorror met clichés en kitscherige engerds. De leeftijdsgrens van 12 die voor deze film geldt geeft in die zin een idee van wat er te verwachten valt.

De makers geven wel gehoor aan al die kijkers die klagen dat in Amerikaanse films de Duitsers geen Duits spreken. Met deze film zullen al die kijkers volledig aan hun trekken komen, eens kijken of dat de waardering inderdaad ten goede komt (hopelijk gaan diezelfde kijkers niet nu opeens klagen dat er Duits wordt gesproken in Amerikaanse films... we zullen zien...). Maarehh.... waarom spreken ze juist in deze film Duits? Keine Ahnung. Volgens mij hebben ze het in Hollywood niet helemaal goed begrepen... Hoe dan ook, Frohe Weihnachten allemaal!

Aardige film, vooral voor de kids, teens en liefhebbers van luchtige horrors. Een magere 2,5*. Wist trouwens niet dat schuilreklame voor vuurwapens in dit soort kinderfilms was toegestaan...

Deze film stond al een tijdje op mijn lijstje. Vind het lastig om het te beoordelen.

De film lijkt te willen tonen hoe het leven van Jezus op hypothetische wijze in het heden zou kunnen zijn geweest. De conclusie van de film is dat zo leven verschrikkelijke consequenties heeft. In die zin kun je het zien als (terechte) kritiek op de christelijke kijk op het leven als een verplichte lijdensweg die met de dood wordt verlicht. De film gaat daarin ver en toont de absurditeit van religie die mensen als zwakke wezens opsluit die niet om kunnen gaan met de "verleiding" van "verboden muziek". In die zin is de film goed gelukt en heeft een sterk boodschap. Als ongezouten kritiek op religie vind ik het verhaal uit de film wel sterk.

Aan de andere kant vraag ik me af in hoeverre gezinnen zoals die van Maria echt bestaan, ze zijn in ieder geval (gelukkig) een minderheid binnen de religie. De eerste scène bijvoorbeeld (de "bijbelklas"?) voelt voor mij erg ongeloofwaardig aan, het is extreme indoctrinatie wat daar plaatsvindt, waarbij het de leeringen alles wat natuurlijk is wordt verboden. Ook de rol van de moeder in het verhaal voelt nogal ongeloofwaardig aan. Mijn gevoel zegt dat een en ander nogal wordt overdreven, maar wie weet zijn zulke gezinnen en situaties wel te vinden. Al zit er wel een kern van realiteit in, zo zijn (of waren) Jehova's als de dood voor de verschrikkingen en verleidingen van het o zo duivelse "internet" en is/was het gebruik daarvan voor ze verboden. Eng.

Het einde van de film, waarbij het jongetje na de dood van Maria gaat praten, vond ik too much, dan had ik liever op dat punt een open einde gehad waarbij je niet weet of hij daarna wel of niet gaat praten.

Dat de eerste statie, met de titel "Jezus wordt ter dood veroordeeld", wordt afgebeeld middels een Bijbelklas maakt voor me helder wat het doel is van de regisseur, in feite vertelt hij hier dat je ten dode bent opgeschreven als je je in religie mee laat voeren. In de manier waarop de film hier religie toont zit daar natuurlijk een kern van waarheid in, al vind ik het wel hard/respectloos richting mensen die wel voor religie kiezen.

Er zitten ook zaken in die (volgens mij) niet juist zijn wat het christendom betreft, in de film mag Maria gewoon sterven en vindt iedereen dat wel best, terwijl zelfdoding juist een taboe is binnen het christendom. Dat vind ik een zwakte van de film.

Een zeer vergelijkbare film die dat beter oplost is Camino (2008), die film scoort wat mij betreft hoger omdat het religie en atheïsme weet te verbinden, en omdat het een stuk realistischer is, niet in de laatste plaats omdat het uitgaat van een waargebeurd verhaal (dat van een dodelijk ziek 13-jarig meisje dat door de kerk zalig is verklaard). In die film kun je net als bij een optische illusie twee verschillende verhalen met twee verschillende boodschappen herkennen, namelijk zowel het religieuze als het atheïstische verhaal, waardoor zowel gelovigen als ongelovigen door die film in hun (on)geloof gesterkt worden, en dat vind ik daar erg knap gedaan. Beide films hebben veel raakvlakken, waaronder de titel (Camino = Weg), het voelt voor mij een beetje aan alsof de regisseur van Kreuzweg daar de inspiratie voor deze film heeft gevonden. Camino vind ik de betere van de twee, ook omdat het als film veel rijker en veelzijdiger is dan alleen maar religie en zowel christenen als atheïsten in hun waarde laat. Wat Kreuzweg wel heeft is dat het verhaal fraai en origineel gebracht wordt d.m.v. de 14 staties.

3*

Na het ongeloofwaardige Eye in the Sky (2015) was Krigen (met een hele andere stijl) een aangename verrassing, het is een oorlogsdrama waar het dramadeel nipt overheerst. Ook hier komen morele dilemma's aan bod, die echter op een meer geloofwaardige wijze worden opgelost. Het is een stuk realistischere film die laat zien dat bij dit soort beslissingen op het operationele vlak echt geen politicus met tranen in de ogen om de hoek komt kijken. Sterker nog, veelal worden dit soort zaken direct in de doofpot gestopt, in plaats van dat men zo'n commandant zoals in deze film voor de rechter wordt gebracht. Degelijke film in de Deense stijl. 3,5*

Prima film voor kinderen, al vind ik het persoonlijk voor volwassenen tekortschieten. Het is een stop-motion animatie met vooral een avontuurlijk verhaal. Het verhaal, de magie en fantasie vond ik te simpel, geldt overigens ook voor de haast afwezige moraal. Dit is de vierde van Laika die ik zie en Coraline (2009) blijft met kop en schouders op alle fronten bovenuit steken. The Boxtrolls (2014) vond ik vooral vermakelijk en wederom mooi gemaakt. En tot slot The Little Prince (2015) had veel meer inhoud dan deze.

Kubo and the Two Strings probeert indruk te maken met een verhaal op z'n Japans dat echter veel te eenvoudig en rechtlijnig is waardoor je vooral op de techniek gaat letten, en na drie Laika's is dat ook niet bijzonder genoeg om alleen/vooral daarmee te scoren. Als eenvoudige avontuurlijke kinderfilm geef ik het een magere 3*, het simpele verhaal is de zwakke schakel. De Japanse kant hoeven ze niet op te gaan, in die stijl zijn ze qua verhaal, magie en fantasie duidelijk niet sterk genoeg.

Leuke geanimeerde poppenfilm over de avonturen van een versleten knuffelbeer genaamd "Kooky" die in de stort belandt en zijn weg naar huis terug probeert te vinden. Naast de schattige Kooky is de film sterk vanwege de fraaie manier waarop de poppen zijn geanimeerd. De overige poppen, die gemaakt lijken te zijn met gerecycled afval, zien er allesbehalve schattig uit en deden mij aan de Freggles denken. Als peuter had ik ook zo'n versleten knuffel, een ezeltje, die hopelijk nu Kooky gezelschap houdt . 3,5*

Na het visueel prachtige 5 Centimeters per Second (2007) en overdonderd door de inhoud van Kimi no Na Wa (2016) ook maar aan deze animatie gewaagd, en helaas moet ik zeggen dat het niet in mijn straatje past, het is een compleet andere film. Tegen de verwachting in is het een duistere en wat warrige animatie (ik las de vergelijking met Stalker (1979) en die vind ik wel terecht, al vind ik dat de betere film), met wat complotachtige settings, militaire subplots, veel voice-overs en wat actie, en dat is nou net allemaal niet wat ik in een animatie zoek. Net als de twee andere animaties bevat het ook een verhaaltje over de relatie tussen twee jongeren, maar in dit geval is dat flinterdunne bijzaak wat wegzakt in de achtergrond. Trouwens wel grappig om te zien dat het weerzien tussien die twee, met het proberen te raken van elkaars handen in Kimi no Na Wa vrijwel hetzelfde uitziet. Maar zelfs als scifiliefhebber liet het scifiverhaal over paralelle werelden/dimensies mij koud, met zo'n thema kon men echt veel meer doen dat wat men hier laat zien. Qua script not my cup of tea dus, kleine 2* voor de mooie beelden, maar ik ben blij dat deze regisseur uiteindelijk qua genres een andere kant op is gegaan, dit vind ik toch wel zijn minste werk.

Onderhoudende film maar verder weinig memorabel. De rode draad van Dreamworks komt in deze film voor de zoveelste keer terug met de underdog die een held wordt. Onderhoudend en af en toe grappig, maar qua Dreamworks-plot geeft het een enorme déjà vu gevoel. 2,5*.

Van zijn vier bekendste films had ik alleen deze nog niet gezien, dus gisteravond maar meteen na The Favourite bekeken. Je moet wel een beetje zijn stijl kennen om aan Kynodontas te beginnen, ik vond het een soort van The Lobster maar dan in kleiner verband (het gezin) en waarin meer artistieke vrijheden worden genomen, het voelt aan als een rauwere voorloper daarop. Ook moet je wel van de erg droge humor houden en van een tikkeltje surrealisme.

De regisseur zet hier een gezin neer die niet naar onze sociale maatstaven leeft, de kinderen worden afgezonderd van de buitenwereld 'opgevoed' zonder dat ze echt grenzen wordt aangeleerd, anders dan de grenzen van hun huis. Dat levert een behoorlijk verknipt gezin op en daarmee een hele aparte en bijzondere film. In vergelijking met dit gezin is de familie Addams vrij normaal.

Met het bezoek aan de hondentrainer, waarbij wordt gezegd "een hond is net als klei, je moet het vormgeven", lijkt de regisseur de vergelijking tussen de honden en de kinderen te willen maken, waarbij ook de kinderen 'getraind' worden naar de wensen van de opvoeder.

Bijzondere en bizarre film. 3,5*